(1THE9) detective #SPYสปายสายลับ

ตอนที่ 5 : SPY detetive 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    9 มี.ค. 62




SPY




     ตึ๊ดดดดดด~~ๆๆๆๆๆ



                  มือเนียนที่กำลังขยับเม้าส์ก็รีบกดคลิ๊กไปมาก่อนที่จะไม่ทันการ  เพราะเหมือนยูยงฮาจะรู้ตัวซะแล้ว  ซองวอนขมวดคิ้วกับภาพที่ตัดไปและนั้นก็ไม่สามารถที่จะเห็นความเคลื่อนไหวของยูยงฮาได้อีก





" โถ่เว้ย!! มันรู้ตัวแล้ว " โดยอมที่ยืนอยู่ด้านหลังซองวอนก็สบถด่าออกมาอย่างหงุดหงิด กว่าพวกเค้าจะวางแผนกันได้ใช้เวลาตั้งเท่าไหร่สุดท้ายก็ไม่ได้ผล 





" เอาหน่าเจ๊ ความชั่วมันเอาชนะความดีง่ายๆไม่ได้หรอก เรามาพยายามกันใหม่ " ซองวอนยื่นมือมาจับมือเนียนของโดยอมพลางให้กำลังใจ  โดยอมยกยิ้มส่งให้กับสปายรุ่นน้องเช่นเดียวกับซองวอน





               นี่ไม่ใช่ครั้งแรกกับความผิดพลาดขององค์กรสปายสายลับ หลายครั้งที่ต้องต่อสู้กับยูยงฮาก็ล้มเหลวทุกครั้ง ยากที่จะเอาชนะอำนาจมืดของยูยงฮาแม้แต่กฏหมายก็ไม่สามารถเอาผิดคนอย่างเค้าได้ ใครคิดที่จะขวางการทำงานของเค้าก็ล้วนมีจุดจบไม่ต่างกัน 




" ทำอะไรกัน " เสียงทุ้มของซูมินที่เดินขึ้นมาจากบันไดถามมาทางสองสาวที่นั่งทำหน้าเครียดกันอยู่  ทั้งสองเงยหน้ามองเจ้าของเสียงที่ทักถาม





" ก็ไอ้พวกนี้สิบอสแอบลักลอบเอาเครื่องติดสัญญาณไปติดโทรศัพท์ของไอ่ยูยงฮา " แทอูที่นั่งทำงานอยู่อีกฝั่งก็รีบชิงเล่าเหตุการณ์ทั้งหมด 





          ซองวอนเบิกตากว้างก่อนที่จะหันไปมองค้อนใส่แทอู  จนแทอูต้องรีบวิ่งไปหลบหลังผู้เป็นนายทันทีเกรงว่าซองวอนจะหยิบของตรงโต๊ะทำงานขว้างมาใส่เค้า  พวกเค้าสามคนสัญญากันแล้วว่าเรื่องที่เกิดคืนนั้นจะไม่ไปบอกบอสเด็ดขาดแต่แล้วแทอูกับผิดสัญญา ซูมินมองมาทางสองสาว ส่วนซองวอนก้มมองพื้นคางชิดอกกลัวโดนว่าต่างจากโดยอมที่ไม่หลบตาและยังคงมองไปที่ซูมิน





" บอสให้พวกเราทำงานนี้เถอะครับจะได้ช่วยเพื่อนผมด้วย " และคนที่ทำลายความเงียบก็เป็นแทอูเอง เค้ารู้ว่าเรื่องคืนนั้นไม่ควรบอกซูมิน แต่ซูมินคือหัวหน้าจำเป็นต้องรู้เรื่องและจะได้ช่วยกันวางแผนและที่สำคัญพวกเค้าจะได้ช่วยสปายคนนั้นที่แฝงตัวไปนานนับ4ปี





        ใบหน้าคมคายหันมามองคนข้างๆก่อนจะหันไปมองสองสาวที่รอคำตอบ ลิ้นหนาเลียริมฝีปากแห้งพร้อมกับเอามือล้วงไปในกระเป๋ากางเกงก่อนจะคิดทบทวนตัดสินใจ





" เอาสิ "



 

            แทอูและซองวอนต่างพากันเบิกตากว้าง คำตอบที่ได้ยินพวกเค้าไม่เคยคิดว่าบอสจะพูดมันออกมาไม่คิดว่าบอสจะตัดสินใจให้พวกเค้าได้ทำงานนี้สักที  โดยอมยืนยิ้มบางๆออกมาเค้าก็ตกตะลึงไม่ต่างไรจากทุกคนที่อยู่ดีๆบอสก็อนุญาต





" เดี๋ยวนะๆ " ในขณะที่ทุกคนกำลังตกตะลึงปนดีใจ เสียงทุ้มของแทอูก็ทำให้ทุกคนต่างพากันหลุดออกภวังค์  ซองวอนขมวดคิ้วมาทางแทอูพร้อมกับถามว่ามีอะไร แทอูถอดสีหน้าไม่ดีก่อนจะตอบออกมา




ㅡ  เราจะแฝงตัวเข้าไปเป็นพวกมันได้ไงอ่ะ 




" ทำไมนายโง่แบบนี้เนี่ยแทอู " ซองวอนลุกออกจากเก้าอี้ทำงานและเดินไปพลักหัวของแทอูก่อนจะแสดงความคิดเห็นอีกที 



ㅡ ไม่เห็นยากเลยเพื่อนนายเข้าไปได้ยังไงก็ใช้วิธีนั้นแหละ






         หัวแทอูโยกไปตามแรงพลัก แทอูเม้นปากเล็กน้อยก่อนจะเอานิ้วพลักหน้าผากของซองวอนคืน คนที่โง่คือยัยตัวแสบนี่ไม่ใช่เค้า




" เธอนั่นแหละที่โง่ จะเข้าไปยังไงห่ะ ไอ้นั่นมันเข้าไปก่อนที่หมวดซึงฮวานจะย้ายมาปฏิบัติการที่นี่ไม่ได้รู้จักเพื่อนของฉันเหมือนกับเธอนี่ " แทอูส่ายหัวให้กับความไม่รอบคอบของซองวอนก่อนจะต่อว่าอีกประโยค



 ㅡ และพวกเธอตัวดีเลยชอบแชะกัดหมวดเค้า ทำงานลำบากล่ะ






          ซองวอนจิ๊ปากในลำคอใส่แทอูพร้อมกับเอามือลูบไปที่หน้าผากไปมา โดยอมที่ฟังแทอูอธิบายมาอยู่นั้นคิ้วก็แทบจะขมวดพันกันไปหมด เค้าลืมคิดเรื่องนี้ไปเลย งานนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับพวกเธออีกแล้ว  ซูมินกระตุกยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะหันหลังกลับเข้าห้องทำงาน 





        โดยอมเงยหน้ามามองแผ่นหลังหนาที่กำลังเดินเข้าห้องไปก่อนจะนึกอะไรได้ คนที่จะช่วยได้ก็มีเพียงคนเดียว คนที่เป็นคนวางแผนให้สปายคนนั้น 





" บอสค่ะ " โดยอมร้องเรียกซูมินทันทีเมื่อนึกออก  ซูมินหยุดเดินทันทีเมื่อโดยอมเรียก มุมปากของซูมินยกยิ้มบางๆ




" ฉันอนุญาติแล้วไง ตอนนี้เป็นปัญหาของพวกเธอ จัดการเอาเอง " ซูมินพูดออกมาโดยที่เค้าไม่หันหลังมามองทั้งสามคนเลยแม้แต่น้อย





" แต่บอสค่ะ แค่วิธีเข้าไปเป็นพวกมันเองนอกนั้นเดี๋ยวพวกฉันจัดการเอง " เสียงขอร้องของซองวอนที่พูดอ้อนวอนมาทางซูมิน พวกเค้าก็จนปัญญาเหมือนกันเพราะหมวดซึงฮวานที่คอยจับตาดูพวกเค้าอยู่ตลอดเวลา





" หึ  ถ้าพวกคุณเจ๋งจริงไม่มาถามผมแบบนี้หรอก " 






             เมื่อจบประโยคซูมินก็พลักประตูเข้าห้องทำงานไปทิ้งให้ทั้งสามงงกับคำพูด  แทอูถอนหายใจออกมาพร้อมกับส่ายหัวและหันมาถามสองสาวว่าจะเอาไงต่อ โดยอมและซองวอนทำได้แค่ต่างมองหน้ากัน การจะเข้าไปเป็นพวกของยงฮาไม่ใช่เรื่องง่ายเพราะยงฮาไม่ใช่คนโง่








โรงพยาบาล





                 มือเนียนยกเหยียดไล่ความเมื่อยล้าจากการทำงานก่อนจะก้มหน้าเก็บของเพื่อเตรียมกลับบ้าน ความรวยที่ใครๆต่างยกให้ตระกูลยูคือมหาเศรษฐีที่รวยที่สุดเลยก็ว่าได้ ยูจินซองไม่จำเป็นต้องมาทำงานหาเงินเค้าก็มีเงินใช้อยู่แล้วใช้สิบชาติก็ไม่หมด แต่เพราะจินซองเป็นคนใจดีมีจิตใจดีที่แตกต่างจากพี่ชาย ชอบดูแลคนอื่นมากกว่า อาชีพพยาบาลจึงเป็นอาชีพที่เค้ารักมากที่สุด





" น้องจินซอง " ในขณะที่จินซองกำลังออกจากห้องทำงานก็ได้มีเสียงทุ้มจากข้างหลังร้องเรียก จินซองหันหลังมามองเจ้าของเสียงก่อนจะส่งยิ้มให้กับคนข้างหน้า





 " พี่หมอจองอู " จินซองยิ้มกว้างจนเกือบตาจะหยีให้กับคนตัวสูง และนั่นก็ทำให้คนตัวสูงเอ็นดูพยาบาลหน้าหวานคนนี้





" มะรืนวันเกิดของพี่ซอลยูลน้องจินซองไปปาร์ตี้กับพวกพี่นะครับ " หมอจองอูชักชวนคนตรงหน้าด้วยสายตาอ้อนวอน จนทำให้จินซองหลุดขำออกมา






              จินซองสูดอากาศเข้าปอดและผ่อนออกมาก่อนจะพยักหน้าตอบตกลง  คนตัวสูงได้ยินก็ถึงกับออกอาการดีใจทันทีและตรงทางเดินแคบตรงนั่นก็มีแต่เสียงหัวเราะของทั้งสองคน ความน่ารักของทั้งคู่ทุกคนที่ทำงานที่นี่ต่างพูดกันเป็นเสียงเดียวว่า "เหมาะสมกัน" เพราะทุกคนที่นี่รู้ดีว่าหมอจองอูนั่นคิดอะไรกับพยาบาลจินซอง






  " เดี๋ยวเฮียก็คงส่งคนมารับแล้วแหละค่ะ พี่หมอกลับก่อนก็ได้นะคะ " เสียงหวานของคนตัวเล็กที่หันมาพูดคุยกับคนตัวสูงข้างๆที่เดินมาส่ง  จองอูส่ายหน้าปฏิเสธและนั่นก็ทำให้พยาบาลหน้าหวานอมยิ้มออกมา 







         ทั้งสองพากันหาเรื่องคุยกันเพื่อฆ่าเวลารอคนมารับและหมอจองอูก็มายืนรอเป็นเพื่อนให้กับจินซอง  วันนี้จินซองเลิกเวรเร็วเลยทำให้เค้าไม่ค่อยกังวลเท่าไหร่และมีคนมารอเป็นเพื่อนด้วย รอยยิ้มของจินซองสดใสทุกครั้งเวลาอยู่กับจองอูและทำให้จินซองสบายใจเวลาอยู่กับผู้ชายคนนี้  และในอีกไม่กี่นาทีรถหรูสีดำก็ขับแล่นเข้ามาในตัวโรงพยาบาล รอยยิ้มสี่เหลี่ยมหุบลงเมื่อเห็นคนที่มารับ จินซองหันมาก้มหัวลาหมอรุ่นพี่ด้วยรอยยิ้มก่อนจะเดินไปขึ้นรถ 





" ตะกี้ผมเห็นนะคุณ ผมหึง! " เมื่อร่างบางเดินมาขึ้นรถจุนซอก็ไม่วายที่จะแซวคุณหนูจินซอง มันคืองานอดิเรกของเค้าเลยแหละ






           จินซองเงยหน้าขึ้นมามองจุนซอผ่านกระจกมองหลังรถด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง  จุนซอมองเห็นรังสีความน่ากลัวของคนข้างหลังเลยรีบสตาร์ทรถทันที เค้าก็กลัวจินซองฆ่าเค้าเหมือนกัน 



          สายตาคมมองกระจกข้างรถสลับกับข้างหน้าไปมา เค้าสัมพัสได้กับความผิดปกติ  คนตัวสูงเหยียบคันเร่งพร้อมหักเลี้ยวเข้าอีกเส้นทางทันที จินซองที่นั่งอยู่ข้างหลังก็ถึงกับตกใจกับสิ่งที่จุนซอได้กระทำ






" คุณจินซองก้มหัวลงครับ " จุนซอหันมาบอกกับจินซองก่อนที่เค้าจะหยิบปืนจากที่เก็บออกมาทันที จินซองหันไปมองด้านหลังและสิ่งที่เค้าเห็นก็คือบิ๊กไบค์คันใหญ่ที่มีสองคนอยู่บนนั้นพร้อมกับปืนที่เล็งมาทางรถของเค้า






   ปัง!! โครม!! 




             และในไม่กี่นาทีเสียงปืนจากทางด้านหลังก็ดังขึ้นและก็ทำให้รถของจุนซอหักลงข้างทาง  จุนซอรีบดันตัวเองลงออกจากรถและรีบไปเปิดประตูฝั่งของคุณหนูจินซองทันที  มือหนาจับมือเนียนก่อนจะพาคุณหนูจินซองวิ่งหนี เค้าไม่รู้ว่าใครกันคิดลอบทำร้ายเค้าแต่สิ่งที่รู้ตอนนี้คือคุณหนูของเค้าจะต้องไม่เป็นอะไรเพราะนั่นคือสิ่งกำหนดชีวิตของเค้า






           จุนซอพาจินซองวิ่งหนีเข้าหมู่บ้านของประชาชนและนั่นก็ทำให้ทุกคนพากันเดือดร้อนเพราะในขณะที่เค้าวิ่งหนีอยู่นั่นชายฉกรรจ์อีก10กว่าชีวิตก็วิ่งไล่ตามล่าเค้า มือหนาเล็งปืนมาทางชายฉกรรจ์และฝีมือของเค้าก็ยังคงแม่นเสมอ 






" นี่นายมันเกิดอะไรเนี่ย " จินซองร้องถามคนตัวสูงในขณะที่กำลังวิ่งหนี






" ผมไม่รู้แต่ตอนนี้หนีก่อน " จุนซอกระชับมือเนียนและวิ่งหนีเข้าไปซอกแคบๆทันทีและนั่นก็ทำให้เหล่าชายฉกรรจ์ที่วิ่งตามมาพากันวิ่งเลยไปอีกทาง 





   

            จุนซอเหนื่อยหอบกับการวิ่งหนีและเค้าก็หามุมหลบได้ดี  จุนซอชะเง้อมองไปข้างนอกว่าชายฉกรรจ์หายไปหมดยัง ใบหน้าคมคายค่อยๆหันกลับมามองคนตรงหน้าและคนตรงหน้าก็หันมาพอดี สายตาของทั้งคู่ต่างประสานมองกัน





" อยู่นี่เอง ทิ้งปืนซะและค่อยๆออกมาไม่งั้นปืนฉันลั่นใส่พยาบาลคนนี้แน่ " เสียงทุ้มของชายฉกรรจ์คนนึงที่เป็นคนมาทำลายจังหวะความโรแมนติกของทั้งคู่ จุนซอวางปืนทิ้งลงตามคำสั่งของชายฉกรรจ์คนนั้
นทันที






           ทั้งสองออกมาจากซอกซอยแคบนั้นโดยมีชายฉกรรจ์ที่ปิดหน้าตายืนจ่อปืนมาทางทั้งสองอยู่สองคน  จุนซอมองไปที่ปลายกระบอกปืนไม่วางตาเพื่อหาทางหลบหนีโดยที่คุณหนูของเค้าต้องไม่เป็นอันตราย 






ปึก!!! ปัง!!





           จุนซอใช้จังหวะที่สองคนนั้นเผลอแล้วเตะปืนของคนตรงหน้าพร้อมกับเอามือลองปืนแล้วรีบเอื้อมไปจับมือคุณหนูจินซองวิ่งหนีไปอีกทางก่อนจะหันหลังมาจ่อยิงสองคนนั้นจนล้มลงไปกับพื้น เสียงปืนที่ดังขึ้นมาทำให้เหล่าชายฉกรรจ์ที่เหลือต่างพากันวิ่งตามเสียงปืนและในจังหวะชุลมุนบวกด้วยความไม่ระวัง ร่างสูงที่กำลังวิ่งหนีก็ล้มลงกับพื้น





" นาย...นายเป็นไรอ่ะ เลือด...เลือดนาย นายโดนยิง " จินซองรีบวิ่งไปหาจุนซอที่ล้มลงไปทันที ขาข้างซ้ายของจุนซอตอนนี้เต็มไปด้วยเลือดจากกระสุนที่ยิงเข้ามาที่ไม่รู้ว่ามาจากไหน 






  " คุณจินซองคุณรีบหนีไปนะ ผมไม่รู้ว่าพวกมันเป็นใครผมเดาไม่ออกตอนนี้คุณรีบหนีไป ไม่ต้องเป็นห่วงผม " มือหนาเอื้อมมาจับมือบางก่อนจะสั่งให้คนตัวเล็กรีบหนีออกไป






" ใครเป็นห่วงฉันไม่เคยเป็นห่วงนาย เอาชีวิตรอดกลับมาให้ได้ละกัน " คนตัวเล็กยืนขึ้นและมองจุนซอที่นั่งอยู่ด้วยแววตาความเป็นห่วง ใบหน้าเนียนเชิดขึ้นก่อนจะรีบวิ่งหนีไปอีกทางหนึ่ง







              ฉากหนีตายของทั้งคู่อยู่ในสายตาของคนสามคนที่ยืนแอบอยู่อีกทาง ปืนที่ยกมายิงตะกี้ก็ค่อยๆเอาเก็บไว้ด้านหลังก่อนที่พวกเค้าจะพากันยืนรอให้ยาสลบออกฤทธิ์จากคนสองคนนั้น


         






 

            ฝ่ามือหนาวาดวงกว้างตบไปที่แก้มของคนตัวสูงจนทำให้คนตรงหน้าที่ยืนถึงกับหน้าหันไปอีกฝั่ง สองมือหนาประสานกันพร้อมกับก้มหน้ายอมรับผิดกับสิ่งที่เกิดขึ้น เมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่เกิดเรื่องทำให้ยงฮาต้องรีบมาที่โรงพยาบาลหลังจากที่ได้รับข่าวจากสายปริศนาที่ช่วยชีวิตน้องสาวและคนของเค้าได้ 





" ไปให้พ้นหน้าฉันก่อนที่ฉันจะหยิบปืนขึ้นมายิงกระบาลนาย " ยงฮาตะคอกมาทางคนตรงหน้าอย่างอารมณ์เสีย เค้าดูแลทะนุถนอมน้องสาวของเค้าเป็นอย่างดีและเค้าอุส่าเชื่อและไว้ใจลูกน้องคนนี้แต่กับเกือบทำให้น้องสาวของเค้าถึงชีวิต  จุนซอโค้งศีรษะให้กับยงฮาและออกจากโรงพยาบาลไปตามคำสั่งของยงฮา





             ร่างสูงเดินมาหยุดตรงทางเค้าโรงพยาบาลเมื่อเค้าได้เจอกับสองสาวในชุดแจ็คเก็ตหนังสีดำ คนที่อ้างตัวเป็นพลเมืองดีช่วยเค้าและคุณหนูจินซองเอาไว้ จุนซอมองสองสาวนั้นอย่างไม่วางตาเพราะความสงสัยในตัวสองคนนี้  หญิงสาวตัวเล็กคนนึงส่งยิ้มและโค้งศีรษะให้กับจุนซอส่วนอีกคนยืนนิ่งมองคนตัวสูงก่อนที่จะเดินเข้าตัวโรงพยาบาลไป เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจุนซอแทบจำอะไรไม่ได้ จำไม่ได้ว่าไปสลบอะไรตอนไหนและแผลที่ขาเค้ากับไม่มีอะไรเลย เหมือนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นคือการจัดฉากจากใครสักคน





" พวกเธอคือ....คนที่ช่วยน้องสาวฉันใช่ไหม " ยงฮาหันไปถามสองสาวที่เดินเข้ามาในห้องหลังจากที่โดนโทรตามจากลูกน้องของยงฮา





         ซองวอนยกยิ้มให้กับคนตรงหน้าพร้อมกับพยักหน้าเล็กน้อย ยงฮามองไล่ทั่วเรือนร่างของหญิงสาวที่ดูทะมัดทะแมงเหมือนกับผู้ชาย สายตาดุดันมาหยุดอยู่กับสายตาหวานคมที่ก็มองเค้าไม่ต่างกัน โดยอมยิ้มบางออกมาก่อนจะทำให้คนตรงหน้าหลุดออกมาจากภวังค์




" ฉันไม่ชอบติดหนี้บุญคุณใคร...อยากได้เท่าไรว่ามา " เสียงทุ้มพูดออกมาทางสองสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้า ทำให้โดยอมถึงกับหัวเราะออกมาเล็กน้อยและส่ายหน้าปฏิเสธ




" ค่าตัวพวกฉันแพงมากนะคะ จ่ายไหวหรอคะคุณยงฮา " โดยอมพูดตอบกลับไปหาคนตัวสูงกว่า




" เธอรู้จักชื่อฉันได้ไง " คิ้วหนาขมวดติดกันก่อนที่จะถามกลับไปหาโดยอม คนที่พึ่งเคยเจอกันครั้งแรกจะรู้จักกันได้ยังไง




" มีใครบ้างล่ะค่ะที่ไม่รู้จักคุณ " 




" ก็จริง...งั้นแสดงว่าเธอรู้จักฉันไม่ดีพอถึงได้ประเมินค่าฉันแบบนี้ อยากได้เท่าไรก็ว่ามา "





            ยงฮาพยักหน้าตอบรับกับชื่อเสียงที่ใครๆต่างก็รู้จัก ถึงแม้ว่าชื่อเสียงจะดังในทางที่ไม่ดีก็เถอะแต่คนอย่างยูยงฮาสนใจที่ไหน เค้าแคร์แค่น้องสาวของเค้าคนเดียวเท่านั้น ยงฮารีบตัดบทสนทนาเค้าไม่ชอบเป็นหนี้บุญคุณใคร มนุษย์ทุกคนล้วนมีกิเลสทำดีหวังผลกันเกือบทุกคนไม่ผิดที่เค้าจะคิดแบบนี้





" งั้นแสดงว่าคุณก็รู้จักพวกฉันไม่ดีพอเหมือนกัน " โดยอมยิ้มอย่างมีเลศนัยออกมาก่อนที่จะก้มโค้งศีรษะให้กับยูยงฮาก่อนที่จะขอตัวลาเดินออกไป





            ทั้งสองเดินทางเดินที่แคปของโรงพยาบาลออกไปโดยมียูยงฮายืนดูอยู่  ซองวอนกระทุ้งเข้าไปที่ท้องของโดยอมพร้อมกับเถียงกันว่าทำไมถึงออกมาแบบนี้แผนที่วางกันไว้เดี๋ยวก็พัง เพราะพวกเค้าต้องนั่งคิดนอนคิดแผนกันทั้งคืน แต่โดยอมกลับเดินออกมาแบบไม่มีอะไร  โดยอมส่งเสียงให้ซองวอนเบาเสียงและให้รอสิ่งที่กำลังเกิด โดยอมนับหนึ่งถึงห้าในใจเพราะสิ่งที่เค้าคิดกำลังจะเกิดในเวลาที่เค้านับ




" เดี๋ยวก่อน...ฉันอยากเห็นฝีมือพวกเธอ " สองสาวหยุดเดินเมื่อเสียงทุ้มของยงฮาร้องเรียก โดยอมกระตุกยิ้มมุมปากเค้าไม่เคยพลาดถ้าคิดจะทำอะไร โดยอมและซองวอนไม่พูดอะไรตอบกลับเค้ารอให้ยงฮาเป็นคนพูดเอง





" สนใจมาทำงานให้ฉันไหม " 





             ไหนใครบอกว่ายูยงฮาไม่ใช่คนโง่โดยอมขอคัดค้าน โดยอมยักคิ้วส่งมาให้กับซองวอนสปายรุ่นน้องที่กำลังยิ้มดีใจอยู่ 




" ㅡ ขอคิดดูก่อนนะคะเพราะค่าตัวฉันแพงมาก "  โดยอมเหยียดยิ้มออกมาก่อนจะก้าวเดินต่อไปโดยที่ไม่รู้ว่าคนข้างหลังที่ยืนมองอยู่กำลังยืนกระตุกยิ้มมาทางให้พวกเค้าก็อย่างที่บอกยงฮาไม่ใช่คนโง่







               สำหรับแผนการของโดยอมนั้นยังไม่สมบูรณ์เค้าต้องคิดหาทางกำจัดหมวดซึงฮวานอีกคนให้ได้และนั่นก็ไม่ใช่งานง่ายสำหรับพวกเค้า  หลังจากที่ผ่านเหตุการณ์เลวร้ายมายูยงฮาก็สั่งพักงานจุนซอรวมไปถึงยูจินซองน้องสาวสุดที่รักของเค้าด้วย  ถึงแม้ว่าจินซองจะไม่เป็นอะไรมากแต่เมื่อยังจับหาคนทำร้ายไม่ได้เค้าก็ไม่ไว้ใจใครทั้งนั้นเพราะชีวิตนี้เค้าเหลือจินซองคนเดียวเค้าจะสูญเสียไปไม่ได้  





          ส่วนจุนซอลูกน้องฝีมือดีนั่นก็ถูกลงโทษพักงานและไม่ให้ย่างกรายเข้ามารู้แผนการของเค้า ปกติแล้วคนที่ทำงานพลาดหรือต้องทำให้จินซองได้รับอันตรายส่วนมากล้วนจะไม่ได้มามีชีวิตเดินหายใจแล้ว แต่เพราะเป็นจุนซอที่ทำงานให้กับยงฮามานานและมีฝีมือดี ยงฮายังไม่อยากจะยิงทิ้งให้งานที่รอไว้ต้องพัง





คฤหาสน์


20:00



    

               บอดี้การ์ดของยงฮาต่างพากันเดินไปมาเพื่อดูแลรักษาความปลอดภัยให้กับผู้เป็นนาย ภายในคฤหาสน์หรูมียูยงฮานั่งจิบชาอ่านหนังสือพิมอยู่ห้องรับแขก  ขาเนียนที่กำลังก้าวลงบันไดก็ต้องหยุดชะงักทันทีเมื่อเห็นยงฮานั่งอยู่ข้างล่าง





" ทำไมยังไม่นอน " เสียงทุ้มของยงฮาพูดออกมาถามไปหาคนที่ยืนอยู่ตรงโถงบันได สายตาของยงฮายังคงมองตัวหนังสืออยู่ถึงแม้จะไม่ได้เงยหน้าขึ้นไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร





                  จินซองผ่อนลมหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆเดินไปหาพี่ชายของตัวเองที่นั่งอ่านหนังสือพิมอยู่  ยงฮาละสายตาจากตัวหนังสือและหันมามองน้องสาวที่กำลังนั่งลงโซฟาข้างๆ





" นอนไม่หลับหรอ " มือหนาวาดวงกว้างกอดไหล่บางจินซองเข้ามาใกล้กับตัวเอง ลิ้นเล็กเลียริมฝีปากบางก่อนจะช้อนสายตามองพี่ชายของตน





" คือวันนี้วันเกิดรุ่นพี่ที่โรงพยาบาล " จินซองเว้นช่วงก่อนจะถอนหายใจออกมา ยูยงฮามองน้องสาวที่กำลังอ่ำอึ้งอยู่ เค้ารู้ว่าจินซองจะพูดอะไรกับเค้า





" แล้วยังไง..บอกเฮียทำไม " ยูยงฮาล่ะมือจากไหล่บางนั่นและหันมาสนใจกับหนังสือพิมตรงหน้าต่อ 





" น้องต้องไปร่วมปาร์ตี้ ให้น้องไปนะ " มือเนียนที่กำแน่นอยู่บนตักก็ย้ายมาจับที่ท่อนแขนของยูยงฮาและออดอ้อนขอออกไปข้างนอก 





" น้องไม่ไปพวกเค้าก็ปาร์ตี้กันได้ ขึ้นไปนอนได้แล้วไป " ยูยงฮาพูดออกโดยที่เค้าไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองจินซองเลย 





" เฮีย..เวลาน้องจะขอไปไหนน้องก็มาขอเฮียตลอด หรือเฮียจะให้น้องต้องแอบหนีไป "





                   ยูยงฮานิ่งเงียบพลางคิดตามสิ่งที่จินซองพูด เค้าแทบจะไม่ค่อยให้จินซองได้ออกไปเที่ยวไหนเวลากลางคืนเพราะความที่เค้ามีศัตรูมากกว่ามิตรเลยทำให้เค้ากลัวความอันตรายจะมาเยือนผู้เป็นน้องสาว  ถึงแม้ว่าผู้คนที่นี่ต่างเกรงและกลัวเค้าแต่จินซองยังอ่อนต่อโลกไป ยงฮาถอนลมหายใจออกมาและหันมามองจินซองที่ตอนนี้หน้างองอนเค้าอยู่





" ใครก็ได้ที่อยู่ข้างนอกหนะเรียกจุนซอมาพบฉันหน่อย "  จินซองขมวดคิ้วติดกันงงกับสิ่งที่พี่ชายของเค้าพูดออกมา ยูยงฮาจะทำอะไรกันแน่ และอีกไม่กี่นาทีร่างสูงก็ปรากฏใบหน้าของเค้ายังคงมีรอยแผลจากเหตุการณ์วันนั้น





               คนตัวสูงก้มหัวเล็กน้อยพร้อมกับมือหนาประสานเข้าหากัน  จินซองปลายสายตามามองจองกุกก่อนจะหันมามองพี่ชายของเค้า





" ฉันจะให้โอกาศนายอีกครั้ง....ไปกับน้องสาวฉัน " 





                  ยูยงฮาวางหนังสือพิมลงกับโต๊ะและหันมาลูบกลุ่มผมของจินซองพลางบอกว่าอย่ากลับบ้านดึกก่อนจะลุกขึ้นยืนและเดินขึ้นห้องไป ถึงแม้ว่ายังคงโกรธจุนซอที่ทำให้จินซองเป็นอันตรายแต่เค้าก็ยังอยากจะให้โอกาศลูกน้องคนนี้  จินซองผ่อนลมหายใจออกมาเล็กน้อยถึงแม้ว่าจะไม่อยากไปกับจุนซอยังไงเค้าก็ต้องไปเพราะไม่ใช่เรื่องบ่อยที่พี่ชายของเค้าจะอนุญาติแบบนี้








ㅡ คาเฟ่ Butterfly





                  คาเฟ่ Butterfly เป็นคาเฟ่เล็กๆที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากตัวโรงพยาบาลที่จินซองทำงาน ข้างนอกตัวร้านตกแต่งด้วยสีสันของไฟและมีรูปผีเสื้อกลางคืนติดอยู่หน้าร้านเป็นสัญลักษณ์ของร้าน  รถหรูสีดำขับเข้ามาจอดหน้าร้านโดยมีคนตัวสูงเดินมาเปิดรถให้กับคุณหนูที่นั่งอยู่ด้านหลัง  จินซองในชุดกระโปรงลูกไม้สีขาวก้าวลงจากรถช้าๆ 





" วันนี้คุณสวยมากเลยคุณจินซอง " จุนซอส่งยิ้มมาให้กับจินซอง






" แผลที่หน้ายังไม่พออีกหรออยากได้เพิ่มอีกหรือไง " จินซองเอือมละอากับความลามปามของลูกน้องคนนี้  เค้าไม่ได้ดุหรือโหดเหมือนพี่ชายสงสัยเลยทำให้ลูกน้องคนนี้กล้าเล่นหัวเค้า จินซองพลักอกหนานั้นออกก่อนจะเดินเข้าไปข้างใน






" เออ...และไม่ต้องตามมานะ ฉันไม่อยากให้ทุกคนแตกตื่น "



                       จินซองหันมาทำเสียงดุใส่จุนซอก่อนจะเดินเข้าร้านไป  จุนซอยืนยิ้มให้กับความน่ารักของคนตัวเล็กถึงจะทำตัวน่ากลัวแค่ไหนเค้าก็ยังมองว่ามันน่ารัก จินซองหนะต่างจากพี่ชายเค้ามาก







                    แสงสีเสียงภายในคาเฟ่ทำให้จินซองที่เดินเข้าไปถึงกับต้องเอามือปิดหน้าเพราะนี้คือครั้งแรกของการมาสถานที่แบบนี้ ผู้คนต่างแออัดกันเต็มไปหมดบ้างก็ลุกขึ้นมาเต้นบ้างก็พึ่งเข้ามา ในขณะที่เค้ากำลังชะเง้อหารุ่นพี่ คนตัวเล็กก็ได้ไหลไปตามผู้คนที่ยืนเต้นอย่างแออัด ร่างเล็กที่ไหลตามผู้คนก็ได้ชนเข้ากับแผนกอกหนาของใครบางคน






 ㅡ โอ๊ะ // เป็นไรไหมครับ 






          จินซองรีบเงยหน้ามองคนตรงหน้าก่อนที่จะยิ้มออกมาเมื่อคนที่เค้าชนไม่ใช่ใครที่ไหน....





" พี่หมอ " 





" อ่าว!! น้องจินซองมาแล้วหรอป่ะไปหาพี่ๆซอลยูลกัน "






                 จองอูฉีกยิ้มให้กับจินซองก่อนจะยื่นมือมาจับมือจินซองให้เดินตามเค้าไป  เมื่อมาโต๊ะของรุ่นพี่ จินซองก็ยื่นกล่องของขวัญให้กับพี่ซอลยูลก่อนจะนั่งลงกับโซฟา คนตัวเล็กโยกหัวให้กับจังหวะเพลงที่ร้านได้เปิด เค้านั่งยิ้มกับรุ่นพี่ที่ตอนนี้พากันเมาลุกขึ้นไปเต้นกันคงมีแต่เค้าและจองอูที่นั่งกันไม่ลุกไปเต้น






" นี่น้ำผลไม้ค่ะ พี่รู้ว่าน้องจินซองไม่ดื่ม " จองอูยื่นแก้วน้ำผลไม้ให้กับจินซองพร้อมกับรอยยิ้ม จินซองยิ้มรับขอบคุณก่อนจะยื่นมือไปรับแก้วน้ำผลไม้  






                   จินซองยกแก้วน้ำผลไม้ดื่มโดยที่ไม่ทันสังเกตุเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เผยออกมาจากคนข้างๆ  จองอูยกแก้วเตกีลาของตัวเองขึ้นดื่มพร้อมกับปลดกระดุมตัวเองออกหนึ่งเม็ดพลางมองไปยังข้างหน้าที่มีผู้คนกำลังเมามันไปเสียงเพลง 







                  บรรยากาศในร้านไม่ได้ร้อนอะไรบวกด้วยว่านี้คือฤถูหนาวของเกาหลีแต่จินซองกับเหงื่อเต็มไปหมด  ลมหายใจของจินซองเริ่มถี่แรงขึ้นเค้ารู้สึกว่าร่างกายของเค้ากำลังร้อนไปทั้งตัว มือบางซับเหงื่อตามซอกคอตัวเองไปมาพลางพัดเอาลมเข้าหาตัวเองให้อาการดีขึ้นแต่มันก็ไม่ได้ช่วยอะไร





" จินซองขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะค่ะ "  จินซองค่อยๆยันตัวเองขึ้นจากโซฟาและพาตัวเองไปยังห้องน้ำ  มือบางเปิดก็อกน้ำก่อนจะทำการกวักน้ำขึ้นมาล้างหน้าของตัวเอง 






                มือบางยันกับขอบอ่างล้างมือพลางมองตัวเองในกระจก อาการร้อนในตัวของเค้ายังไม่หมดและเหมือนยิ่งล้างหน้าอาการก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ  จองอูที่นั่งอยู่ก็หันมองซ้ายมองขวาก่อนจะลุกขึ้นตามจินซองเข้าไปห้องน้ำทันที  คนตัวสูงเดินเข้ามาห้องน้ำอย่างช้าๆก่อนจะสำรวจดูให้แน่ใจว่าในห้องนี้มีเพียงจินซองคนเดียวเท่านั้น  มือหนาค่อยๆล็อคกรประตูห้องน้ำและเดินไปหาคนตัวเล็กที่อ่างล้างมือทันที






" เป็นอะไรคะหน้าตาซีดๆ " มือหนารวบเอวบางของจินซองให้มาแนบกายก่อนจะกระซิบไปที่ใบหูเนียนของจินซอง  จินซองสะดุ้งเฮือกก่อนจะหันไปมองคนข้างหลัง 





ㅡ ให้พี่ช่วยนะคะ






             จองอูจัดการให้จินซองหันมาหาเค้าก่อนจะค่อยๆทำการปลดกระดุมชุดของจินซองออกทีล่ะเม็ด จินซองแทบจะไม่มีเรี่ยวแรงจะปฏิเสธหรือจะพลักจองอูออกไปเพราะฤทธิ์ยาที่มันแรงเกินกว่าจะต้านทานได้  คนตัวสูงค่อยๆก้มไปสูดความหอมตรงซอกคอก่อนที่เค้าจะค่อยๆไซร้ซอกคอเนียน  จินซองร้องอื้ออึงในลำคอออกมาโดยที่ไม่รู้ตัว ร่างกายของเค้าไม่ปฏิเสธและเหมือนจะเป็นใจ





" พี่หมอหยุดนะ จินซองอยากกลับบ้านแล้ว " เมื่อตั้งสติได้จินซองก็รีบพลักอกหนานั้นออกไปทันที  ร่างบางกระชับคอเสื้อของตัวเองก่อนจะรีบก้าวไปทางประตู 






                  จองอูเริ่มรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย คนตัวสูงยืนเท้าเอวส่ายหน้าไปมาให้กับร่างบางที่กำลังค่อยๆเกาะตามพนังห้องน้ำออกไปอย่างไม่มีเรี่ยวแรง ฤทธิ์ยาที่เค้าใส่ไปถ้าไม่ได้บรรเทาอาการมันก็จะหนักขึ้นและตอนนี้ก็มีเค้าคนเดียวที่จะช่วยลูกกวางที่น่าสงสารนี่ได้







" อย่าดื้อหน่อยเลย  ให้ฉันช่วยดีกว่า " มือหนาคว้าเอวบางทันทีเมื่อจินซองปลดล็อคกรประตู  เสียงคุณหมอผู้สุภาพก็เปลี่ยนไปก่อนที่เค้าจะเริ่มรุนแรงขืนใจจินซอง  จินซองขืนร่างกายที่มันกำลังต้องการเรื่องอย่างว่าเค้าทุบตีไปที่อกหนาพร้อมกับร้องขอความช่วยเหลือแต่ก็โดนมือหนาปิดปาก  น้ำตาไหลลินออกมาเพราะเค้าคงไม่รอดจากสถานการณ์แบบนี้ 






ปึง!! ปัก!!




" หยุดนะ!! ไปให้พ้นเลยไม่งั้นกูยิงมึงตายคาห้องน้ำแน่ "  เสียงทุ้มที่คุ้นหูของจินซองก็ดังขึ้นมาก่อนจะปรากฏตัวจุนซอที่กำลังยื่นปืนจ่อไปที่จองอู 






                  จุนซอเดินเข้ามาในร้านและเค้าไม่พบคุณหนูของเค้าเลยทำให้เค้าต้องเดินตามหาก่อนจะมาพบห้องน้ำที่ถูกปิดไว้ เมื่อรู้สึกถึงความผิดปกติและบวกได้ยินเสียงร้องที่คุ้นหูเค้าจึงถีบมันทันทีก่อนจะกระหน่ำหมัดรัวไปที่ใบหน้าของจองอู จองอูค่อยๆลุกจากพื้นและรีบหนีไป






 " คุณจินซอง คุณเป็นไงบ้าง " จุนซอเก็บปืนไว้ด้านหลังและรีบพาจินซองกลับบ้านทันที  เมื่อขับมาถึงคฤหาสน์จุนซอก็รีบอุ้มร่างบางที่นอนหมดแรงพาขึ้นห้อง 





        

                  จุนซอวางจินซองลงนอนกับเตียงก่อนที่สิ่งไม่คาดคิดจะเกิดขึ้น มือเนียนคล้องคอหนาให้โน้มลงมาประทับกับริมฝีปากบางของเค้า  จุนซอเบิกตากว้างเมื่อเห็นในสิ่งที่จินซองกำลังทำ 





" คุณจินซองครับ คุณตั้งสติหน่อยสิ " จุนซอพละออกจากจูบนั่นก่อนจะเขย่าตัวให้คนตัวเล็กได้สติและเค้าก็คงเดาไม่ยากว่าจินซองเป็นอะไรไปและไปโดนอะไรมา






" นาย....ออกไป...ออกไปจากห้องฉัน " เมื่อจินซองดึงสติกลับมาได้เธอก็พลักอกหนาจุนซอออกไปทันที  ร่างเล็กหายใจหอบถี่เพราะฤทธิ์ยังคงเล่นงานเค้าอยู่และเหมือนจะไม่สามารถหยุดมันได้ 







                  จุนซอยืนมองดูคนตัวเล็กที่กำลังทรมานกับฤทธิ์ยานรกนั่นอย่างเป็นห่วง เค้าช่วยอะไรไม่ได้นอกเสียจาก  คนตัวสูงค่อยๆเดินไปที่ประตูห้องก่อนจะทำการล็อคกรเค้ามองไปที่จินซองสักพักก่อนจะเดินเข้าไปหาร่างบางนั่นและทำการช่วยบรรเทาอาการนั่นแทน มือบางกดจิกไปที่แผ่นหลังหนาของจุนซอเพื่อบรรเทาความเจ็บปวดที่คนตัวสูงได้มอบให้ จินซองรู้ตัวดีว่าเค้ากำลังทำอะไรแต่เพราะฤทธิ์ยาเลยทำให้เค้าไม่สามารถควบคุมตัวเองได้




Talk : จุนซอเราเล่นของสูงเข้าแล้ววว จะโดนอะไรไหมนะ และสปายคนนั้นคือใครกัน หญิงสาวที่ซูมินกำลังหาตัวยังจะมีชีวิตอยู่ไหมนะ ความสัมพันธ์ของจุนซอและจินซองจะเป็นยังไง ติดตามตอนต่อไปในตอนหน้าฮ่ะ ^^




# ถ้าอยากจะเอาชนะความชั่วเราก็ต้องชั่วมากกว่าแต่ไม่ใช่ไปเป็นทาสของพวกมัน



เพลงประกอบฟิคนะคะ ฟังเพื่อเรียกอารมณ์ : https://youtu.be/FG8MaIKSuyM




ร่วมพุดคุยกันได้ที่  #SPYสปายสายลับ










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

30 ความคิดเห็น

  1. #6 pppasa1214 (@pppasa1214) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 23:41

    อยากรุ้จังโดยอมคู่กับใคร
    #6
    0