[Fic MHA]รีปเปอร์ในโลกของฮีโร่

ตอนที่ 10 : USJ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 606
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 84 ครั้ง
    15 ม.ค. 64

เนซุ "ตอนนี้พวกวิลเลินได้จู่โจมไปที่ USJ โชคดีที่มีนักเรียนคนหนึ่งสามารถหนีมาแจ้ง ออลไมท์ได้ล่วงหน้าพวกเราไปก่อนแล้วพวกเราเองก็ต้องรีบตามไปสมทบกัน"
ไม่รอช้าอากาเนะก็ออกตัวไปก่อนอย่างรวดเร็วโดยไม่ฟังคำพูดของคนอื่นๆ
อากาเนะ "ทำไมเราถึงรู้สึกแปลกๆกันเหมือนกับว่า..."
อากาเนะเร่งความเร็วในการเคลื่อนที่ไปอีกโดยเมื่อมาถึงเธอก็ได้วาร์ปขึ้นไปข้างบนของอาคารแล้วจัดการระเบิดก่อนจะกระโดดลงไปกลางวงของพวกวิลเลินที่อยู่กันที่ลานกว้างทำให้ทุกคนที่เห็นต่างตกใจกับการปรากฎตัวของเธอ
อากาเนะ "เอาละฉันจะให้พวกแกเลือกระหว่างยอมจำนนหรือ..."
วิลเลิน1 "ใครมันจะไปยอมฟ่ะ! ไอ้รีปเปอร์"
ปัง! เสียงกระบอกปืนในมือเธอได้ดังออกมาพร้อมกับรูกระสุนที่ปรากฎบนแขนของวิลเลินคนนั้นที่กำลังล้มลงแล้วกุมจุดที่ถูกยิงด้วยความเจ็บปวดสร้างความตกใจให้วิลเลินโดยรอบ
อากาเนะ "น่าเสียดายที่ฉันไม่เหมือนพวกฮีโร่ ฉันไม่สนว่าพวกแกจะเป็นตายร้ายดียังไง"
เสียงอันเรียบเฉยที่ผ่านเครื่องเปลี่ยนเสียงสร้างบรรยากาศเย็นยะเยือกให้กับวิลเลินโดยรอบโดยวิลเลินที่ถูกยิงก็ถูกปืนจ่อเข้ามาใกล้และภาพที่มันเห็นก็เหมือนมีโครงกระดูกที่ถือเคียวในชุดผ้าคลุมขาดๆอยู่ข้างหลังเธอ
วิลเลิน1 "ยะ...ยมทูต"
วิลเลินคนนั้นสลบไปด้วยความกลัวอากาเนะที่เห็นแบบนั้นก็เลิกจ่อไปที่มัน
อากาเนะ "นั้นสินะในเมื่อจับเป็นได้ก็ต้องจับเป็นแต่ถ้าไม่ได้..."
วิลเลินโดยรอบต่างกลืนน้ำลายพร้อมกับรอฟังคำตอบขณะร่างกายของแต่ละคนต่างไม่กล้าถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว
อากาเนะ "ก็ต้องจับตาย ซึ่งฉันชอบการจับตายมากกว่าแถมถูกล้อมรอบด้านขนาดนี้ก็..."
ควันดำที่หลั่งไหลค่อยๆปกคลุมร่างกายเธออย่างช้าๆโดยที่เธอก็ค่อยๆชักปืนอีกกระบอกออกมาไขว้กัน
อากาเนะ 'Death blossom "
ห่ากระสุนที่ถูกยิงออกมาต่างถูกยิงเข้าไปที่แขนไม่ก็ขาของพวกวิลเลินซึ่งเพียงแค่10วิเท่านั้นเธอก็หยุดลงพร้อมกับโยนปืนทิ้งก่อนที่ปืนเหล่านั้นจะสลายกลับไปหาเธอ โดยระหว่างนั้นก็มีชายที่มีมือติดตามตัวเต็มไปหมดกำลังจะคว้าตัวเธอได้แต่เธอก็สลายตัวเองได้ทันและทำการเตะเข้าที่กลางลำตัวไปแต่เมื่อเธอเห็นอีกฝ่ายชัดๆชื่อหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัวทันที
อากาเนะ 'ชิการากิ โทมูระ'
โทมูระ "อึก! เพราะเธอกับออลไมท์โผล่มาแบบนี้เลยทำให้แผนทุกอย่างที่วางเอาไว้มันผิดพลาดไปหมด"
อากาเนะเลือกที่จะไม่พูดอะไรออกไปขณะโทมูระเกาคอตัวเองอย่างรุนแรง เธอชักปืนทั้งสองมาถืออีกครั้งโดยเธอเหลือบไปเห็นแอ่งเลือดกับรอยแตกที่พื้นกับเด็กนักเรียนอีกสี่คนที่อยู่ตรงลานกว้างและอีกฝั่งก็มีร่างหมอกสีดำอีกคนที่คุ้นเคยดี
อากาเนะ "ทางนั้นดูท่าจะเป็นทางหนีเดียวของแกนะ"
เธอพูดทิ้งท้ายก่อนจะวาปไปข้างหลังของคุโรกิริพร้อมกับจ่อปืนไปที่ส่วนคอแล้วกดตัวไว้กับพื้นไม่ให้ขยับไปไหน
คุโรกิริ "แหมๆ ก็นึกว่าใคร คุณนั้นเองดูเหมือนคราวนี้มีงานที่นี่สินะครับ"
อากาเนะ "ถึงจะเคยรู้จักกันมาก่อนแต่มันก็ไม่เกี่ยวหรอกเพราะรอบนี้เราเป็นศัตรูกัน"
คุโรกิริ "ผมคงต้องยอมให้คุณจับตัวผมแบบนี้สินะ ไม่งั้นผมคงถูกยิงแต่เรื่องนั้นไม่ง่ายหรอกเพราะโนมุนะ..."
อากาเนะ "หมายความว่ายังไง"
มิโดริยะ "ระวัง!"
สิ้นเสียงของมิโดริยะสิ่งมีชีวิตที่ชื่อโนมุโผล่มาข้างหลังเธอโดยมันได้ง้างหมัดก่อนจะอัดเข้าไปที่ลำตัวเธอแต่วินาทีก่อนที่จะโดนอัดเธอก็ตั้งรับการโจมตีได้ถึงแม้จะกระเด็นไปชนกับกำแพงเพราะแรงชกก็ตาม
อากาเนะ 'แขนชาแถมยังเจ็บชะมัดไม่คิดเลยว่าจะมาถึงขั้นนี้แล้ว นี่ฉันนึกอะไรอยู่เนี่ย'
เธอรีบลุกขึ้นก่อนจะทำการยิงตอบโต้ไปที่โนมุทันทีซึ่งส่วนที่เธอเล็งยิงไปก็คือส่วนหัวที่เธอเห็นสมองได้ชัดเจนแต่มันก็ยกแขนขึ้นมากันได้แต่แขนของมันก็รักษาตัวกลับมา ถึงจะช้าก็เถอะโนมุพุ่งเข้ามาหาเธออีกครั้งแต่คราวนี้มันกลับไม่สามารถแตะตัวเธอได้อีกและก็ยังมีออลไมท์เข้าไปสู้กับมัน
ออลไมท์ "ไม่เป็นอะไรนะ"
อากาเนะ "ก็นิดหน่อย
เมื่อเธอเห็นออลไมท์แบบนั้นก็เปลี่ยนการโจมตีเป็นยิงสนับสนุนแทนและแรงหมัดของออลไมท์และโนมุก็เพิ่มขึ้นจนขนาดเกิดแรงลมที่รุนแรงขนาดสามารถพัดคนที่อยู่ใกล้ๆปลิวออกมาจนชายชุดคลุมของเธอเองก็ปลิวไปตามแรงลมอย่างรุนแรง มีเพียงฮูดที่ยังอยู่สภาพเดิมเธอเองก็ยิงไปทางฝั่งโทมูระที่ไปอยู่ข้างคุโรกิริตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้แต่คุโรกิริก็ยังป้องกันไว้ได้ ซึ่งหลังจากที่ยิงทิ้งท้ายไปที่โนมุอีกหนึ่งนัดเธอก็หันไปโจมตีใส่พวกโทมูระแทน คุโรกิรินำส่วนที่เป็นประตูวาร์ปเข้ามากำบังโทมูระไว้ทำให้กระสุนไม่สามารถยิงถึงตัวได้ ฝั่งโทมูระเองก็ไม่สามารถออกไปโจมตีได้เพราะแรงลมที่เกิดจากการต่อสู้ของออลไมท์ทำให้พวกมันทำได้เพียงป้องกันการโจมตีที่พยายามโจมตีจากรอบด้านทำให้เโทมูระยิ่งเกาคอตัวเองแรงขึ้นอีกด้วยความไม่พอใจสุดๆแต่เรื่องที่เธอต้องเจอก็คือโนมุที่บางครั้งจะแยกมาโจมตีเธอบ้างแต่มันก็ไม่สามารถโจมตีได ซ้ำยังเป็นการเปิดช่องโหว่แก่ออลไมท์ในการโจมตีได้อีกหนึ่งหมัดเพื่อซัดมันให้ปลิวเพื่อออกห่างจากตัวเธอ เธอเห็นออลไมท์ที่รัวหมัดเข้าใส่ร่างกายของโนมุก่อนจะซัดมันจนปลิวขึ้นไปกลองอากาศแล้วเหวี่ยงลงมาใส่พื้นก่อนจะต่อยมันทะลุหลังคาไปแต่วินาทีที่เธอหันไปสนใจการต่อสู้ของออลไมท์เธอก็ถูกคุโรกิริวาปออกไปทันทีซึ่งเธอเห็นพวกอาจารย์คนอื่นกำลังใกล้เข้ามา
อากาเนะ "รีบเร็วเข้า เวลาของเจ้นนั้นคงใกล้หมดแล้ว"
อาจารย์คนอื่นๆหลังจากได้ยินเสียงตะโกนของเธอก็เร่งรีบกว่าเดิม
อากาเนะ "แค่ก!"
อากาเนะกระอักเลือดออกมาก่อนจะทรุดตัวลงกับพื้นนั้นทำให้เธอคลายการปกปิดทันที เนซึกำลังจะเข้ามาดูอาการของเธอแต่เธอก็บอกไปว่าอย่าพึ่งมาสนเธอนั้นทำให้ทุกคนรีบเข้าไปจัดการข้างในให้เรียบร้อยก่อน
อากาเนะ 'ไม่นึกว่าหัวกระแทกตอนนั้น...มันจะ...ส่งผลมากขนาดนี้'
สติของเธอดับวูบไปแต่ก็ได้มีกลุ่มก้อนบางอย่างกำลังเข้าใกล้ USJ
ภายใน USJ
ระหว่างที่วิลเลินกำลังต่อสู้กับอาจารย์คนอื่นๆกลุ่มโดรนสีดำจำนวนมากก็บินเข้ามาพร้อมกับจ่อปืนไปที่วิลเลินที่ทั้งสู้ได้และไม่ได้ ไฟทั้งหมดของพวกมันแดงฉานราวกับเลือดเมื่อมันเห็นวิลเลินคนหนึ่งที่ตกตะลึงและกำลังจะวิ่งหนี โดรนที่เล็งอยู่ก็ยิงเข้าที่ขาไปทันทีนั่นทำให้คนอื่นๆไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวพวกที่ร่างกายปิดปกติเองก็ถูกโดรนมากกว่า 5 ตัวชี้เลเซอร์สีแดงไว้ถึงแม้ขะมีหลายคนขัดขืนแต่ก็พบกับการถูกยิงที่ถึงแม้จะไม่ถึงแก่ชีวิตก็ตามและก็ได้มีจระเข้ยักษ์ที่ถูกขนมาโดยโดรนอีก30กว่าตัวเข้ามาข้างใน มันถูกปล่อยลงมาแล้วค่อยคลานลงจากบันไดและมันจ้องมองวิลเลินข้างล่างราวกับจ้องมองเหยื่อ วิลเลินที่กำลังจะตอบโต้คร็อกก็ถูกเล็งยิงโดยโดรนทำให้มันต้องกุมบาดแผลที่ทั้งถูกอากาเนะยิงกับกระสุนที่มันพึ่งได้รับมาใหม่อย่างเจ็บปวดพลางจ้องมองไปที่จระเข้ยักษ์ที่กำลังค่อยๆอ้าปากหมายจะกลืนวิลเลินคนนั้น แต่มันก็ได้กลิ่นบางอย่างและทำให้มันต้องการปิดเปลือกตาลงแต่มันเลือกที่จะยกหน้าของมันขึ้นก่อนจะฟาดลงกับพื้นอย่างรุนแรงเพื่อสบัดความง่วงออกทันทีทั้งยังมีร่างแยกอีก30กว่าร่างโผล่มาอีกซึ่งทางฝั่งวิลเลินต่างไม่เคยดีใจขนาดนี้มาก่อนเมื่อมีฮีโร่ปรากฎตัวออกมา โดรนที่ขนคร็อกมาได้กราดยิงเข้าใส่ร่างแยกทั้ง30ร่างซึ่งฝั่งร่างแยกก็ทำการหลบห่ากระสุนที่กราดยิงเข้ามาแต่ก็มีหลายตัวโดนยิง พรีเซ้นต์ไมค์ที่สบโอกาศทำตามแผนที่เนซุบอกโดยการตะโดนใส่พวกโดรนทันที
พรีเซ็นต์ไมค์ "เฮ้!! พวกแกอยากจะเอาคืนให้เจ้านายแกอย่างงั้นเหรอ!! แต่มันจะไปสะใจได้ยังไงถ้าเกิดเจ้านายพวกแกไม่มาจัดการด้วยตัวเอง!!"
พรีเซนต์ไมค์ที่เปิดเครื่องเสียงแล้วตะโกนออกไป โกสที่ได้ยินคำพูดนั้นก็พิจารณาก่อนจะเห็นว่ามันก็จริงๆจึงให้โดรนตัวอื่นๆเฝ้าวิลเลินพวกนั้นไว้ทำให้อาจารย์คนอื่นๆแยกย้ายไปตามหานักเรียคนอื่นๆ
ทางฝั่งของโทมูระ หลังจากที่ได้รับบาดแผลจากการถูกยิงไปและยังมีอีกจุดที่ถูกยิงโดยอากาเนะเซลล์เนื้อเยื่อแถวนั้นกำลังค่อยๆตายคุโรกิริจึงรีบปฐมพยาบาลขั้นต้นบริเวณนั้นก่อนระหว่างนั้นโทมูระก็คุยกับคนที่ตัวเองเรียกว่าอาจารย์
โทมูระ "เจ็บชะมัด จะว่าไปอาจารย์ยัยนั้นไปอยู่ฝั่งฮีโร่แล้วนะ"
??? "นั้นก็ยังเป็นเรื่องที่คาดเดาได้ จะว่าไปคุโรกิริผลการตรวจสอบเป็นยังไงบ้าง"
คุโรกิริ "เรื่องนั้น..."
หลังจากที่จับกุมวิลเลินทั้งหมดแล้วออลไมท์และอากาเนะต่างถูกส่งตัวไปรักษาอย่างเร่งด่วนเพราะอาการบาดเจ็บส่วนอากาเนะต่างก็ภาวนาให้ได้สติไวๆเพราะจะได้มาคุมโดรนที่กำลังจ้องมองพวกวิลเลินที่กำลังเดินเข้ารถขนส่งตัวทีละคนอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อในขณะที่เลเซอร์ของแต่ละตัวต่างชี้ไปที่หัวของพวกวิลเลินทีละราย ส่วนคร็อกก็กำลังนอนลอยคออยู่ในน้ำ
หลังจากนั้นเวลาก็ได้ล่วงเลยมาจนถึงตอนช่วงเย็น อากาเนะที่ตื่นขึ้นเพราะเสียงการพูดคุยของออลไมท์และมิโดริยะ
อากาเนะ "เจ็บชะมัดเลย"
อากาเนะกล่าวขณะกุมส่วนหัวที่โดนกระแทกก่อนจะถอดหน้ากากที่เปื้อนเลือดของเธอมาเช็ดทำความสะอาดก่อนจะสวมกลับเข้าที่เดิมและก็มีอีกคนเปิดประตูเข้ามาซึ่งเธอก็รู้จัก
ซึกะอุจิ "ขออนุญาติครับ"
ทั้งออลไมท์กับซึกะอุจิต่างทักทายกันและกันโดยก็มีบางอย่างพุ่งตรงเข้าหาเธอ
อากาเนะที่เห็นแบบนั้นก็ลูบโกสก่อนจะหันไปมองนอกหน้าต่างก็เห็นโดรนทั้งหมดคอยเฝ้าดูเธอตลอด
อากาเนะ "เอาล่ะพวกแกกลับไปก่อน เดี๋ยวฉันตามไป"
เมื่อทั้งหมดได้ยินคำสั่งมันก็ได้บินกลับทั้งหมดโดยไม่ลืมพาคร็อกที่ตอนนี้นอนอยู่กลับไปด้วยอากาเนะมองทั้งหมดบินลับตาไปก่อนจะหันกลับไปฟังรีคัฟเวอร์รี่เกิร์ลพูดถึงอาการของเธอ
รีคัฟเวอร์รี่เกิร์ล "จากที่ฉันดูทั้งหมและรักษาไป เธออาการเบาสุดจากทั้งหมดที่บาดเจ็บจนต้องเข้าห้องพยาบาล อาการของเธอก็แค่สมองถูกกระทบกระเทือนเล็กน้อย"
อากาเนะ "ค่ะ มนุษย์ทดลองโนมุก้าวไปไกลกว่าที่คิดไว้ซะอีก"
ออลไมท์ "หมายความว่ายังไงสาวน้อย? "
อากาเนะ "ไม่รู้เหมือนกัน อยู่ๆมันก็โผล่ออกมาเอง"
เธอกล่าวพลางหันไปมองนอกหน้าต่างเสมือนนึกถึงอะไรบางอย่าง
อากาเนะ 'ความทรงจำงั้นเหรอ แล้วความทรงจำพวกนี้มันเกี่ยวอะไรกับเรากันแน่นะ ตอนนั้นเองก็...'

(เรื่องใหม่เพื่อหาเรื่องสมองแตกตาย...จะว่าไปคนเขียนก็ไม่มีสมองอยู่แล้วจะกลัวไปทำไมการใช้ภาษาก็มือสมัครเล่น ห่วยแตกสุดๆ)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 84 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

48 ความคิดเห็น

  1. #32 เเมวผี (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 มกราคม 2564 / 02:59
    ความทรงจำไรกันนะ
    #32
    0
  2. #31 Tak2003 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 มกราคม 2564 / 22:26

    ใครจะได้กินอากาเนะน่าาา
    #31
    0
  3. #30 Disconnect12 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 มกราคม 2564 / 20:24
    มาแล้ววววว
    #30
    0