(1THE9) detective #SPYสปายสายลับ

ตอนที่ 2 : SPY detective 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 66
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    4 มี.ค. 62





SPY





     

 " ช่วยด้วย โจรขโมยกระเป๋า !!!! "




            เสียงร้องตะโกนของคุณนายที่มาเดินจ่ายตลาด  เหล่าแม่ค้าและคนที่มาเดินซื้อของก็พากันหลบโจรกันให้วุ่นเพราะมือที่ถือมีดทำให้ไม่มีใครกล้าเข้าไปช่วย  มือเนียนที่กำลังเลือกผลไม้อยู่นั้นก็หันไปมองตามเสียงโวกเวียกโวยวาย ก่อนที่เธอจะวางผลไม้ลงและวิ่งไปดักอีกทางของตลาด




" อ่าว! เห้ย! เจ๊รอฉันด้วยสิ " เมื่อคนที่มาด้วยวิ่งออกไปอีกทางผู้หญิงที่มาด้วยอีกคนก็รีบวิ่งตามไปเช่นกัน  ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นผู้หญิงและตัวเล็กแต่ความเร็วนั้นเร็วยิ่งกว่ารถบางยี่ห่อเสียอีก  





             ในขณะที่วิ่งไปด้วยนั้นมือทางด้านขวาของเธอก็เอื้อมไปหยิบปืนข้างหลังที่พกติดตัวมาด้วยก่อนจะเล็งยิงเข้าไปที่ต้นขาซ้ายของโจร ชายฉกรรจ์ล้มลงแต่มีดในมือยังคงตั้งการ์ดต่อสู้และพร้อมแทงเสมอเมื่อมีคนเข้ามาใกล้  





           เธอยืนมองชายคนนั้นที่ตอนนี้ยื่นมีดไปมาและขืนปล่อยอยู่แบบนี้ทุกคนอาจจะเป็นอันตราย สายตาเธอจับจ้องไปที่ปลายมีดพร้อมกระบอกปืนยกขึ้นมา เธอลั่นไกไปยังปลายมีดที่ชายคนนั้นถือไว้  ปลายมีดแหลมตกลงสู่พื้นพร้อมกับตำรวจที่มาพอดีก็เข้าจับกุมคนร้ายทันที  





" โห!! ตำรวจนี่ชอบมาตอนที่เรื่องใกล้จบทุกทีเลยเนอะ " เสียงใสของคนที่วิ่งตามเธอมาติดๆก่อนจะหยุดยืนอยู่ข้างๆเธอ  คนตัวเล็กมองตำรวจที่กำลังทำหน้าที่ก่อนจะแสยะรอยยิ้มออกมา




" นี่ฝีมือคุณใช่ไหม คุณโดยอม " เธอมองไปยังตำรวจที่ถามเธอมา ก่อนที่สายตาจะเลื่อนมองไปยังตราที่ติดประทับไว้บ่งบอกถึงยศถาบรรดาศักดิ์





" ใช่ค่ะ หมวดซึงฮวาน





" ผมเคยบอกคุณแล้วไงว่าเรื่องพวกนี้ปล่อยให้เจ้าหน้าที่ตำรวจอย่างผมจัดการเอง " โดยอมมองตำรวจที่กำลังต่อว่าเธอด้วยรอยยิ้ม ไม่มีทีท่าว่าเธอจะสำนึกและมันก็เป็นเรื่องปกติที่เค้าทำประจำ หมวดซึงฮวานต่างหากที่ควรชินได้แล้ว 





" และปืนนั้นอ่ะก็หยุดใช้ถ้าไม่จำเป็นหรือไม่ก็ไม่ต้องพกมันอีก " หมวดซึงฮวานมองไปยังปืนของโดยอมที่เหน็บไว้อยู่ข้างหลัง ㅡ คุณอย่าลืมนะว่าคุณเป็นแค่ประชาชน






" อ่าว! หมวดฉันก็ทำงานให้กับทางราชการเหมือนกันนะทุกครั้งที่ตำรวจไขคดีไม่ได้ก็เห็นวิ่งเต้นมาให้องค์กรของพวกฉันช่วยเสมอ ปืนมันก็จำเป็นสำหรับพวกฉันเหมือนกัน "  คู่หูคนสนิทของโดยอมที่ยืนฟังอยู่นั้นก็ทนไม่ได้ที่จะต่อปากต่อคำกับเจ้าหน้าที่ พวกเค้าทำงานเป็นสปายและช่วยเหลือเหล่าประชาชนและเหมือนองค์กรของพวกเค้าจะทำงานได้ดีกว่าตำรวจที่กินเงินภาษีของประชาชนเสียอีก





" ซองวอนไปจ่ายเงินค่าส้มให้ฉันหน่อยเร็ว " สปายซองวอนทำหน้ายู่เมื่อถูกสปายรุ่นพี่อย่างโดยอมออกปากสั่ง โดยอมรู้ดีว่าซองวอนปากดีแค่ไหน ซองวอนหนะชอบต่อปากต่อคำกับตำรวจงานถนัดเค้าเลยแหละ 





" ฝากดูแลลูกน้องของคุณด้วยนะ เพราะมันเข้าข่ายข้อหาดูหมิ่นเจ้าหน้าที่ " 





" ค่ะ! ฉันจะบอกเค้าให้ หมวดรู้อะไรไหมคะว่าโจรกับตำรวจต่างกันยังไง " โดยอมยิ้มให้กับคนตรงหน้าพร้อมกับคำถาม  





"....... " 




" โจรหนะมันยังยอมรับว่ามันเป็นโจร แต่.... " โดยอมเว้นวรรคคำพูดให้คนตรงหน้าได้คิดตาม โดยอมกระตุกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นตำรวจของเมืองปูซานคิ้วขมวดกำลังไม่พอใจกับสิ่งที่เค้าพูด ก่อนที่เธอจะเดินจากไปก็ทิ้งคำพูดที่เหน็บแหนมข้าราชการคนนี้อีกที ㅡ ส่วนผลงานชิ้นนี้ฉันยกให้หมวดละกันค่ะ








        หมวดซึงฮวาน ยืนมองการกระทำของหญิงสาวที่เหมือนจะรู้สิ่งที่เค้ากำลังจะทำอยู่ และนั้นก็เป็นอันตรายต่อเค้า ㅡ ผู้หญิงคนนี้ปล่อยไว้ไม่ได้ซะแล้ว














            วันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งวันที่วุ่นวายของเหล่าหมอและพยาบาล ประชาชนต่างมาใช้บริการยังสถานที่โรงพยาบาลในตัวเมืองของปูซานกันอย่างมากมาย และยิ่งเป็นวันหยุดสถานที่ที่คอยรักษาประชาชนก็แทบจะแออัดเต็มไปด้วยคนไข้ที่มานั่งรอให้หมอรักษา 


 




" ไม่เอาผมไม่ฉีด ไม่เอาผมจะกลับบ้าน " เสียงร้องไห้ของเด็กตัวน้อยในวัย7ขวบที่ร้องลั่นออกมาจนทำให้เหล่าพยาบาลต้องคอยปลอบให้เด็กน้อยหยุดร้องไห้และจะได้ฉีดยาสักที แต่ไม่ว่าจะพูดเกลี้ยกล่อมยังไงเด็กน้อยคนนี้ก็ยังไม่หยุดงอแง






" พยาบาลจินซองอยู่ไหน " พยาบาลวัยกลางคนที่กำลังปลอบประโลมเด็กน้อยอยู่และเหมือนจะไม่มีทีท่าจะหายงอแงเค้าเลยจำเป็นต้องร้องเรียกพยาบาลสาวอีกคนที่กำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่ในห้องฉุกเฉินอยู่  เพราะพยาบาลจินซองเป็นที่รักของเด็กหนะสิ เด็กต่างชอบและรักพยาบาลคนนี้มาก






              และอีกไม่กี่นาทีคนที่ถูกเรียกก็รีบวิ่งมาเมื่อทำแผลให้กับคนไข้ในห้องฉุกเฉินเสร็จเรียบร้อย คนตัวเล็กพอเห็นเด็กนั่งหน้ายู่บึ้งตึงก็ลอบถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะหันไปพยักหน้าให้กับพยาบาลอีกคน เพื่อให้เตรียมอุปกรณ์ให้พร้อม






" ไหนคะใครงอแงเอ่ย งอแงแบบนี้ไม่น่ารักเลยรู้ป่าว " พยาบาลสาวร่างเล็กปรับระดับนั่งลงให้เท่ากับเด็กน้อยที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ มือบางลูบศีรษะของน้อยให้ผ่อนคลายก่อนจะหยิบอาวุธสำคัญในการเอาชนะใจเด็ก





" อมยิ้ม " เมื่ออมยิ้มสีแสดถูกหยิบออกมา  สายตาที่เศร้ากลับเปลี่ยนเป็นแววตาสดใจและเอื้อมมือไปหยิบลูกอมสีแสดจากมือของพยาบาลหน้าหวานตรงหน้าทันที  เด็กน้อยละความสนใจจากสิ่งรอบข้างและหันมาสนใจลูกอมสีแสดในมือของตัวเองแทน 






                  ในขณะที่เด็กน้อยกำลังให้ความสนใจกับลูกอมสีแสดอยู่นั้น พยาบาลอีกคนก็ได้ฉีดเข็มยาไปที่ไหล่ของเด็กน้อยอย่างเงียบๆและเบามือที่สุดเพื่อไม่ให้เด็กได้รู้ตัว และภารกิจของเหล่าพยาบาลก็เสร็จสิ้น และนั้นก็เป็นผลงานของพยาบาลหน้าหวานคนนี้ ยู จินซอง




                 

              

              จินซองก้มมองเวลาบนหน้าปัดนาฬิกาที่อยู่ข้อมือของเธอ หมดเวรและหมดหน้าที่ของเธอแล้ว จินซองหันไปก้มหัวลาให้กับพยาบาลรุ่นพี่ก่อนจะรีบไปเก็บข้าวของที่ห้องทำงานของตัวเองเพื่อเตรียมกลับบ้าน







" จินซองอา " เสียงทุ้มจากชายคนนึงที่ยืนพิงรถสปอร์ตสีดำอยู่หน้าโรงพยาบาล แว่นตากันแดดสีดำถูกถอดออกมา ชายร่างสูงมองไปยังสาวพยาบาลร่างบางพร้อมกับส่งรอยยิ้มไปให้





" เฮีย "




  

              ในขณะที่เธอกำลังเดินออกมาจากโรงพยาบาลนั้นก็ได้มีเสียงที่คุ้นหูเรียกเธออยู่  ใบหน้าหวานเงยหน้าไปมองเจ้าของเสียงก่อนจะยิ้มออกมาด้วยความดีใจ  และสองขาเนียนก็รีบวิ่งไปหาชายสูงโปร่งที่ยืนพิงรถอยู่  ประตูรถถูกเปิดออกด้วยฝีมือคนตัวสูงก่อนที่สาวพยาบาลร่างบางจะเข้าไปนั่งข้างคนขับ





" เฮียวันนี้วันอะไร เฮียรู้ไหม " จินซองหันไปมองคนขับรถด้วยแววตาตื่นเต้นและรอคำตอบ  ชายหนุ่มหันมามองหญิงสาวข้างๆผ่านเลนแว่นตากันแดดก่อนจะยิ้มออกมาและทอดสายตามองไปยังท้องถนนก่อนจะตอบคำถามให้กับคนที่ถาม 






" ก็วันจันทร์ไง " เมื่อคำตอบออกมาจากเค้า จินซองก็หน้ามุ้ยหันหนีชายหนุ่มทันที และนั้นก็ทำให้ชายหนุ่มอมยิ้มกับความขี้งอนเหมือนเด็กของจินซองและมันก็ดูน่ารักสำหรับเค้า  มือหนาวาดวงกว้างคว้าไหล่ของเล็กของจินซองมากอดก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้จินซองหายบึ้งตึงและยิ้มออกมาก่อนจะกอดตอบชายหนุ่มทันที 






ㅡ วันเกิดน้องสาวไง ทำไมพี่ชายคนนี้จะจำไม่ได้  " ..... ความน่ารักของจินซองทำให้พี่ชายของเค้าต้องเผลอขำปนยิ้มออกมา 









           








องค์กรสปายสายลับ




                องค์กรแห่งนี้ดูผ่านๆอาจจะไม่ได้สำคัญอะไรมากนัก  ตึกที่สร้างก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไรมาก พนักงานที่แห่งนี้ก็ไม่ได้มีมากเช่นกัน แต่ทุกคนล้วนมีความสามารถและฝีมือที่ดีพอตัวถ้าต้องให้เทียบกับเหล่าตำรวจแล้วพวกเค้าก็ไม่กันต่างอะไรมาก องค์กรสปายเป็นองค์กรเล็กๆแต่ก็มีชื่อเสียงไม่น้อยเลย เพราะคดีหลายๆคดีที่เข้ามาให้เหล่าสปายทำล้วนสำเร็จทุกคดี แม้แต่ข้าราชการอย่างตำรวจยังต้องพึ่งองค์กรพวกเค้าเลย







" แทอู "  ในขณะที่ทุกคนกำลังปฏิบัติหน้าที่กันอยู่นั้นเสียงทุ้มของหัวหน้าก็เรียกลูกน้องผิวสีแทนที่กำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่





คิม แทอู  ㅡ   เค้าทำงานให้กับสปายมาตั้งแต่อายุ20ปี พอเรียนจบเค้าก็หันหนีกับการเรียน ดื้อดึงกับเส้นทางที่พ่อแม่ได้ขีดไว้ให้ เค้าถือคติมาตลอดตั้งแต่เรียนอยู่มัธยมปลาย ว่าชีวิตของตัวเองคนที่ลิขิตได้ก็คือตัวเค้าเองเท่านั้น ด้วยความที่เป็นคนชอบดูข่าว เลยทำให้เค้าเอียนกับการเมืองและหมดสัทธากับพวกข้าราชการเลยทำให้เค้าเลือกเดินเส้นทางนี้เพื่อช่วยแพะทั้งหลายให้พ้นผิดและคุกนั้นก็ไม่ได้เอาไว้ขังคนจนอีกต่อไปเพราะคนรวยก็สามารถเข้าไปได้เช่นกัน ละถามว่าทำไมไม่ไปเป็นตำรวจ  แทอูมองว่ามันง่ายไป สปายเท่กว่าเป็นไหนๆ






" ครับบอส " แทอูละสายตาจากเอกสารตรงหน้า  ลุกยืนขึ้นพร้อมกับท่าตะเบ๊ะไปทางคนตรงหน้า ชายร่างสูงส่ายหน้าให้กับลูกน้องของตัวเอง






" เพื่อนของคุณเป็นไงบ้างได้ติดต่อกลับมาบ้างไหม "  ซูมินหรือหัวหน้าขององค์กรสปายก็ถามมาทางแทอู  แทอูลดมือลงก่อนที่จะทบทวนความทรงจำครั้งล่าสุดที่เพื่อนของเค้าติดต่อกลับมา 






" หลายเดือนนี่ไม่ได้ติดต่อเลยนะบอส สงสัยโดนไอ่เลวนั้นหักคอฆ่าทิ้งไปแล้วมั้ง ㅡ โอ๊ย " พูดไม่ทันจะได้จบประโยคผลส้มก็ลอยมาโดนหัวของเค้า แทอูก้มหยิบผลส้มและหันไปมองตามทิศทางของมัน ก่อนจะพบกับผู้หญิงสองคนที่กำลังเดินเข้ามาและคนที่ปาใส่เค้าก็คือ 

ㅡ ยัยซองวอน






" ปากอัปมงคลไงฉันเลยล้างด้วยส้ม ปากนายจะได้สะอาดและหายสกปรกสักที "  แทอูมองตามหลังหญิงสาวที่กำลังเดินเอาถุงส้มไปวางบนโต๊ะ เค้าอยากจะปาผลส้มในมือกลับไปหวังเอาคืนถ้าไม่เกรงใจว่าบอสยืนอยู่ตรงนี้หรอกนะ ฝากไว้ก่อนเหอะยัยตัวแสบ






" บอสหมายถึงสปายที่ส่งไปเมื่อ4ปีก่อนใช่ไหมคะ " โดยอมเดินเข้ามาร่วมวงสนทนา เธอกอดอกถามมาทางซูมิน





               4ปี ใช่แล้วคุณอ่านไม่ผิด สปายหนุ่มฝีมือดีแฝงตัวเข้าสืบเป็นเวลานานถึง4ปีแต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าคดีนี่จะสำเร็จ เค้าอุส่าส่งสปายที่มีฝีมือที่ดีที่สุดในองค์กรไปแต่ก็ปล่อยเวลามายาวนานและเหมือนว่าคดียังคงไม่คืบหน้าไปไหน  โดยอมสบตากับซูมินหวังให้หัวหน้าของเค้าพูดอะไรสักหน่อยเกี่ยวกับสปายคนนั้นและเรื่องคดีด้วย ทุกคนที่นี่รู้ดีว่าคดีที่สำคัญที่สุดขององค์กรคืออะไร และรู้ว่าสปายหนุ่มคนนั้นคือใคร ก็มีแต่ โดยอมและซองวอน ที่ไม่รู้หน้าตาของสปายหนุ่มคนนั้นและความคืบหน้าของคดี







" มันนานมากเลยนะคะบอส บอสไม่คิดจะทำอะไรหน่อยเลยหรอ "





" นั้นหนะสิบอส ให้ทีมพวกเราช่วยอีกแรงสิคะ ฉันคันไม้คันมือมากเลย นะคะบอส "





" คันเธอก็เกาสิ " โดยอมแสดงความคิดเห็นออกมาพร้อมกับซองวอนที่ก็คิดไม่ต่างอะไรจากเธอ แทอูหันไปกวนประสาทซองวอนก่อนจะโดนสปายรุ่นน้องแยกเขี้ยวใส่   แทอูเขยิบหนีซองวอน ออกมาเล็กน้อยเพราะขืนถ้ายังยืนอยู่ใกล้คงโดนกงเล็บเด็กแสบคนนี้เล่นงานเอาแน่  แทอูหัวเราะออกมาเล็กน้อยก่อนที่เค้าจะแสดงความเห็นอีกคน ที่เค้าก็คิดเช่นเดียวกับสองสาว

 





ㅡ ผมเห็นด้วยกับสองสาวนะครับ คดีนี้ทำคนเดียวไม่ได้หรอกครับ





              ซูมินคิดตามลูกน้องทั้งสาม หรือเค้าควรจะส่งสปายเข้าไปเพิ่ม และช่วยกันนำคนผิดมาลงโทษให้ได้เสียที และมันก็จริงอย่างที่แทอูพูดคดีนี้ทำงานคนเดียวไม่ได้หรอก จำเป็นต้องมีคนช่วยอีกแรง บางทีเค้าควรจะจริงจังกับคดีนี้สักทีและควรทำอะไรสักอย่างให้มันจบสักที













               


                 เพียงไม่กี่นาทีรถสปอร์ตคันสีดำก็ได้ขับมายังคฤหาสน์ใหญ่โตที่สุดในเมืองปูซาน  จินซองเปิดประตูลงมาจากรถเพื่อจะเข้าบ้าน แต่ก็เกิดความผิดปกติเมื่อพี่ชายของเค้ากับไม่ดับเครื่องและไม่ยอมลงมาจากรถ  จินซองเอี่ยวหลังกลับไปมองพี่ชายของตนที่ดูเหมือนกำลังรีบร้อนจะไปไหนสักที่





" เฮียจะไปไหน ไหนเฮียบอกจะอยู่ฉลองวันเกิดกับน้องไง " จินซองทำสีหน้าสงสัยไปทางพี่ชายของตน ก็ตอนนั่งในรถก็สัญญากันเป็นดิบดีว่าจะอยู่กินข้าวด้วยกัน นี่พี่ชายของเค้ากำลังจะผิดสัญญางั้นหรือ





" ฉลองสิ เฮียกลับมาอยู่แล้วแต่ตอนนี้เฮียต้องรีบไปทำธุระ รอเฮียนะ " มือหนาเอื้อมมาลูบหัวน้องสาวของตนพร้อมกับรอยยิ้มก่อนที่เค้าจะหันไปสั่งลูกน้องที่อยู่แถวนั้นให้ดูแลน้องสาวเค้าให้ดี






            พอจินซองเดินถอยออกมาจากรถ  ชายหนุ่มก็รีบขับรถออกจากคฤหาสน์ทันที จินซองมองรถของพี่ชายที่ขับออกไปก่อนจะเดินเข้าบ้านอย่างคอตก  ชายฉกรรจ์ที่เป็นลูกน้องของพี่ชายเค้าก็ต่างพากันก้มหัวประสานมือเข้าหากันเมื่อจินซองเดินผ่าน





" นี่นาย นายพอจะรู้ไหมว่าเฮียไปไหน "จินซองหันไปถามสิ่งที่สงสัยกับลูกน้องของพี่ชาย เพราะยังไงเหล่าลูกน้องก็คงรู้อะไรเกี่ยวกับพี่ชาย และเหมือนว่าชายฉกรรจ์พวกนี้จะรู้ไรเกี่ยวกับพี่ชายมากกว่าเค้าเสียอีก






" คุณหนูอย่ารู้เลยครับ เรื่องบางเรื่องก็ไม่จำเป็นต้องรู้มันหรอกครับ คุณหนูรู้แค่เพียงว่า คุณยู ยงฮา รักคุณหนูมากนะครับ "






" ทั้งที่ฉันเป็นน้องสาวเนี่ยนะ ไม่มีสิทธิ์รู้อะไรเลยว่างั้น "






                จินซองถามคำถามอีกครั้งและคำตอบที่ได้รับกลับมาคือความเงียบ  ชายร่างสูงยิ้มให้กับคุณหนูจินซองก่อนจะรีบก้มหัวให้กับน้องของเจ้านายดังเดิม  จินซองหงุดหงิดเล็กน้อย เธอรู้ดีว่าถามไปก็คงไม่ได้คำตอบ แต่เธอก็ถามทุกครั้งเวลาที่พี่ชายเธอออกจากบ้าน คำตอบอะหรอก็มีแต่อากาศ เธอชินแล้วแหละ จินซองยอมแพ้ให้กับลูกน้องผู้ภักดีคนนี้และเป็นคนเดินหนีชายคนนี้เอง












ㅡ  สวัสดีค่ะท่านผู้ชม วันนี้เราจะมาถ่ายทอดสดกับการเคลื่อนย้ายนักโทษฉกรรจ์ที่ก่อคดีอาจฉยากรรมไว้มากมายย้ายไปเรือนจำที่โซลค่ะ ติดตามต่อที่คุณ ชเว จงฮยอน ต่อเลยค่ะㅡ 






               


              เสียงผู้ประกาศข่าวทางทีวีดึงความสนใจให้กับเหล่าสปายที่กำลังนั่งทำงานอยู่   เช่นเดียวกับสปายสามคนที่กำลังรอคำตอบของบอสหัวหน้าของเค้า  ทั้งสามหันมามองทีวีที่กำลังฉายให้เห็นถึงนักโทษที่กำลังถูกย้ายไปอยู่เรือนจำที่โซล  แทอูเมื่อเห็นนักโทษเค้าก็รีบหันไปมองซูมินทันที ซูมินยืนนิ่งไม่ได้พูดอะไรออกมา เค้าหวังว่าเหล่าสปายของเค้าจะคิดได้เองโดยที่เค้าไม่จำเป็นต้องเหนื่อยอ้าปากพูดออกไป



        


                  

" เจ๊ "  ซองวอนที่ดูข่าวนั้นก็เหมือนจะจับผิดความผิดปกติได้ก็หันไปเรียกสปายรุ่นพี่ที่อยู่ข้างๆ






" รออะไรล่ะ " 






              โดยอมก็เห็นความผิดปกติไม่ต่างไรจากซองวอนเธอคว้าปืนที่วางบนโต๊ะและรีบลงบันไดทันที  แทอูกับซองวอนก็พากันรีบวิ่งตามโดยอมไปสมทบอีกแรง  ซูมินมองลูกน้องทั้งสามที่พากันรีบวิ่งลงบันไดและหันมามองข่าวในทีวีต่อ และรอยยิ้มของเค้าก็ผุดขึ้น ㅡ เรื่องราวทุกอย่างมันกำลังใกล้จะจบแล้วอีกไม่นานหรอก  ยูยงฮา






  " แทอูนี่นายขับรถไงของนายเนี่ย ขับให้มันเร็วๆหน่อยดิ " ซองวอนที่นั่งอยู่ข้างหลังก็ยื่นหน้าด่าคนขับอย่างแทอู   แทอูหันมาจิ๊ปากใส่ซองวอนก่อนจะสั่งให้มาขับเองไหมล่ะ เพราะเค้าก็ขับเร็วแล้วเหมือนกันแต่คงขับเร็วไม่ทันใจซองวอน





           โดยอมไม่สนใจเสียงทะเลาะของสองคนเพราะมันชินไปแล้ว  เธอสนใจเส้นทางที่เธอกำลังไปมากกว่า  และเค้าหวังว่าตำรวจจะคุ้มกันนักโทษฉกรรจ์รายนี้ไปถึงเรือนจำที่โซลได้ หึ! ตำรวจหรอ เธอไม่ไว้ใจ เธอเลยต้องมาคุ้มกันเองนี้ไง 











" งานนี้ห้ามพลาดเด็ดขาด พวกนายเข้าใจไหม " เสียงทุ้มของชายสูงโปร่งที่ส่งเสียงสั่งลูกน้องมือดีของเค้า





                ทันทีที่รถเคลื่อนย้ายนักโทษคนสำคัญวิ่งมาทางพวกเค้า และดูเหมือนว่ารถก็จงใจวิ่งมาหาพวกเค้าเช่นกัน  เมื่อคำสั่งมาพวกเค้าก็ออกมาจากพุ่มไม้ที่ซ้อนตัวทันที ก่อนจะกระหน่ำยิงปืนใส่ล้อรถ รถบรรทุกเคลื่อนย้ายนักโทษก็เกิดเสียหลักก่อนจะพุ่งชนต้นไม้ข้างทาง 




" คุ้มกันนักโทษให้ดี นี่อาจจะเป็นการชิงตัวนักโทษ " หมวดซึงฮวานร้องบอกเตือนตำรวจที่มาให้ดูแลป้องกันนักโทษดีๆ ตำรวจทุกนายพากันยกปืนตั้งการ์ดยิงไปทางคนร้าย





ㅡ และสิ่งที่สปายสามคนคิดก็ไม่ผิด









            เมื่อแอทูขับรถมาถึงสถานที่เกิดเหตุก็พากันรีบลงจากรถทันที สิ่งที่เค้าพบรถบรรทุกไร้นักโทษ ตำรวจทุกนายต่างได้รับบาดเจ็บ พวกเค้ามาไม่ทัน





  " เกิดอะไรขึ้นค่ะหมวด " ซองวอนร้องถามเรื่องราวที่เกิดขึ้นถึงแม้จะรู้ดีอยู่แล้วว่าเกิดอะไร  ซึงฮวานเดินจับไหล่ที่เลือดกำลังไหลโชก เค้าก็โดนยิงไม่ต่างไรจากตำรวจนายอื่นที่มา





" ชิงตัวนักโทษหนะ พวกเราพยายามกันแล้ว " หมวดซึงฮวานของเมืองปูซานพูดเว้นช่วง เค้าหันไปสบตากับแทอูและโดยอม ก่อนจะพูดออกมาอีกประโยค ㅡ แต่ก็ไม่สำเร็จพวกมันชิงตัวไปได้





              โดยอมเดินดูบริเวณรอบๆสถานที่เกิดเหตุ สิ่งผิดปกติมีอยู่แล้ว มีตั้งแต่เปลี่ยนเส้นทางในการขนย้ายเหมือนจงใจมาเส้นทางนี้ เหมือนเตรียมเหตุการณ์ไว้ล้วงหน้าแล้ว โดยอมมองไปยังไหล่ซ้ายของซึงฮวานที่โดนยิงก่อนจะกระตุกยิ้มออกมา 





" พยามยามอะไรหรอคะ พยามสกัด?หรือพยายามช่วย? " และคำพูดของโดยอมก็แล่นแทงเข้ามาทำให้ซึงฮวานถึงกับออกอาการหงุดหงิดไม่พอใจ และทั้งสองก็ต่างฟาดฝันกันด้วยสายตา







             

             มือหนาหยิบกุญแจที่ได้มาก็โยนไปยังนักโทษที่เค้าชิงมา  นักโทษที่ถูกตัวชิงมาก็รับกุญแจนั้น รอยยิ้มเผยออกมาก่อนจะรีบไขกุญแจที่จองจำเค้าอยู่  เมื่อสิ่งที่พันธนาการหลุดออกมาเค้าก็เงยหน้ามองไปยังคนที่ช่วยชีวิตเค้าให้หลุดจากกรงขัง





" ขอบคุณมากนะครับ คุณยงฮา "






" ยังไงฉันก็ต้องมาช่วยนาย แผนที่ฉันวางจะสำเร็จได้ต้องมีนายด้วย ชิน เยชาน "














#ตำรวจยังคงติดสินบนยังคงรับใช้คนโกงคนชั่วและประชาชนอย่างเราจะทำไรได้









ร่วมพูดคุยกันได้ที่  #SPYสปายสายลับ

ฝากคอมเม้นติชมด้วยนะคะ ไว้ติดตามตอนต่อไปพรุ้งนี้นะคะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

30 ความคิดเห็น

  1. #18 MY_NEWYM (@sutida2545) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 17:01

    ถ้าเข้าใจไม่ผิดมีโดยอม ซองวอน แล้วก็จินซองเป็นผู้หญิงใช่มั้ยคะ

    แต่ที่น่าตกใจคือพี่ยงฮาเป็นคนร้าย จะมีพลิกบทอะไรมั้ยคะ

    #18
    0
  2. #10 Nathaniely (@Nathaniely) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 19:23
    ขอแนะนำให้คำว่า เค้า ใช้เป็น 'เขา' จะดีกว่านะคะ

    เนื้อเรื่องน่าติดตามมากค่ะ
    #10
    0