(1THE9) detective #SPYสปายสายลับ

ตอนที่ 7 : SPY detective 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    18 มี.ค. 62



SPY






 " เอกสาร การแบ่งแยกดินแดน... " 




" ทำอะไรหนะ....เอาเอกสารของฉันมานี่ "




               เสียงทุ้มของชายวัยกลางคนที่พูดไปทางเด็กสาวคนนึงที่กำลังยืนอ่านเอกสารสำคัญของเค้าอยู่  มือหนารีบดึงแผ่นกระดาษนั้นจากเด็กสาวคนนั้นทันที



" พ่อ... "




" ดึกแล้ว..แกไปนอนได้แล้วไป




" นี่พ่อเป็นตำรวจนะ "




" เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเด็ก อย่ายุ่งไปหน่อยเลย "





              ชายกลางคนหันหลังให้ผู้เป็นลูก ไม่กล้าแม้แต่จะหันไปสบตาหรืออธิบายเรื่องทั้งหมดนี้ ยศฐาบรรดาศักดิ์ที่ติดบนบ่าของเค้า มันทำให้เค้าเอือมละอา อายที่จะหันไปสู้หน้ากับลูกสาวของตัวเอง




" ความถูกต้องที่พ่อเคยสอนฉัน...มันคืออะไรกันแน่ "



   

               เด็กสาวหันมาพูดกับผู้เป็นพ่ออีกครั้งก่อนที่ตัวเธอเองจะเดินขึ้นห้องนอนของตัวเองไป เมื่อเด็กสาวเดินขึ้นห้องไปแล้ว ชายวัยกลางจึงหันไปมองก่อนจะถอนหายใจเบาๆออกมา




ㅡ  แล้วสักวันแกจะเข้าใจในสิ่งที่ฉันกำลังทำ....



     



            มือเนียนวางแก้วกาแฟลงพร้อมกับถอนหายใจออกมา เมื่อนึกย้อนกลับไปอดีตกี่ครั้งก็ทำให้เธอแค้นคนเหล่านั้น  คนที่ฆ่าครอบครัวของเธอ ถ้าพ่อของเค้าไม่ไปยุ่งเกี่ยวกับคนพวกนั้น ครอบครัวของเค้าก็คงไม่มีจุดจบแบบนี้ สายตาจ้องมองไปยังแผ่นกระดาษที่บรรจุอยู่ในซองน้ำตาล ที่เธอได้ไปขโมยจากผู้เป็นพ่อมา




ㅡ ถึงเวลาที่ฉันจะต้องทำไรสักอย่างแล้ว...อีกไม่นานหรอกจุดจบของนายใกล้จะมาถึงแล้ว ยู-ยงฮา 









                เป็นเช้าอีกวันที่ทำให้คนตัวเล็กอย่างจินซองไม่อยากจะลุกตื่นขึ้นมา ถ้าต้องตื่นขึ้นมาเจอหน้าของใครบางคนขอนอนหลับอยู่แบบนี้จะดีกว่า




" อรุณสวัสดิ์ครับ...คุณจินซอง " ทันทีที่เห็นพยาบาลตัวเล็กเดินออกมาจากบ้าน คนตัวสูงก็รีบเปิดประตูรถให้กับคนตัวเล็กพร้อมกับกล่าวคำทักทายด้วยรอยยิ้ม




                 จินซองมองใบหน้าคมคายของคนตรงหน้าก่อนที่สายตาของเธอจะจ้องมองไปที่ริมฝีปากหนาของจุนซอและนั่นก็ทำให้แก้มเนียนของเธอขึ้นเป็นสีแดงเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อคืน




" คุณจินซองครับ คุณเป็นอะไรหรือป่าว หน้าคุณแดงๆ " คนตัวสูงเอียงคอมองคนตัวเล็กก่อนจะเอื้อมมือไปอังหน้าผาก




" ปะ..ป่าว ฉันไม่ได้เป็นอะไร ไปได้แล้วเดี๋ยวสายเอา " จินซองพอหลุดจากภวังค์ก็รีบหลบจากมือหนาของตัวสูงก่อนจะรีบบอกปัดและรีบขึ้นรถไปทันที




              จุนซอยืนงงเล็กน้อยกับการกระทำของคนตัวเล็กก่อนที่เค้าจะเผยยิ้มออกมาเล็กน้อย ทำไมเค้าจะไม่รู้ว่าคนตัวเล็กเป็นอะไร และเค้าก็ชอบที่จะแกล้งคนตัวเล็กแบบนี้ด้วยสิ จุนซอรีบปิดประตูรถให้กับคุณหนูจินซองก่อนที่ตัวเค้าจะรีบขึ้นรถและขับรถออกไปจากคฤหาสน์หรูนี่ทันที

           


ㅡ โรงพยาบาล




           และในไม่กี่นาทีรถคันหรูก็ขับมาจอดที่โรงพยาบาล สถานที่ที่ทำงานของจินซอง คนตัวสูงรีบลงไปเปิดประตูรถให้กับคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างหลัง




" ถึงแล้วครับ " จุนซอพูดไปทางคนตัวเล็กพร้อมกับรอยยิ้ม



             จินซองมองคนเงยหน้ามองคนตัวสูง ก่อนจะเบี่ยงตัวเองออกมาจากในรถโดยที่ไม่ได้หันไปพูดอะไรกับอีกคน



" คุณจินซองครับ " จุนซอพูดไปทางคนตัวเล็กและนั่นก็ทำให้จินซองต้องหันหลังมามองคนที่เรียกเค้า




ㅡ ให้ผมรอคุณถึงเลิกงานนะครับ....




          สายตาเรียวหันไปจ้องมองสายตาคมคายของอีกคน ความรู้สึกที่มันกำลังจะเปลี่ยนไป ความสัมพันธ์ที่มันกำลังจะเริ่มขึ้น




" ตามใจสิ....อยากทำไรก็ทำ "




             ถึงแม้คำตอบของอีกฝ่ายจะทำให้เค้าลังเล แต่การกระทำ สายตา รอยยิ้มเล็กๆนั้น ทำให้คำตอบเมื่อสักครู่นั้น คือคำอนุญาติของอีกฝ่าย คนตัวสูงยืนยิ้มให้กับคนตัวเล็กก่อนที่เจ้าตัวจะรีบเดินตามคนตัวเล็กในชุดพยาบาลไปทันที











ปัง!!!



         ทันทีที่เสียงปืนดังขึ้นกระป๋องน้ำอัดลมที่ตั้งอยู่บนแท่นไม้ก็ร่วงหล่นลงมาทันที 



" แม่นเหมือนกันนี่หว่า " เสียงทุ้มของเด็กชายในวัย18 ก็เอ่ยชมคนข้างกาย



" อะ...เออ....แต่ปืนยังไงมันก็น่ากลัวอยู่ดี " เด็กชายวัยรุ่นอีกคนพูดอย่างตะกุกตะกัก เพราะมันคือครั้งแรกที่เค้าได้จับปืน




" ไม่น่ากลัวหรอก ถ้าอยู่ในมือคนดี "




                 ชายวัยรุ่นอีกคนเอ่ยบอกเพื่อนสนิทก่อนจะหยิบปืนจากมือของอีกคนขึ้นมาเล็งยิงกระป๋องน้ำอัดลมถัดไป เค้าลดระดับปืนลงพร้อมกับหันมาหาเพื่อนสนิทก่อนจะตบบ่าและพูดกับคนข้างกาย



ㅡ จำไว้นะ เรามีปืนไว้ป้องกันไม่ใช่ไปทำร้ายคนอื่น ยูยงฮา



                    สายตาดุดันจ้องมองไปยังรูปถ่ายที่มีเค้าและอีกคนที่ยืนกอดคอกันยิ้ม เวลาผ่านไปนานเป็น10ปีแต่ความหลังในวัยเด็กนั้นเค้าไม่เคยลืม คนที่เปลี่ยนไปตลอดกาล










  ㅡ ยิงมันให้พ่อดูหน่อย




                          เสียงทุ้มของชายวัยกลางคนที่พูดมาทางลูกชายก่อนจะยื่นกระบอกปืนยัดใส่ในมือของคนเป็นลูก



" เป็นถึงลูกของราชสีห์ ต้องไม่กลัวอะไรทั้งนั้น " มือหนาตบไปที่บ่าเล็กของเด็กในวัย18ปีก่อนที่เค้าจะเดินไปทำภารกิจกับเหยื่อสาว




                  มือเนียนสั่นเทากับปืนที่อยู่ในมือ ความกลัวเริ่มครอบงำ จิตใจที่ลังเลของเด็กวัยรุ่นทำให้กิดความวิตก 



" แค่พ่อนายเลวคนเดียวก็พอแล้ว อย่าเลวตามพ่อนายไปเลย " เสียงทุ้มของเหยื่อที่รุ่นราวคราวเดียวกับพ่อเค้าก็เอ่ยปากบอกเด็กหนุ่ม ก่อนที่เค้าจะหยิบท่อนไม้เพื่อไปจัดการคนที่กำลังลังแกลูกสาวของเค้า



ปัง!



                มือหนากร้านที่กำลังง้างไม้เพื่อจะตีผู้เป็นพ่อเค้านิ้วเรียวก็ได้เผลอลั่นไกปืนทันที ชายวัยกลางคนค่อยล้มลงไปพร้อมกับกระบอกปืนในมือของเค้า  พ่อของเค้าหันมาแสยะยิ้มกับผลงานของลูกชายก่อนจะทำภารกิจตรงหน้าต่อ




              เด็กหนุ่มค่อยๆน้ำตาคอ ก่อนจะค่อยทรุดลงไปกับหน้าประตูที่ปิดกั้นข้างในไว้ เสียงกรี๊ดร้องของเด็กผู้หญิงในห้องนั้น กลิ่นคาวเลือดของชายแก่ที่เค้าได้ฆ่า เด็กหนุ่มในวัย18ตัวสั่นเทาไปด้วยความกลัว มือสองข้างยกขึ้นมาปิดหูเสียงพวกนั้นพร้อมกับน้ำตาที่ไหลเอ่อมาอย่างต่อเนื่อง ถ้าเค้าไม่ฆ่าชายคนนั้น คนที่ต้องตายอาจจะเป็นพ่อของเค้า





          ผ่านมา10ปี เรื่องในอดีตเค้าไม่เคยลืม การจับปืนฆ่าคนครั้งแรก มือหนากร้านพลิกมือตัวไปเองมา มีร่องรอยบาดแผลบ้างเล็กน้อย จากมือเนียนจนตอนนี้กลายมาเป็นมือหนากร้านเพราะปืนที่ชอบจับประจำ 



" ฮัลโหล...เริ่มงานได้เลย " 




          มือหนากร้านหยิบมือถือของตัวเองก่อนจะกดรับสายและสั่งงานทันที ปลายนิ้วเคาะกับโต๊ะทำงานไปมาพลางคิดถึงงานที่จะทำและเรื่องราวในอดีต



" มาทำไม ใครสั่งให้มึง " เสียงทุ้มจากเด็กหนุ่มรุ่นราวเดียวกับเค้าที่เอ่ยพูดกับเค้าด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด



" ฉันขอโทษ " คำขอโทษที่เอ่ยมาจากของคนที่รู้สึกผิด ไม่ได้ทำให้คนตรงหน้าใจเย็นลงเลยสักนิด




" ขอโทษ.? หึ ฆ่าพ่อคนอื่น ข่มขืนน้องสาวคนอื่น ขอโทษ มันง่ายไปหน่อยไหม " 




"......... "




" กฏหมายทำอะไรมึงไม่ได้  ไม่เป็นไรกูจะเลวยิ่งกว่าตระกูลมึงละกัน ㅡ น้องสาวมึงอ่ะ...ดูแลให้ดีละกัน "




                    คำพูดของพี่ชายเด็กสาวคนที่พ่อเค้าได้ข่มขืนยังคงก้องอยู่ในหัวสมองของเค้าตลอดเวลา มันเลยทำให้เค้าเป็นห่วงน้องสาว ใครที่เข้าใกล้หรือคิดไม่ดีเค้าก็พร้อมที่จะยิงทิ้งให้หมด เค้าไม่ชอบเสียงร้องในวันนั้น ถ้ามันเกิดขึ้นกับน้องสาวของเค้า เค้าคงเหมือนตายทั้งเป็นไม่ต่างกับพี่ขายคนนั้น







             


" ระเบิดในตัวเมือง!! " ปากที่คาบแซนวิชอยู่ก็ตาโตเพราะความตกใจก่อนจะทวนกับสิ่งที่ได้ยินมา




" ใช่ อีกครึ่งชั่วโมงเราต้องไปให้ทัน ไปเร็วซองวอน "  มือเนียนยื่นไปหยิบปืนมาเหน็บไว้ข้างลำตัวพร้อมกับยื่นไปหยิบแซนวิชออกจากปากของคู่หูอย่างซองวอน




" แซนวิชฉัน.... "




" ไม่มีเวลามากินแล้ว รีบไปก่อนที่จะมีใครเป็นอะไรไป "




           ทั้งสองสาว โดยอมและซองวอนพากันรีบออกจากห้องพักของยงฮาและรีบพากันไปยังสถานที่ที่ยูยงฮาได้กำหนดไว้






ㅡ โรงพยาบาล




           มือเนียนยกดูนาฬิกาบนข้อมือ เวลาเที่ยงที่ทุกคนต่างพากันไปหาอะไรกิน คนตัวเล็กในชุดพยาบาลชะเง้อมองหาคนตัวสูงก่อนที่เค้าจะไปสบสายตาเค้ากับใครบางคนที่กำลังเดินมา




" น้องจินซอง... "



" พี่หมอจองอู " จินซองทักทายรุ่นพี่ก่อนจะส่งยิ้มบางไปให้




" คือเรื่องวันนั้นㅡ "




" ขอตัวก่อนนะคะ พอดีจินซองยุ่งๆอะค่ะ " จินซองรีบตัดบทกับคนข้างหน้าก่อนที่เธอจะรีบเดินหนีจากคนคนนี้ทันที ถึงแม้จะไม่มีสติเพราะฤทธิ์ยานรกนั่น แต่เค้าก็ไม่ได้ความจำเสื่อมที่จะจำเรื่องราวในวันนั้นไม่ได้






" วันนี้เวลา 11:57 น. เกิดเหตุระเบิดที่ย่านปูซาน มีรายงานผู้เสียชีวิต9ศพและบาดเจ็บอีก10กว่าคน ข้าวของและที่อยู่อาศัยของประชาชนได้รับความเสียหาย ติดตามข่าวต่อที่คุณ ชเวจงฮยอนต่อเลนค่ะ " 




            เสียงผู้ประกาศข่าวสาวทำให้คนตัวสูงที่นั่งอยู่ในระแวกนั้นหันไปมองทันที มือหนาวางหนังสือพิมพ์ในมือลงก่อนจะหันไปสนใจกับข่าวบนหน้าจอทีวี 



" นาย...นายจุนซอ " 




" คะ...ครับ " จุนซอที่นั่งดูข่าวอยู่ก็หันมาสนใจกับเสียงหวานที่เรียกเค้าทันที




" เที่ยงแล้ว ไปหาไรกินกัน " คนตัวเล็กพูดกับส่งยิ้มให้




" ครับ " จุนซอยืนอย่างเต็มความสูงพร้อมกับยิ้มตอบและเดินตามพยาบาลคนตัวเล็กไป




                  ในขณะที่เดินตามคนตัวเล็กอยู่นั้น ใบหน้าคมคายก็ค่อยๆหันมามองข่าวที่กำลังฉายอยู่ด้วยแววตาเป็นกังวลก่อนจะรีบเดินตามคนตัวเล็กไป






ㅡ มาไม่ทัน




                 สองสาวที่มายังที่เกิดเหตุก็พากันเหนื่อยหอบเพราะวิ่งมา พวกเค้ามาไม่ทัน โดยอมจ้องมองไปยังผู้คนที่บาดเจ็บ และศพของคนตาย




" พวกเธอ...มาทำไรกันที่นี่ "





             เสียงทุ้มที่เอ่ยออกมาทำให้สองสาวต้องพากันหันไปมองเสียงปริศนานั้น 




ㅡ ชินเยชาน










TALK : มาอัพแล้วววววว ที่หายไปเพราะติดสอบ แงงงงงง ตอนนี้แต่งยากมาก เพราะเราจะพาทุกคนไปย้อนในความทรงจำของทุกตัวละคร ทุกตัวละครเชื่อมกันหมดนะ อย่างหมอจองอูก็มีบทบาทนะ สปายที่ไปแฝงตัวคงหาไม่ยากแล้วมั้ง5555 คนที่เรานึกไม่ถึงอ่ะแหละ หญิงสาวที่หายไปด้วยเค้าคือใครกันนะ อย่าลืมมาพูดคุยกันที่แท็กด้วยนะคะ หรือจะมาทวงฟิคเราในแท็กก็ได้น้าาา ไปละไว้เจอกันใหม่ บัยยยยย






#.เบื้องหน้าที่เลวร้ายเพราะมีเบื้องหลังที่ทำให้เจ็บปวด







ร่วมพูดคุยกันได้ที่ #SPYสปายสายลับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

30 ความคิดเห็น

  1. #22 MY_NEWYM (@sutida2545) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 17:31

    เข้าใจว่าพี่ยงฮาห่วงจินซองนะคะ แต่พี่คะ พี่ไม่จำเป็นต้องเลวตามพ่อด้วยซ้ำ

    #22
    0
  2. #11 film24k (@film24k) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 21:08

    ค้างงงงงงงง มาต่อเร็วๆนะคะ
    #11
    0
  3. #9 pppasa1214 (@pppasa1214) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 13:47

    ต่อนะค่ะ
    #9
    0