BTS | MY FRIEND #เพื่อนกันไม่ตลอด

ตอนที่ 3 : MY FRIED #เพื่อนกันไม่ตลอด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 มี.ค. 61







                                  -   M Y F R I E N D  -


                                #เพื่อนกันไม่ตลอด


   ความรัก ความมิตรภาพและความไว้ใจกำลังจะถูกทำลายลงด้วยฝีมือของพวกเค้าเอง















-    PAYU  TALK   -


         หลังจากที่ผมจัดการกับไอ่พวกสี่ตัวเสร็จก็ต้องรีบกลับมาซ้อมบาสต่อเพราะจะได้รีบซ้อมและไปสังสรรค์กับพวกมันต่อ ผมไม่เข้าใจพวกมันนักหรอว่าทำไมถึงจะต้องกินเหล้ากินเบียร์เป็นประจำ นอกจากจะเปลืองตังแล้วยังจะโดนพ่อแม่ของแต่ละคนด่าเอาอีก โดยเฉพาะแม่ไอ่เชนทร์ แม่มันดุอย่างกับเสือ มันนี้กินเหล้าไม่ได้เลยกินเมื่อไหร่พวกผมเนี่ยจะโดนฆ่าเอาโดยฝีมือแม่มัน 

          


            
         กิต : มึงจะมาไหมเนี่ย?

        Payu : เออหนีบรรจงแปบ

        กิต : เออๆ รีบๆมาไอ่สัส




พายุส่ายหัวให้กับเพื่อนในแชทก่อนจะเอามือถือเก็บใส่ไว้ในกระเป๋ากางเกงและเตรียมที่จะหนีการซ้อมบาสของวันนี่ ผมก็ไม่เข้าใจว่าจะซ้อมไรเยอะแยะทั้งที่แข่งกี่ทีทีมผมก็ชนะอยู่ดี เอาง่ายๆมีผมอยู่ในทีมก็ชนะตลอดอ่ะแหละ " จะไปไหนนายยุทธนา " ไม่ทันที่ขาจะก้าวออกจากรั้วสนามบาสเสียงทุ้มๆที่ผมคุ้นเคยได้ยินเป็นประจำก็ดังขึ้นอยู่ข้างหลัง อ.บรรจง ครูสอนบาสผมเองแหละครับ




        กิต : ยุมึงมายัง ถึงไหนแล้ว

       Payu : เออถึงแล้วๆ หาที่จอดรถอยู่ รถอย่างเยอะ

       กิต : มึงรีบเข้ามาเลย ไอ่สัสออยมันเอาแล้ว




ข้อความถัดมาของไอ่กิตทำให้ผมต้องรีบหาที่จอดรถอย่างรวดเร็วและรีบเข้าไปในร้านทันที ไม่ต้องพิมถามหาเรื่องราวไรให้มากผมก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น 
ออยมันคนเลือดร้อนยิ่งมีแอลกอฮอล์ผสมไปด้วยแล้วล่ะก็ ความชิบหายมาเยือนเลยล่ะครับ



    " พวกมึงมองหน้ากูทำเหี้ยไร " เดินเข้ามาเสียงของใครคนนึงก็ดังขึ้นมาและเจ้าของเสียงนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหนไอ่ออยเพื่อนผมเอง ผมหยุดมองมันและอีกฝ่ายก่อนจะหันไปมองรอบๆร้านที่ตอนนี้ลูกค้าต่างพากันออกจากร้าน บางคนก็หนีไปหลบอยู่หลังร้าน



      " พวกกูแค่รู้สึกว่าหน้ามึงแม่งกวนส้นตีนดีว่ะ จริงไหมว่ะ? "  อีกฝ่ายนึงตอบกับมาด้วยสีหน้าที่ทะเล้นกวนคนตรงหน้าพร้อมกับหันไปหาความคิดเห็นกับเพื่อน4-5คน  ออยตอนนี้ความโมโหของเค้าพุ้งปรี๊ดเต็มปรอทไปแล้วพร้อมที่จะชกใครสักคน  มือที่กำแน่นก็ค่อยๆมีเส้นเลือดปูดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด  ผมมองหน้ามันที่กำลังกวนประสาทเพื่อนของผม มันอายุพอๆกับพวกผม  ยูนีฟอร์มที่พวกมันใส่บ่งบอกสถาบันได้ดีว่าเรียนสายอาชีพ อ่า...แก๊งพวกนี้ผมไม่รู้จักแฮะไม่เคยมีเรื่องด้วย ผมมองหน้าพวกมันสลับกับมองเพื่อนของผมที่ตอนนี้พวกมันต่างพากันยืนประกบหลังไอ่ออยกันเป็นแถวอย่างกับบอดี้การ์ดที่คอยปกป้องเจ้านาย แต่ทว่าไอ่คีมร์ล่ะ มันไม่อยู่ มันหายไปไหน



 " ว่าแต่มึงอ่ะเจ๋งนักหรอว่ะ " ประโยคต่อมาของพวกวัยรุ่นนั้นก็ทำให้ผมต้องขมวดคิ้วมองพวกมันอย่างสงสัย แน่นอนว่าไม่เคยมีเรื่องกันมาก่อนแต่มันต้องการอยากจะมีเรื่องกับพวกผม พายุล่ะสายตาจากแก๊งนั้นก่อนจะหันมองเพื่อนของเค้าว่าจะทำยังไง



ออยยกยิ้มให้กับคนตรงหน้าพลางมองคนตรงหน้าตั้งแต่ปลายเท้าเลื่อนขึ้นด้านบนและแสยะยิ้มออกมา " ลองดูป่ะล่ะ " มันส่งยิ้มให้คนตรงหน้าอีกครั้งก่อนที่มันจะกระโดดตัวลอยยกตีนถีบไอ่หัวหน้าแก๊งอีกฝ่ายล้มไปเลย หัวหน้าโดนขนาดนั้นมีหรอที่ไอ่พวกที่เหลือจะไม่เข้าช่วยนั้นก็เช่นเดียวกับพวกผมที่พากันระยำตืนให้พวกมันได้กินส่วนผมก็ต้องรีบวิ่งเข้าไปช่วยปรุงรสให้ไอ่พวกวัยรุ่นนั้นเดี๋ยวรสชาติมันจะขาดหายมันจะไม่อร่อยเอา




- PAYU  TALK  END -






" แม่งเหนื่อยฉิบหาย เจ็บด้วยเนี่ยไอ่เหี้ย " เสียงทุ้มบ่นของกิตที่กำลังนั่งนวดไหล่ของตัวเองไปมา กะว่าจะมากินเหล้ากันชิลล์ๆสบายๆ ไหนล่ะชิลล์ๆ ชิลล์จนเลือดออกจากปากเลยครับ



" มึงนะมึง หาเรื่องให้พวกกูเจ็บตัวกันอีกล่ะ " ทีที่นั่งอยู่ข้างๆกิตก็พูดเสริมขึ้นมาอีก ออยโคลงแก้วเหล้าตัวเองไปมาพลางมองแผลบนใบหน้าของเพื่อนแต่ละคนที่นั่งหัวเราะพร้อมกับร้องซี๊ดกับแผลของตัวเอง ออยหัวเราะออกมาเล็กน้อยก่อนจะพูดไปทางเพื่อนตัวขาวที่นั่งแกล้งเพื่อนตัวโตอย่างทีอยู่ฝั่งตรงข้าม



" ไอ่ยุขอบใจมึงมากนะ " พายุที่กำลังเอานิ้วจิ้มไปที่ปากของทีก็หันมาทางออยก่อนจะยิ้มออกมาและพยักหน้าให้ออย เป็นสัญญาณบอกว่าไม่เป็นไร พวกเค้าชินแล้วกับการมีเรื่อง ไม่ใช่แค่ออยคนเดียวมีเรื่องแต่สำหรับพวกเค้าถ้าคนใดคนนึงในแก๊งมีเรื่องนั้นก็แปลว่ามันเป็นเรื่องของพวกเค้าเช่นกัน ถึงแม้จะมีเพื่อนบางคนจะชอบบ่นชอบหนี แต่พวกเค้าก็ไม่เคยคิดที่ทิ้งกันเวลามีปัญหา



" โอ้โหววว!! ขอบคุณแต่ไอ่ยุพวกกูก็แบ่งตีนช่วยมึงนะครับคุณออย  เนี่ยกูน้อยใจ " ทีหันขวับมาด่าออยด้วยท่าทางที่ทำเป็นงอแงงอลออย จนทำให้ทุกคนก็ต่างพากันเห็นด้วย พายุที่นั่งมองอยู่ก็หัวเราะออกมา



" เออๆ พวกมึงด้วย กูขอขอบพระทัยพงกมึงทั้งหลาย โอเครยัง " พูดจบออยก็ส่ายหน้าเล็กน้อยพร้อมกับยกยิ้มออกมา ทีฉีกยิ้มแป้นมาทางออยก่อนจะพยักหน้าให้เช่นเดียวกับทุกคน การแกล้งกันของคนกลุ่มนี้คือเรื่องปกติแม้ว่าจะเจ็บตัวกันอยู่ก็ตาม




" นี่พวกแกคีมร์มันหายไปไหนอ่ะ " เชนทร์หัวเราะตามเพื่อนก่อนจะพบความผิดปกติที่ไม่มีเพื่อนผิวสีแทนนั่งอยู่ข้างๆ ทุกคนที่ได้ยินดังนั้นก็พากันมองไปรอบๆร้านเพื่อมองหาเพื่อนอีกคนที่ตอนนี้ไม่รู้ไปอยู่ไหน ก็ตอนที่จะเกิดเรื่องวุ่นวายพวกเค้าก็ไม่มีใครสังเกตุหรอกว่าใครอยู่ไหน 




" แม่งก็คงหนีไปหลบที่ไหนสักที่แหละ " กิตหันไปมองรอบร้านและหันกลับมาพร้อมคำพูด




" ไม่ใช่ว่าแม่งร้องไห้กลับบ้านไปแล้วหรอวะ " บอมบ์ที่กำลังตักน้ำแข็งใส่แก้วอยู่ก็พูดเสริมขึ้นมาอีกที





" เห้ย!! แต่ตอนกูเข้ามาก็ไม่เห็นมันแล้วนะ " พายุวางแก้วเหล้าลงและพูดมาทางทุกคนที่ตอนนี้พากันเฉยๆกับคีมร์ที่หายตัวไป ปกติพวกเค้าควรจะชินกับการหายตัวไปของคีมร์เวลามีเรื่องกันและอีกไม่กี่นาทีก็คงจะออกมา แต่พายุเริ่มกังวลว่าจะเกิดอะไรกับมันเพราะมันนานไปแล้ว ทุกคนต่างมองหน้ากันไปมา ในใจต่างกังวลว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเพื่อนขี้ป๊อดคนนี้ " ไม่ใช่แม่งโดนอุ้มไปแล้วหรอว่ะ " 





             คุงคีมร์  :  ไอ่สัสทีแช่งกู ไอ่หน้าหมา



         
เสียงแจ้งเตือนจากไลน์กลุ่มของพวกเค้าก็ดังขึ้นมาจนทำให้คนต่างหยิบโทรสัพท์ขึ้นมาเปิดดูข้อความของอีกคนที่หายตัวไป





        T  :  เออกูแช่ง มึงอยู่ไหนไอ่สัสชอบให้เพื่อนเป็นห่วง


      คุงคีมร์   :  พวกมันไปกันหมดยัง


      ออย  : กูจัดการหมดแล้ว ออกมาได้แล้ว


      Payu  : อยู่ไหนไอ่ห่า


     คุงคีมร์  :  พวกมึงก้มลงมองใต้โต๊ะดิ


      Bom  :  ???




       ทุกคนต่างเงยหน้าขึ้นมาจากแชทแล้วสบตากันก่อนที่จะก้มมองใต้โต๊ะตามที่คนในแชทได้บอกไว้ ก่อนที่ทุกคนจะเห็นภาพคนตรงหน้าที่นั่งคลานท่าหมาสบตากับพวกเค้าอยู่และนั้นก็สามารถเรียกเสียงหัวเราะจากทุกคนอีกครั้ง ก็รู้นะว่าขี้ป๊อดกลัวการชกต่อยแต่ใครจะไปคิดว่ามันจะหนีมาหลบใต้โต๊ะอย่างนี้



" ไอ่คีมร์มึงมาก้มหาเหรียญหรอห่ะ " บอมเอ่ยแซวเพื่อนขี้ป๊อดพร้อมกับหัวเราะจนถึงกับต้องเอามือมากุมท้อง ก็มันน่าขำจนปวดท้องไปหมด ไม่ใช่แค่บอมนะทุกคนก็พากันหัวเราะกับการกระทำของคีมร์  คีมร์ลุกออกมาจากใต้โต๊ะพร้อมกับปัดเศษฝุ่นและหน้ามุ่ยๆ



" นี่ถึงกับหลบใต้โต๊ะเลยหรอว่ะ มึงนี้ไม่คลูเลยไอ่ห่า หมดกันชื่อเสียงแก๊งที่สะสมมา " กิตส่ายหัวให้กับคีมร์ที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามก่อนจะยกแก้วเหล้าของตัวเองขึ้นดื่ม 



" พวกมึงควรชินป่ะว่ะ พวกเราเกิดมาเพื่อปกป้องพี่คีมร์ " พายุพูดเสริมขึ้นมา ทุกคนต่างหัวเราะให้กับคีมร์โดยที่ไม่ได้สนใจเลยว่าคนที่โดนหัวเราะกำลังทำหน้าตายังไง 




" โอ๊ยยย!! ไอ่สัสคีมร์ " บอมที่ยังไม่หยุดหัวเราะจนทำให้คีมร์เกิดความหมั่นใส่น้ำแข็งที่อยู่ในกระติกก็โดนคีมร์หยิบขึ้นมาปากใส่   บอมยกมือขึ้นมาลูบเบาที่หน้าผากเพราะความเจ็บ เจ็บจากชกต่อยไม่พอยังจะมาเจ็บจากไอ่เพื่อนขี้ป๊อดอีก   บอมไม่ยอมให้ตัวเองโดนกระทำอยู่คนเดียวเค้าก็เทน้ำแข็งในแก้วเหล้าตัวเองออกมาปาใส่คีมร์กลับไปเช่นกัน  สองคนต่างปาน้ำแข็งกันไปมาเลยทำให้เพื่อนที่นั่งอยู่ต่างโดนกันไปด้วยและสงครามครั้งนี้ก็ไม่ได้มีแค่บอมและคีมร์ ทุกคนต่างพากันเล่นปาน้ำแข็งกันแทนกินเหล้า






กว่าทั้งเจ็ดคนจะผ่านสงครามยำตีนและนำแข็งมาได้ปาเข้าไปตีหนึ่งกว่าๆ พวกเค้าไม่ได้ต่างคนต่างแยกกันกลับเหมือนบรรดาแก๊งอื่น พวกเค้าใช้วิธีไปส่งพร้อมกันโดยเริ่มคนที่บ้านใกล้ที่สุดและจะไม่ให้คนที่เมาหนักกลับคนสุดท้าย และคนแรกที่ต้องไปส่งก่อนเป็นประจำก็ไม่ใช่ใครที่ไหนคุณชายเชนทร์ที่มีแม่ดุมาก 




" ขับรถกันดีๆนะเว้ย ยุแกดูพวกมันดีๆนะเว้ย " เชนทร์หันมาพูดกับพายุที่ดูเหมือนจะพอมีสติมากที่สุด คงเพราะเค้าไม่ได้ดื่มเข้าไปเยอะเลยทำให้เค้าพอจะมีสติอยู่บ้าง แต่อีกห้าคนที่เหลือนี่ตัวไม่ใช่เบาๆเลย ปัญหาแล้วแหละ




" มึงอ่ะห่วงตัวเองก่อนเหอะอ่ายยยชานนน " ทีที่นั่งซ้อนอยู่ข้างหลังของคีมร์ก็หันมาพูดกับเชนทร์ด้วยเสียงยานคาง เชนทร์ที่ยืนมองเพื่อนทั้งห้าคนอยู่หน้ารั้วเข้าบ้านก็ถึงต้องถามพายุอีกครั้งว่าจะไหวไหม 




" เชนทร์ไอ่สัสไปเปลี่ยนชื่อมันอีก มึงไม่ต้องห่วงขึ้นบ้านเหอะเดี๋ยวแม่มึงรู้ว่ามึงกลับมาดึกแบบนี้เดี๋ยวก็โดนด่ากันหมด " เชนทร์พยักหน้าตอบรับกับพายุและรีบเปิดรั้วเข้าบ้านอย่างเบาๆ  พายุที่เป็นขับก็หันมามองเพื่อนสองคนที่ทำหน้าที่ขับเช่นกันว่าจะไหวไหม  พวกเค้ามาด้วยมอไซ3คัน คันแรกกิตเป็นคนขับและพ่วงด้วยทีกับคีมร์ที่ซ้อนมาด้วย ส่วนพายุอาสาไปส่งออยที่เมาหลับไปแล้ว และบอมที่คอแข็งกว่าใครเพื่อนก็ซ้อนมากับเชนร์ แต่เมื่อส่งเชนทร์ไปแล้ว



" ไอ่สัสทีมึงมานั่งกับไอ่บอมเลย เดี๋ยวเผลอหงายหลังไปพวกกูขี้เกียจทำศพ โลงมันแพงไอ่สัส " พายุชี้นิ้วมาทางทีที่เอนกายพิงซบคีมร์  ทีลุกจากมอไซร์กิตพร้อมกับบ่นอุบอิบมาทางพายุ และเดินมาซ้อนมอไซร์บอมแทน 




" เรียบร้อยแล้วช่ะ กูไปแล้วนะ "




" อย่าพึ่- "  เมื่อทีขึ้นนั่งเสร็จบอมก็สตาจรถออกไปเลยโดยไม่ทันฟังเสียงพายุที่ร้องห้ามปรามอยู่  ไม่ให้ร้องได้ไงก็ไอ่ทีมันล่อขึ้นนั่งหันหน้ามาอีกทางหนึ่ง  พายุหันไปมองอีกสองคนก่อนจะพบว่าคีมร์หลับไปพร้อมกับเอาหน้าซบกับหลังของกิตส่วนกิตก็นอนหลับเอาหน้าแนบไปกับแฮนด์รถแล้ว  พายุเอามือขยี้หัวกับตัวเองไปมาด้วยความหงุดหงิด อยากจะร้องตะโกนออกมาดังๆถ้าไม่กลัวว่าแม่เชนทร์จะตื่นขึ้นมา ใครก็ได้ช่วยเค้าแก้ปัญหานี้ที 












" ไอ่ออยตื่นถึงแล้ว " พายุหันมาสกิดคนข้างหลังที่นอนเอาหน้าซบกับหลังเค้าอยู่  กว่าพายุจะผ่านสงครามครั้งหนักหนาวันนี้ไปได้ล่อเอาซะเหนื่อยหอบ  ดีที่คีมร์และกิตบ้านกูใกล้กันเค้าเลยไม่ค่อยกังวัลเพราะเท่ากับขับมาส่งคีมร์ก็เหมือนมาส่งกิตไปในตัว  ส่วนอีกสองคนนี่สิกว่าเค้าจะถึงบ้านอย่างปลอดภัยก็เล่นเอาไมเกรนแทบกิน ดีนะที่เวลาไอ่บอมเมามันชอบขับรถช้าเลยคลายความกังวลผมได้  





" อือ...อื้อ " เสียงออยที่สะลึมสะลือจากการโดนปลุก  ออยลืมเปลือกตามองคนที่ขับมาส่งก่อนจะตบเข้าไปที่บ่าแล้วลงจากรถ " เห้ยๆๆ ไหวไหมเนี่ยมึง "
พายุส่งเสียงลั่นทันทีที่ออยลงจากรถร่างกายของเค้าก็เซไถลลงไปนั่งกับพื้น ออยยกมือทำรูปโอเครบ่งบอกให้พายุได้รู้ว่า ว่าเค้าโอเคร  พายุส่ายหัวอย่างเอือมระอาก่อนจะดับเครื่องแล้วเดินลงไปประคองออยที่นั่งอยู่ตรงพื้น 




" เฮ้ออ...มึงนี่นะไอ่ออย แล้วพ่อกับแม่มึงอยู่ไหมเนี่ย "





" หึ..ไปสิงคโปร์ " ออยหัวเราะในลำคอออกมาก่อนตะควักกุญแจในกระเป๋าโยนให้พายุที่นั่งยองๆอยู่ข้างหลัง  พายุมองเพื่อนที่ตอนนี้หัวอยู่ไม่เป็นสุขโยกเยกไปมาก่อนที่จะถอนหายใจออกมา และรีบพยุงร่างหนาของออยขึ้นมาและพาเข้าบ้าน เพราะเค้าก็ต้องรีบกลับบ้านเหมือนกันไม่ใช่แค่พ่อแม่ของเชนทร์ที่ดุพ่อแม่ของเค้าก็ไม่ใช่ย่อย แต่ยังดีที่เค้านอกลู่นอกทางจนทำให้ทั้งสองท่านชินล่ะ ส่วนเชนทร์ไม่ได้เลย แม้คำหยาบก็ห้ามปล่อยออกมา 





" อื้อออออ เมื่อยเว้ยยย " เมื่อส่งเพื่อนทุกคนกลับบ้านอย่างปลอดภัยแล้ว พายุก็ลงออกมาจากบ้านของออยก่อนจะบิดความเมื่อยล้าออกไป เค้าก้มหยิบมือถือของตัวเองขึ้นมาเชคเวลาก่อนจะตกใจที่ตอนนี้เวลาปาไปตีสองจะตีสามแล้ว ปกตินอนเร็วก็ตื่นสายแล้วนี้นอนดึกด้วยมีหวังหลับแล้วตื่นมาอีกวันแน่ พายุกดปิดหน้าจอโทรสัพท์แต่ในขณะที่กำลังกดปิดสายตาก็มองไปเห็นไลน์ที่เข้ามา ก็หลังจากเกิดสงครามน้ำแข็งเค้าก็ไม่ได้แตะโทรสัพท์อีกเลย ใครไลน์มานะ พายุรีบกดเปิดเข้าแอพพลิเคชั่นไลน์เพื่อดูว่าใครส่งข้อความ เผื่อเป็นพวกเพื่อนของเค้า






             -  LN.  เพิ่มคุณเป็นเพื่อนทางไอดีไลน์ -



















                             






                                   -  M Y F R I E N D  -


                              #เพื่อนกันไม่ตลอด


  เพื่อนแท้มักจะคอยยืนอยู่เคียงข้างเวลาเรามีปัญหา ไม่ใช่วิ่งหนีเราเวลามีปัญหาเข้ามา










 

0 ความคิดเห็น