[TWICE] SWEETEST SENTIMENT : MiChaeng

ตอนที่ 17 : Chapter 15 : Be Broken

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,417
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    22 ธ.ค. 59



Chapter 15 : Be Broken

 



 



บางความสัมพันธ์

ก็เปราะบางเกินไป

จนสามารถแตกหักง่าย ๆ 

ด้วยแรงสะกิดอันน้อยนิด



 

 


            นอนไม่หลับ




            เสียงนาฬิกาที่ไม่เคยใส่ใจ บัดนี้กลับดังก้องกังวานเสียจนน่าหงุดหงิด—มากเสียจนเธอนึกอยากจะปามันออกไปให้พ้น หรือทำอย่างไรก็ได้ให้เข็มเล็ก ๆ นั่นหยุดเดินเสียที




            เอื้อมมือหยิบนาฬิกาข้างหัวเตียงแล้วถอดถ่านออก




            นาฬิกาหยุดเดินแล้ว




            แต่เธอก็ยังคงนอนไม่หลับเหมือนเดิม




            มองฝ่าความมืดที่ปกคลุมทั่วทั้งห้อง สายตาบรรจบกับเพดานว่างเปล่า—ครั้นไร้เสียงรบกวนจากนาฬิกาก็กลับกลายเป็นว่ากระแสความคิดและภาพความทรงจำต่างพากันหลั่งไหลเข้ามาเป็นฉาก ๆ ตั้งแต่ตอนที่แชยองพ่นคำพูดร้ายกาจนั่นแล้ววิ่งหนีไป ตอนที่เพื่อนสนิททั้งสองพยายามเรียกสติและพาเธอกลับมานั่งพักที่ห้อง ตอนที่นั่งกอดเข่า ตอนที่ยกโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ข้อความราวสิบนาที ก่อนจะตัดสินใจกดลบทิ้ง  ทุกอย่างชัดเจนราวกับมีเครื่องฉายภาพยนตร์ในสมอง




            ความรู้สึกแบบนี้มันคล้ายพวกคนที่อกหักหรือเปล่านะ?




            มินะนอนตะแคง ซุกหน้าลงกับหมอน พยายามรวบรวมสมาธิให้สงบนิ่งแล้วข่มตานอนหลับ แต่สุดท้ายภาพใบหน้าและน้ำเสียงของแชยองก็สะท้อนขึ้นในหัวอีกครั้ง วนเวียนซ้ำไปซ้ำมาราวกับเจ้าตัวกระซิบข้างกาย




            “แล้วเลิกยุ่งกับฉันสักที”



            แย่จริง—เธอใกล้จะประสาทหลอนขึ้นทุกที




            “เลิกยุ่งกับฉันสักที”



            รู้ว่าตัวเองผิดสัญญา แต่มันร้ายแรงมากถึงขั้นไม่อยากเห็นหน้ากันเลยหรือไง




            “เลิกยุ่งกับฉัน”



            เด็กบ้านั่น ทำไมถึงกล้าพูดแบบนั้น



            ไม่รู้เหรอว่ามันทำร้ายจิตใจคนฟังมากขนาดไหน




            ป่วยการจะนอนต่อให้เสียเวลา เพราะรู้ดีว่าพยายามให้ตายเธอก็ไม่สามารถลบเรื่องของเด็กนิสัยเสียคนนั้นออกไปได้ภายในเร็ว ๆ นี้—มินะขยับตัวเองลุกจากเตียง คิดว่าควรหาอะไรสักอย่างทำให้หายฟุ้งซ่านสักที




            ส่วนเรื่องดันทุรังบุกไปหาถึงห้องอะไรนั่นน่ะ—เลิกคิดไปได้เลย




            ไม่ใช่เพราะเธอยึดมั่นต่อคำประกาศิตแสนร้ายกาจของแชยองหรอก




            แต่เป็นเพราะเธอกำลังกลัวต่างหาก




            ถ้าต้องถูกมองด้วยสายตาแบบตอนนั้นอีก




            แค่คิดก็อยากจะร้องไห้แล้ว

                       



           

           

---------------------------------------------------------------------------------

 

           




“มีอะไรถึงได้โทรหาแม่ตั้งแต่เช้าเลยล่ะหืม”




            “...”




            คนตื่นเช้า หรืออีกนัยหนึ่งคือคนที่เมื่อคืนเผลอหลับคาโซฟาตอนไหนไม่รู้ เม้มริมฝีปาก ลำคอแห้งผาก ขณะที่ค่อย ๆ เรียบเรียงความคิดในหัวอันหนักอึ้งให้ออกมาเป็นคำพูด ซึ่งคราวนี้ดูจะยากกว่าปกติเยอะเลย




            สับสนไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไรดี  




            เหมือนทุกอย่างมันจุกแน่นอยู่ในลำคอจนขมปร่าไปหมด




“ทะเลาะกับเพื่อนเหรอ” ด้วยสัญชาติญาณของคนเป็นแม่ มีหรือจะไม่รู้ว่าลูกสาวคนเก่งกำลังประสบปัญหา—เมื่อปลายสายยังเงียบผิดวิสัย หล่อนจึงเดาต่อ “หรือว่าแชยอง?




ไม่ใช่เรื่องแปลกที่หญิงวัยกลางคนท่านนี้จะรู้จักชื่อของเด็กมัธยมนิสัยเสียคนนั้นก็ในเมื่อมันเป็นชื่อที่ลูกสาวของหล่อนกล่าวถึงแทบทุกครั้งที่คุยโทรศัพท์กัน มินะเคยเล่าหมดทุกอย่าง น้ำเสียงมีความสุขและร่าเริงเสียจนเธอนึกเสมอว่าหากมีโอกาสเยี่ยมลูกถึงเกาหลีเมื่อไร จะขอลองเจอตัวเด็กแชยองอะไรนั่นสักครั้ง




            “แม่รู้ได้ไงคะ”




            “ใช่จริง ๆ ด้วย” เปรยเสียงเบา “ไหนมีเรื่องอะไร ลองเล่าให้แม่ฟังสิ”




            พอคู่สนทนาเปิดช่องให้ มินะก็ค่อย ๆ เล่าทุกเรื่องราว ทุกความรู้สึกที่อัดแน่นติดค้างอยู่ภายใน กระทั่งมันพรั่งพรูออกมาตามระดับอารมณ์ ราวกับกลัวว่าหากไม่พูดตอนนี้จะไม่มีโอกาสระบายอีกแล้ว




            การคุยกับแม่ทำให้เธอกลับกลายเป็นเด็กหญิงมินาริตัวเล็ก ๆ เสมอ




ตามประสาลูกสาวคนเล็กของครอบครัวฐานะดี ถูกคนรอบข้างประคบประหงมเลี้ยงดูราวกับไข่ในหิน แม้ว่าไม่ถึงขั้นตามใจจนเสียคนเฉกเช่นคุณหนูในนิยาย แต่เธอก็ได้แทบทุกอย่างที่ต้องการโดยไม่ต้องร้องขอ ใช้ชีวิตอยู่ในขอบเขตที่เรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบตลอดเวลา




ใครจะไปนึกล่ะ วันหนึ่งคนอย่างเธอจะกลายเป็นฝ่ายวิ่งไล่ตามคนอื่นเพราะรู้สึกมากกว่าเสียเอง




ถ้าพวกคนที่เคยถูกเธอปฏิเสธ รู้ว่าเธอกำลังเป็นบ้าเพียงเพราะเด็กผู้หญิงธรรมดา ๆ คนหนึ่ง พวกเขาต้องหัวเราะเยาะแน่เลย




            “เล่าซะยาวเลย ขอโทษนะคะแม่คิดว่ามันเป็นเรื่องเล็กน้อยเกินไปหรือเปล่า”




            ได้ยินคนทางฝั่งญี่ปุ่นหัวเราะเบา ๆ




“ปกติคนส่วนใหญ่ก็ชอบทะเลาะกันด้วยเรื่องเล็กนิดเดียวนะลูก”




            “...”




            “จำตอนนั้นที่แม่กับพ่องอนกันนานเกือบสัปดาห์ได้มั้ย นั่นก็เรื่องเล็กนะ แค่พ่อเขาไม่อยากให้แม่ซื้อขนมหวานเยอะ ๆ เอง” พอนึกย้อนตามแล้วมินะก็หลุดยิ้มบาง ๆ ออกมา ตอนนั้นเธอกับพี่ชายต้องช่วยกันกล่อมแทบแย่กว่าพ่อแม่จะกลับมาคืนดีกันเหมือนเดิม




            “แล้วลองคิดดูอีกที ลูกเองก็เคยงอนแชยองเพราะเรื่องเล็กประติ๋วเหมือนกันนี่นา”




            อ่า นั่นสินะ



          หนึ่งในเรื่องน้อยใจงี่เง่าที่สุดในโลก



แค่แชยองพูดถึงโซมีเท่านั้นเอง




แต่มันคงไม่เหมือนกันเสียทั้งหมดอยู่ดี ความสัมพันธ์ของเธอกับแชยองไม่ได้เป็นเหมือนคู่รักสามีภรรยาแบบนั้นสักหน่อย การที่คุณแม่ยกกรณีนั้นเป็นตัวอย่างก็คงจะใช้ไม่ได้หรอกมั้ง




“ถ้าไม่ใช่เพราะเกลียด เหตุผลที่จะทำให้โกรธกันเพราะเรื่องรายละเอียดเล็ก ๆ ก็คงเป็นเพราะคนนั้นเขาสำคัญกับเรามากเกินไปล่ะมั้ง”




“งั้นหมายความว่าหนูโดนเกลี




“และแม่ไม่คิดว่าแชยองเกลียดลูกนะ”




“...”



“...”




“ละแล้วหนูควร



            “อย่าถามแม่”




            “...”




“ลูกรู้จักแชยองมานานเท่าไรแล้วฮึ ไม่รู้เชียวเหรอว่าควรแก้ปัญหานี้ยังไง”

 



 

 

---------------------------------------------------------------------------------

 

 




            มนุษย์เรามักเป็นเช่นนี้ชอบทำอะไรโดยปราศจากการยั้งคิด แล้วก็มานึกเสียใจทีหลัง




ตอนที่แก้ไขไม่ทันแล้ว




            คงดูเชยไปหน่อยถ้าจะยกประโยคเก่า ๆ อย่าง เศษแก้วแตกก็เหมือนความรู้สึกของคนที่ไม่อาจประกอบได้เหมือนเดิมหรืออะไรทำนองนั้นมาเปรียบเทียบสถานการณ์ปัจจุบันของเด็กนิสัยเสียคนหนึ่ง แต่มันก็คงไม่มีถ้อยคำเหมาะสมมากกว่านี้แล้วเช่นเดียวกัน




            โมโห และโยนแก้วที่บังเอิญวางขวางหูขวางตาแถวนั้นลงพื้น




            รู้สึกผิด อยากขอโทษตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็นเศษแก้วกระจายเต็มพื้นแต่ด้วยทิฐิบางอย่าง จึงเลือกเดินเลี่ยงออกจากเศษแก้วนั้น ไม่หันหลังกลับไป




            ทั้งที่รู้ว่าใครบางคนโดนเศษแก้วบาดเท้าเป็นแผลเหวอะหวะ




            วันนี้แชยองมาทำงานตรงตามเวลาเป๊ะ ดวงหน้าอิดโรยเรียบเฉย ริมฝีปากแห้งผาก ใต้ตาบวมคล้ำ และตาลอยเหมือนสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวอย่างคนอดหลับอดนอน แต่เด็กสาวกลับยิ่งออกแรงทำงานหนักกว่าปกติ แถมยังไม่ยอมเงยหน้าคุยกับคนอื่นอย่างเคย




            นายอนกอดอกยืนพิงหน้าเคาน์เตอร์บาร์ มองน้องสาวคนโปรดที่กำลังมุ่งมั่นเช็ดโต๊ะจนพื้นแทบสึกหรออยู่ไกล ๆ แม่ครัวสาวถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า คงไม่ใช่เรื่องที่เธอควรเดินเข้าไปตบหลังน้องแล้วบอกว่าเข้าใจความรู้สึก เพราะเธอก็ยังไม่เคยเจอปัญหาแบบนี้มาก่อน




            ไม่เข้าใจความรู้สึกของคนถูกทิ้งให้รอ




            และไม่เข้าใจความรู้สึกของคนที่เป็นฝ่ายทิ้งไปด้วย




            แต่ทุกคนก็น่าจะมีเหตุผลของตัวเองใช่มั้ย




“รู้ว่าอยากช่วยน้อง” จองยอนโพล่งขึ้นจากด้านหลังเคาน์เตอร์ “ตอนนี้ปล่อยให้แชยองจัดการปัญหาเองเถอะเชื่อฉันสิ”




“นี่ จองยอน”



“หืม”



“สมมตินะ” หันทั้งตัวกลับมาเผชิญหน้าสาวผมสั้นซึ่งเงยหน้าสบตารออยู่ เธอนิ่งครู่หนึ่งอย่างชั่งใจ ก่อนเอ่ยประโยคถัดมา “ถ้าวันหนึ่งฉันหายไปแบบนั้น เธอจะโกรธฉันมั้ย”




            คนถูกถามขมวดคิ้ว



            “แล้วเธอจะไปไหน”




            “ตอบเถอะน่า แค่อยากรู้”




            “ฉันก็จะตามเธอไป” ทำงานด้วยกันทุกวันตั้งหลายปี อย่างน้อยถ้าไม่เจอหน้าก็ต้องได้ยินเสียงผ่านโทรศัพท์ ดังนั้นมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยกับการจินตนาการถึงชีวิตที่ขาดเพื่อนสาวฟันกระต่ายคนนี้และไม่อยากนึกถึงด้วย “ถ้าไม่มีฉันคอยช่วย เธอเอาตัวรอดไม่ได้หรอก”




            นายอนยิ้ม เอื้อมมือหยิกแก้มคนแสร้งทำหน้านิ่งอย่างหมั่นไส้




            “ไม่ต้องมาทำเก๊กหน่อยเลย เธอแค่กลัวทนคิดถึงหน้าสวย ๆ ของฉันไม่ได้ล่ะสิ”




            แล้วต้องมั่นหน้าเบอร์ไหนถึงกล้าพูดประโยคพรรค์นั้นออกมาได้น่ะ




            จองยอนหลุดหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ




            “เออ รู้อย่างนี้ก็อย่ารีบหนีไปไหนละกัน บอกฉันก่อนด้วย”




 

 

---------------------------------------------------------------------------------

 

 



แชยองเดินออกจากร้านตอนเที่ยงคืนกว่า




คาดหวังว่าจะเจอลมเย็นยามดึก จึงเตรียมกระชับเสื้อนอกไว้พร้อมเสร็จสรรพ




แต่ไม่ได้คิดว่าจะต้องเจอผู้หญิงคนหนึ่งนั่งรออยู่ด้านนอก




อ่าใช่คนเดียวกับที่เธอปากเสียพาลบอกให้เลิกยุ่งนั่นแหล่ะ




บรรยากาศอึมครึมเข้าปกคลุมทันทีที่พวกเธอสบตากัน แชยองยืนนิ่งอย่างกระอักกระอวน ส่วนมินะพยายามฉีกยิ้มหวานแบบที่ต่อให้เป็นเด็กอนุบาลยังดูออกว่าฝืนทำ




เป็นการพบกันอีกครั้งในรอบหนึ่งวันที่น่าอึดอัดเหลือเกิน




ระยะห่างของพวกเธอระหว่างเดินกลับกว้างกว่าปกติอย่างเห็นได้ชัด ไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไร แชยองไม่ได้ถามเหตุผลที่พาอีกคนมาอยู่ตรงนี้ รวมถึงไม่ได้ยึดติดตามคำประกาศเมื่อวานออกปากไล่อย่างที่มินะแอบหวั่นตอนแรกด้วย




อย่างน้อยมันก็เป็นสัญญาณเริ่มต้นที่ดี




มินะลอบมองเสี้ยวหน้าด้านของคนอายุน้อยกว่าหลังจากนั่ง ๆ นอน ๆ คิดวิธีแก้ปัญหานานหลายชั่วโมง ในที่สุดเธอก็โยนความกลัวทิ้ง ตัดสินใจมาดักรอเป้าหมายถึงหน้าร้านเพื่อคุยกันให้จบ เพราะเธอไม่รู้เลยว่าแชยองจะกลับมาถึงห้องเมื่อไร หากไปเคาะประตูเรียกแล้วจะยอมเปิดหรือเปล่า




ส่วนหนึ่งเพราะไม่อยากจมอยู่กับความรู้สึกด้านลบที่คั่งค้างในใจ




แต่บางครั้งสิ่งที่อยากทำก็สวนทางกับความเป็นจริง




พูดไม่ออก




            ลำคอแห้งผากจนยากจะเปล่งเสียงใด ยิ่งเดินฝ่าอากาศเย็น ๆ ก็ยิ่งรู้สึกว่าร่างกายหนักอึ้งเหมือนกำลังแบกอะไรสักอย่าง ได้ยินเสียงอื้ออึงก้องในหัวทั้งที่ไม่มีใครพูดอะไร



ขอบตาร้อนผ่าวจนภาพพร่าเลือนไปหมด



ให้ตายเถอะตอนแรกมันยังไม่เป็นหนักขนาดนี้นี่นา




อาการเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ มินะหมดแรงเดินต่อ สวนทางกับอีกคนที่มัวแต่ตั้งหน้าตั้งตาเดินไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ด้วยแถวนั้นบังเอิญไม่มีเก้าอี้ เธอจึงพิงตัวเองกับผนังเย็นชืดของอาคารข้างทาง




แค่พักแป๊บเดียว



หวังว่าแชยองจะยังไม่รีบเดินหนีไปไกลจนตามไม่ทันนะ




“เป็นอะไรน่ะ” รู้สึกตัวอีกทีตอนที่ได้ยินเสียงกระซิบของคนที่เธอกลัวว่าจะเดินนำลิ่วไปไกลแล้วทอดทิ้งกันเหมือนเมื่อวาน พร้อมกับฝ่ามือเย็นเยียบค่อย ๆ ประคองจับทั่วใบหน้า “งี่เง่าป่วยแล้วออกมาข้างนอกทำไม”




มินะเปิดเปลือกตาแล้วกระพริบถี่ ๆ ภาพเลือนลางจนเริ่มไม่มั่นใจว่าเธอกำลังเพ้อเพราะพิษไข้หรือแชยองเป็นห่วงกันจริง ๆ




“ดูแลตัวเองหน่อยสิ”




จากนั้นมินะก็เหมือนตัวเองกลายร่างเป็นปุยนุ่น หรือตุ๊กตาน้อยที่ถูกเด็กตัวเล็ก ๆ อย่างแชยองลากจนตัวปลิวเธอจำความรู้สึกระหว่างทางไม่ค่อยได้ รู้แค่ว่ามันอบอุ่นและไม่เหงาเหมือนเดิม อย่างน้อยมือที่กอบกุมกระชับแน่นก็มากพอให้มั่นใจว่าเธอจะกลับถึงห้องโดยปลอดภัย




หัวใจที่เคยแตกหักในช่วงระยะเวลาหนึ่งได้รับการฟื้นฟูอีกครั้ง




แม้ว่าจะยังมีอีกหลายคำถามที่ค้างคาใจ




แน่นอนเธอไม่เคยเข้าใจเด็กคนนี้เลย




คนที่ยิ้มและหัวเราะด้วยกันเมื่อวันก่อน



คนที่ผลักไสเธออย่างไม่ไยดีเมื่อวาน



หรือคนที่ช่วยจับมือพามาส่งถึงเตียง หายา หาน้ำให้กิน เอาผ้าชุบน้ำมาซับหน้าลดอุณหภูมิ ดูแลประหนึ่งเป็นพยาบาลส่วนตัว




ไม่เข้าใจเลยสักนิด




“ดีขึ้นหรือยัง”




พอได้นอนพักบนเตียงอุ่น ๆ อาการปวดหนึบก็บรรเทาลงเยอะแต่มินะเลือกที่จะไม่ตอบ หากโยนคำถามกลับไปแทน




หายโกรธแล้วเหรอ”




“....”




“แชยอง”




            “พี่รีบนอนพักเถอะ”



            “ไม่เอา” มินะส่ายหน้า




            “ฉันไปนะ” แชยองลุกขึ้นกะทันหัน ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนสมองแทบประมวลผลไม่ทัน และกว่ามินะจะเอ่ยรั้ง ร่างเล็กก็เดินเกือบถึงประตูแล้ว




            “แชยอง”



            มินะคิดว่าเสียงเธอคงดังเกือบจะตะโกนแต่ก็ไม่




            “อย่าหันหลังให้ฉันแบบนี้”



            มันไม่ต่างจากเสียงกระซิบเบาหวิวที่คล้ายจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ




“ถถ้าเธอกล้าทิ้งฉันอีก ฉันจะเกลียดเธอ”



            โดยเฉพาะยามที่ภาพเมื่อวานปรากฏขึ้นมาซ้อนทับกับภาพปัจจุบัน




“เกลียดมากกว่าที่เธอเกลียดฉัน”




            และในวินาทีของความอ่อนไหว อะไรบางอย่างก็ดลบันดาลให้เธอพูดสิ่งโง่เง่าที่สุดในโลก






            “จะไม่รักแล้วด้วย”




 



 


******************************************************************************

/กราบรอบวง

อย่าด่าเยอะค่ะน้อง พี่สำนึกผิดไม่ทัลลลล

 

#FicSweetest

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

390 ความคิดเห็น

  1. #386 Mimi (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 23:19

    กรี๊ดดดด จะเป็นลมแล้วค่ะ ขอรีบวิ่งไปอ่านตอนหน้า แว้กกกกกก

    #386
    0
  2. #367 Melly_Milk (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 10:58
    แงงงงง หน่วงไปหมด แล้วจะหน่วงต่อไปมั้ยยยยยยยยยนน
    #367
    0
  3. #274 แอล (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 มกราคม 2560 / 16:24
    สงสารพี่มินะ T T
    #274
    0
  4. #271 osaka okonomiyaki (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 มกราคม 2560 / 22:48
    ฮือเดกสกสกสดสกสกสกดนดาำนพำสำ ไรท์คะ สนุกเหมือนเดิม แต่ปวดจัยยยกากากากก T___________________T
    #271
    0
  5. #270 รัฐมนตรีชอคโกแลต (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 12:17
    ดีใจไรท์กลับมาแล้ว. T_T
    #270
    0
  6. #269 รัฐมนตรีชอคโกแลต (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 12:17
    ดีใจไรท์กลับมาแล้ว. T_T
    #269
    0
  7. #268 (M)inari (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 05:59
    ลุ้นให้เค้าบอกรักกันแทบตาย บทจะบอกก็บอกได้หน่วงชะมัด จะเกลียดให้มากกว่า จะไม่รักแล้วด้วย โว๊ยยย!!!!! ไม่เอานะคะแบบนี้ แชงแชงไม่รักพี้มินะเหรอคะ อย่าโกรธอย่าว่าพี่เค้าสิ พี่เค้างอนแล้ว ป่วยด้วย เฮ้อออออ สงสารทั้งคู่เลย เด็กมีปมกับพี่สาวคนซื่อ
    #268
    0
  8. #267 btWorld_ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 19:30
    จะไม่รักแชงแชงไม่ได้นะคะมิจัง;-;
    ตอนนี้เราอิ่มแล้วค่ะไรท์*เทถ้วยมาม่าทิ้ง*ให้เขาสองคนดีกันได้แล้วนะคะ5555555
    #267
    0
  9. #266 sopao (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 18:00
    โอ้ยยยยยย ไรท์คัมแบ๊ค55555ดีใจกว่าความมั่นหน้าของอิพินา
    น่อวววกวิน พูดอะไรคะ ถ้าน้องเขาไปนกบรรลั_เลยนะคะ555 ปริ่มกับความอบอุ่นของน้องแชงมากเลยค่ะ เป็นห่วงพี่จัง งุงิ
    ตอนหน้าแซมๆความตะมุตะมิของทุยอนมาอีกนะไรท์ ดับกลิ่นมาม่าของคู่หลัก555
    ติดตามนะไรท์ เป็นกำลังให้ขยันมาต่อฟิค อย่าดองนาน ไม่งั้นไม่รักแล้วด้วย หงิ5555555555555555555
    #266
    0
  10. #265 Annieผู้รักยูจองIOI (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 01:56
    อย่ามาทิ้งระเบิดดังตู้มมมมม!!!!! แบบนี้สิ คนอ่านลุ้นนะเหว๋ยยยยย
    #265
    0
  11. #264 sanalove123 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 22:11
    อย่าตัดแบบสิ!!! ไรท์ใจร้ายเรารอมาจั้งนานสุดท้ายก็มาซักสั้นเลย ใจร้าย
    #264
    0
  12. #263 Double_Dubu (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 21:35
    จะไม่รักแล้วด้วย มีความเด็กน้อยแถวบ้านทะเลาะกัน 555
    #263
    0
  13. #262 มินะของบ่าว (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 21:02
    อะไรนะคะ จะไม่รักแล้วด้วย หรอออออออ กรี๊ดดดดดดด

    ดีกันเถอะค่ะ ขอ
    #262
    0
  14. #261 kumyoon (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 14:12
    นี่คือการบอกรักทางอ้อมใช่มั้ยคะ โถววพี่มินะของน้อง55555544554444555555
    #261
    0
  15. #260 pxicewall (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 13:40
    นี่ก็ลุ้นว่าน้องมันจะซื่อ คิดว่าพี่เขาแกล้งงอแง หรือว่าน้องมันจะรู้ตัวสักทีว่าพี่เขาคิดน้องอย่างไง ~ แต่ยังไงก็อยากให้สองคนคืนดีกันสักที อะฮือ
    #260
    0
  16. #259 aonnuch_zz (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 07:09
    อ๊ายยยคาดว่าตอนต่อไปน่าจะเข้าใจและสารภาพรักกันซักทีฮืออน้องแชงอย่าโกธรพี่มินะเลย เดี๊ยวพี่เขาไม่รักน้า
    #259
    0
  17. #258 #171717 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 06:58
    ทำร้ายจิตใจทางอ้อมไม่พอ ยังมาสารภาพรักทางอ้อมอีก! ถ้าน้องเค้าไม่ได้ใส่ใจจะตีความประโยคสุดท้าย พี่มินะก็คงน้ำตาตกในอ่ะค่ะ โดนเด็กเกลียดกว่าเดิมอีก
    #258
    0
  18. #257 minari0324 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 03:39
    โว้ยยย....ตะเตือนใจ..TT
    #257
    0
  19. #256 vas (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 02:50
    นอกจากหายไปนานยังสาดความเทาใส่กันอีก ค้างมาก T^T

    บอกจะไม่รักแล้วด้วย แปลได้ว่ารักมากชะ 55555555 ดูมีความงอลได้เด็กสาวตะมุตะมิมาก น่าเอ็นดู
    #256
    0
  20. #255 gravityx (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 02:26
    เข้าใจคนน้องนะคะว่าโกรธที่พี่เขาผิดสัญญา
    แต่พอรู้ตัวว่าทำพี่เขาเจ็บ ตัวเองก็รู้สึกผิด
    แต่ด้วยความที่ทิฐิค้ำคอบวกความปากหนักนี่นะ น่าตีจริงๆ ;_;
    ส่วนคนพี่ก็จะคนดีไปไหน ถึงขั้นโทรไปปรึกษาแม่ (/_\)
    แถมป่วยแต่ก็อยากคุยกับน้องให้รู้เรื่อง หน่วงแทนพี่เขาเลยค่ะ
    มีพอให้อมยิ้มก็กับทูยอนนี่แหละ แค่เพื่อนกันจริงหรอคะ แหมมมมมมมมม

    สุดท้ายนี่ก็หน่วงมาสองตอนแล้ว
    หวังว่าตอนหน้าจะไม่หน่วงแล้วนะคะ 55555555
    พี่เขาอุตส่าหลุดคำบอกรักกลายๆมาแล้ว
    หว้งว่าแชยองคนซื่อบื้อจะรู้ใจตัวเองเหมือนกันนะคะ
    ไม่ใช่ว่าสับสนทำสถานการณ์แย่กว่าเดิมนะ 55555

    ฟิคสนุกมากค่ะ คุณไรท์เตอร์สู้ๆนะคะ
    #255
    0
  21. #254 29chaeng (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 01:51
    ไร้ท์! กลับมาก๊อนนนนน ไม่จบแบบนี้แล้วหายไปเป็นเดือนแล้วนะคะ มันสะเทือนใจ TT
    #254
    0
  22. #253 dekaounn (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 01:46
    จะทำกันแบบนี้หรอคะะะะะะะ._. ฮืออออออออออใจร้ายยยยยยจัมวรั้ยยยยย
    #253
    0
  23. #252 Mina_Minari (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 01:44
    มาอัพก็ดึก ให้เค้าอดนอนอ่าน สั้นก็สั้น แล้วตัดจบแบบนี้เหรอคะ!!!!!! (#*$$*&$*#@?((@#*&$&$&$
    #252
    0
  24. #251 CLOSEDSWAG (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 01:42
    โอ้ยยยย พี่คะะะะะะะ ตัดแบบนี้อีกแล้วนะคะะะะะ น้องทำอะไรไม่ได้นอกจากรอใช่มั้ยคะะะ ฮืออออออออ
    #251
    0
  25. #250 bellyaowalak (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 01:40
    อัพแล้วเย้ๆๆๆ
    แต่ตัดจบแบบนี้ไม่ดีเลยยยยไม่ดีต่อใจ
    #250
    0