(1THE9) detective #SPYสปายสายลับ

ตอนที่ 3 : SPY detective 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 30
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    6 มี.ค. 62



SPY



            ภายในคฤหาสน์ของตระกูลยูที่ใหญ่ที่สุดของเมืองปูซาน  มีหญิงสาวตัวเล็กที่กำลังรอคอยใครสักคนที่ได้นัดสัญญาไว้กับเค้า จินซองมองเวลาบนนาฬิกาที่ตอนนี้กำลังเข้าสู่ช่วงเวลาที่เธอสมควรต้องเข้านอนได้แล้ว เธอผ่อนลมหายใจออกมาเล็กน้อย พี่ชายเธอคงผิดสัญญาตามเคย





" เก็บโต๊ะเลย "  จินซองหันไปบอกกับแม่บ้านที่อยู่ในระแวกนั้น ก่อนที่เธอจะตัดสินใจขึ้นห้องนอน 





           ร่างบางทิ้งตัวลงนอนบนเตียง พร้อมกับของชิ้นหนึ่งที่เธอชอบมากที่สุด สองมือหยิบสิ่งที่เธอรักขึ้นมาดูก่อนที่จะหลับตาลง





HAPPY BIRTHDAY TO YOU 


    

            เสียงร้องเพลงวันเกิดของครอบครัวตระกูลยูที่กำลังจัดฉลองวันเกิดให้กับลูกสาวคนเล็กของบ้าน จินซองในวัย10ขวบตบมือไปพร้อมจังหวะกับเสียงเพลงที่คนในบ้านต่างร้องมาให้เธอ เด็กน้อยมองทุกคนที่มอบเพลงให้เค้าและรอยยิ้มเล็กก็ผุดขึ้นพร้อมกับความสุข




" สุขสันต์วันเกิดนะคนดีของเฮีย "  เสียงทุ้มของเด็กชายวัยรุ่นในวัย18ที่ลุกเอากล่องของขวัญมาให้เจ้าของวันเกิด  จินซองรีบคว้ากล่องของขวัญสีชมพูนั้นก่อนจะรีบเปิดมันอย่างไวเพราะอยากรู้ของที่อยู่ข้างใน 





" เปียโน "  มือเล็กหยิบเปียโนกล่องเพลงสีใสออกมาด้วยยิ้มก่อนจะโผกอดคนที่ให้ทันที ㅡ ขอบคุณนะเฮีย น้องรักเฮียที่สุดเลย 





 

             จินซองหลับตาฟังเพลงในเปียโนกล่องเพลงพลางนึกย้อนในอดีตที่ความสุขแบบนั้นคงไม่เกิดขึ้นกับเธออีก  เปียโนกล่องเพลงถึงแม้จะดูไม่ค่อยเหมาะสมกับฐานะของเค้าสักเท่าไหร่ แต่สำหรับเด็กน้อยในวัย10ขวบอย่างจินซองตอนนั้นมันคือสิ่งที่เค้าชอบและรักมันมาก เพราะนั้นคือของขวัญสุดท้ายที่พี่ชายให้เธอเพราะทุกๆปีของวันเกิดเธอก็ไม่เคยได้รับของขวัญอีกเลย แค่จะทานข้าวร่วมโต๊ะกันก็แทบจะไม่ค่อยมี 






           พอพ่อของเค้าเสียชีวิตลงการใช้ชีวิตของพี่น้องสองคนก็แทบไปได้ลำบาก อะไรที่ทำไม่เป็นก็ต้องหัด อะไรที่ทำไม่ได้ก็ต้องฝึก และนั้นก็ทำให้ ยูยงฮา ต้องทำงานหนักตั้งแต่เด็กเพื่อทำให้ครอบครัวและตระกูลของเค้ากลับมายิ่งใหญ่เหมือนเดิมและใหญ่กว่าเดิมอีกครั้ง





" สุขสันต์วันเกิดนะยูจินซอง มีความสุขมากๆนะ " เสียงหวานของจินซองที่นอนอวยพรให้ตัวเอง ถึงแม้ชีวิตเธอจะยังคงมีพี่ชายแต่มันก็ไม่ต่างอะไรกับการอยู่ตัวคนเดียว จินซองชินเสียแล้วแหละ





           มือเนียนเช็ดคราบน้ำตาที่เลอะบนแก้มเนียนออก นำกล่องเพลงวางไว้ที่เดิมและเตรียมที่จะนอนจริงๆสักที ในขณะที่เธอกำลังจะข่มตานอนเสียงเครื่องยนต์ที่เธอคุ้นเคยก็ดังขึ้น และเหมือนมันกำลังขับเค้ามาในตัวบ้านของเธอ  จินซองลืมตาขึ้นมาพร้อมกับลุกนั่งชะเง้อมองไปทางหน้าต่างเพื่อดูให้แน่ชัด รอยยิ้มบางๆผุดขึ้นมาเมื่อรถที่เข้ามาคือรถของพี่ชาย จินซองไม่รอช้าเธอรีบออกจากห้องวิ่งลงบันไดไปหาพี่ชายของเธอทันที

    


     


           ด้วยความที่ไม่ค่อยระวังตัวเลยทำให้จินซองที่กำลังวิ่งออกจากตัวบ้านไปสะดุดกับก้อนหิน  ร่างบางที่ไม่ทันทรงตัวเซจะล้มลง ในขณะเดียวกันก็มีมือหนาคว้าเอวบางไว้ทันเลยทำให้ร่างบางนั้นไม่ได้ล้มไปกระแทกกับพื้นแต่มากระแทกกับแผนกอกหนาของอีกคนแทน สองตาต่างเงยขึ้นมาประสานกัน




" ปล่อยน้องสาวของฉันเดี๋ยวนี้ " เมื่อเสียงที่ดังมาจากด้านหลังเลยทำให้เค้าต้องปล่อยร่างบางนั้น เพราะปืนที่จ่อมาทางขมับของเค้า 




ㅡ โอ๊ย " เสียงร้องของจินซองที่โดนปล่อยแบบไม่ให้ทันตั้งตัวเลยทำให้เธอล้มลงไปกระแทกกับพื้น ยูยงฮารีบเก็บปืนและวิ่งเข้าไปประคองน้องสาวขึ้นมาทันที





" นี่คงเป็นคุณจินซองใช่ไหมครับ  โตเป็นสาวขึ้นเยอะเลยนะครับ " ชายหนุ่มไล่สายตามองตั้งแต่เท้าจนสบตากับเรือนร่างที่เค้ามองอยู่  จินซองเขยิบเข้าไปหาพี่ชายของตัวเอง สายตาคู่นั้นมันน่ากลัวและเธอก็กำลังกลัวสายตาที่มองเธออยู่





" วันนี้เหนื่อยกันมามากแล้ว นายไปพักเถอะ ชินเยชาน " ชายหนุ่มร่างสูงหุบยิ้มเจ้าเล่ห์ลงก่อนจะโค้งหัวให้กับผู้เป็นนายและเดินไปพักตามคำสั่งของยงฮา





         เมื่อนักโทษรายนั้นเดินหายลับตาไปแล้ว ยูยงฮาก็หันมาหาน้องสาวของตน เค้าสำรวจร่างกายของจินซอง เค้ากลัวน้องสาวของตัวเจะเป็นอะไรไป เพราะจินซองหนะโดนอะไรนิดอะไรหน่อยก็เป็นแผลง่ายและหายยากด้วยสิ




" เป็นอะไรหรือป่าว เจ็บตรงไหนไหม "  มือหนาจับท่อนแขนเล็กพลิกไปพลิกมาเพื่อดูร่องรอยหากเกิดแผลจะได้รักษาทันที




" น้องไม่เป็นไร ว่าแต่ผู้ชายคนนั้นเป็นใครกัน " ยงฮาหยุดการกระทำลงเมื่อถูกถาม  ไม่ได้อยากจะปิดบังแต่มันเป็นสิ่งที่จินซองไม่สมควรรู้





" ไม่มีไรหรอกมันดึกมากแล้วนะ สุขสันต์วันเกิดนะ ไปนอนได้แล้วป่ะ " ยงฮาตัดบทสนทนาทิ้งเป็นปริศนาให้จินซองสงสัย  จินซองรู้คำตอบดียังไงพี่ชายก็คงไม่บอก  เธอยิ้มให้กับพี่ชายของเธอและหันหลังกลับขึ้นห้องนอนไป





       ยงฮามองแผ่นหลังบางที่กำลังเดินขึ้นบันได จินซองยังเด็กในสายตาเค้าเสมอและไม่สมควรมารู้เรื่องอะไรพวกนี้ รวมไปถึงงานใหญ่ของพวกเค้าที่กำลังจะดำเดินการ





         เมื่อภายในบ้านเงียบสงบทุกคนต่างเข้านิทรากัน  คนตัวเล็กที่นอนไม่หลับจึงเดินออกจากห้องมาและเป้าหมายของเธอคือลงมากินน้ำข้างล่างในห้องครัว ภายในใจเธอยังคงครุ่นคิดถึงชายหนุ่มคนนั้น 




" คุ้นหน้าจัง " พึมพัมกับตัวเองในขณะยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม  ผู้ชายคนนั้นเธอคุ้นหน้าแต่ทว่าความทรงจำของเธอกลับจำไม่ได้ว่าชายคนนั้นคือใครกัน 





         และความสงสัยนั้นก็ต้องหยุดเพราะต่อให้นอนคิดให้ตายแค่ไหนมันก็ไม่ได้สำคัญอะไรต่อเธอ และพี่ชายของเธอก็คงคิดแบบนั้นเช่นกัน มือบางวางแก้วลงพร้อมกับหมุนตัวกลับ





" ㅡ โอ๊ยยย " ในขณะที่จินซองกำลังหมุนตัวจะกลับนั้น  เธอหันมาชนเข้ากับอกหนาของคนคนนึง มือหนารีบเอามือมาปิดปากของจินซองเพราะเกรงว่าคนในบ้านจะตื่นขึ้นมาเสียก่อน





        มือเนียนทุบเข้าไปที่อกของคนตัวสูง และพลักอกหนานั้นให้ถอยห่างออกจากตัวเค้า คนตัวสูงหัวเราะออกมาเล็กน้อยเมื่อเห็นแววตาตกใจของคนตัวเล็ก  มือหนาละออกจากเอวบางพลางมองคนตรงหน้าที่กำลังจ้องเขม็งมาที่เค้า





" นาย นายเล่นบ้าไรของนายเนี่ย " จินซองถามคนตัวสูงที่ยืนฉีกยิ้มให้เธออยู่โดยที่ไม่มีความเกรงกลัวคุณหนูอย่างเค้าเลย 






" เล่นอะไรครับ ผมก็มากินน้ำเหมือนกับคุณนั้นแหละ เป็นไงครับอกผมนุ่มนิ่มไหม " คนตัวสูงพูดพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้จินซองหงุดหงิด  มีไม่กี่คนหรอกที่จะกล้าทำอะไรแบบนี้กับเธอ






" ย่าส์  คิม จุนซอ"










          เหตุการณ์ในตอนเย็นที่ผิดปกติ ทำให้โดยอมนอนไม่หลับเธอยังคงครุ่นคิดกับเหตุการณ์ถึงแม้ว่าจะไม่มีหลักฐานจะเอาผิดใครได้ แต่เธอก็มั่นใจได้ว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมีคนอยู่เบื้องหลังแน่นอน และคนของพวกมันก็แฝงตัวอยู่ในชุดราชการ แสแสร้งทำเป็นคนดีหลอกใช้ประชาชน






องค์กรสปาย




            เช้าวันใหม่ของวันทำงานของใครหลายๆคนเช่นเดียวกับองค์กรสปาย ทุกคนเหล่าสปายต่าวมาทำงาน สืบคดีที่ทุกคนต่างได้รับกัน ซูมินหรือบอสของทุกคนที่พอมาถึงที่ทำงานก็ตรงดิ่งไปยังห้องทำงานของตัวเอง คนตัวสูงทิ้งตัวลงกับพนักเก้าอี้ก่อนจะหยิบกุญแจไขเอาของที่อยู่ข้างในออกมา




" ฉันขอโทษ ฉันผิดเองที่ต้องทำให้นายเป็นแบบนี้ "  ซูมินขอโทษให้กับคนในรูปที่เค้าถือออกมาดู รูปใบนั้นมีเค้าและชายอีกคนที่ยืนกอดคอกับเค้าพร้อมกับรอยยิ้ม




ㅡ ก๊อกๆ




        ใบหน้าคมคายล่ะสายตาจากรูปและรีบเก็บมันเข้าที่ไว้ดังเดิม  ซูมินหันไปมองเสียงเคาะทางประตูก่อนจะบอกให้คนที่กำลังเคาะอยู่นั้นให้เข้ามาได้ เมื่อได้รับอนุญาติเจ้าของเสียงเคาะก็เปิดประตูเดินเข้ามา  





" นั่งก่อนสิ " ซูมินเชิญชวนแขกที่เข้ามา  คนตัวบางในชุดหนังก็โค้งหัวให้กับผู้เป็นนายและนั่งลงไปกับเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับซูมิน  ซูมินมองหญิงสาวที่นั่งตรงหน้าก่อนจะถามไปว่า 




ㅡเธอมีอะไรโดยอม






" ฉันอยากทำงานนี้ บอสให้ฉันทำนะ " คำพูดตรงไปตรงมาทำให้ซูมินนั่งเงียบ  เค้าไม่ต้องถามรายละเอียดของงานที่โดยอมอยากจะทำเลย เพราะเค้ารู้ดีว่าโดยอมหมายถึงงานอะไร งานที่เค้าหลีกเลี่ยงโดยอมมาตลอด และมันคงถึงเวลาแล้วที่จะให้โดยอมช่วยสปายคนนั้นจริงๆซะแล้ว





          โดยอมเป็นคนดีมีฝีมือ เธอพร้อมที่จะสืบคดีสำคัญขององค์กรแต่ทว่าซูมินยังกับไม่ส่งเธอไปสืบสักที ทั้งที่ฝีมือของเธอก็ไม่ได้น้อยหรือด้อยไปต่างจากอะไรกับสปายคนนั้น  ซูมินไม่ได้อยากจะไม่ให้เธอได้ทำ แต่สปายที่เหลืออยู่ในองค์กรล้วนมีไม่มากที่มีฝีมือที่ดี และโดยอมก็เป็นหนึ่งในสปายที่มีฝืมือดีลองจากคนของเค้า 





ㅡ เค้าไม่อยากจะเสียสปายที่มีฝีมือดีไปอีกคน เพราะเค้าไม่รู้ว่าสปายคนนั้นเป็นตายร้ายดียังไง ขืนส่งไปสุ่มสี่สุ่มห้ามีหวังองค์กรของเค้าได้พังยับเยินแน่




          เสียงสั่นทะเทือนจากกระเป๋ากางเกงดึงซูมินให้หลุดออกมาจากภวังค์ที่กำลังนั่งคิดตัดสินใจอยู่ ซูมินหยิบมือถือขึ้นมาดูเมื่อเห็นรายชื่อบนหน้าจอมือถือทำให้เค้าต้องรีบไล่แขกอย่างโดยอมออกไปก่อน





" ไว้ผมจะบอกคุณอีกทีล่ะกัน แต่ตอนนี้คุณออกไปก่อน " โดยอมถอนหายใจให้กับคำพูดของซูมินกี่ครั้งแล้วที่เธอได้รับคำพูดแบบนี้ 






         โดยอมลุกจากโต๊ะพร้อมกับโค้งก้มหัวให้กับซูมินและเดินออกจากห้องไป  เมื่อโดยอมเดินออกไปแล้วซูมินก็รีบกดรับสายที่กำลังสั่นอยู่ทันที





" ฮัลโหล "




" บอสครับ ผมมีเวลาให้บอสไม่มากนะ สิ่งที่ผมรู้มาคือพวกมันกำลังจะขนย้ายอาวุธเถื่อนไปเก็บไว้ที่ดินของมันอีกที่ครับ "





" ไว้ฉันจะบอกเจ้าหน้าที่ไปสกัดพวกมันให้ล่ะกัน " 





" บอสผมต้องไปแล้วนะครับ "





" อืม นายก็ดูแลตัวเองด้วย "  ซูมินวางมือถือลงเมื่อสนทนากับปลายสายเรียบร้อย  นานแล้วที่เค้าไม่ได้ติดต่อกับสปายคนนี้ กลับมาก็มาพร้อมกับข่าวใหม่ที่ทำให้เค้าแทบจะวางแผนไม่ทัน






              เมื่อสปายมาแจ้งข่าว ซูมินก็รีบไปแจ้งให้กับสปายที่เหลือให้ช่วยกันวางแผนดักสกัดการขนย้ายอาวุธเถื่อนของเจ้าพ่อยงฮา และงานนี้ก็คงไม่พลาดโดยอมกับซองวอน เค้าสองคนชอบงานที่ได้ออกแรง ออกอาวุธมากกว่านั่งสืบ 





          โดยอม  ซองวอนและแทอูต่างมาซุ้มดักรอที่เส้นทางตามที่สปายคนนั้นได้รายงานเอาไว้ แต่ทว่าเวลาที่ล่วงเกินมานานทำให้เหล่าตำรวจพากันยกเลิกในการดักจับ 





" พวกผมคงต้องขอตัวกลับก่อนนะครับ นานขนาดนี้แล้วสายข่าวของพวกคุณคงรายงานผิดแน่ " 






        ตำรวจท่านนึงเดินมาพูดกับสปายทั้งสามก่อนจะพากันขึ้นรถและขับออกไปอย่างรวดเร็ว เพราะตำรวจมีอีกหลายคดีที่ต้องทำให้มาจมปักรอสกัดเป็นวันๆคงไม่ได้  มันก็จริงเค้าเองก็รอมาเป็นวันๆ สปายคนนั้นพลาดได้ไง





" ไหนบอกว่าองค์กรคุณเก่งไงครับ คราวนี้พลาดได้ไงละ " คำพูดที่เปล่งออกมานั้นทำให้โดยอมต้องหันสายตาไปมองหมวดซึงฮวาน โดยอมมองยศในเครื่องแบบพลางเอาดิ้นดุนที่กระพุ้งแก้มไปมา






ㅡ เค้าไม่ได้พลาดแต่มีคนที่คอยบอกสถานการณ์อยู่ต่างหาก














              เวลาที่ล่วงเลยจนจวนจะมืดทำให้คนที่ยืนรอคนมารับอยู่นั้นเกิดอาการกังวลเพราะมันจะมืดมากแล้วและสถานที่โรงพยาบาลพอเข้ากลางคืนทีไรน่ากลัวทุกที เค้าถึงไม่เคยเข้าเวรกลางคืนเลยไงละ ถึงแม้จะผ่านการผ่าตัด เจอเลือด เจอบาดแผลฉกรรจ์หรือแม้กระทั้งผู้เสียชีวิต แต่เธอก็ยังคงกลัวสิ่งที่เรียกว่าผีและวิญญาณอยู่ดี






ㅡ ปิ๊นๆ  และภายในไม่กี่นาทีเสียงแตรรถก็ดังขึ้นมาและเหมือนจะส่งเสียงมาทางเธอ จินซองเงยหน้ามามองเจ้าของเสียงแตรนั้น และเธอก็ต้องผิดหวังเมื่อคนที่บีบแตรนั้นมันไม่ใช่พี่ชายของเธอดันเป็นคนที่เธอเกลียดขี้หน้าที่สุด ㅡ เฮียนะเฮียส่งไอ่บ้านี่มารับทำไม






" เฮียล่ะ เฮียไปไหน " คนตัวสูงหุบยิ้มลงทันทีเมื่อพยาบาลหน้าหวานคนนี้กลับไม่ได้สนใจเค้าเลยแม้แต่น้อย คนตัวสูงยืนมองสาวพยาบาลที่กำลังจะขึ้นเข้าไปนั่งรถตรงเบาะหลังที่เค้ากำลังเปิดประตูให้อยู่ 





" มันน่าหงุดหงิดจริงๆเลย ทำดีไม่ได้ดี แทนที่จะคิดถึงคนที่มารับมาส่งทุกวันแต่กลับไปคิดถึงคนที่มารับแค่วันเดียว ผมน้อยใจนะคุณ " ร่างสูงบ่นไปในขณะที่กำลังปิดประตูและคำพูดนั้นคนตัวเล็กก็ได้ยิน 





" ㅡ โอ๊ยย " เมื่อเดินมาเปิดประตูรถขึ้นมานั่งตรงเบาะคนขับ จินซองก็ปาปากกาที่อยู่ในมือไปทางคนตัวสูงนั้นก็ทำให้เค้าร้องเสียงหลงออกมา







" อย่ามาลามปานฉัน ฉันไม่ชอบ นายจุนซอ! " 





          มือหนาหยิบปากกาขึ้นมาและนำวางไว้หน้ารถ เค้าปรับกระจกรถและมองคนตัวเล็กนั้นผ่านทางกระจกอีกที จินซองรู้ตัวว่าตัวเองกำลังถูกจ้องมองเธอจึงหันสายตามองไปทางอื่นแทน





   " ถ้าสักวันนึงคุณรู้เรื่องอะไรที่พี่ชายคุณกำลังปิดบังไว้อยู่  จะหาว่าคนอย่างผมไม่เตือน " 





           จินซองปลายตากลับมามองเจ้าของคำพูดอีกครั้ง คำพูดที่ดูเหมือนจะแฝงอะไรไว้อยู่ข้างใน เค้ารู้ดีว่าพี่ชายของเธอมีอะไรปิดบังเธออยู่ ก็ในเมื่อพี่ชายไม่อยากให้เค้ารู้แล้วทำไมเค้าจะต้องอยากรู้ด้วยล่ะ เป็นแบบนี้มันก็ดีอยู่แล้วไม่ใช่หรอ?





" ลูกน้องผู้แสนจะซื่อสัตย์จงรักภักดีอย่างนาย พูดแบบนี้ออกมาได้ไง " มือขวาอย่างคิมจุนซอ ผู้ไม่เคยขายใครหรือทรยศเจ้านายแต่ครั้งนี้กลับพูดออกมาเหมือนคิดร้ายต่อพี่ชายของเค้า จินซองก็ไม่ชอบคนทรยศเหมือนกัน





" ใช่! ผมเป็นลูกน้องพี่ชายคุณผมไม่เคยคิดทรยศใคร และผมก็เป็นห่วงคุณยงฮามากด้วยที่กำลังไว้ใจคนที่พึ่งเข้ามา "





               คนที่พึ่งเข้ามานั้นไม่ต้องบอกว่าจุนซอหมายถึงใคร ชินเยชาน นักโทษฉกรรจ์ที่ยูยงฮาชิงมาได้ ยงฮากำลังไว้ใจนักโทษรายนี้มากเกินไปและเหมือนเค้ากำลังจะกลายเป็นหมา จินซองถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เค้าไม่อยากจะรับรู้อะไรที่เกี่ยวกับพี่ชายของเธอ มันปวดหัวมากกว่างานแพทย์ของเธออีก จุนซอมองใบหน้าหวานที่ดูอิดโรยจากการทำงานก็อดที่จะยิ้มไม่ได้เพราะมันน่าเอ็นดู




" และผมก็เป็นห่วงคุณด้วย คุณจินซอง "





           จินซองเงยหน้ามาสบสายตากับจุนซอทางกระจกรถที่ก็มองเธออยู่เช่นกัน  จุนซอยิ้มให้กับจินซองเล็กน้อยก่อนจะก้มหน้าสตาจรถออกจากโรงพยาบาลทันทีพร้อมกับชวนพยาบาลหน้าหวานคนนี้ไปหาอะไรกิน




To Be Continue 






นี่คือของขวัญที่เฮียยงฮามอบให้น้องจินซองนะค่าา






#ตำรวจก็เหมือนเครื่องประดับที่มีไว้ประดับประเทศแต่ไม่ได้มีประโยชน์อะไร








ร่วมพูดคุยกันได้ที่  #SPYสปายสายลับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

30 ความคิดเห็น

  1. #19 MY_NEWYM (@sutida2545) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 17:08

    คนที่พึ่งเข้ามาที่จุนซอพูดถึงนี่ เยชานใช่มั้ยคะ เพราะจินซองก็บอกว่ากลัวเยชานด้วย หรือจริงๆสปายก็อาจจะเป็นเยชาน เดายากมากๆเลยค่ะ

    #19
    0