BTS | MY FRIEND #เพื่อนกันไม่ตลอด

ตอนที่ 2 : MY FRIEND ( เพื่อนกันไม่ตลอด ) 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    29 ม.ค. 61






                                                       -  M Y F R I E N D -







                 เพื่อนคือส่วนหนึ่งในชีวิตคนเรา ทุกคนย่อมต้องมีเพื่อน คำว่าเพื่อนสำหรับหลายคนอาจจะคล้ายหรือเหมือนกัน นิยามของคําว่าเพื่อนอาจจะใช้ไม่ได้ตลอดไปเมื่อเวลาและสถานการณ์บางครั้งสำหรับเพื่อนบางคนอาจจะเปลี่ยนไป และนั้นก็เป็นผมเองที่เป็นคนทำลายมิตรภาพนั้น....




   " กูรู้ว่ากูเป็นเพื่อนที่เหี้ย  กูขอโทษ "










2 ปีที่แล้ว




       ครืด~~~


ร่างเล็กที่นอนกลิ้งบนที่นอนไปมาก็เอื้อมมือควานหาต้นเหตุของเสียงที่ดังอยู่ สองมือหนาหยิบสมาร์ทโฟนคู่ใจชูขึ้นปลดล็อคหน้าจอก่อนที่จะไล่อ่านข้อความที่เด้งไปมา  





    คุงคีมร์ : พรุ้งนี้โรงเรียนเปิดแล้ว กูตื่นเต้น




   
       ร่างเล็กที่นอนอ่านข้อความก็เผยรอยยิ้มออกมา โรงเรียนปิดก็เหมือนไม่ได้ปิดเพราะพวกเค้าเจอกันแทบจะทุกวันไม่รู้ว่าจะต้องตื่นเต้นไปทำไม แค่จะเป็นพี่ใหญ่ของโรงเรียนก็เท่านั้น สมาร์ทโฟนถูกปิดลงพร้อมกับเปลือกตาของเค้าก่อนที่จะหลับลงไปเพื่อเริ่มวันใหม่ของพรุ้งนี้....






      แสงแดดสาดส่องเข้ามาในห้องนั้นเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าเช้าแล้ว แต่ร่างเล็กก็ยังคงนอนอยู่บนที่นอนไม่มีทีท่าว่าจะลุกขึ้นมาทั้งที่รู้ว่าวันนี้คือวันเปิดเรียน  ไปเช้าหรือสายก็เหมือนกันแหละยังไงก็เรียนเหมือนกัน ผมล่ะไม่เข้าใจไอ่พวกที่มาแต่เช้าตรู่เอาจริงๆ เออ ไอ่เชนทร์เพื่อนผมไอ่นี่ชอบมาช่วยภารโรงเปิดโรงเรียนประจำ เด็กดีก็งี้แหละแต่ผมไม่ใช่งั้นนอนต่อ....




" ยุลูก ตื่นได้แล้วมันสายแล้วนะ " เสียงหวานของหญิงวัยกลางคนที่เดินมานั่งข้างลูกชายที่เอาแต่ขดตัวนอนอยู่ในผ้าห่ม และเหมือนจะเรียกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมลุก



" ผมขออีก5นาทีนะครับ " เสียงอู้อี้ในผ้าห่มร้องออดอ้อนผู้เป็นแม่ ยังไม่ถึงเวลาที่เค้าจะตื่นนี่หน่า ถ้าขืนไปเรียนเร็วมีหวังเสียชื่อไอ่ยุสายเสมออีก ผมจะรักษาตำแหน่งนี้ไว้ยันเรียนจบเลยคอยดู




" ไอ่ยุถ้าแกไม่ตื่นตอนนี้นะฉันจะเอาน้ำร้อนไปสาดแก "




        และสุดท้ายผมก็ต้องลุกขึ้นจากเตียงเมื่อเสียงที่ดังขึ้นมาพูดอย่างเน้นย้ำ  ผมแพ้แค่พ่อผมเท่านั้นแหละ ยอมแค่คนเดียวจริงๆ เพราะอะไรล่ะหรอถ้าไม่ยอมมอไซผมก็โดนยึดล่ะสิ บัตรATMก็ด้วย ผมมีชีวิตอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีสองสิ่งนี้ และเดอะแก๊งระเบิดตีนเป็ดของผมด้วย


  
   


  
   
       วันเปิดเรียนก็เป็นอีกหนึ่งที่วันน่าเบื่อสำหรับผม การมาสายเป็นเรื่องปกติของผมทุกคนที่รู้จักต่างชินกลับการมาโรงเรียนของผม ไม่มาตอนเค้าเข้าแถวก็มาตอนที่เค้าเข้าแถวเสร็จกันแล้ว และนั้นก็ทำให้ผมโดนทำโทษก่อนที่จะขึ้นเรียน ชินแล้วล่ะครับวิ่งจนจะไปเป็นนักกีฑาแทนนักบาสแล้วล่ะครับ อ่อลืมบอกไปเห็นผมแบบนี้ผมเก่งบาสนะครับ นักกีฬาของโรงเรียน 




" เฮ้อ....... "




     เบื่อไหมครับ ผมละเบื่อมากยิ่งเรียนอยู่ห้องที่แตกหน่อกับพวกของผม ไอ่พวก4ตัวก็ไปอยู่ห้องเดียวกัน ส่วนคีมร์และเชนทร์มันเด็กเรียนดีมันเลยอยู่ห้องดี ส่วนผมอ่ะหรอเด็กห้อง8  จะว่าไปก็ดีนะครับที่ไม่ต้องไปอยู่รวมกันเหมือนตอน ม.ต้น แต่ก็เหงา เมื่อไหร่จะเที่ยงเนี่ย





12 : 00



    " เหี้ยยุยังไม่มาอีกหรอ " เสียงทุ้มของคนตัวสูงที่ร้องเรียกหาเพื่อนของตัวเอง




 " ยัง สงสัยแม่งปั่นงานอยู่ "





      เมื่อถึงเวลาพักเที่ยงเหล่านักเรียนระดับชั้น ม.ปลาย ก็พากันมาโรงอาหารเพื่อรับประทานข้าวเที่ยง เช่นเดียวกับเหล่าแก๊งระเบิดตีนเป็ดที่มานั่งจองโต๊ะทั้ง6ต่างสั่งข้าวมานั่งกินเพื่อไม่ให้เสียเวลากับการนอนของพวกเค้า. 




" ยุทธนา มาช่วยครูยกกลองหน่อยเร็ว เธอด้วยนะครูขอแรงหน่อย "




     ในขณะที่พายุกำลังรีบเดินเพื่อลงไปกินข้าวก็ได้โดนครูเรียกใช้  มันน่าไหมล่ะครับคนอุส่ารีบเดี๋ยวพวกเวรนั้นก็ได้ล่นผมอีก แค่ว่าไปเด็กใหม่ที่มาช่วยยกกลองน่ารักอยู่นะครับ น่ารักจนผมไม่คิดว่าจะเป็นเพราะเธอที่ทำให้มิตภาพของผมและเพื่อนๆเปลี่ยนไป....... ผมควรเข้าเรื่องแล้วใช่ไหมครับ ผมจะเล่าเรื่องราว2ปีที่ผ่านมาให้ได้ฟัง 






   

      
   
             


    
            เสียงเจี้ยวจ๊าวยังคงดังต่อเนื่องในโรงอาหารของโรงเรียนแห่งนี้ นักเรียนในชั้นมอปลายต่างพากันมานั่งจับจองเพื่อรับประทานข้าวเที่ยง เช่นเดียวกับเหล่าแก๊งลูกเป็ด



" เฮ้ย!! พวกมึงไอ่ยุๆ " เสียงทุ้มของคนตัวสูงที่สุดของกลุ่มเคาะโต๊ะเพื่อเรียกให้เพื่อนที่นั่งกินข้าวกันอยู่สนใจสิ่งตรงหน้าของเค้า 





สายตาสองคู่ของทุกคนต่างเงยหน้าขึ้นมามองตามกิต  เพื่อนตัวเตี้ยของเค้าที่ได้รับฉายาว่าคุณยุทธศาสตร์กำลังเดินคุยกับหญิงสาวคนนึงและนั้นก็เป็นประเด็นทำให้พวกเค้าสนใจ ไม่ใช่ไรหรอกถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่เด็กใหม่




" อ่าวยุมาแล้วหรอ ช้าชิบหายมึงอ่ะ และไอ่พวก3ตัวบาทมันเป็นห่าไรกันเนี่ย " ออยนักเลงของกลุ่มที่เดินไปซื้อน้ำกับคีมร์เดินมาก็ถามทันที เช่นเดียวกับพายุที่ได้แต่ยืนงงกับเพื่อน3คนที่ก้มหน้าแชทคุยกัน ยกเว้นนักเรียนดีเด่นของกลุ่มที่ได้แต่นั่งนิ่งเกาหัวงงกับเหล่าลูกเป็ด3คน





      พายุและออยหันมาสบตากันอย่างงงวยก่อนจะพากันนั่งลงเพื่อกินข้าวเที่ยงก่อนที่จะเตรียมตัวเข้าเรียน เหล่าลูกเป็ด7ทั้งเจ็ดคนเป็นเพื่อนที่คบกันมาตั้งแต่สมัยมัธยมต้น พอขึ้นมัธยมปลายกันก็พากันแยกย้ายไปอยู่ห้องอื่น แต่เหล่า4กอ อย่าง ออย บอม กิตและที ดันได้อยู่ห้องเดียวกันที่แตกต่างจาก คีมร์ เชนทร์และพายุ แต่ที่หนักหน่อยก็น่าจะเป็นพายุที่ไปอยู่เกือบท้ายห้อง ก็เค้าให้มาสอบแต่ดันมาหลับเลยต้องอยู่ห้อง8ไปตามระเบียบ ส่วนเด็กเรียนดีอย่างเชนทร์อยู่ห้องเด็กหัวกระทิ เช่นเดียวกับคีมร์




" นี่พวกมึงเลิกเรียนไปไหนต่อป่ะ " กิตที่นั่งเบื่ออยู่ตรงโต๊ะหินอ่อนก็หันมาถามเพื่อนทั้งสามที่เอาแต่กดเล่นโทรสัพท์เพื่อรอเวลาเลิกเรียน 




" ไม่รู้ว่ะ ไปไหนดีล่ะ "



" มึงคิดเลยไอ่กิต "




    บอมและทีตอบกลับเพื่อนตัวโตทั้งที่นิ้วและสายตายังจับจ้องที่หน้าจอเครื่องโทรสัพท์อยู่  ไม่ใช่ว่าทั้งสี่ไม่มีเรียนแต่แค่ไม่เข้าเรียนก็ต่างหาก ก็คาบสุดท้ายมันดันเป็นวิชาที่พวกเค้าเกลียดหนะสิ นี่ขนาดอยู่ห้อง6ล่ะนะดันจะมาเจอฟิสิกส์อีก 




  นิ้วเรียวที่เลื่อนหน้าจอโทรสัพท์ไปมาก็เผลอยิ้มออกมา เมื่อมองคนที่อยู่ในเพจดังของโรงเรียน รอยยิ้มที่พุดมาจากคนที่นอนบนตักของตัวเองก็มองตามคนที่กำลังยิ้มอยู่ ก็กำลังจะนึกว่าจะไปไหนกันดีมาเห็นรอยยิ้มแบบนี้มีหรอคนอย่างกิตจะไม่อยากรู้




" ไอ่กิต ใครว่ะ เรียนอยู่โรงเรีบนเดียวกับพวกเราหรอไมกูไม่เคยเห็น " ไม่ทันที่กิตจะได้ถามก็โดนถามซะก่อน 




" เออ..มึงรู้ได้ไงว่ากูมองอยู่ นี่กูอุส่าหลบล่ะนะ " กิตตอบเสียงติดขัดเหมือนคนโดนจับได้ แต่ก็ไม่ต่างกันเลยนะ เค้าแอบมองเพื่อนเล่นโทรสัพท์ก็มันอยากรู้นี้ว่าอะไรที่กำลังทำให้เพื่อนเค้ายิ้มออกมาแบบไม่เคยยิ้มแบบนี้มาก่อน




" กูมองในโทรสัพท์ก็เห็นแล้วไหม มึงนี่โง่จังถึงว่าทำไมมาอยู่ห้อง6 " ออยลุกขึ้นมาจากนอนตักของกิตและเปลี่ยนเป็นนั่งแทนพร้อมกับสายตายังจับจ้องหน้าจอ




" แล้วพวกมึงไม่อยู่ห้อง6หรอ กูโง่มึงก็โง่ ไอ่ยุนี่ยิ่งเลยห้อง8โง่กว่ากูอีก " ไม่ว่าจะผ่านมากี่ปีความขี้บ่นของกิตก็ยังคงเหมือนเดิมและเหมือนจะหนักขึ้นเรื่อยตามอายุที่มากขึ้น เลยไม่แปลกใจที่ทุกคนยกให้กิตเป็นแม่ของกลุ่ม




        กิตลุกขึ้นจากเก้าอี้พร้อมกับตวัดปลายนิ้วชี้บ่นไปทางเพื่อนๆทั้งสามคนที่ยังคง ไม่สนใจ ตอนแรกที่รู้จักก็ไม่ชินหรอกแต่พอนทนๆไปก็ชินแล้วเหมือนมีแม่เพิ่มมาอีกคนนึง บางคนมีแม่นม แต่พวกผมมีแม่ไม่มีนม





นายกิติพัฒน์ !!!



       และความฉิบหายก็มาเยือนเหล่าลูกเป็ดทั้งสี่คน เมื่อเสียงเอะอะโวยวายของกิตดันเสียงดังไปถึงครูปกครองที่เดินมาตรวจโรงเรียน กิตค่อยๆปิดปากพร้อมเสียงก่อนจะทำหน้าซีดเป็นไก่ต้มมองมาทางเพื่อนๆ กิตเพียงได้รับแต่สายตาอาฆาตที่มองมาเท่านั้น จบเหตุการณ์นี้ไปกิตคงจะโดนทั้งสามเล่นงานไม่ใช่น้อย




" มึงคนเดียวเลยไอ่ห่ากิต จะเสียงดังทำห่าไร " บอมที่เดินเก็บขยะอยู่ก็หันมาบ่นคนที่เป็นต้นเหตุที่ทำให้เค้าต้องมาเดินเก็บขยะ มันเสียคาแรกเตอร์คนอย่างเค้าหมดคนหล่อๆที่ไหนมาเดินเก็บขยะ 




" ไอ่ออยแหละว่ากูก่อน " ยังไงเค้าก็ผิดเต็มๆ แต่ก็ไม่มีตัวช่วย การแถเนี่ยแหละดีสุดแล้วอย่างน้อยคนที่เป็นต้นเหตุทำให้เค้าโวยวายก็ไอ่เพื่อนฟันกระต่ายคนนี่แหละ



" รีบเก็บไอ่สัส กูอาย " ออยหันมาสั่งทั้งสามให้เร่งเก็บขยะที่โดนลงโทษ ก็มันไม่เคยโดนลงโทษแบบนี้นี่ปกติก็วิ่งรอบสนามหรือไม่ก็โดนหวดที่ห้อง แต่นี่เล่นให้มาเก็บขยะทั่วโรงเรียน เหมือนเหล่า สส. พบเจอประชาชนยังไงยังงั้น ล่ะเวลาเลิกเรีบนนี่ทีเด็ดเลย 




" สั่งจังเลยไอ่หน้าหมา มึงก็เก็บด้วยสิครับคุณ ป๋อง กพล " มือหนาของทีตวัดฝาดไปที่หัวของออยทันที ก็มันไม่ช่วยทำไรเลยจริงๆยืนกดเล่นแต่โทรสัพท์ ล่ะก็ยังมาสั่ง ต้องโดนสักป๊าบมั้ง




" ออย กพลสัส มึงบอกกูดีๆก็ได้กูไม่ดื้อหรอก ตบกูจังเลย ถ้าเป็นกระท้อนกินได้แล้วเนี่ยหัวกูเนี่ย " ออยยัดโทรสัพท์ลงในกระเป๋ากางเกงก่อนจะยกมือขึ้นมาลูบหัวพลางไปมา มือหนักเป็นบ้าเลย ดูสิและทำให้คนที่เดินไปมาพากันหัวเราะอีก ผมนี่เหมือนลูกเลี้ยงพวกมันเลยจริงๆ



  

           เวลาเลิกเรียนทุกคนก็ต่างพากันกลับบ้านเป็นเรื่องปกติ แต่คงเป็เหล่าแก๊งลูกเป็ดทั้ง7ที่ยังคงอยู่โรงเรียน และนักเรียนบางคนที่ต้องอยู่ทำกิจกรรมหรือซ้อมกีฬา เช่นเดียวกับ พายุ ยุทธนา นักบาสของโรงเรียน เมื่อเลิกเรียนเมื่อไหร่เค้าก็จะมาซ้อมบาสตลอด ถึงจะเรียนไม่ค่อยเก่งแต่สกิลการเล่นบาสของเค้าก็ไม่เป็นสองรองใคร ถึงจะตัวเล็กดูเหมือนไม่ค่อยมีแรง แต่นี่แหละครับทีเด็ดเลย ส่วนอีกด้านนึงของโรงอาหารก็เป็นสองหนุ่มหัวกระทิของกลุ่มที่นั่งทำการบ้าน ไม่ใช่แค่ของตัวเองนะ ของเหล่าลูกเป็ดอีก5คนด้วย เชนทร์และคีมร์ชินแล้ว เลยไม่ค่อยมีปัญหา




       เสียงกรีดร้ององบรรดาสาวที่มานั่งดูนักบาสของโรงเรียนซ้อมก็พากันกรี๊ดกันตามท่วงท่าเคลื่อนไหวของเหล่านักบาส พายุ เองก็มีแฟนคลับด้วยเช่นกันแก๊งของเค้าต่างหน้าตีกันทุกคน ทุกคนต่างมีแฟนคลับ เช่นเดียวกับแก๊งนางฟ้า ที่เป็นแก๊งคู่แข่งของพวกเค้า ลูกบาสที่กำลังชู๊ดเข้าห่วงก็ได้พลาดและกลิ้งออกจากสนามและนั้นก็เหนื่อยให้พายุต้องวิ่งไปเก็บ



" นี่คะพี่พายุ เหนื่อยไหมคะ กินน้ำของน้องออยไหมค่ะจะได้หายเหนื่อย " ลูกบาสที่กลิ้งมาตามแรงก็ได้กลิ้งมาโนคนนึงที่เดินผ่านมาก่อนจะก้มเก็บและยื่นให้กับพายุ พร้อมกับถามด้วยเสียงหวานและยื่ขวดน้ำให้




" ไอ่สัสออย เล่นเหี้ยไรเนี่ย กูตกใจหมดเสียงอย่างกระเทยควาย เออล่ะเสร็จยังเนี่ย " เมื่อเดินมารับลูกบาสคืนพายุก็แทบตกใจเสียงหวานแลปกๆนั้นก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาเจ้าเสียง ไม่ใช่ใครที่ไหนเพื่อนดีๆสี่คนของเค้าเองที่โดนทำโทษให้เก็บขยะทั้งโรงเรียน พายุโยนบาสคืนไปให้เพื่อนๆที่ซ้อมกันก่อนจะเอาน้ำที่ออยยื่นให้หยิบมากระดกดื่มจนหมดขวด




       สี่คนที่ยืนดูเพื่อนตัวเตี้ยกระดกน้ำก็ถึงกับสำลักขำออกมา กิตที่ยืนดูก็ถึงกับออกอาการเบะปากจะอ้วก จนทำให้พายุที่ยืนอยู่ถึงกับเกาหัวงง ก่อนจะก้มมองขวดน้ไในมือตัวเอง ลืมนึกไปเลยว่าทำไมเพื่อนดีๆของเค้าถึงซื้อน้ำมาให้ และหัวเราะกันแบบนี้ ชัดเลยเค้าต้องโดนไอ่สี่หน่อแกล้งแน่ๆ




" ขวดน้ำมีไร มึงแกล้งไรกู " เสียงทุ้มที่ถามอย่างเสียงแข็ง จะโดนแกล้งๆรก็ได้ขออย่างเดียวอย่าเป็นยาถ่าย เพราะเค้าเคยโดนแล้วมันไม่ไหวจริงๆ เวลากระโดดชู๊ดบาสที ต้องมากังวลว่าจะมีอะไรออกมาจากกางเกง





" ไม่มี ยาถ่ายกูไม่ใส่แล้ว กูสงสารคนดูและทีมมึง " หัวโจ๊กอย่างออยพูดอย่างนิ้มนวลถึงแม้ว่าเพื่อนอีกสามคนพากันหัวเราะไม่หยุดและหน้าหยีๆพวกนั้นด้วยและนั้นก็ไม่ทำให้คุณพายุ เลิกสงสัย





" ล่ะพวกห่านี่ขำไรกู "




" ก็กูเห็นว่ามึงซ้อมบาสเหนื่อยไงเลยอยากเอาน้ำมาให้กิน แต่มึงร้านเสือกปิดแล้วอ่ะดิ " ออยยื่นมือไปตบบ่าพายุด้วยรอยยิ้มอย่างมีเล่ห์เหลี่ยม คบกับมันมาตั้งนานทำไมจะไม่รู้นิสัยพวกมัน มันต้องมีไรแน่ๆ ออยฉีกยิ้มออกมาอีกครั้งพร้อมกับกลั่นหัวเราะก่อนที่จะบอกความจริงไป




" แต่ยังไงความตั้งใจกูอยากให้มึงได้แดกน้ำไง ล่ะเดินเก็บขยะอยู่โชคดีมากมึง ใครไม่รู้ทิ้งขวดพร้อมกับน้ำครึ่งขวด "  พายุก้มมองขวดพร้อมกับกลืนน้ำลายและหันมาใช้สายตาอาฆาตใส่พวกสี่หน่อที่ตอนนี้พากันสนุกหัวเราะเค้าอยู่ ไม่ซงไม่ซ้อมบาสล่ะ ซ้อมพวกมันเนี่ยแหละ ขวดน้ำที่อยู่ในมือก็ถูกปาใส่พวกสี่หน่อก่อนที่พายุจะวิ่งไล่เตะทั้งสี่คน





        เป็นเรื่องธรรมดาของเหล่าแก๊งลูกเป็ดที่ชอบเล่นอะไรกันพิเรนๆ ทุกคนที่ผ่านไปมาชินกับพวกเค้าแล้ว ล่ะเรื่องราวที่ดูเหมือนจะมีแค่5คนก็ไม่ใช่แล้วเมื่อทั้งสี่คนพากันวิ่งหนีลูกเตะของนักบาสมาทางโรงอาหารที่มีคีมร์และเชนร์ทำการบ้านอยู่ ล่ะความวุ่นวายของโรงอาหารก็เกิดขึ้น โต๊ะทำการบ้านของเชนทร์และคีมร์ตอนนี้เป็นสนามรบของสองฝ่ายไปแล้ว




        
                                                                                                                   -   M Y F R I E N D -


                                                              

  
                                         - เ พื่ อ น กั น ไ ม่ ต ล อ ด -

0 ความคิดเห็น