คัดลอกลิงก์เเล้ว

[SF BTOB] Friend Zone. #เฟรนด์โซนแจฮุน

มีคนเคยบอกว่า " เพื่อน " คือความสัมพันธ์ที่ยั่งยืนที่สุด...?

ยอดวิวรวม

101

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


101

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


3
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  29 ธ.ค. 61 / 15:51 น.
นิยาย [SF BTOB] Friend Zone. #ù⫹ع [SF BTOB] Friend Zone. #เฟรนด์โซนแจฮุน | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
FRIEND ZONE.
#เฟรนด์โซนแจฮุน





" มึงคือเพื่อนที่ดีที่สุดสำหรับกูนะฮุน "
___________________________________________

B
E
R
L
I
N
 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 29 ธ.ค. 61 / 15:51


     มีคนเคยบอกว่าเพื่อนคือความสัมพันธ์ที่ยั่งยืนที่สุด บางคนก็ก็บอกว่าเพื่อนคือสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตของเรา แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าคำว่า "เพื่อน" จะไม่ทำให้เรารู้สึกเสียใจ

วันเปิดเทอม ม.2


          " สวัสดีครับ ผมชื่อจอง อิลฮุน ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ! "

     วันนี้เป็นวันแรกของผมในรั้วโรงเรียนแห่งนี้ ผมเป็นเด็กต่างจังหวัดที่ย้ายตามพ่อแม่ของผมมา และแน่นอนว่าผมยังไม่มีเพื่อนในโรงเรียนนี้เลยสักคน

          " ยังไงก็ฝากดูแลเพื่อนด้วยนะนักเรียน ไปนั่งที่ได้แล้วจ่ะ "

          " ครับ "

     เมื่อแนะนำตัวเสร็จผมก็เดินไปนั่งที่โต๊ะที่ว่างอยู่ตรงหลังห้อง แล้วจัดแจงเอาหนังสือกับสมุดขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะเพื่อเตรียมตัวที่จะเรียนวิชาแรก

          " แกๆ ขอยืมปากกาหน่อยดิ "

          " ห้ะ " ผมหันไปหาคนที่นั่งอยู่ข้างๆผม

          " ขอยืมปากกาหน่อย ลืมเอามา " 

          " อ่าา " เมื่อพูดจบผมก็ยื่นปากกาแท่งสีฟ้าของผมให้กับเขา

          " ขอบใจนะ แกชื่ออิลฮุนใช่มะ เราชื่อซองแจนะ " เขาแนะนำตัวแล้วยิ้มให้ผม

     ทันที่ซองแจยิ้มให้ผม ผมรู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุนชั่วขณะแล้วมีเพลงเวลาเธอยิ้มของPOLYCATดังขึ้นมา คนอะไรยิ้มแล้วโคตรน่ารักเลย หรือว่าผมจะตกหลุมรักซองแจซะแล้ว

วันสอบปลายภาค ม.5

     วันนี้เป็นวันสอบปลายภาควันสุดท้ายของโรงเรียนเรา ตอนนี้ผมกำลังนั่งอ่านหนังสือวิชาฟิสิกส์ซึ่งจะเริ่มสอบเป็นวิชาแรกของวันนี้ แต่ยังไม่ทันได้อ่านถึงเนื้อหาสำคัญที่จะสอบวันนี้ผมก็รู้สึกถึงพลังงานบางอย่างกำลังวิ่งมาหาพร้อมส่งเสียงเรียกผมอย่างดัง

          " ไอ่ฮุนนนน!!! " 

     และแน่นอนว่าคนที่เรียกผมจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากซองแจที่กำลังวิ่งหน้าตื่นมาจากอีกฝั่งของห้องเรียน ผมเงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือแล้วมองหน้ามัน

          " มีไร " 

          " สอบเสร็จไปดูหนังกันมึง " ซองแจถามพร้อมกับทำหน้าอ้อน

          " ไม่อ่ะ " ผมตอบ

          " ทำไมว้าาาาา "

          " กูอยากกลับบ้านไปนอน "

          "โห่วววววว รีบกลับไมวะ บ้านไม่หนีมึงไปไหนหรอก "

          " ... "

          " นะๆๆ พวกไอ่ซิกก็ไปกัน " ซองแจอ้อนผม

          " เออๆ "

          " เยี่ยมมมม กูไปอ่านหนังสือละๆ "

.
.
.
.
.

          " ชีวิตแค่โดนทำร้ายยยย แต่ที่สุดมันก็ไม่โดนทำลายยยยยยยยย "

     ตอนนี้ผมกำลังอยู่ในห้องคาราโอเกะกับเพื่อนๆที่ซองแจชวนมาด้วย มีทั้งฮยอนซิกศิลป์จีน พีเนียลศิลป์ฝรั่งเศส แล้วก็พวกศิลป์คำนวณอีกสองสามคน ทันทีที่เพลงของพี่ตูนดังขึ้นมา ผมก็ได้ยินเสียงโหยหวนของคนในห้องนี้ มันทำให้ผมปวดหูจนอยากจะวิ่งออกมาจากห้องที่สุด 

          ' เมื่อไหร่จะได้ไปเนี่ยยย อยากดูหนังแล้วโว้ยยยย!! ' ผมคิดในใจพร้อมกับทำหน้าหงุดหงิดแบบสุดๆ จนทำให้คนที่นั่งอยู่ข้างผมสังเกตเห็นสีหน้าของผม

          " ไม่สนุกหรอ? ออกไปสูดอากาศข้างนอกกับเรามั้ย? " ฮยอนซิกหันมาถามผม

          " อือ ก็ดีนะ " ผมตอบ

          " ไปไหน " ซองแจถามเมื่อเห็นผมลุกจากโซฟา

          " ขอออกไปข้างนอกแปบ อึดอัด " ผมตอบแล้วเดินตามฮยอนซิกไป

     เมื่อผมกับฮยอนซิกเดินมาถึงระเบียงข้างนอกห้องคาราโอเกะ ผมรู้สึกว่ามันคืออีกโลกหนึ่งเลย ในห้องคาราโอเกะนั่นมันนรกชัดๆ

          " เวลามันผ่านไปเร็วจังเลยเน๊อะ " ผมหันหน้าไปพูดกับฮยอนซิก

          " นั่นสิ ไม่ทันไรก็จะขึ้นม.6ซะละ " เขายิ้มตาหยีให้กับผม

          " อืมมม... แล้ววันปัจฉิมซิกได้ขึ้นเวทีไปร้องเพลงกับพวกซองแจป่ะ? " ผมถามฮยอนซิก

          " อื้อ เราเล่นกีต้าร์อ่ะ " เขาตอบผม

          " อ่อออ "

          " มาดูเราด้วยล่ะ อย่ามัวแต่ดูไอ่แจคนเดียว ฮ่าๆ " เขาพูดแล้วหัวเราะออกมา

          " บ้าาา เราดูทั้งวงอยู่แล้วป่ะ " ผมตอบไปแบบเขินๆ

          " แน่ใจหรอ? เรารู้นะว่าฮุนชอบไอ่แจอ่ะ "

          " ... " ผมสตั้นไปหนึ่งวิ

          " เห้ย ทำไมทำหน้างั้นอ่ะ เราไม่บอกไอ่แจหรอก "

          " ดูออกด้วยหรอ ว่าเราชอบซองแจอ่ะ " ผมถามฮยอนซิก

          " มันก็ไม่ได้ดูออกขนาดนั้นหรอก เราเป็นคนชอบสังเกตเฉยๆ "

          " อ่อ "

          " แล้วฮุนจะบอกมันมั้ยอ่ะ? "

          " ยังไม่รู้เหมือนกันอ่ะ ขอคิดดูก่อน "

          " คิดเรื่องไรวะไอ่ฮุน? " เสียงของคนคุ้นเคยที่มากระซิบอยู่ข้างหูผม มันทำให้ผมสะดุ้งเฮือก

          " ตกใจอะไรขนาดนั้นวะ รีบไปกันเหอะ ใกล้ถึงเวลาละ " เมื่อซองแจพูดจบ เขาก็จับมือของผมแล้วพาวิ่งไปโรงหนังก่อนที่หนังจะฉาย

          ' ถ้ามึงยังทำแบบนี้อยู่ สักวันกูต้องเผลอบอกชอบมึงแน่เลยว่ะ ' ผมคิดใน

วันปัจฉิมของรุ่นพี่ม.6

     และแล้ววันนี้ก็มาถึง วันที่พี่ม.6จะได้ร่ำลากันก่อนที่จะแยกกันไปตามมหาวิทยาลัยที่พี่ๆแต่คนสอบติด แต่จริงๆวันนี้มันก็ไม่ใช่วันสุดท้ายหรอกที่พี่ๆเขาจะได้เจอกัน เพราะยังไงหลังจากวันนี้ไป บางคนก็ต้องกลับมาแก้เกรดอยู่แล้ว ผมก็เลยไม่ค่อยตื่นเต้นเท่าไหร่ แต่คนที่มันตื่นเต้นก็คือคนที่กำลังจะได้ขึ้นเวทีไปแสดงดนตรีจากระดับชั้นม.5

          " โอ๊ยๆๆๆๆๆๆๆ!! ตื่นเต้นโว้ยยยย!! " ซองแจพูดพร้อมกับเดินวนไปมาจนทำให้ผมเวียนหัว

          " มึงจะตื่นเต้นอะไรขนาดนั้นวะ " 

          " ก็กูตื่นเต้นอ่าาา คนทั้งโรงเรียนกำลังดูกูอยู่อ่ะ! คนทั้งโรงเรียนเลยนะเว้ยย! "

          " เออๆ ยังไ- " ผมพูดไม่ทันจบ ซองแจก็วิ่งเข้ามากอดผม

          " กูไปขึ้นเวทีก่อนนะมึง รีบๆวิ่งไปหน้าเวทีเร็วว "

          " สู้สู้นะมึง " ผมยิ้มให้กับซองแจ

     เมื่อซองแจเดินขึ้นไปบนเวที ก็มีเสียงกรี๊ดกร๊าดของสาวๆดังขึ้นมา ผมเพิ่งรู้เลยนะเนี่ยว่ามันฮอตขนาดนี้ สงสัยผมจะมองแค่มันคนเดียวจนไม่สนใจคนรอบข้างของผมจริงๆ 

     ตอนนี้ผมกำลังยืนมองซองแจที่เป็นนักร้องนำของวงที่กำลังร้องเพลงอย่างไม่หยุดหย่อน ผมเหลือบไปเห็นคนอีกคนที่กำลังยิ้มตาหยีให้กับผม ฮยอนซิกมือกีต้าร์ของวงนั้นเขาเป็นคนที่ดีมากจริงๆ เขาให้คำปรึกษาผมเกี่ยวกับเรื่องของซองแจมาสักพักแล้ว ผมดีใจที่ผมมีเพื่อนที่คอยให้คำปรึกษาอย่างเขา ถึงแม้ว่าผมจะไม่เคยตอบแทนเขาเลยสักครั้ง

          " เอาล่ะครับทุกคน และแล้วก็ถึงเพลงสุดท้ายของวันนี้ " ซองแจพูดขึ้นมาหลังจากร้องเพลงก่อนหน้านี้จบ แล้วพูดต่อ

          " เพลงนี้ผมขอมอบให้กับคนที่ผมแอบชอบอยู่ตอนนี้ครับ " ซองแจพูดแล้วยิ้มเขินๆ

          " เพลงนี้เป็นเพลงที่ผมฝึกร้องมาสักพักแล้วล่ะครับทุกคน ผมอยากจะบอกรักใครสักคนในที่นี้ แล้วผมหวังว่าเขาจะรับรักของผมนะครับ " พูดจบ ซองแจก็เริ่มร้องเพลง

          " อย่าเพิ่งสงสัย ฟังฉันก่อน " ซองแจเริ่มร้อง
          " อย่าเพิ่งใจร้อน เดินหนีไป " 
          " แค่เพียงไม่นาน อยากให้รู้ความจริงข้างใน "
          " ที่หยุดเฉยๆ เพราะฉันเองก็ไม่กล้า "
          " ชักช้า เพราะมัวเขินอาย "
          " แค่สบสายตา ก็หวั่นไหวไปทั้งหัวใจ " ซองแจร้อง แล้วหันมาสบตาผม

          " จะเก็บเอาไว้ ไม่ให้เธอรู้ ก็กลัวจะต้องเสียใจ "
          "ถ้าบอกคำนั้น ฉันต้องทำเช่นไร "

     ความรู้สึกตอนนี้ของผมคือดีใจ ดีใจที่ซองแจคิดเหมือนกับผม ตลอดเวลาที่ผ่านมาผมไม่ได้คิดไปเองสินะ ทันใดนั้นซองแจก็ถือไมค์แล้วเดินลงจากเวที 

          " ให้เป็นดอกไม้ จะเข้าใจไหม " ซองแจร้อง พร้อมกับเอาดอกไม้ออกมาจากกระเป๋ากางเกง
          " ให้เป็นจดหมาย อาจยังไม่ซึ้งใจ " ซองแจหยิบจดหมายออกมาจากกระเป๋าเสื้ัอ
          " ถ้างั้น ก็คงไม่ดีสักเท่าไร " ซองแจทำหน้าเศร้าๆ
          " ถ้าแต่งเป็นคำร้อง จะดีไหม " ซองแจเดินเข้าไปหาคนที่อยู่บริเวณหน้าเวที ทำเหมือนกับถามพวกเขาอยู่
          " บอกผ่านทำนอง เธอคงจะเข้าใจ " ตอนนี้ซองแจเดินมาถึงตรงหน้าผมแล้ว
          " ถ้าเป็นอย่างนั้น จะบอกเธอให้ฟัง ว่าทั้งหัวใจ " ซองแจยิ้มให้กับผม แล้วเขาก็เดินผ่านผมไป
          " ฉันรักเธอ " ผมหันไปมอง มันทำให้ผมรู้ว่า คนที่ซองแจชอบไม่ใช่ผม

     ผมยืนตัวแข็งอยู่ตรงนั้นไปชั่วครู่ แล้วก็มือของใครสักคนจับมือของผมแล้วพาผมวิ่งออกไปจากตรงนั้น วิ่งจนมาถึงหลังโรงเรียน

          " ฮุน แกโอเครึเปล่า? " ผมเงยหน้ามองคนที่ยืนตรงหน้าผม

          " ซิก... " เมื่อผมรู้ว่าคนที่อยู่ตรงหน้าผมคือใคร ผมก็ปล่อยโฮออกมา 

          " ไม่เป็นไรนะ อยากจะร้องก็ร้องเลย " ฮยอนซิกคว้าตัวผมเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของเขา

          " ฮึก.. ทำไมอ่ะ ทำไมคนคนนั้นไม่ใช่เรา " 

     ผมจำไม่ได้ว่าผมยืนร้องไห้ในอ้อมแขนของฮยอนซิกนานแค่ไหน แต่มันคงจะนานพอที่ทำให้เสื้อของเขาเปียกเหมือนกับโดนน้ำที่ไหนไม่รู้มาสาดใส่เขา ผมไม่คิดเลยว่าเรื่องนี้มันจะเกิดขึ้นกับผม ตลอดเวลาที่ผ่านมามีแค่ผมที่คิดไปเองคนเดียวเท่านั้น ซองแจไม่เคยมีผมอยู่ในสายตาเลย 

วันเปิดเทอม ม.6

     วันนี้เป็นวันที่ผมกำลังจะได้เป็นพี่ใหญ่ในโรงเรียนแห่งนี้ ตั้งแต่วันนั้นที่ผมวิ่งออกมาพร้อมกับฮยอนซิก ผมไม่ได้ติดต่อกับซองแจอีกเลย ในช่วงปิดเทอมนั้นเป็นช่วงที่ทรมานมากที่สุด ทุกครั้งที่ผมเปิดอินสตาแกรมนั้น ผมจะเห็นรูปที่ซองแจกับรุ่นพี่คนนั้นไปไหนมาไหนด้วยกันตลอดปิดเทอม แต่ถ้าไม่ได้ฮยอนซิกที่คอยมาหาผมตลอดทั้งปิดเทอม ผมคงนอนร้องไห้จนอืดตายในห้องแน่ๆ

          " ตั้งใจเรียนนะฮุน เราไปก่อนนะ " ฮยอนซิกพูด แล้วเอามือมาโยกหัวผมเบาๆ

          " อื้อ " ผมยิ้มให้

          " ตอนเที่ยงเจอกันที่โรงอาหารนะ "  พูดจบ ฮยอนซิกก็เดินไปที่ห้องเรียนของเขา

          " วันนั้นมึงวิ่งไปไหนกับไอ่ซิกอ่ะ " เสียงของใครบางคนกำลังพูดอยู่ข้างหลังผม แต่ผมก็พอจะเดาได้อยู่ว่าคนนั้นคือใคร

          " หืม วันนั้นกูไม่สบายอ่ะ เลยรีบกลับก่อน " ผมตอบ

          " แล้วมึงไม่คิดจะบอกกูหน่อยหรอ? " ซองแจถาม 

          " กูเห็นมึงกำลังร้องเพลงอยู่อ่ะ เลยไม่ทันบอก " 

          " มึงโกรธกูรึเปล่าฮุน? "

          " โกรธ? เรื่องไรอ่ะ? " 

          " เรื่องพี่ชางซอบอ่ะ "

          " อ่อ กูจะโกรธมึงทำไมอ่ะ มึงไม่ได้ทำไรผิดสักหน่อย "

          " ก็กูไม่เคยบอกมึงเรื่องพี่เขาเลยอ่ะ " ซองแจทำหน้ารู้สึกผิด

          " เห้ยย แค่นี้เอง ไม่เห็นเป็นไรเลย "

          " จริงอ่ะ รักมึงที่สุดเลยฮุน " ซองแจเดินมากอดคอผม

          " กูก็รักมึงเหมือนกัน " ผมยิ้มแห้งๆให้ซองแจ



     หลังจากวันเปิดเทอมนั้น ซองแจก็ยังคงอยู่ในชีวิตของผมเรื่อยมา เขาไม่เคยรู้ว่าในใจของผมมีแต่เขาคนเดียว หรือจริงๆแล้วเขาอาจจะรู้ว่าผมคิดยังไงกับเขา เพียงแต่ว่าเขายังคงอยากให้เราเป็นเพื่อนกันแบบนี้ตลอดไป


- END -

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ น้องจุมจุม จากทั้งหมด 3 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น