นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย My Lover #Markgyeom #Yumark

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีค่ะ นี่เป็นฟิคแก้บนนะคะ คู่ Markgyeom Yumark
เราเลือกบนคู่นี้เพราะมาร์คต้วนเป็นนางฟ้าของเราค่ะ เราชิปมาร์คเคะตั้งแต่รู้สึกว่าขี้ชิป

ฝากด้วยนะคะ กากๆนิดนึงเพราะคิดพล็อตแบบว่าไม่ค่อยออก//กระซิก
กะว่าจะเอาไว้ก่อนด้วยซ้ำ แต่รู้สึกว่าชีวิตช่วงนี้มันบัดซบเหลือเกินเลยรีบมาทำให้เสร็จๆ//ฮ่าาา


เนื้อเรื่อง อัปเดต 14 พ.ค. 60 / 00:02






#Markgyeom #Yumark
My Lover 






วันนี้ทั้งวันมาร์ค ต้วน มีท่าทีกระสับกระส่ายจนเพื่อนอย่างแจบอมต้องเอ่ยปากถาม

"เป็นห่าไรวะ นั่งนิ่งๆดิ้ พยาธิไชตูดรึไง"

ถึงมันจะไม่ค่อยจะเหมือนคำถามเท่าไหร่ก็เหอะนะ

พูดเสร็จก็หันกลับไปมองอาจารย์ที่หน้าชั้นเรียนต่อ ปล่อยให้เพื่อนบ้าเพื่อนบออย่างมาร์คนั่งถอนหายใจหันซ้ายหันขวาไปคนเดียว

"เดี๋ยวๆ ไอ้มาร์ค มึงจะรีบไปไหนเนี้ย"

แจบอมที่เดินหอบสัมภาระมากมายตามหลังมาตะเบ็งเสียงถามมาร์คที่เดินลิ่วๆไปที่บันไดหนีไฟ

ก็พออาจารย์บอกเลิกคลาส มาร์คก็ลุกพลวดพราดออกมาก่อนอาจารย์จะออกซะอีก

"ไปง้อคยอม!"

"อ่อ ง้อผัว"

แจบอมพึมพำเสียงเบากับตัวเอง ก่อนจะเดินเลี่ยงไปขึ้นลิฟต์

"คยอมอยู่ไหนครับ"

"...."

"บอกพี่มาเถอะนะ"

"...."

"หายงอนน๊า"

"...."

"พี่หิวข้าวมากเลยนะ รอกินขาหมูกับคยอมเลยนะเนี้ย"

"...."

"คยอมครับ เปิดเครื่องแล้วยิงมาหาพี่หน่อยก็ได้นะ"

ถ้าคิดว่ามาร์ค ต้วน กำลังคุยโทรศัพท์ 

เปล่าครับ กำลังฝากข้อความเสียงอยู่!

ก็คยอมมี่แฟนเด็กไม่ยอมรับโทรศัพท์แล้วยังปิดเครื่องหนีอีกต่างหาก!

ตอนนี้กำลังนั่งอยู่ในคาเฟ่เล็กๆหน้ามหาลัย ที่มองไปจากร้านนี้ก็จะเห็นตึกรวมที่คยอมไปเรียนมาในคาบก่อนบ่ายนี้

ตอนนี้น่าจะยังเรียนไม่เสร็จ

อาจารย์คนนี้มาร์คก็เคยเรียนด้วย ปล่อยเลทรุนแรงแถมยังเข้าสอนก่อนเวลาอีก

นั่งกินนมปั่นแก้วเดียวราวๆครึ่งชั่วโมงจนพนักงานเริ่มส่งสายตาหวานเยิ้มจนมาร์ครู้สึกร้อนๆหนาวๆแปลกๆ พลันสายตาที่เฝ้ามองออกไปก็พบกับร่างของแฟนเด็กเดินเกาะกลุ่มกันมากับเพื่อนผู้ชายราวสี่ห้าคน

ถ้าถามว่าทำไมไม่ส่งข้อความไปหา

ไลน์ของมาร์ค ต้วน โดนบล็อกไปเรียบร้อย เฟสบุ๊กก็ถูกสั่งห้ามเล่นเพราะแฟนเด็กเคยตรวจเจอคอมเมนต์หื่นๆจากสาวๆหนุ่มๆมากมายใต้ภาพใต้โพสต์ของเขา ไหนจะข้อความนับสิบนับร้อยที่มีทั้งชายทั้งหญิงส่งมาหาอีก

"คยอมจ๋า!"

ตะโกนสุดเสียงเมื่อมองเห็นแฟนเด็กในระยะห้าสิบเมตร ก่อนจะรีบก้าวเท้าฉับๆออกแรงวิ่งเข้าไปคว้าต้นแขนขาวๆเอาไว้

"พี่มาร์ค"

"จ้ะ พี่มาร์คเอง"

"..."

"ไปกินข้าวกันนะ"

คยอมมี่ของพิมัคยังไม่ตอบคำถามแต่กลับหันมองไปรอบกายด้วยสายตาแปลกๆ มาร์คคนแมนจึงมองตามสายตาแฟนเด็กบ้าง ก็พบกับสายตานับห้าสิบกว่าคู่ที่มองมายังเขาสองคน

ก็เพิ่งจะลงจากตึกกันนี่หน่า มาร์ค ต้วนลืมไป._.

คยอมมี่แฟนเด็กค่อยๆเบี่ยงแขนออกมาจากพันธนาการของมาร์คนิ่งๆ ก่อนที่มือขาวๆที่มาร์คเฝ้านอนจับทุกคืนจะถูกแฟนเด็กเอาไปล้วงกระเป๋ากางเกงเอาไว้

"ผมโกรธพี่อยู่หรือเปล่า"

"เปล่านี่ คยอมรักพี่ม๊ากมาก"

ผลัก

มือขาวของแฟนเด็กเอื้อมมาดันศรีษะของมาร์คไปหนึ่งที ก่อนจะเอ่ยคำพูดแสนบั่นทอนจิตใจของมาร์ค ต้วน เหลือเกินออกมา

"ที่พูดนี่ไม่ได้ลืมนะ ไม่ได้อยากได้คำตอบด้วย พี่แม่งบื้อจังวะ"

ถูกแฟนเด็กยืนล้วงกระเป๋ากางเกงแหกปากด่าฉอดๆนี่ก็รู้สึกดีนะครับ

"พี่ขอโทษ เรื่องมิ้นพี่แค่ไปส่งเขาที่หอเฉยๆ แต่มิ้นบอกว่ามีตุ๊กตากุ๊กไก่จะให้ พี่ก็เลยตามขึ้นไปเฉยๆ"

มาร์คพูดเสียงหงอยๆ ก้มหน้าจนคางจะชิดอก

ยูคยอมถอนหายใจออกมาหนักๆจนหน้าม้าปลิว แฟนตัวเล็กของเขานี่มันบื้อแบบสุดๆจริงๆ

มือของแฟนเด็กเอื้อมไปกุมไหล่ของมาร์คเอาไว้ทั้งสองข้าง ทำให้มาร์คต้องแหงนหน้าขึ้นมอง

ยูคยอมรู้สึกว่า..

แฟนกูมันจะถูกล่อง่ายเกินไปรึเปล่า ตุ๊กตากุ๊กไก่ คราวก่อนนั้นกับน้องเบลก็เยลลี่หมี 

"ไหนล่ะ ตุ๊กตากุ๊กไก่"

มาร์คยิ้มร่า คยอมมี่แฟนเด็กถามแบบนี้แปลว่าต้องหายงอนแล้วแน่ๆ

"อยู่หอพี่ ตัวใหญ่มากเลยน๊าคยอม ใหญ่กว่าพุงนิ่มของคยอมอีกแหนะ"

พูดเสร็จก็เอื้อมมือไปจิ้มพุงแฟนเด็กจึ้กๆ จนคยอมอดอมยิ้มออกมาไม่ได้กับท่าทางน่ารักแบบนี้

"ว่าผมอ้วนหรอเนี่ย"

ดึงหน้ามุ่นคิ้วขมวดจนมาร์คที่แหงนหน้าขึ้นมามองเห็นเริ่มใจเสีย แขนของมาร์คเอื้อมไปกอดรอบเอวหนาๆของแฟนเด็ก ซุกซบใบหน้าลงกับแผ่นอกที่มาร์คชอบหนุนแทนหมอน ก่อนจะรีบโอ๋เป็นการใหญ่

"ไม่อ้วนเลยๆ ไม่อ้วนเลยนะ คยอมน่ารักที่สุดเลย"

คยอมสวมกอดแฟนของตัวเองเอาไว้แน่นๆ ไม่สนใจบางสายตาที่ยังหลงเหลืออยู่แถวใต้ต้นดอกปีบนี้

มือแฟนเด็กเอื้อมไปยีหัวทุยๆของแฟนตัวเองก่อนจะกระซิบเสียงเบา

"ไปห้องผมไหม มีมินเนี่ยนตัวใหญ่เลยนะ"

รอยยิ้มร้ายผุดขึ้นมาแว้บหนึ่ง ก่อนคยอมจะเปลี่ยนท่าทีฉับพลัน เพราะหัวทุยที่ส่ายไปมากับแผ่นอกของเขา ก่อนที่มาร์คจะผละออกมาพูดเสียงเบา และหน้ายุ่งๆ

"พี่หิวข้าวมากกว่า"

.

.

"พี่มาร์ค กินผักด้วยสิ"

ยูคยอมจัดการคีบถั่วงอกในถ้วยที่มาร์คตักมารวมกันไว้อีกฝั่งของชามก๋วยเตี๋ยวใส่ลงไปปนกับเส้นเหมือนเดิม แล้วคนไปมาจนมาร์คมุ่ยหน้า

"คยอมก็รู้ว่าพี่ไม่ชอบถั่วงอกนะ"

"งั้นกินผักบุ้ง เดี๋ยวผมกินถั่วงอกเอง"

"ผักบุ้งก็ไม่เอา พี่ตาสวยแล้วนี่ไง" 

พูดเสร็จก็ทำวิ้งๆใส่จนยูคยอมเริ่มเป๋ไปนิด แต่ดีที่พอมีภูมิคุ้มกันความน่ารักนี้อยู่บ้าง

"แต่ถ้าพี่ไม่กินผักบุ้ง ตาพี่มันจะสวยน้อยลงอีกนะ" ทำหน้าตื่นจริงจรังจนมาร์คคนซื่อหลงเชื่อ 

ร่างเล็กเบิกตากว้าง

"จะตาบอดด้วยหรือเปล่าคยอม"

"ใช่ นี่ผมกินทุกวันเลยนะ"

"แล้วทำไมวันนี้จะให้พี่กินล่ะ"

"แลกกันไง ผมกินทุกวันแล้วผมอยากกินถั่วงอกบ้าง"

มาร์คมนุษย์ผู้มีความคิดราวเด็กสามขวบยู่ปากใช้ความคิด ก่อนจะพยักหน้าเนือยๆแล้วคีบถั่วงอกในชามตัวเองให้แฟนเด็ก ยูคยอมยิ้มอย่างพอใจพลางตักผักใบเขียวใส่ชามแฟนตัวเล็ก

มือเรียวจับตะเกียบเขี่ยๆผักสีเขียวไปมา ใบหน้าเหยเกราวกับถูกบังคับให้กินขี้ ก่อนจะพูดออกมาเสียงผะแผ่ว

"พี่ขอกินแค่ใบมันได้ไหมอะ"

สายตาอ้อนวอนราวจะเจ็บปวดมากหากต้องกินก้านผักบุ้งถูกส่งไปให้คนตรงหน้า ยูคยอมยิ้มน้อยๆก่อนจะพยักหน้าให้

"เข้าบ้านดีๆนะครับ"

มาร์ค ต้วนคนแมนเดินมาส่งแฟนเด็กถึงหน้าบ้าน มือเล็กยกขึ้นโบกไปมา ริมฝีปากบางสีสดฉีกยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยวเล็กๆ

กว่าจะกลับกันมาถึงบ้านก็ปาไปเกือบหนึ่งทุ่ม กินข้าวเสร็จก็ไปเดินเล่นตลาดนัดใกล้มอตั้งนานกว่าจะกลับถึงบ้าน

"จะไม่ไปดูมินเนี่ยนห้องผมจริงหรอ"

ยูคยอมถามออกมาพลางชี้นิ้วหัวแม่มือไปด้านหลังตนที่เป็นบ้านของยูคยอม มาร์คยิ้มน้อยๆ พลางส่ายหน้าเบาๆ

"ไว้วันหลังน๊า เดี๋ยวพี่ไม่ทันรถเมล์"

แฟนเด็กพยักหน้าเข้าใจ

มาร์คยิ้มหวานไปให้อีกนิด ก่อนจะหันหลังเตรียมเดินออกมา แต่แรงฉุดรั้งจากด้านหลังก็ทำให้มาร์คตกใจ

แฟนเด็กสวมกอดเขาจากด้านหลัง..

มาร์คก้มลงมองมือหนาๆที่ไขว้กันอยู่ที่เอวของเขา มือเล็กลูบไปที่นั่นเบาๆ ก่อนจะยิ้มออกมา

"หายโกรธพี่แล้วใช่ไหม"

"ผมโกรธพี่ไม่ลงหรอก"

หัวทุยซบลงบนไหล่เล็ก มาร์คเสใบหน้าหันมามองแล้วยิ้มออกมาอย่างไม่ปิดบังความรู้สึกข้างใน

ยูคยอมค่อยๆยื่นหน้าประทับจูบที่ปลายคางเล็กแผ่วเบา ก่อนจะผละออกมา

สองสายตามองสบกันภายใต้ไฟสลัวๆที่ติดๆดับๆหน้าบ้านของยูคยอม

พวกเขาสองคนคบกันมาไม่ได้นานอะไรมากมาย ไม่ได้รักกันอะไรมากมาย เพียงแค่ทั้งสองสามารถตกหลุมรักกันและกันเพิ่มขึ้นได้ทุกวัน ไม่อยากจะรักกันมากๆตั้งแต่แรก เพราะกลัวว่ามันจะไม่สามารถเพิ่มขึ้นได้ ขอให้มันเป็นหน้าที่ของหัวใจที่จะทำให้เรารู้ว่ารักคนๆนี้ได้แค่ไหน เพิ่มขึ้นได้อีกแค่ไหน ใจเต้นแรงกับคนเดิมๆไปอีกนานเท่าไหร่ดีกว่า

เพราะบางทีสมองมันก็แย้งกับหัวใจ

ตั้งแต่สองคนคบกันมาเรื่องเซ็กส์ยังไม่เคยเกิดขึ้น

ไม่ใช่ว่ารอหลังแต่งอะไรแบบนั้นหรอกนะ

ไม่ได้อยากจะเก็บเรื่องเซ็กส์ไว้เป็นสิ่งผูกมัดหรอก 

เพียงแต่..

"รักนะครับเมียพี่"//"รักนะเมียผม"

"พี่เป็นเมีย!"

"คยอมสิเมีย!"

"ไม่เอา พี่น่ารักกว่า พี่เป็นเมีย!"

"ตรรกะไหนเนี้ย น่ารักก็แทงคยอมร้องได้นะ!"

"ผมก็.."

แล้วทั้งสองคนก็ยืนถกเถียงกันต่อไปเรื่อยๆจนโต้รุ่ง เดี๋ยว! 

ไม่ว่าใครจะเมียจะผัว สุดท้ายแล้วจะสนใจทำไมกันล่ะ

ไม่สำคัญหรอกว่าใครกอดใครเพราะยังไงเราก็กอดกัน 





The End.


ผลงานอื่นๆ ของ Shockchip.

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. #5 knomwhan_dst1711 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 07:13
    เอ็นดูค่ะฮือ5555555 ลูกเอินของคุณแม่ยังคิดว่าตัวเป็นคนแทงอยู่อีกเหรอคะ
    #5
    0
  2. #4 라나 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2560 / 00:17
    โอ๊ย นุเอิน โดนหลอกง่ายโคตรๆ หนูยังจะคิดว่าตะเองเมะอีกหรอลูกเอ๊ย
    #4
    0
  3. #3 ซัล
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 18:10
    น่ารักอ่าา ขำตุ๊กตากุ๊กไก่555
    #3
    0
  4. #2 1398_ILSJ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 22:16
    น่ารักกกกก มาต่อนะคะๆ
    #2
    0
  5. #1 Moonoi_LN (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 00:59
    เบื่อนคนรักกัน หวานไปนะบางที ฮืออ
    #1
    0