Sunlight ♥ (Linho)

ตอนที่ 1 : CHAPTER 0

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 52
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    7 ม.ค. 61

Taipei

'' ป๊าคิดว่าเราต้องย้ายแหละ แล้วป๊าจะไปหาบ่อยๆ ''

ผมคิดว่ามันไม่ใช่เหตุผลที่ผมจะต้องย้ายไปเลย จริงๆเรียนที่นี่คนเดียวผมก็อยู่ได้ ไม่จำเป็นต้องมีป๊าบ่อยๆ

'' เข้าใจป๊านะ ลูกไปอยู่เดี๋ยวก็ปรับตัวได้ เชื่อป๊า ลูกเป็นคนเก่ง อยู่กับม๊าก็อย่าเกเร ช่วงนี้ป๊างานเยอะจริงๆ ไม่มีเวลามาอยู่กับลูกบ่อยๆ อยู่กับม๊าจะได้มีคนไว้คอยปรึกษาอุ่นใจกว่า ’’

‘’ครับ’’

เป็นคำเดียวที่ผมตอบรับพ่อของผมไป ผมไม่มีสิทธิ์ที่จะเถียงใดๆทั้งสิ้นเพราะเป็นลูกผู้ชายคนเดียวในบ้าน ไม่มีสิทธิ์จะมางี่เง่า   และผมก็ต้องพยายามเข้าใจว่าพ่อของผมไม่อยากให้ผมเหงา หรือขาดความรัก

‘’ เอาหล่ะ เก็บของแล้วรึยัง ป๊าจองตั๋วไว้แล้ว พรุ่งนี้เครื่องออกตีสองนะ’’

‘’เรียบร้อยครับ’’

‘’ ไปนอนได้แล้ว พรุ่งนี้ป๊าจะไปส่ง ตอนนี้ก็ดึกแล้ว นอนสักนิดก็ดี  ‘’

7.22 AM

‘’ ไปแล้วนะแม่ ’’

พูดจบ เด็กวัย 15 ปีที่ใส่ชุดนักเรียนกางเกงสีน้ำเงินตัวสูงยาวสะพายกีตาร์ตัวโปรด ก็กอดแม่แล้วสวัสดีก่อนออกจากบ้าน ไม่สิ ปีนี้เขาจะ 16 แล้วแต่ยังทำตัวเหมือนเด็ก 12 อยู่เลย ออกจากบ้านได้ไม่นานเขาก็หยิบมือถือใส่เคสลายพิซซ่ามา พร้อมกดโทรไปยังเบอร์นึง ที่เมมไว้ว่า ‘’ หมาวี ‘’

‘’ ฮัลโหล วี มึงถึงโรงเรียนยัง ? ‘’

‘’ ถึงแล้ว มึงจะฝากกูจองอะไรอีก ‘’ เสียงปลายสายตอบกลับ

‘’ เยี่ยมมากน้องตุ๊ดหน้าเทาของกู ฝากซื้พิซซ่าเซเว่นสองอันดิ กูตื่นสาย กำลังเดินไปขึ้น BTS ‘’

‘’ อิสัด พิซซ่าอันละ 33 บาท กูเอาตังมามาเรียน 70 อิซันตังกูเหลือแลกชิพยังไม่พอเลยไอเชี่ย  ‘’

‘’ น่า มึงจ่ายไปก่อน เดี๋ยวถึงโรงเรียนเดี๋ยวกูเอามาให้ แค่นี่แหละ ‘’

‘’ ไอ เชี่.. ’’ ตู๊ด .. ตู๊ด ..

 7.35 AM

‘’ ก็เรานั้น มันคนละชั้นจะทำเช่นไร ให้มองเห็นกัน ก็เรานั้นอยู่คนละชั้นได้แต่แหง๊นนน มองขึ้นไป ‘’

เขาลงจาก BTS พร้อมเดิน ฮัมเพลงไปด้วย ใส่หูฟังไปด้วย แล้วก็แหงนมองฟ้า เห็นเครื่องบินลำนึงผ่าน ทำตัวเป็นพระเอก MV เดินชิวประดุจเรียนเสร็จแล้ว จากนั้นเขาก็ก้มดูนาฬิกา '' ฉิบหาย ! 7 โมงสามสิบห้า '' แล้วเขาก็ยืนคำณวนเวลา แล้วนับนิ้ว ท่ามกลางคนที่เดินขึ้นลงบันไดโดยไม่สนว่าใครจะเดินไปหรือเดินมา แล้วเริ่มพูดกับตัวเอง 

‘’ถ้าเดินจากนี่ไปวินมอไซค์ประมาณ 5 นาทีนั่งวิน 3 นาทีใช้เวลา 8 นาที ถึงโรงเรียน ก็เข้าแถวพอดี ก็จะเสียเงินน้อยกว่า แต่ก็ต้องเสีย หรือจะขึ้นวินตรงนี้เลยวะ 5 นาที ถึงโรงเรียน แต่จะเสียแพง เอาไงดีวะ ‘’  

ยืนคิดสักครู่ . . .

‘’ เอาหล่ะ คราวนี้แหละ เหนื่อยหน่อยทั้งเร็วไม่ต้องเสียสักบาท เอาหละกู๊!! ‘’ เขาวิ่งด้วยความเร็วแสงสมพร้อมแบกกีตาร์ชื่อนักวิ่งของโรงเรียน ไม่นาน 7 นาทีเขาก็ถึงโรงเรียนด้วยสภาพเหงื่อท่วมตัว ผิดกับตอนเดินออกจากบ้าน 

7.42 AM

‘’ 66 บาทกู !  ‘’ อิวีที่นั่งอยู่กับพวกหันมามองตาเขียวปั๊ดไม่ได้สนใจสภาพหมาหอบเหงื่อท่วมของผมเลย

‘’ เดี๋ยวสิ กูพึ่งมาเนี่ยเหนื่อยจะตายแล้ว ‘’ ผมควักเงินในกระเป๋า มา 140 บาท

อีวีตาลุกวาว  ‘’ แหมซันเพื่อนกูนี่มันใจกว้างจริงๆ เซเว่นแค่นี้ ให้ค่าจ้างกูตั้งเยอะแยะ หัวหน้าสุดหล่อของพวกกู ‘’ 

มือของมันเอื้อมมาคว้าแบงค์ยี่สิบทั้ง 7 ใบของผม

ปึ๊บ!  เสียงฝ่ามือกระทบกับแผ่นหลัง ‘’ไอสัด ตีกูทำไมเจ็บฉิบหาย มือก็ใหญ่กว่ากูตัวกูก็ออกจะเล็กน้อย แสบหลังเลยกู ‘’

‘’ เอาไป 60 พอมึงอ่ะ ข้อหากวนตีน ‘’

 ‘’ มึงจะทำแบบนี้กับกูไม่ได้นะ T-T กูงอนแล้วมึงนั่งคนเดียวเลยทั้งปี‘’

8.10 AM

 ‘’ ขอบคุณอาจารย์ที่ทำเรื่องให้นะคะ เดี๋ยวดิฉันขอตัวกลับก่อน หลิน ตั้งใจเรียนนะลูก กลับคอนโดถูกใช่มั้ย แม่ให้กุญแจไว้แล้ว คืนนี้แม่กลับดึกๆหน่อยนะ  ‘’

ครับ ‘’

‘’ ตามอาจารย์มาเลยครับนักเรียน ‘’

ผมเดินตามอาจารย์ที่เรียกว่าเป็นอาจารย์ประจำชั้น ของผม เดินไปเรื่อยๆ แล้วมาหยุดที่หน้าห้อง ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4/1

‘’ นักเรียนทำความเคารพค้าบผม ! ‘’

‘’ สวัสดีครับ ‘’ เสียงทั้งห้องกล่าวคำทักทายในคาบแรกของการเรียนวันแรก

‘’ กวนตีนตั้งแต่มอหนึ่งยันมอสี่เลยนะไอซัน วันนี้มีเพื่อนใหม่นะ เขาเป็นลูกครึ่ง มาจากไทเป พึ่งถึงได้เมื่อวาน  แนะนำตัวหน่อยครับนักเรียน เป็นภาษาอังกฤษก็ได้ ‘’

‘’ อ่า สวัสดีครับ  my name is Lin I’m form Taipei.  ‘’

 ‘’ ไทเป เยมันป๊าวววววว! ‘’ เสียงจากคนหน้าฝรั่งหลังห้อง

‘’ ไอ้สัดแซมอย่าแกล้งเพื่อนดิ เดี๋ยวจารย์ก็โบกมึงหรอก ‘’

‘’ แซม เย็นนี้ทิ้งขยะในห้องพักครูด้วยนะ หลินเดี๋ยวนักเรียนไปนั่ง ข้างหัวหน้าเลย ‘’

‘’ ครับ ‘’ ร่างสูงก้าวเท้าเดินไปกลางห้องเรียน นั่งลงตรงโต๊ะที่ว่างที่ติดกับโต๊ะของหัวหน้าห้อง ที่กำลังโบกมือทักทายยิ้มจมูกบาน เหมือนโพรงกระรอก ว่าไง หลิน เราซันนะ เป็นหัวหน้าห้องมาตั้งแต่ ประถมแล้ว  ไม่ต้องแปลกใจนะทำไมได้เป็น เพราะเราฮอตสุดและเก่งสุดในห้องอ่ะไม่มีใครมีสิทธิ์ที่จะหล่อกว่าเราด้วย จำไว้นะพวก ’’

‘’  เออคาบนี้ เคมีนะ หนังสือเล่มนี้  ‘’ มือเล็กเอื้อมมาหยิบ หนังสือของผม

‘’ แต่คาบนี้แม่งเรียนเป็นภาษาอังกฤษว่ะ นายพูดไทยได้ใช่ป่ะ ‘’

‘’ อืม ได้ ‘’

‘’ เออสอนพวกกูมั่งดิ ‘’ เสียงวีแทรกมาจากด้านหลัง

‘’ ไอสัดกูก็สอนได้ป่ะ ‘’

‘’ ไม่เอาอ่ะ กูว่าเด็กใหม่น่าจะเยี่ยมกว่ามึงอ่ะ มึงแม่งขี้งก กว่าจะขอให้สอนก็ต้องเลี้ยงข้าวเลี้ยงอะไรไม่รู้มากมายไอเวร ’’

‘’ ละบ้านนายอยู่ไหนวะ ‘’

‘’ คอนโดxxx ‘’

‘’ เห้ยทางเดียวกันเลยว่ะ งั้นเย็นนี้กลับบ้านพร้อมกูนะ ‘’ ซันยิ้มจมูกบานเหมือนเดิมก่อนจะหันกลับไปเรียนหนังสือต่อ

 

บางทีผมคิดว่าวันแรกที่นี่ก็ไม่ได้แย่ไปเท่าไหร่ อาจจะเป็นการเริ่มต้นเจอสิ่งใหม่ที่ดีก็ได้ ☺




_____________________________________________________________________________________________________________

♥TALK TO ME

สวัสดีค่ะผู้อ่านทุกท่าน ก่อนอื่นคือจะบอกว่า นี่ไม่ใช่นิยายเรื่องแรกของเราแต่เป็นเรื่องแรกที่ปล่อยให้ทุกคนอ่านกัน ปกติเราจะแต่งนิยายเก็บไว้แล้วอ่านคนเดียวทุกเรื่อง 55555555555 เรื่องนี้ต้องบอกก่อนว่าเกิดจากความว่างของเรา เป็นความว่างที่จริงๆเราไม่ได้ว่างเลยไหนจะงานเยอะแยะ แต่อยากแต่งเฉยๆ สองเกิดจากความขี้ชิป นี่รอปี 2018 ไม่ไหวแล้วแต่ก็ยังอยากตามวนว อยู่ ย้อนแย้งป่ะ 555555555 จริงๆอยากแต่งแบบให้หลินพูดมากนิดนึงแต่ยังคิดบทไม่ออกไง55555  แล้วเราก็พึ่งใช้เว็บนี้เป็นนิดหน่อย ปกติจะเอาไว้อ่านฟิคนิยายอ่านกระทู้อย่างเดียวไม่เคยได้ลงสักที ก็เนื้อเรื่องยืดไปก็ขอโทษด้วยเด้อ ติชมให้เราหน่อยละกันจะได้เอาไปปรับไปแก้ไขให้ดี ตัวละครอื่นๆก็จะตามมาทีหลังตามความเหมาะสมของแต่ละตอนนะคะ จะหาเวลาเข้ามาอัพบ่อยๆนะถ้าดี 555 สุดท้ายนี้จะบอกว่าขอบคุณที่สละเวลาเข้ามาอ่านนะคะ ขอบคุณเด้อ รักซอนโฮมากๆ จุ๊บๆ 555555555555555555555555555


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #1 Fadxz_lll (@Fadxz_lll) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 15:13
    ซันขี้งกจริง ขี้โม้ด้วยอะ 5555555 ขอบคุณนะคะที่มาปล่อยให้อ่าน ติดตรงฟ้อน กะวรรคอะค่ะ
    #1
    0