[TWICE] SWEETEST SENTIMENT : MiChaeng

ตอนที่ 2 : CHAPTER 1 : Falling Fast

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,798
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    18 พ.ค. 59


CHAPTER 1 : Falling Fast


 

ความรักมักเกิดขึ้นโดยปราศจากสัญญาณเตือน

รู้ตัวอีกทีก็โผล่มาทักทายถึงหน้าประตูห้องแล้ว



 

มินะเคยเชื่อว่าต่อให้เป็นมนุษย์ที่โชคร้ายที่สุดก็จะไม่มีวันพาตัวเองตกไปอยู่ในสถานการณ์น่าอึดอัดใจอีกเป็นครั้งที่สองภายในเวลาไล่เลี่ยกันอย่างน้อยหากพระเจ้าประทานความซวยให้เธอในวันแรกแล้ว วันต่อมาชีวิตของเธอย่อมสดใสกว่า



อื้อเธอเคยเชื่อแบบนั้น



จนกระทั่งมาประสบกับสถานการณ์น่าอึดอัดที่ว่าด้วยตัวเอง



จะมีอะไรแย่ไปกว่าการต้องเดินทางเดียวกันกับเด็กไม่น่ารักที่เพิ่งปรามาสเธอว่าเป็นป้ากับกะเทยเมื่อวานนี้ล่ะและเธอหมายถึงการร่วมทางที่เริ่มต้นตั้งแต่เปิดประตูออกจากห้อง ลงลิฟต์กว้างที่มีผู้โดยสารสองคนยืนคนละขอบซ้ายขวา พอออกจากตัวอาคารสักพักก็ยังรู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่ตามติดข้างหลัง



โอเค เธอรู้ว่าเด็กนั่นไม่ได้ตั้งใจเดินตามหรอก แต่เธอก็ภาวนาแทบทุกวินาทีให้คนข้างหลังปลีกตัวไปทางอื่น บางทีอาจจะเรียกแท็กซี่ตรงนั้น ขึ้นรถเมล์ป้ายข้างหน้า เดินเลี้ยวเข้าซอยทางซ้าย หรือข้ามถนนตรงทางม้าลายไปอีกฝั่ง



ซึ่งไม่ใช่ทั้งหมดที่ว่ามาเลย


จุดหมายของเด็กคนนั้นคือสถานีรถไฟฟ้าเหมือนกันกับเธอ


ตอนนั้นเองที่มินะเพิ่งระลึกได้ว่าแถว ๆ มหาวิทยาลัยของเธอ มีโรงเรียนมัธยมตั้งห่างออกไปไม่ไกลมากนัก สังเกตจากชุดยูนิฟอร์มที่คุ้นตาของคนตัวเล็กแล้วก็ยิ่งฟันธงได้ว่าพวกเธอสองคนคงต้องร่วมทางเดียวกันต่อไปอีกนาน



สถานการณ์ยิ่งเลวร้ายลงเมื่อตู้รถไฟฟ้าแทบไม่เหลือที่ว่าง พวกเธอจึงต้องยืนข้างกันโดยปริยายแน่นอน มินะต้องใช้ความพยายามอย่างมากเบือนหน้าไปทางอื่น ทางไหนก็ได้ที่ไม่ต้องสบตาแป๋ว ๆ ของยัยเด็กเจ้าปัญหา



แหงล่ะ เพิ่งถูกคนที่เจอกันครั้งแรกกล่าวหาว่าเป็นป้ากับกะเทยทำเอาความมั่นใจลดลงฮวบ จะให้ทนมองหน้ากันก็ออกจะกระไรอยู่ เมื่อคืนเธอถึงขั้นต้องมานั่งส่องกระจกพิจารณาเบ้าหน้าตัวเองใหม่ว่ามีส่วนไหนบ้างที่เป็นตามคำกล่าวหาของเด็กปากเสียคนนั้น



เด็กปากเสีย...



แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังเผลอลอบมองเสี้ยวหน้าของคนข้างกายผ่านกระจกอย่างช่วยไม่ได้ ทั้งแก้มป่องน่าบีบและคิ้วที่ขมวดขึ้นเล็กน้อยอย่างเด็กขวางโลก ก็ยังดูน่ารักอยู่ดี



ฮือ เสียดายหน้าตาน่ารักของน้องเขาจังค่ะ



เมื่อขบวนรถไฟฟ้าเคลื่อนที่ถึงจุดหมาย มินะก็โล่งใจอีกเปลาะหนึ่งเพราะนั่นหมายความว่าสถานการณ์น่าอึดอัดจะลดน้อยลงอีกนิดหน่อย จากการคำนวณอย่างอัจฉริยะ ทางเข้ามหาวิทยาลัยที่ใกล้ที่สุดต้องเดินเลี้ยวเข้าซอยทางขวา ส่วนโรงเรียนมัธยมต้องเดินต่อไปอีก



ไม่นานพวกเธอจะได้เดินแยกกันคนละทางเสียที



นาทีที่เธอหมุนข้อเท้าเดินเบี่ยงไปทางขวาสถานการณ์ที่ไม่ได้เตรียมรับมือมาก่อนก็เกิดขึ้น



“นี่พี่สาวผมทอง ผมส้ม หรืออะไรสักอย่างก็ไม่รู้อ่ะ” น้ำเสียงห้วน ๆ โพล่งขึ้นมาจากด้านหลัง ทำเอาคนถูกเรียกสะดุ้งโหยงก่อนจะเผลอตัวหันหลังกลับไปเผชิญหน้าคนตัวเล็กที่พยายามหลีกเลี่ยงมาตลอดทาง



“ฉันไม่ชอบเลยที่พี่ทำหน้าแบบนั้น”



หืม?



“...”



“เอ่อ” เด็กน้อยชะงักครู่หนึ่ง ริมฝีปากเม้มแน่นขบคิดบางอย่างในหัวก่อนจะค่อยเผยมันออกมาเป็นประโยค “มันเป็นความผิดของฉันเองแหละขอโทษด้วยสำหรับเรื่องเสียมารยาทเมื่อวาน”



“...”



มินะมองคู่กรณีด้วยอารมณ์ที่บอกไม่ถูก คล้ายทุกอย่างมันตีกันในหัวจนสับสนไปหมด เธอไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนแล้วมันก็เริ่มรุนแรงขึ้นเมื่อเห็นว่าเด็กชุดนักเรียนไม่เรียบร้อยตรงหน้าล้วงมือซุกกระเป๋าเสื้อนอกอย่างประหม่า ท่าทางไม่มั่นใจราวกับเป็นคนละคนกับที่ปากเสียใส่เธอเมื่อวาน



“อ่าพี่จะยกโทษให้ฉันได้มั้ย”



อห..



ลองเจอประโยคแบบเมื่อกี้ สายตากึ่งจะเว้าวอน และน้ำเสียงสั่น ๆ ไม่มั่นใจของเจ้าเด็กน้อยไป ใครทนใจแข็งต่อได้ก็บ้าแล้ว!



นอกจากจะให้อภัย โยนเรื่องความไม่พอใจเมื่อวานทั้งหมดทิ้งไปแล้ว ยังอยากจะช่วยเลี้ยงดูสมทบทุนการศึกษาให้ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไปด้วย!



ทำไมน่ารักขนาดนี้คะลูกกกกกกกกกกกกกกกกกกก



“อื้อ ไม่เป็นไร” แม้ตอนนี้ในใจจะกรีดร้องสครีมความน่าเอ็นดูของเด็กน้อยจนแทบจะดิ้นพราดลงบนพื้นถนนแล้วตะโกนบอกว่า เค้าอยากได้น้องคนนี้ มากแค่ไหน แต่เพราะยังเกรงใจสายตาชาวประชาและเกรงว่าน้องแกจะมองเธอเป็นคนบ้าจึงต้องข่มน้ำเสียงไม่ให้ไหวสั่น คีพลุคสาวเรียบร้อยมาดนิ่งไว้ตามเดิม



“ฉันชื่อมินะ คราวหลังเรียกว่ามินะก็ได้”


“...”


“...”



ซนแชยอง” ริมฝีปากเหยียดรอยยิ้มเล็กน้อยอย่างผ่อนคลายขึ้นพอให้คนมองเห็นรอยบุ๋มของลักยิ้มข้างแก้ม กับแววตาที่สดใสกว่าเคย “ฉันชื่อแชยอง”



 

---------------------------------------------------------------------------------

 


น่าเบื่อ...



เสียงบรรยายทุ้มนุ่มของอาจารย์ประจำวิชาประวัติศาสตร์ไม่ได้ช่วยดึงดูดความสนใจจากคนฟังได้เลยสักนิด เหมือนทุกครั้ง นักเรียนแถวหน้าส่วนหนึ่งพยายามถ่างตาจดเนื้อหาสำคัญมากเท่าที่จะทำได้ แต่ก็มีนักเรียนอีกหลายคนที่ปล่อยให้เสียงบรรยายนั่นผ่านเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาโดยเฉพาะเด็กเจ้าปัญหาที่นั่งโต๊ะตัวสุดท้ายหลังห้อง



แชยองเท้าคาง เหม่อมองสิ่งน่าสนใจข้างนอกหน้าต่างพลางคิดถึงเรื่องนั้นเรื่องนี้ไปทั่ว อะไรก็ได้ที่ไม่เกี่ยวกับเนื้อหาน่าเบื่อหน่ายของวิชาเรียนตอนนี้



จรดปลายดินสอลงบนเนื้อกระดาษของสมุดเรียนที่ปราศจากตัวอักษร ละเลงลายเส้นยุ่ง ๆ ตามใจอย่างไม่มีกฎเกณฑ์มันช่วยให้เธอรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น พอถึงคราวที่เริ่มนึกไม่ออกก็เคาะดินสอเป็นจังหวะตามดนตรีที่กำลังกระหึ่มจากหูฟัง



“ซนแชยอง” รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่อาจารย์ประจำวิชาเดินมาหาถึงโต๊ะ แชยองไม่ถอดหูฟัง ทำเพียงแค่ลดระดับเสียงลงให้พอได้ยินเท่านั้น “ครูไม่ว่าถ้าเธอจะไม่ตั้งใจเรียนแต่อย่าเคาะโต๊ะได้มั้ย มันทำลายสมาธิคนอื่น”



ก็ไม่เห็นว่าจะมีเพื่อนคนไหนตั้งใจเรียนสักคน



“ได้เลยค่ะ” แชยองยักไหล่ ฉีกยิ้มที่คิดว่าจริงใจที่สุดให้กระทั่งอาจารย์ผู้น่าสงสารเดินหันหลังกลับไปแล้วนั่นแหละ เธอถึงได้เร่งระดับเสียงแล้วก้มหน้าวาดรูปต่อจนเต็มหน้ากระดาษ



และในเสี้ยวจังหวะหนึ่ง เธอก็พลันนึกถึงเรื่องเมื่อเช้า



พี่สาวข้างห้องที่เพิ่งย้ายมาใหม่



ไม่ใช่เรื่องน่าชื่นชมสักเท่าไรแต่ก็ต้องยอมรับว่าเธอไม่เคยขอโทษใครแบบนี้มานานหลายปีแล้ว



มันคงไม่ยุติธรรมต่อพี่สาวข้างห้องคนนั้นสักเท่าไรที่ต้องมาโดนเด็กกะโปโลอย่างเธอตัดสินรูปลักษณ์ภายนอกในทางที่ไม่ดีทั้งที่เพิ่งเจอกันครั้งแรก



ถึงแม้ว่าเธอจะคิดแบบนั้นจริง ๆ ก็ตามทีเถอะ



ถามว่าเธอรู้สึกผิดมากมั้ยที่ไปปากเสียกล่าวหาว่าหล่อนเป็นป้าเป็นกะเทยแน่นอนว่ามันมีส่วน แต่ไม่ใช่เหตุผลทั้งหมด เธอแค่ไม่ชอบสีหน้าท่าทางอึดอัดราวกับแบกโลกไว้ของอีกฝ่ายตอนเจอกันก็เท่านั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งบนรถไฟฟ้าที่พยายามเมินกันอย่างเห็นได้ชัด



แน่ล่ะเธอไม่ใช่เด็กประเภทชอบเข้าหาผู้ใหญ่ ไม่ได้มีนิสัยน่าเอ็นดู ออกจะแข็งกระด้างค่อนไปทางไม่เป็นมิตรเสียด้วยซ้ำ



แต่เธอก็ไม่อยากตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ทุกเช้าก่อนถึงโรงเรียน



เชื่อเถอะ การถูกเมินแบบจงใจมันแย่เสียยิ่งกว่าการถูกด่าอีก



เพราะไม่อยากมีปัญหา เธอเลยตัดสินใจเอ่ยปากขอโทษตามตรงตะกุกตะกักนิดหน่อย อย่างว่าแหละ เธอไม่ได้มีโอกาสทำแบบนี้กับใครบ่อยนัก โดยเฉพาะกับคนที่ถือว่ายังแปลกหน้าต่อกัน



มันค่อนข้างจะเอ่อ น่าอาย



แชยองไม่รู้ด้วยซ้ำว่าถ้าอีกฝ่ายไม่ยอมรับคำขอโทษ เธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน        


                

โชคดีที่มันไม่เป็นอย่างนั้น



มิหนำซ้ำยังได้สิ่งเหนือความคาดหมายมาอีกอย่างคือการแนะนำตัวกลับอย่างเป็นมิตรจากคู่กรณี ไม่ใช่เพียงแค่รับฟังคำขอโทษให้จบสิ้นไป รอยยิ้มบางกับท่าทางสุขุมเรียบร้อยเหมือนพวกผู้ดีอะไรทำนองนั้นเพิ่มคะแนนความน่าประทับใจขึ้นอีกเป็นกอง


พี่สาวคนนั้นดูเป็นคนดีคนหนึ่งเลย



มันน่าจะคุ้มค่าแล้วสำหรับการเอ่ยปากขอโทษ


 


---------------------------------------------------------------------------------

 



สองเท้าก้าวเป็นจังหวะสม่ำเสมอ พาร่างปราดเปรียวผ่านทางเดินหอพักด้วยความมั่นใจแตกต่างจากอารมณ์เมื่อตอนเช้าโดยสิ้นเชิง ยิ่งใกล้ถึงปลายทาง รอยยิ้มบางก็ผุดขึ้นบนใบหน้าอย่างปกปิดความดีใจไว้ไม่มิด มือหนึ่งกระชับกระเป๋า ส่วนอีกมือกำถุงกระดาษโทนสีพาสเทลประดับลายลูกกวาดแน่นจนชื้นเหงื่อ



ขยายความอีกหน่อยข้างในนั้นมีขนมหวานกับเค้กอยู่



และแน่นอนว่ามินะไม่ได้ซื้อกลับมากินเองที่ห้อง



แต่ซื้อมาให้เด็กห้องข้าง ๆ



มันไม่ได้มีอะไรซับซ้อนมากนักหรอกก็แค่หลังเลิกเรียนเธอกับเพื่อนพากันไปนั่งเล่นที่ร้านขนมหวานชื่อดังแถวมหาวิทยาลัย แล้วระหว่างนั้นเธอบังเอิญนึกถึงแชยองขึ้นมาก็เท่านั้นเอง



            หวังว่าแชยองจะชอบของที่เธอตั้งใจซื้อให้ แม้ว่าเธอจะนึกหาเหตุผลไม่ได้ว่าทำไมถึงซื้อก็ตามที



            หรือบางทีเหตุผลที่ว่านั่นอาจจะมีอยู่แล้ว ติดแค่ว่าเธอยังไม่มั่นใจ



            หลังจากส่งสัญญาณเคาะไม่นาน ประตูก็เปิดออกพร้อมใบหน้าใสของเจ้าตัวเล็กในชุดลำลองที่น่าเอ็นดูไม่ต่างจากชุดนักเรียน คิ้วขมวดขึ้นเล็กน้อยคงเพราะคาดไม่ถึงว่าจะมีคนมาเยือนถึงห้องในเวลานี้



“ฉันซื้อขนมมาฝาก”


“เนื่องในโอกาส?” แชยองถามกลับทันที น้ำเสียงสั้นกระชับตามสไตล์จนติดจะห้วนอยู่นิดหน่อย ซึ่งพอจับมารวมกับตากลมแป๋วและองศาการเอียงคอเล็กน้อยก็พาลจะละม้ายคล้ายลูกหมาตัวน้อยขี้สงสัยอย่างบอกไม่ถูก



ฮือ เดี๋ยวนี้ไม่ว่าน้องจะทำอะไรพี่ก็เอ็นดูหมดเลยค่ะ



“ไม่รู้สิแค่อยากให้ไม่ได้เหรอ”



“พี่จะไม่เก็บเงินจากฉันทีหลังใช่มั้ยอ่ะ”


คำถามซื่อ ๆ จากสีหน้าจริงจังของคนตรงหน้าทำเอามินะหลุดขำอย่างนึกเอ็นดู อยากจะโยนถุงขนมในมือทิ้งแล้วเปลี่ยนมาบีบแก้มใสนั่นเล่นแทนมากกว่า โทษฐานที่บังอาจมาทำตัวน่ารักเกินไปให้หัวใจเธออ่อนยวบ



พอปากไม่เสีย ก็มีรังสีของความน่ารักเปล่งประกายเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว



“อื้อ บอกแล้วไงว่าซื้อให้”



“ขอบคุณนะ” แชยองรับถุงขนมไปสำรวจ รอยยิ้มกว้างระบายออกอย่างน่ารักจนเห็นลักยิ้มชัดเจนเสียยิ่งกว่าตอนเช้าและถ้ามินะไม่ได้คิดไปเอง เธอรู้สึกเหมือนว่าดวงตากลมแป๋วนั่นส่องประกายสดใสกว่าที่ผ่านมา ระยิบระยับคล้ายมีดวงดาวนับล้านข้างในนั้น



ท่าทางราวกับเด็กเล็ก ๆ ที่ดีใจตอนพ่อแม่ซื้อของเล่นให้อย่างไรอย่างนั้นล่ะ



แต่ทั้งที่เป็นท่าทางแบบเด็ก ๆ น่าแปลกที่มันกลับมีอิทธิพลให้ก้อนเนื้อขนาดเท่ากำปั้นในอกซ้ายของเธอพองโตและเต้นไม่เป็นจังหวะ เลือดสูบฉีดจนแก้มทั้งสองเห่อร้อนไปหมด หากด้วยความที่ตรงนี้ไม่มีกระจกจึงไม่สามารถรู้ได้ว่าตอนนี้หน้าเธอแดงมากขนาดไหน



ไม่รู้ว่าต้องจัดการกับอาการเหล่านี้อย่างไร



เธอรู้แค่ว่าเวลานี้เธอไม่อาจห้ามรอยยิ้มแห่งความสุขล้นของตัวเองได้เลย



และแน่นอนมันตอบเหตุผลทั้งหมดว่าทำไมเธอถึงอยากซื้อขนมให้แชยองฟรี ๆ รวมถึงเป็นคำตอบของคำถามที่ว่าทำไมวันนี้เธอถึงได้ใส่ใจต่อคำพูดของเด็กปากเสียคนเมื่อวานมากนัก ทั้งที่เธอจะทำเป็นไม่สนใจเหมือนเวลาที่พวกขี้อิจฉาในมหาวิทยาลัยชอบนินทาเธอก็ได้



แต่เธอกลับเอาสิ่งนั้นมาคิดมากจนไม่กล้าสู้หน้าแชยอง จนเกิดเป็นสถานการณ์อึดอัดอย่างเมื่อเช้า



อาจจะเร็วไปหน่อยสำหรับคนที่เพิ่งรู้จักกันไม่ถึงสองวันด้วยซ้ำ



อืมเธอคิดว่าเธอชอบเด็กคนนี้นะ



ชอบแบบไหนไม่รู้ แต่รู้แค่ว่าชอบ 


              

“พี่มินะใจดีจังเอาซะฉันรู้สึกผิดเลยที่มองพี่เป็นกะเทย”



เอ๊ะ นังเด็กนี่...


ช่วยสงบปากสงบคำปล่อยให้เอ็นดูต่อสักนาทีจะตายหรือไงฮะ



ช่างเถอะตอนนี้เธอกำลังมีความสุข จะพยายามทำเป็นไม่ได้ยินประโยคข้างหลังนั่นก็แล้วกัน             




 

**********************************************************************************

พอรู้ตัวอย่างรวดเร็วแล้ว

ต่อจากนี้คือมหกรรมแจกอ้อยจากพี่มินะค่ะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

390 ความคิดเห็น

  1. #372 Mimi (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 21:27

    แชยองน่ารักมากเลยค่ะอยากบีบ

    #372
    0
  2. #298 Ellekes1998 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:50
    พี่มิน่ารัก
    #298
    0
  3. #240 Ce'ces Rizle (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 10:15
    ระวังโดนเสือวัยกระเต๊าะขยุ้มขย้ำเอานะคะพี่เมียวอิ คุกๆ เหมือนว่าพี่มินะจะเป็นหวัดอีกในไม่ช้าด้วย ระวังไอแบบนี้นะเออ คุกๆๆๆๆ 55555555
    #240
    1
    • #240-1 j-wezz(จากตอนที่ 2)
      29 กันยายน 2560 / 18:38
      ชอบเม้นนี้55555
      #240-1
  4. #40 PanNiKin (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 16:08
    พี่มินะ เลี้ยงขนมเสือเด็กวัยกระเตาะ
    ระวังเลี้ยงไปเลี้ยงมาเสือขย้ำเอานะ อิอิ
    #40
    0
  5. #39 tew (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 13:04
    รอพี่มินะป้อนอ้อยเข้าปากเสือน้อยค่ะ 555555
    #39
    0
  6. #38 PopThHottest (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2559 / 09:07
    โอ้ยยย น่ารักกกก พี่มินะคะะะะ เปิดรับสมัครรูมเมทมั้ยคะ จะไปช่วงส่งเสียเลี้ยงดูเด็กข้างห้อง
    #38
    0
  7. #36 C 2 T (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2559 / 04:10
    พี่มินะน่ารักเกินไปแล้ว น้องแชงนี่มันน่าเขกหัว น่ารักก็น่ารักแต่คำพูดมันกวนจริง สรุปแล้วมาเป็นของพี่มินะซะเถอะ /อ้าว555555555555555
    #36
    0
  8. #35 25032541 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2559 / 22:23
    น่ารักกกก
    รอตอนหน้านะคะ
    #35
    0
  9. #34 pinaim123 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2559 / 20:02
    นิ่มรีบแจกอ้อยให้น้องแชงเค้าเร็วๆเลยค่ะ!
    #34
    0
  10. #33 Thelordz (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2559 / 17:58
    โอ้ยยยย น้องแชงไปว่ามินะว่าเป็นป้าว่าหนักแล้ว

    มาบอกว่าเป็นกระเทยไปอีก พี่มินะนี่ก็ใจดีเหลือเกิ้นนนน

    โดนน้องว่าละยังซื้อหนมมาให้อีก โอ้ยยย มีความอิจ.
    #33
    0
  11. #32 minari0324 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2559 / 15:14
    โอ๊ยยย...ป้า กับ กะเทย ..แชงคิดได้ไงอะ

    มินะก็อ่อนไหวต่อใบหน้าแชงเหลือเกิน..555

    ชอบ ชอบ น่ารักดี ชอบความกวนของไอ่เสือแชง

    ไร้ท์กลับมาอัพไวๆนะคะ..อยากเห็นมินะอ้อยใส่แชง
    #32
    0
  12. #31 apolloxx17 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2559 / 13:48
    กรี๊ดดดดด แจกกกกก แจกเลยค่ะะะะ สนับสนุนให้พี่มินะแจกอ้อยยยยย ฟเหหกก่ดดาเวเวเาดา่ดรร
    #31
    0
  13. #30 CRXY09 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2559 / 08:28
    พี่มินะรู้ตัวว่าชอบน้องแชงเร็วกว่าเราโหลดฟิคนี้อีกค่ะ555  
    ดีค่ะ รู้ตัวว่าชอบเร็วก็ดีแล้วค่ะ แจกอ้อยให้เด็กมึนไปไม่เป็นเลยค่ะ สู้วๆ
    #30
    0
  14. #29 cantabile94 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2559 / 03:10
    มาเลยค่ะ เราพร้อมจะซื้ออ้อยจากนิ่มแล้ว
    #29
    0
  15. #28 คริคริคริ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2559 / 00:55
    นิ่มมมม แจกอ้อยมากกว่านี้ค่ะ รีดเดอร์ว้อนท์มากค่ะ 55555555555
    #28
    0
  16. #27 khunlung_s (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2559 / 00:29
    เด็กมัน-ซะเหลือเกิน อ้อยให้คว่ำไปเลยค่ะมินะ อย่ายอม!!! 55555
    #27
    0
  17. #26 kumyoon (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2559 / 00:16
    กรี้ดดดดพี่มินะอ้อยคว่ำใส่น้องแชงเลยค่าาา เอร้ยย ><
    #26
    0
  18. #25 อาจื่อวีของเค้า (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2559 / 22:54
    แอร๊ยยยยยอยากได้พี่มืนะค่ะสู้นัไรท์ ไฟท์ติ้ง!!! ^^
    #25
    0
  19. #24 bananatree2 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2559 / 21:14
    น่ารักอ่ะค่ะ กริ๊ดดดดด
    รอตอนหน้าอยู่นะคะ ^^
    #24
    0
  20. #23 mind_mind_mimd (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2559 / 20:38
    ท่าทางพี่มินะจะอยากได้น้องมากจริงๆ 5555 น่ารักมากเลยค่ะ มาต่อไวๆนะคะ
    #23
    0
  21. #22 เบลล์ [หนิงฮวา] (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2559 / 20:23
    กรี๊ดดด เขินค่ะ เขินนนนน ><
    #22
    0