อยู่ๆชีวิตผมก็เปลี่ยนไป

ตอนที่ 1 : เพื่อนซุปตาร์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    10 ส.ค. 63

ณ บ้านแห่งหนึ่งแถวกรุงโซล (ปี2004)

บริเวณหน้าบ้าน มี คุณยายและเด็กทารก ยายกำลังทะเลาะกันอยู่อย่างรุ่นแรงผ่านทางโทรศัพท์ 


ยาย : จูอา! แกจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ

แม่ : ยังไงหนูก็เลี้ยงมันไม่ได้ค่ะแม่ชีวิตหนูกำลังไปได้สวยหนูกำลังจะได้ไปแสดงหนังต่างประเทศ

ยาย : แล้วลูกแกล่ะจะทำยังไง ? จูอา

แม่ : แม่ก็เลี้ยงมันไปสิคะ

ยาย : เหอะ! แกคิดว่าฉันมีค่าใช้จ่ายเท่าไหร่กันไหนจะค่าน้ำค่าไฟ เดือนหนึ่งเงินฉันยังได้ไม่ถึงล้านวอนเลยแล้วถ้าเลี้ยงลูกแกอีกฉันจะหาเงินที่ไหนฮ่ะ!!!!

แม่ : ถ้าแม่เลี้ยงมันไม่ได้แม่ก็เอามันไปทิ้งที่บ้านเด็กกำพร้าสิคะ

ยาย : จะบ้ารึไงห่ะ! นี่ลูกแกน่ะจูอา ถ้างั้นฉันจะพาลูกไปหาแกเดี๋ยวนี้ ที่บริษัทแก

แม่ : ไม่ได้เด็จขาด ถ้าบริษัทรู้ว่าหนูมีลูกคงเป็นข่าวใหญ่.. แล้วหนูคงโดนปลดจากหนังแน่ หนูไม่ยอมหรอกค่ะ 

ยาย : แล้วแกจะให้ฉันทำไง? 

แม่ : เอางี้ค่ะแม่แม่ห้ามให้ใครรู้เด็จขาดว่า คายอง เป็นลูกของหนู. หนูจะให้เงินแม่เดือนล่ะหนึ่งล้านวอนตกลงมัยค่ะ

ยาย : แล้วแกจะกลับมาดูลูกมัยห่ะ

แม่ : งั้นแค่นี้น่ะค่ะบายคะ

ยาย : เดี๋ยวสิ จูอา จูอาาา

ตืดดดดดด---เสียงวางโทรศัพท์

ยาย มองไปที่เด็กทารกด้วยสายตาหดหู่

ยาย : ฉันจะเอายังไงกะแกดีเนี่ยยยย

(ภาพตัดมาที่ปัจจุบัน) ปี2020

ณ โรงเรียน แดยอง ในห้องเรียนมีเด็กลุ่มหนึ่งนั่งคุยกันอยู่แล้ว มีเด็ดนักเรียนกลุ่มหนึ่งเดินไปแกล้งนักเรียนคนนึงที่นั่งอยู่หลังห้อง

แทยอง : นี่ๆดูไอนี่ดิตัวอะไรว่ะใส่ผ้าปิดปากแถ้ ไว้ผมยาวอีก555

อูฮยอน : หรือเป็นโรคว่ะ!!แหวะ

คายอง : ฉันไม่ได้เป็นโรคน่ะ

โนอา(หัวหน้ากลุ่ม) : เห้ย!!ไปเหอะเหม็นสาปคนจนว่ะ555

ทันใดนั้นครูประจำชั้นเดินเข้ามาแล้วบอกพูดคุยนักเรียน

ครูมินอา : สวัสดีจะทุกคนก่อนอื่นวันนี้ครูมีเรื่องด่วนจะแจ้งให้ทราบ วันนี้มีนักเรียนย้ายมา.  กลางคันครูเลยอยากให้ทำความรู้จักกันสักหน่อย

โนอา : ไหนครับครู? 

ครูมินอา : เข้ามาได้

ทันใดนั้นมีเด็กหนุ่มเดินเข้ามาพร้อมกับออร่าความสหง่างามเดินเข้ามาในห้องทำเอาคนในห้องแตกตื่นกัน

คนในห้อง :  แกๆนั้นจินยองที่เป็นเด็กฝึก บริษัท PG ใช่ป่ะ

คนในห้อง2 : ใช่ จินยอง จริงๆด้วยทำไมดาราถึงมาเรียนที่นี่ล่ะ

ครูมินอา : อะอึ้ม!! เงียบก่อนจะ เชิญแนะนำตัวก่อนจ่ะ

จินยอง : ชื่อ ชเว จินยอง ขอฝากตัวด้วย

ครูมินอา : เอาล่ะไว้ทำความรู้จักกันต่อน่ะงั้นหาที่นั่งก่อนตรงไหนดีน้าาา

จินยอง มองกวาดสายตาไปรอบๆเห็นคายองมองไปที่ตนแล้วหลบสายตาไป

จินยอง : งั้นผมขอนั่งข้างหลังห้องล่ะกันครับ

ครูมินอา : งั้นเธอไปนั่งข้างหลังล่ะกันน่ะ

จินยองเดินไปนั่งที่อย่างรวดเร็ว จินยองมองจ้องไปยังคายอง คายองก็หลบตาจินยองจินยองรู้สึกตะหงิดใจเลยถามคายองไป

จินยอง : นี่นายมีอะไรรึป่าวเห็นมองหลายครั้งล่ะ

คายอง : ป่าว!!!

จินยอง : แล้วไป

จินยองหันหน้ากลับไปต่างคนต่างทำตัวปกติแล้วเรียนต่อ

หลังเลิกเรียนจินยองก็เดินไปที่ลานแล้วกำลังจะขับรถไปแต่ผู้จัดการโทรมาพอดี

จินยอง : ว่าไงครับคุณลี

ผู้จัดการ : จินยอง นายนี่มันจริงๆเลยน่ะทำอะไรไปไม่คิด นี่ผู้ช่วยคนที่เท่าไหร่แล้วที่ลาออกไปห้าาาา

จินยอง : โอ้ย!!พี่ก็คนพวกนั้นไม่ถูกใจผมนี่ ไม่เห็นยากออกไปก็หาใหม่สิ

ผู้จัดการ : นิ จินยอง เอางี้น่ะ ฉันเหนี่อยที่ต้องตามหาผู้ช่วยให้แกแล้วแกหาเองเลยแล้วกัน  อ่อล่ะก็ถ้าหาได้แล้วเข้ามาบริษัทด้วยเรามีเรื่องโปรเจคเดบิ้วต้องคุยกัน แค่นี้เว้ยยยยยยยย

จินยอง : เดี๋ยวพี่...พี่...บ้าเอ้ยจะหาผู้ช่วยที่ไหนเนี่ยย พระเจ้าช่วยผมหน่อยยย

ทันใดนั้นจินยองก็ขับรถเฉียวชนกับจักรยานคันหนึ่งจินยองเลยเบรครถลงมาดูสิ่งที่เกิดขึ้นก็พบว่า

จินยอง : นายขับรถประสาอะไรว่ะห่ะ

คายอง : ขอโทษครับแต่คุณเป็นคนชนผมก่อนน่ะ

จินยอง : นินายคนที่มองฉันในห้องเรียนนี่หว่าา นายนั่นแหละขี้รถไม่ดูทางดูสิรถฉันเป็นรอยหมดนายจะชดใช้ยังไง

คายอง : แต่คุณก็ชนรถผมพังเช่นกันน่ะ

จินยอง : ไม่รู้แหละนายจ่ายค่าเสียหายมาทั้งหมดหนึ่งล้านวอน

คายอง : ห๊าาาหนึ่งล้านวอน

จินยอง : ใช่หนึ่งล้านวอน

คายอง : ผมไม่มีเงินขนาดนั้นหรอกคับลำพังผมทำงานพาททามเดือนนึงยังไม่ถึงล้านวอนเลย

จินยอง : ไม่รู้ยังไงนายก็ต้องชดใช้

คายอง : แล้วจะให้ผมทำไงผมไม่มีเงินให้คุณหรอก

จินยอง : เดี๋ยวขอฉันคิดแปปนึง

คายอง : ??? 

จินยอง : นายต้องทำงานใช้หนี้ฉันครั้งนี้

คายอง : ทำงานใช้นี้งานอะไร??

จินยอง : นายต้องมาเป็นผู้ช่วยฉัน

คายอง : ห๊ะ ผู้ช่วยผม ทำมะ..ไม่

จินยอง : นายไม่มีสิทปฏิเสทข้อตกลงนี้ถ้านายไม่ทำงานชดใช้นี้ให้ ฉันจะแจ้งตำรวจ

คายอง : ตำรวจ!!! ก็ได้ๆ ตกลงอย่าแจ้งตำรวจน่ะไม่งั้นยายฆ่าผมแน่

จินยอง : ได้ งั้นขอฝากด้วย น่ะครับผู้ช่วย...

หลังจากคุยเจรจากันเสร็จจินยองก็ขับรถไปปล่อยให้คายองรับชะตากรรมใหม่ที่จะเกิดขึ้น

คายอง : นี่มันอะไรกันเนี่ยยย พระเจ้าช่วยผมด้วยยยยย

                                      (ติดตามตอนต่อไป)















  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น