คัดลอกลิงก์เเล้ว

The Mechanic Heart : หัวใจจักรกล

ในโลกที่หุ่นยนต์ถูกสร้างขึ้นมาเป็นเพียงเครื่องจักรไร้ความรู้สึก แต่จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเด็กสาวคนหนึ่งเก็บหุ่นยนต์ที่มีความรู้สึกมาโดยบังเอิญ มิตรภาพของหุ่นยนต์ที่มีชีวิตต้องห้ามกับเด็กสาวจะจบลงเช่นไร

ยอดวิวรวม

32

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


32

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


2
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  27 พ.ค. 62 / 10:04 น.
นิยาย The Mechanic Heart : 㨨ѡá The Mechanic Heart : หัวใจจักรกล | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีค่าา เราเป็นนักเขียนหน้าใหม่ชื่อ IndirectiOnist นะ ยินดีที่ได้รู้จักน้าา นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่เราแต่ง ได้ไอเดียจากเรื่องสั้นที่ส่งอาจารย์ตอนม.5 ถ้ามีข้อผิดพลาดอะไรก็ขออภัยมา ณ ที่นี้ ด้วยนะคะ ถ้าใครอยากรีวิวนิยายเราให้ติดแท็ค #MechanicHeart ด้วยนะ ขอบคุณค่า

จาก ไรท์เตอร์ตามใจกับเส้นทางที่ไม่เคยตรง

ป.ล. นิยายนี้สงวนลิขสิทธิ์ ห้ามคัดลอก ห้ามดัดแปลง ห้ามเอาไปทำเพื่อผลประโยชน์ด้านธุรกิจใดๆก็ตาม






















IndirectiOnist

Presented









Artwork  By  freez1ngcube





The Mechanic Heart : หัวใจจักรกล

 

     " หุ่นยนต์ " เป็นอุปกรณ์ที่มนุษย์ประดิษฐ์ขึ้นมาเพื่ออำนวยความสะดวกแก่พวกเขา หุ่นยนต์ถูกตั้งโปรแกรมให้ทำงานต่างๆตามที่สั่ง มีความคิดที่เกิดจากการเลียนแบบผู้ออกคำสั่งเพียงอย่างเดียวและไม่สามารถปฏิเสธคำสั่งได้ กฎของหุ่นยนต์ คือห้ามปฏิเสธคำสั่งมนุษย์ และห้ามมีความคิดเป็นของตัวเอง กฎเหล่านี้มนุษย์ได้สร้างขึ้นมา เพื่อป้องกันไม่ให้หุ่นยนต์เกิดเกลียดแค้นมนุษย์และหันกลับมาทำร้ายมนุษย์ได้

แต่ถ้าหากว่า...มีหุ่นยนต์ที่มีความคิดเป็นของตนเอง สามารถที่จะเลือกปฏิเสธคำสั่งของมนุษย์ได้ จะเกิดอะไรขึ้น

ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนมีข้อผิดพลาดแต่บางครั้งอาจกลายเป็นข้อดีที่ทำให้โดดเด่นกว่าผู้อื่น

 

" ติดตั้งโค้ดโปรแกรมเสร็จสิ้น "

" เริ่มการทดสอบโปรแกรม "

" ยืนยัน : พบโค้ดที่ผิดพลาด2ล้านล้านตำแหน่ง "

" ผลการประเมิน : P-502 ไม่ผ่าน "

.

.

.

" กำจัดทิ้ง "

03.00 Monday 11 Jan 30xx

รถขยะคันหนึ่งได้เดินทางมาจากโรงงาน The Future มายังที่ทิ้งขยะขนาดใหญ่ พวกเขานำเศษเหล็กที่ไม่ใช่แล้วมาทิ้ง รวมถึงผลิตภัณฑ์ของโรงงานที่ผิดพลาดมาทิ้ง

" คันสุดท้ายจากโรงงาน เช็คครบได้เลยพวก "

เสียงพนักงานขับรถตะโกนมายังคนดูแลที่ทิ้งขยะก่อนขับรถกลับไป

" ไอ้เศษเหล็กพวกนี้มีมาได้ทุกวันจริง อ้าว!นั่นใครเนี่ย คุณเพรลูด ลูกค้าประจำของเรามาแต่เช้าเช่นเคยนะ "

คนดูแลยิ้มทักทายเด็กสาวคนหนึ่งที่กำลังเดินเข้ามา เธอนัยน์ตากลม สีเหลืองนวลดุจพระจันทร์เต็มดวงและมีผมสั้นสีส้ม เธอทำงานรับจ้างซ่อมอุปกรณ์ในร้านเก่าๆแห่งหนึ่งซึ่งเมื่อก่อนพ่อของเธอเคยดูแล ก่อนที่เขาจะตายไป วันนี้เธอมาหาอะไหล่เก่าๆที่นี่อีกเช่นเคย เพรลูดเดินสำรวจไปทั่วหวังจะหาอะไหล่ที่ใช้ได้กลับไปร้านของเธอ เธอเดินไปเรื่อยๆจนไปหยุดอยู่ตรงหน้าหุ่นยนต์ตัวหนึ่ง หุ่นยนต์ตัวนี้มีสภาพใหม่เอี่ยมราวกับเพิ่งผลิตออกจากโรงงานมาหมาดๆ

" หุ่นที่ผิดพลาดตอนผลิตน่ะ "

เขาเคาะที่หัวหุ่นยนต์

" นานๆทีจะมีหุ่นแบบนี้มาที่นี่ "

เพรลูดสำรวจหุ่นทุกซอกทุกมุม ลองหมุนข้อต่อแต่ละส่วนดู หุ่นตัวนี้ช่างดึงดูดใจเธอพิกล

" แต่ไม่เห็นมีชิ้นส่วนไหนที่ประกอบพลาดเลย ทำไมถึงถูกทิ้งล่ะ "

" คงจะเขียนโปรแกรมพลาดมั้งเลยต้องทิ้งน่ะ ถึงยังไงก็ไม่ต่างจากหุ่นที่ชิ้นส่วนพังอยู่ดี "

เพรลูดยืนคิดอยู่ชั่วครู่

" หนูจะเอาหุ่นตัวนี้กลับนะคะ คงไม่มีใครอยากเอามันไปล่ะนะ "

" ตามสบาย ถ้าเธออยากได้อะไหล่ใหม่เอี่ยม หุ่นตัวนี้ตอบโจทย์ที่สุด "

" ไม่หรอกค่ะ หนูไม่อยากได้อะไหล่ใหม่ "

เธอมองไปยังหุ่นยนต์ตัวนั้น

" หนูสงสารที่หุ่นตัวนี้ต้องถูกทิ้ง หนูจะเอากลับไปแก้โปรแกรมใหม่แล้วให้อยู่ช่วยร้านหนู เผื่อหนูจะได้มีเพื่อนซักคนในร้านจะได้ไม่เหงา "

" สงสารเหรอ ฮ่าฮ่าฮ่า " คนดูแลหัวเราะ

" ยังไงเจ้าพวกนี้มันไม่มีชีวิตซักหน่อย มันเป็นแค่อุปกรณ์ที่ถูกสร้างมาเพื่อรับใช้พวกเราเท่านั้นแหละ "

" จะยังไงก็ช่างค่ะ หนูจะเอาหุ่นตัวนี้กลับไป "

" แล้วเธอจะขนมันกลับไปยังไง ฉันไม่มีรถขนของให้หรอกนะ "

" หนูขนไปเองค่ะ "

เธอจัดแจงขนหุ่นยนต์โดยให้มันขี่หลังเธอไป มือ2ข้างจับหุ่นยนต์ไว้แน่น

" นายนี่หนักไม่เบาเลย "

" ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะช่วยนายเอง นายคงไม่อยากถูกหลอมทั้งที่ยังเป็นหุ่นใหม่อยู่ใช่มั้ย "

ร้านของเพรลูดเป็นเพียงร้านรับซ่อมเก่าๆที่โทรมมาก ร้านของเธอแบ่งเป็น2ส่วนคือส่วนหน้าร้านไว้ต้อนรับลูกค้ามีโต๊ะไม้หนึ่งตัวและเก้าอี้พลาสติกสีเขียวบูดเบี้ยววางอยู่2ตัว ส่วนหลังร้านเป็นส่วนที่เธออยู่อาศัยและซ่อมสิ่งของ มีเตียงเก่าๆวางอยู่ริมสุด อีกฝั่งหนึ่งมีโต๊ะช่างที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์และชั้นวางของที่เต็มไปด้วยอะไหล่และเศษเหล็ก อีกมุมหนึ่งมีห้องครัวกับห้องน้ำเล็กๆอย่างละหนึ่งห้อง ด้านข้างมีโต๊ะที่วางเต็มไปด้วยโมเดลหลากหลาย เก้าอี้ไม้ที่โดนปลวกแทะวางอยู่ใกล้กับโต๊ะกาแฟสีชมพูแปร๊ด ดูเหมือนเธอจะไม่ค่อยประสบความสำเร็จในเรื่องการตกแต่งเท่าไหร่ แต่นับว่าที่แห่งนี้อยู่ได้ค่อนข้างสบาย เธอจัดแจงวางหุ่นยนต์ไว้ที่เก้าอี้ข้างหลังร้าน ต่อสายที่ตัวหุ่นยนต์เข้ากับคอมพิวเตอร์รุ่นเก่าของเธอ

" ...สาย T-21 ต่อกับหัวนี้ สาย F-23 ต่อตรงนี้ "

" โอเค เรียบร้อย " 

เพรลูดลองเปิดโปรแกรมของหุ่นดู

" โค้ดผิดพลาดเพียบเลยแฮะ แต่ดูแล้วไม่น่าจะมีปัญหาอะไร อาจจะมีแค่ฟังคำสั่งไม่รู้เรื่องต้องป้อนให้ใหม่เองหลายตัว แต่ดูรวมๆแล้วยังใช้งานได้อยู่ "

เพรลูดลองเปิดสวิตช์หุ่นยนต์ มันขยับตัว ดวงตาของมันมีแสงสีฟ้าเปล่งออกมา เป็นสัญญาณว่ามันยังใช้งานได้ดี

" สวัสดี "

" นายฟังฉันรู้เรื่องมั้ย "

หุ่นยนต์พยักหน้าช้าๆ

" ดี สงสัยนายอาจจะมีปัญหาด้านการพูดด้วยล่ะมั้ง งานนี้คงต้องสอนกันหลายเรื่องเลยทีเดียว "

หุ่นยนต์เอียงคอ เหมือนจะสงสัย

" อืม จะเรียกนายว่าหุ่นยนต์เฉยๆคงจะดูแปลกๆไปหน่อย งั้นฉันตั้งชื่อให้นายดีกว่า "

เพรลูดยืนนึก แล้วหางตาเธอได้เหลือบไปเห็นโมเดลเครื่องบินฝุ่นจับรุ่นเก่าบนโต๊ะ ที่เธอได้เป็นของขวัญสมัยเธอยังเด็ก

" จริงสิ ฉันชอบเครื่องบินและฉันก็ชอบพวกนักบิน พวกเขาดูเท่มากๆ งั้นชื่อของนายก็คือ ไพลอต "

เพรลูดยิ้มให้กับหุ่นยนต์

" ต่อไปนี้ นายมีชื่อว่าไพลอตนะ "

ไพลอตพยักหน้า

" ส่วนฉันชื่อ เพรลูด เพรลูดที่แปลว่าบทนำของเพลง ยินดีที่ได้รู้จักนะ "

เธอยื่นมือมา ไพลอตมองมือของเธออยู่ชั่วครู่ ก่อนจะยื่นมือมาจับมือเธอ

" ยินดีที่ได้รู้จักครับ คุณเพรลูด "

" อะไรกันเนี่ย นายพูดได้งั้นเหรอ ดีเลยจะได้ไม่ต้องสอนไปเรื่องนึง เอาล่ะ ตั้งแต่นี้ไปที่นี่คือบ้านของนายนะ ไพลอต "

เพรลูดจับมือไพลอตแล้วพาเดินรอบๆร้าน ไพลอตเดินตามอย่างช้าๆ พลางหันมองรอบๆร้าน ฟังเพรลูดอธิบายสิ่งต่างๆในร้าน หลังจากนั้นเพรลูดได้สอนให้ไพลอตทำงานต่างๆในร้าน ไพลอตเรียนรู้ได้ไวอย่างเหลือเชื่อ จนแทบจะไม่อยากเชื่อเลยว่าเป็นหุ่นยนต์ที่มีโค้ดผิดพลาด

" เก่งจริงๆ ไพลอต "

เพรลูดพูดชมไพลอตทุกครั้งที่ไพลอตทำสิ่งต่างๆที่สอนสำเร็จ จนไพลอตสามารถช่วยงานที่ร้านของเพรลูดได้อย่างยอดเยี่ยม

.

.

.

" Pilot : Live "

21.00 Sunday 31 Jan 30xx

หลังจากปิดร้านไปแล้ว เพรลูดเดินเข้ามาหลังร้านพร้อมไพลอตเพื่อจะมาเช็คสภาพไพลอต เธอนั่งลงแล้วหยิบเกมกระดานออกมาวางบนโต๊ะที่อยู่กลางห้อง

" เรามาพักผ่อนกันให้เต็มที่เถอะไพลอต วันนี้ฉันจะมาสอนนายเล่นเกมกระดาน ฉันจะได้มีเพื่อนเล่นเกมนี้ซักที หลังจากที่เก็บเกมนี้มานานมากแล้ว "

เพรลูดหยิบการ์ดมาแล้วอธิบายวิธีเล่นเกมให้ไพลอตฟัง เพียงแค่สอนรอบเดียวไพลอตสามารถเอาชนะเพรลูดได้ด้วยแต้มที่สูงมากถึง3รอบติด

" โธ่! แพ้อีกแล้วเหรอ ฉันเป็นถึงเซียนเกมนี้เชียวนะ แต่นายเป็นหุ่นยนต์นี่ นายย่อมเรียนรู้เร็วกว่ามนุษย์อยู่แล้ว "

เพรลูดพูดบ่นปนน้อยใจเล็กน้อย เธอเหม่อมองการ์ดในมือ

" นี่ ไพลอต นายมีความฝันมั้ย? "

"ความฝันคืออะไรเหรอครับ"

" ความฝันคือสิ่งที่เราอยากเป็น อยากทำในอนาคตและความฝันของฉันคือการได้เป็นนักประดิษฐ์ที่เก่งกาจล่ะ " เพรลูดบอกอย่างภาคภูมิใจ

" นายเคยอยากทำอะไรบ้างมั้ย? ไพลอต "

" สิ่งที่ผมอยากทำเหรอครับ? "

ไพลอตนิ่งไปชั่วครู่ แล้วจากนั้นไพลอตก็ชี้ไปที่ตัวเองก่อนจะชี้ไปที่เพรลูด

" นายอยากเป็นฉันเหรอ ไม่เอาน่า ล้อเล่นใช่มั้ย " เธอหัวเราะ

ไพลอตส่ายหัวช้าๆแล้วชี้ไปที่ตัวเองและเพรลูกอีกรอบ เพรลูดอึ้งไปชั่วขณะ

" นาย...อยากเป็นมนุษย์งั้นเหรอ "

ไพลอตพยักหน้าช้าๆ

เธอยิ้มออกมาแล้วพูดว่า

" ได้สิ ไพลอตถ้านายอยากเป็นมนุษย์ฉันจะช่วยนายเอง "

เพรลูดมองตาไพลอตแล้วส่งยิ้มให้ วินาทีนั้นเพรลูดรับรู้ถึงความรู้สึกดีใจของไพลอตอยู่ลึกๆ เธอหยิบลูกเต๋าขึ้นมาแล้วทอย

" ได้3แต้ม เฮ้อ นายชนะอีกแล้วนะ "

13.00 Tue 2 Feb 30xx

เพรลูดออกมาซื้อของกับไพลอตในเมืองเธอเพิ่งพาไพลอตมาเดินชมเมืองเป็นครั้งแรก ตัวเมืองเต็มไปด้วยตึกสูงเรียงกัน มีถนนหลายสายตัดกันดูยุ่งเหยิง มีรถหลายคันวิ่งผ่าน มนุษย์และหุ่นยนต์ต่างเดินกันเต็มเมือง บรรยากาศในเมืองดูทึมๆเต็มไปด้วยควันสีเทา

" ดูแปลกตาดีใช่มั้ย ไม่เหมือนแถวบ้านของเราที่เป็นเขตนอกเมือง "

"ผมชอบที่บ้านของเรามากกว่าครับ"

เพรลูดยิ้ม

"ฉันก็เหมือนกัน ถ้าไม่มีธุระต้องมาซื้อของ ฉันจะไม่ค่อยเข้าเมืองหรอก มันวุ่นวาย "

เพรลูดเดินไปยังตรอกเล็กๆระหว่างตึก

" ทางนี้เป็นทางลัดน่ะ มาเร็วๆ "

เธอหันกลับมายิ้มให้ไพลอต ขณะที่กำลังเดินผ่านตรอกนี้ ทั้งคู่ได้พบกับผู้ชายคนหนึ่งที่แต่งตัวเหมือนกับพวกพวกเร้กเก้ยุคเก่าไม่ผิด แถมทั้งตัวมีรอยสักเพียบ

" อ้าว!นี่ใครกันล่ะเนี่ย นึกว่าแกจะหายตัวไปตลอดกาลแล้วซะอีก "

เพรลูดชะงัก

" แกแกล้งทำเป็นลืมฉันเหรอ เพรลูด ฉันไง แจสเปอร์ คนนี้ไง ว่าไงเจอกันรอบนี้มีมาจ่ายมั้ยล่ะ อย่าให้ฉันต้องไปเคาะประตูหน้าบ้านอีกนะ " แจสเปอร์เป็นลูกชายของนายกรัฐมนตรีของเมืองนี้ เขาเป็นนักเลงหัวไม้ที่ไม่มีใครอยากจะยุ่งด้วย

แจสเปอร์เอานิ้วจิ้มหัวเพรลูดหลายรอบ เพรลูดตัวสั่น ไม่สบตาแจสเปอร์ เขายิ้มอย่างมีชัย

" อะฮ่า! ท่าทางอย่างนี้ แสดงว่าไม่มีอีกแล้วสินะ ว่าไง เตรียมใจแล้วสินะ "

" ถ้าไม่จำเป็นจริง ฉันก็ไม่อยากติดหนี้คนอย่างแกหรอก " เธอกัดฟันแล้วถอยหลัง แต่เธอสะดุดแล้วล้มลง เธอตัวสั่นเหมือนหนูที่อยู่ในอุ้งเท้าแมว แจสเปอร์คว้าคอเสื้อเธอไว้

" ปากเก่งดีนี่ ดูซิว่าจะไปได้ซักกี่น้ำ "

เขาเหวี่ยงหมัดเข้ามาที่เพรลูด

" กันฟันแน่นๆหน่อยนะ ท่าทางจะเจ็บสุดๆเลยล่ะ "

เพรลูดหลับตาแน่น เธอคิดว่าเธอคงไม่รอดแน่ แต่เธอกลับไม่รู้สึกเจ็บอะไรเลย เพรลูดลืมตาขึ้นมา เธอเห็นไพลอตยืนขวางระหว่างเธอกับแจสเปอร์ ไพลอตจับแขนของแจสเปอร์ หลังจากนั้นแจสเปอร์ก็ถูกเหวี่ยงไปด้านข้าง  พลั่ก!!! เขาปลิวไปกระแทกกำแพงอย่างแรง แจสเปอร์ล้มลงไปนอนบนพื้น เขาร้องครางด้วยความเจ็บปวด

" อึก! แก! แกกล้าทำร้ายมนุษย์ได้ยังไงเจ้ากระป๋อง "

เพรลูดทั้งอึ้งทั้งตกใจเลยไม่ได้ขยับตัวไปไหน เธอไม่เคยป้อนคำสั่งให้ไพลอตทำร้ายคนอื่นเลย

" หรือว่านี่เป็นคำสั่งของเจ้านายแกน่ะ อูยยย " แจสเปอร์ยืนขึ้น ดูเหมือนไพลอตจะไม่หยุดอยู่แค่นี้ มันเดินเข้าไปหาแจสเปอร์ด้วยท่าทีที่จะสู้กับเขาแน่ๆ

แจสเปอร์ไม่เคยรู้สึกกลัวอะไรแบบนี้มาก่อน เขาตัวสั่นและเขากล้าสาบานเลยว่าเจ้าหุ่นตัวนี้มีออร่าอยากฆ่าเขาแบบสุดๆแผ่ออกมา

" ไม่ใช่ ฉันไม่เคยสั่งให้ไพลอตทำแบบนี้มาก่อน " เพรลูดเพิ่งจะหาเสียงของตัวเองเจอ เธอลุกขึ้นยืนเข้าขวางไพลอตที่กำลังจะวิ่งไปหาแจสเปอร์

" เดี๋ยวก่อน ไพลอต อย่าทำแบบนี้เลยนะ ถ้าเกิดนายฆ่าเขา นายต้องถูกกำจัดทิ้ง ปล่อยเขาไปเถอะ " ไพลอตหยุด แล้วเดินกลับมาหาเธอ

" ไว้ถ้าฉันมีเงินล่ะก็ ฉันจะรีบมาจ่ายนายทันที " เธอหันไปบอกชายที่กำลังตัวสั่นเป็นเจ้าเข้า

" เร็วเข้าไพลอต ไปจากที่นี่กันเถอะ "

เพรลูดรีบพาไพลอตออกจากตรอกนั้นก่อนที่เรื่องจะแย่กว่านี้ เธอรีบซื้อของแล้วพาไพลอตกลับบ้าน พวกเขาถึงบ้านก่อนกำหนด2ชม. เธอพาเจ้าหุ่นมานั่งที่เก้าอี้ เหตุการณ์ที่ผ่านมาทำให้เธอช๊อคเล็กน้อย

" ไพลอต นายทำแบบนั้นทำไมล่ะ "

" ผมไม่อยากให้คุณถูกทำร้าย "

" แต่นายกำลังจะฆ่าแจสเปอร์นะ "

เพรลูดส่ายหัว

" ถึงเขาจะเลวยังไงก็เถอะ แต่ถ้าเขาเป็นอะไรไป เราซวยแน่ ยังกับว่านายโกรธเขามากแน่ะ "

เธอถอนหายใจแล้วนั่งบนเก้าอี้

" ผมอยากปกป้องคุณ "

เพรลูดชะงัก เธอหันมาสบตาไพลอต (ถึงมันจะเป็นดวงตาที่เป็นแสงLEDก็เถอะ)

" ว่าไงนะ... "

" ผมยอมไม่ได้ที่จะให้ใครมาทำร้ายคุณ ในตอนนั้น ตอนที่เขาจะทำร้ายคุณ ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวผม แต่ผมอยากจะสู้กับเขาเพื่อปกป้องคุณ "

" นาย... นายมีความรู้สึกเหรอ "

" ความรู้สึกคืออะไรเหรอครับ "

" เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจากตรงนี้น่ะ " เพรลูดชี้ไปที่อกของตัวเอง

" ...จากหัวใจ "

ไพลอตนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนที่ตาของไพลอตจะกระพริบแสง

" ....สแกน "

" ...ไม่พบ อุปกรณ์หรือโปรแกรมที่ชื่อว่า "หัวใจ" "

" ฮ่ะฮ่ะ ไม่ใช่ๆ มันไม่ใช่ของแบบนั้นหรอก " เธอหัวเราะ

" แล้วมันคืออะไรเหรอครับ "

" ซักวันนายจะรู้เองแหละ "

.

.

.

" Pilot : Learn "

 

01.15 Wednesday 26 Aug 30xx

สำหรับเพรลูดแล้วไพลอตเป็นเพื่อนสนิทกัน ไม่ใช่เจ้านายกับลูกน้อง มือของเธอกำลังพิมพ์บางอย่างลงในคอมด้วยความเร็วที่ใครเห็นก็ต้องอึ้ง เมื่อเธอพิมพ์เสร็จ เธอคงจะอ่านข้อความเหล่านั้นซ้ำได้ซักร้อยรอบ ก่อนที่เธอจะตัดสินใจกดปุ่ม "ตกลง" เธอถอนหายใจ เธอไม่คิดว่าเธอจะต้องทำแบบนี้กับไพลอต แต่มันจะเป็นทางที่ดีที่สุดสำหรับเขา...

08.35 Wednesday 26 Aug 30xx

" ฉันจะออกไปซื้อของซักเดี๋ยว ฝากเฝ้าร้านด้วยนะ "

" รับทราบครับ " เพรลูดหันไปยิ้มให้ไพลอต " ไม่นานก็กลับ " แล้วเธอก็ขับรถออกจากร้านไป เธอมุ่งหน้าเข้าเมืองแต่จุดหมายปลายทางของเธอไม่ใช่ร้านค้า แต่เป็นตรอกเล็กๆแห่งหนึ่ง เธอยืนรออยู่ตรงนั้น อีกใจเธออยากจะหันหลังกลับไปแล้วหนีไปให้ไกลๆ แต่อีกใจก็บอกให้ทำใจดีสู้เสือซะ

" มาแล้วเหรอ " เสียงชายคนหนึ่งเดินมา ไม่ใช่ใครที่ไหน เจ้าหนี้(และศัตรู)ของเธอ แจสเปอร์

" วันนี้ไอ้กระป๋องมันไม่มาด้วยเหรอ " เขาถามเพรลูด

" ไม่มา วันนี้มีแค่ฉันกับนายเท่านั้น " เธอพยายามทำเสียงแข็ง พร้อมกับยื่นซองสีน้ำตาลให้กับเขา " นี่เงินนาย ครบทั้งต้นและดอก " แจสเปอร์รับไปแล้วนับเงินด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ " ดี ดี " เพรลูดไม่อยากให้ไพลอตต้องมามีปัญหากับแจสเปอร์อีกและเธอก็ไม่อยากให้ไพลอตต้องห่วงเธอ ในวันนี้เธอจึงได้ป้อนคำสั่งให้ไพลอตอยู่แค่ในบริเวณร้านเท่านั้น เธอไม่อยากจะออกคำสั่งให้ไพลอตแบบนี้เลยแม้แต่นิดเดียว แต่ถ้าไม่ทำ ไพลอตคงจะมีปัญหาแน่ เมื่อแจสเปอร์นับเงินเสร็จ เขาก็หันมาบอกเพรลูด " เยี่ยมมาก ถ้าเอามาจ่ายแต่แรกคงจะดีไม่น้อย... " เพรลูดถอนหายใจแบบเงียบๆ อย่างน้อยก็หมดปัญหาแล้ว " ...แต่ว่าเราเพิ่งจะเพิ่มเปอร์เซ็นต์ดอก

เบี้ยไปเมื่อเร็วๆนี้เอง คงต้องจ่ายเพิ่มล่ะนะ " เพรลูดช๊อค " แต่ฉันยืมเงินนายไปเมื่อนานมาแล้ว ดังนั้นดอกเบี้ยต้องเป็นไปตามข้อตกลงตอนแรกสิ!!! "

" คิดว่าคนอย่างฉันจะแคร์เรื่องข้อตกลงเรอะ " เขายิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย " อย่างแกน่ะ ไม่มีวันหนีฉันพ้นหรอก ถ้าแกไม่มีเงินจ่ายล่ะก็ คงรู้สินะ ว่าจะเกิดอะไรขึ้น " เพรลูดหลับตา เธอคงจะโดนซ้อมแบบที่ผ่านมาอีกแน่เลย เธอกัดฟัน แล้วหมัดแรกก็อัดเข้าที่หน้าเธอเต็มๆ

ปั้ก!!!

.

.

.

ปั้ก!!!

.

.

.

ปั้ก!!!

 หมัดแล้วหมัดเล่า เธอเจ็บจนทนไม่ไหว เธอร้องไห้ออกมาแบบเงียบๆ ถึงจะเจ็บแค่ไหนเธอก็ไม่กรีดร้องออกมา " เอ้า!! เรียกให้เจ้าหุ่นมาช่วยสิ ร้องให้มันดังๆเลย ฮ่าฮ่าฮ่า "

" อึก อึก ... "

ปากปิดเงียบ แต่ในใจเพรลูดกำลังร้องขอความช่วยเหลือ ' ช่วยด้วย ใครก็ได้ ช่วยฉันด้วย ' ราวกับว่าถ้อยคำเหล่านั้นตะโกนออกไปไกลสุดขอบโลก ฮีโร่ของเธอได้มาแล้ว

วืด!!!

พลั่ก!!!!

ใครบางคนจับตัวแจสเปอร์แล้วเหวี่ยงไปกระแทกกำแพงอย่างรุนแรง แจสเปอร์พยายามลุกขึ้นมาแต่ก็สลบไป เพรลูดที่กำลังมึนอยู่ เธอเงยหน้าขึ้นมามองผู้ช่วยชีวิตเธอ แต่สายตาเธอพร่ามัว สติเธอเริ่มจางหาย และเธอก็สลบไป

.

.

.

" อืมมม... "

เพรลูดลืมตาตื่นขึ้นมา เธอรู้สึกได้ว่ามีใครบางคนกำลังอุ้มเธออยู่ เธอเงยหน้าขึ้นมอง นัยน์ตาเธอเบิกกว้าง... " ไพลอต... "

ไพลอตหันมามองหน้าเธอ " บาดเจ็บมากมั้ยครับ ให้ผมพาไปโรงพยาบาลมั้ยครับ " เธอสั่นศรีษะ

" ไม่เป็นไร ฉันเคยโดนหนักกว่านี้อีก ว่าแต่ นาย...มาหาฉันได้ยังไง "

เธอแปลกใจมาก เธอไม่ได้ป้อนคำสั่งผิด แล้วไพลอตรู้ได้ไงว่าเธอไปหาแจสเปอร์

" ผมแค่เป็นห่วงคุณ ก่อนที่คุณจะออกจากบ้าน คุณดูแปลกๆ ผมเลยตามคุณไป "

" แต่นาย.. "

" ผมรู้ครับว่าคุณป้อนคำสั่งให้ผมไม่ไปไหน แต่บางสิ่งทำให้ผมไม่อยากทำตามคำสั่งของคุณ ผมขอโทษที่ขัดคำสั่ง แต่... "

ไพลอตเงียบไปพักนึง

" ...ผมเป็นห่วงคุณครับ "

เพรลูดตกใจ ไพลอตสามารถปฏิเสธคำสั่งเพียงเพื่อไปช่วยเธอ น้ำตาของเธอไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว เธอโอบแขนกอดไพลอต และกระซิบ

" ขอบคุณ "

.

.

.

" Pilot : feeL "

09.48 Tuesday 10 Sep 30xx

อีกหนึ่งวันธรรมดาของเพรลูดและไพลอต ทั้ง2คนกำลังทำงานตามปกติ เพรลูดกำลังซ่อมจอโทรศัพท์เครื่องหนึ่งที่ลูกค้าบอกว่าเผลอทำหล่นจากตึกตอนกำลังถ่ายรูป ส่วนไพลอตกำลังทำความสะอาดเครื่องยนต์เบนซินรุ่นเก่าอยู่ เพรลูดไม่เคยคิดเลยว่าหุ่นยนต์ที่เธอช่วยออกมาจากกองขยะจะกลายเป็นเพื่อนคนสำคัญของเธอ ถึงไพลอตจะเป็นหุ่นยนต์แต่เพรลูดสัมผัสได้ว่าหัวใจของเขาบริสุทธิ์ยิ่งกว่ามนุษย์เสียอีก เธอดีใจที่มีไพลอตอยู่เคียงข้างแต่อีกใจเธอเองก็กังวลเพราะไพลอตเป็นสิ่งผิดปกติสำหรับหุ่นยนต์ แน่ล่ะ เธอเข้าใจดีถึงกฎสำคัญของหุ่นยนต์ที่ต้องปฏิบัติตามคำสั่งมนุษย์และห้ามมีความคิดเป็นของตัวเอง กฎทั้งสองถูกสร้างขึ้นมาเพราะความหวาดกลัวของมนุษย์ พวกเขากลัวว่าหากวันใดวันหนึ่งหุ่นยนต์เหล่านี้เกิดคิดก่อกบฏต่อพวกเขาขึ้นมาคงจะเป็นเรื่องที่น่ากลัว เพราะหุ่นยนต์มีประสิทธิภาพในทุกๆด้านเหนือกว่ามนุษย์ ทั้งการคำนวณและพละกำลัง หากต้องทำสงครามขึ้นมา ฝ่ายมนุษย์อาจจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ได้ ถึงไพลอตจะแหกกฎนี้ถึง2ข้อด้วยกันแต่เธอไม่สน เธอเชื่อใจไพลอต เธอรู้ดีว่าไพลอตไม่มีทางที่จะต่อต้านหรือทำร้ายมนุษย์แน่ ไพลอตไม่ใชกบฏซักหน่อยนี่ แต่เพรลูดก็อดคิดไม่ได้บางครั้ง ไพลอตจะรู้สึกยังไงถ้าหากว่าเขาเห็นเพื่อนหุ่นยนต์ของเขาด้วยกันถูกปฏิบัติราวกับสิ่งของไร้ค่าจากพวกมนุษย์ที่เป็นเจ้าของ ถึงหุ่นเหล่านี้จะไม่มีความรู้สึกแต่ไพลอตมีมัน ไพลอตจะโกรธแค้นพวกเขามั้ยหนอ?

" คุณเพรลูดครับ จะให้ผมเอากล่องลูกสูบนี้ไปวางไว้ตรงไหนครับ " คำถามของไพลอตดึงเธอออกจากห้วงความคิดของเธอ

" วางตรงชั้นนั้นแหละ เดี๋ยวฉันเก็บมันเข้าที่เอง "

เธอเหม่อมองไพลอต ขณะที่เขากำลังเก็บกล่องเข้าที่

" ไพลอต นายเคยคิดจะต่อต้านพวกมนุษย์บ้างมั้ย " คำถามได้ไหลออกจากปากของเธอไปแบบไม่รู้ตัว

" มะ...ไม่ใช่ฉันคิดว่านายจะเป็นกบฏนะ " เพรลูดรีบเสริมอย่างรวดเร็ว

" แต่ฉันแค่คิดว่านายรู้สึกยังไงเหรอ เวลานายเห็นพวกหุ่นยนต์ด้วยกันถูกมนุษย์ปฏิบัติไม่ดี "

ไพลอตนิ่งไปชั่วขณะหนึ่ง

" แน่นอนครับ ผมรู้สึกไม่ดี ถึงแม้พวกเขาจะไม่มีความรู้สึกเหมือนผมก็ตาม "

" แต่มันไม่ได้หมายความว่าผมคิดแค้นกับพวกคุณนะครับ ผมเข้าใจดีว่าพวกผมถูกสร้างมาเพื่อเป็นเครื่องมือให้กับพวกคุณ อีกอย่างผมไม่ได้อยากจะต่อสู้กับใครเลยครับ สิ่งที่ผมต้องการมีเพียงแค่ได้อยู่กับคุณเพรลูดที่ร้านเล็กๆแห่งนี้ ผมก็พอใจแล้วครับ " เพรลูดรู้สึกตกใจไปชั่วขณะแต่เธอก็ตอบกลับเขาด้วยรอยยิ้ม

 " ฉันนึกแล้วล่ะว่านายต้องตอบแบบนี้ ไพลอตนายน่ะมีหัวใจที่ดียิ่งกว่าพวกฉันบางคนอีก " เธอหัวเราะ ช่วงเวลาที่อยู่กับไพลอตช่างมีความสุขเหลือเกิน เธออยากอยู่กับไพลอตไปตลอดชีวิตเลย

กริ๊ง! กริ๊ง! เสียงดังจากประตูร้านของเธอ คงจะมีลูกค้าเข้ามาที่ร้านอีกคน เพรลูดเดินไปที่หน้าร้าน พร้อมพูดประโยคต้อนรับอย่างเคย " สวัสดีค่ะ มีอะไรให้พวกเราซ่อ... " เธอได้ยินเสียงเปรี๊ยะ ครู่ต่อมา เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นทุกอย่างมันมืดลงไปหมด

.

.

.

" อืออ.. " เพรลูดลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ ความรู้สึกปวดแปลบที่คอของเธอราวกับมีใครเอาเข็มมาทิ่ม เธอค่อยๆขยับตัวแล้วเธอก็พบว่าเธอถูกมัดอยู่บนเก้าอี้ตัวหนึ่ง เธอมองไปรอบๆ เธอพบว่าเธออยู่ในห้องๆหนึ่งที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์และเครื่องจักร มีแขนกลรูปแบบต่างๆยื่นลงมาจากเพดาน ด้านหน้ามีแท่นทรงกลม2ชั้น บนแท่นนั้นมีร่างหนึ่งถูกตรึงอยู่กับเสาที่เหมือนกับไม้กางเขน

" ตื่นแล้วเหรอ แม่คนขี้เซา " เสียงคุ้นหูดังขึ้นมา เพรลูดมองไปยังร่างต้นเสียง ความเกลียดชังอย่างที่เธอเคยมีมาให้กับชายคนนั้นพุ่งพรวด

" ...แจสเปอร์ " เธอส่งสายตาเกลียดชังไปยังเขา

" นายต้องการอะไร ฉันจำได้ว่าฉันเคลียร์หนี้ไปแล้วนี่ "

" ฉันไม่ได้จะมาเก็บหนี้จากเธอ มันต่างหากที่ฉันมีธุระด้วย " เขาชี้ไปยังแท่นตรงหน้าเธอ สายตาที่เริ่มปรับให้ชัดแล้ว เธอเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ไพลอตถูกตรึงอยู่บนแท่นนั้น

" นายทำอะไรน่ะ!! นายต้องการอะไรจากไพลอต!! " เพรลูดตะโกน เธอพยายามดิ้นเพื่อที่จะหลุดจากเก้าอี้ แต่เชือกนั้นมัดเธอแน่นหนา

" ฉันแค่ต้องการให้เจ้านั่นกลายเป็นเศษเหล็กเท่านั้นแหละ "

" แกทำแบบนี้ทำไม ไพลอตไปทำอะไรให้แก ห้ะ!!! "

" แค่มาต่อยฉันเนี่ยไม่เท่าไหร่ แต่เจ้านี่ดันทำผิดกฎข้อสำคัญของหุ่นยนต์เนี่ยสิ "

แจสเปอร์ยิ้มอย่างมีชัย

" เท่านี้ฉันก็มีเหตุผลมากพอที่จะกำจัดเจ้านี่แล้วล่ะ "

เพรลูดตกใจ

" หมายความว่ายังไง " เพรลูดแกล้งซื่อ

" นี่แกโง่หรือแกล้งโง่หรือเนี่ย กี่ครั้งแล้วที่ไอ้เจ้าหุ่นบ้านี่ช่วยแกไว้น่ะ "

" ฉันไม่รู้หรอกนะว่าแกสร้างเจ้าหุ่นนี่ได้ไง แต่เดี๋ยวเราก็ได้รู้กันแน่ เพราะแกต้องขึ้นศาลข้อหาครอบครองหุ่นยนต์ที่มีความคิด แต่ก่อนหน้านั้นฉันอยากให้แกมาบอกลาเพื่อนกระป๋องของแกก่อนน่ะ หึหึหึ "

" ไม่!!! แกทำแบบนี้กับพวกเราไม่ได้นะ ปล่อยพวกเรานะ "

" ปล่อยก็โง่แล้วเจ้าหนูน้อย เรื่องนี้ฉันแจ้งพ่อของฉันแล้วและฉันก็ได้รับเกียรติให้มาจัดการแยกส่วนเจ้าหุ่นนี่ด้วยตัวเองเลยล่ะ " แจสเปอร์หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

" ไพลอต!!! ไพลอต!!! ลุกขึ้นสิไพลอต ลุกขึ้นสิ!!! " เพรลูดตะโกนเรียกไพลอต น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง

" คุณเพรลูด... "

" ไพลอต... ไพลอต "

" คุณเพรลูด... " ไพลอตเงยหน้าขึ้นมามองเพรลูด ถึงจะมองไม่เห็นแต่เพรลูดสัมผัสได้ว่าไพลอตกำลังยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน

" อย่าร้องไห้เลยครับ ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงหรอกครับ "

" ไม่ต้องห่วงอะไรล่ะ!!! นายกำลังจะถูกแยกส่วนนะ!!! "

" ผมรู้ครับ...ผมขอโทษที่ทำให้คุณต้องมาเดือดร้อนเพราะผมครับ "

เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นไพลอตดูเศร้าขนาดนี้ เธออยากจะเอื้อมมือไปจับมือไพลอตและกอดเขาพร้อมบอกเขาว่าไม่เป็นไร แต่สิ่งเดียวที่เธอทำได้มีเพียงแค่นั่งร้องไห้อยู่ที่เก้าอี้และมองดูไพลอตถูกแยกส่วน

ไม่... ฉันไม่ยอม... ฉันไม่ยอมให้ใครมาพรากเธอไปจากฉัน...

" เล่นบทดราม่ากันพอรึยัง ฉันว่าถึงเวลาแล้วล่ะ ลาก่อนไอ้หุ่นบ้า ฮ่าฮ่าฮ่า "

แจสเปอร์เอื้อมมือไปกดปุ่มบนแผงควบคุมสี่เหลี่ยมที่อยู่ข้างๆ เครื่องจักรแยกชิ้นส่วนส่งเสียงกระหึ่ม เพชรฆาตได้ถูกปลุกขึ้นมาแล้ว และบัดนี้มันกำลังจะลงขวานบั่นคอผู้เป็นกบฏ เพรลูดมองไปรอบๆหาสิ่งที่จะช่วยพวกเธอได้ นั่นไง!!! เธอมองเห็นตะปูตัวหนึ่งอยู่บนพื้นข้างๆเธอ เพรลูดดิ้นอย่างสุดกำลังจนเธอล้มลงไปนอนข้างๆ เสียงของเครื่องจักรดังพอที่จะกลบเสียงล้มของเธอ แจสเปอร์หัวเราะอย่างมีชัย เพรลูดภาวนาอย่าให้เขาเห็นว่าเธอกำลังจะทำอะไร ตอนนี้เธอนอนตะแคงพร้อมกับเก้าอี้ที่พันธนาการเธอ มือของเธออยู่ห่างจากตะปูเพียงแค่นิ้วเดียว เธอขยับเข้าไปหามัน นิ้วมือควานหาตะปูนั้น

" ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า พวกกบฏอย่างแกจะต้องถูกกำจัดซะ กองขยะดูจะเป็นที่ที่เหมาะสมสำหรับแกนะ ฮ่าฮ่าฮ่า " ดูเหมือนแจสเปอร์จะไม่สนใจเพรลูด เธอหยิบตะปูขึ้นมาแล้วเริ่มต้นบั่นเชือก

ฉัวะ!!! เชือกที่มัดมือขาดออกจากกันแล้ว ตอนนี้มือกลของเครื่องจักรขยับอย่างบ้าคลั่ง มันส่งเสียงอย่างน่ากลัว มือเหล่านี้กำลังจะถอดแผ่นเหล็กที่อยู่บนตัวไพลอต

เคล้ง!!! แผ่นเหล็กที่ขาของไพลอตถูกดึงออก เวลาไม่เหลือไม่มากแล้ว เธอเริ่มตัดเชือกที่ขาของเธอ ด้วยอารามความรีบร้อนเธอทำตะปูบาดมือเธอจนเลือดไหลเป็นทาง แต่เธอไม่สน เธอรีบตัดเชือกด้วยความเร็ว เคล้ง!!! เสียงของแผ่นเหล็กอีกแผ่นที่ถูกดึงออก ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ เธอหั่นเชือกที่มัดไว้อย่างบ้าคลั่ง ฉัวะ!!! ในที่สุด เมื่อปราศจากเชือกที่มัดเธอไว้ เพรลูดวิ่งไปที่แผงควบคุม เธอรวบรวมแรงทั้งหมด พุ่งกระแทกแจสเปอร์ เขาล้มลงศีรษะฟาดที่แผงควบคุมอย่างแรงจนเลือดไหลนองเต็มหน้าเขา เธอผลักเขาออกไปแล้วเริ่มต้นสั่งปิดเครื่องทันที เพรลูดลองทำทุกอย่างแต่ดูเหมือนว่าเจ้าเครื่องบ้านี่มันไม่หยุดทำงาน แผ่นเหล็กบนตัวไพลอตถูกแยกออกทีละแผ่นสองแผ่น

" สายไปแล้วล่ะ ถ้าเครื่องนี้เริ่มทำงานเมื่อไหร่มันจะไม่หยุดจนกว่าเจ้านั่นจะกลายเป็นเศษเหล็ก " แจสเปอร์นั่งอยู่ที่พื้น แม้จะมึนงงแต่เขาก็ยังทำสีหน้าชั่วร้ายออกมาได้อย่างน่ารังเกียจก่อนที่จะสลบไป เพรลูดหันไปรอบห้อง เธอเห็นแผงควบคุมไฟฟ้าอยู่ข้างๆ

ความคิดจุดประกายขึ้นมาในหัวราวกับมีคนเปิดหลอดไฟ " ไม่หรอก... มันหยุดได้ " เธอคงคิดว่าเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ เธอยิ้มออกมา เพรลูดรีบวิ่งไปที่แผงนั่นก่อนจะดึงคันโยกสีแดงลงมา คันโยกนั้นเก่าแล้วก็ฝืดมาก เธอจึงต้องใช้สองมือของเธอดึงมันลงมา คลิ๊ก!!! คันโยกถูกดึงลง เครื่องจักรเริ่มหมุนช้าลง มันค่อยๆหยุดลงช้าๆ จนกระทั้งแขนกลพวกนี้หยุดเคลื่อนไหวในที่สุด

เพรลูดรีบวิ่งไปยังแท่นตรงกลาง เธอเริ่มปลดไพลอตออกจากเครื่องประหาร แผ่นเหล็กที่อยู่ด้านนอกของไพลอตถูกถอดออกเป็นส่วนใหญ่ ทำให้เห็นโครงเหล็กที่อยู่ข้างใน แต่บริเวณใบหน้าและยังคงสภาพเดิมอยู่

เมื่อไพลอตเป็นอิสระแล้ว เขาก้าวลงจากแท่นแล้วหันไปมองเพรลูด

" ขอบคุณครับ คุณ... "

เพรลูดโถมตัวเข้าใส่ เธอกอดไพลอตแน่นเสียจนเธอคิดว่าโครงเหล็กคงยุบไปแล้ว

เธอไม่รู้ว่าเธอกอดไพลอตอยู่นานแค่ไหน เธอร้องไห้และสะอื้น ขณะที่ไพลอตเอื้อมมือไปกอดเธอตอบและลูบศรีษะเบาๆเป็นการปลอบ " ขอบคุณที่ช่วยผมนะครับ ถ้าไม่ได้คุณเพรลูดล่ะก็ ผมคงกลายเป็นเศษเหล็กไปแล้ว "

" ฮึก...นายเองก็ช่วยฉันไว้หลายครั้งแล้วนะ ทำไมครั้งนี้ฉันจะช่วยนายกลับไม่ได้ " เพรลูดยิ้มให้ทั้งน้ำตา พวกเขากอดกันอยู่อย่างนั้นจนเพรลูดหยุดร้องไห้ " ไปกันเถอะ ไปจากที่นี่กัน " เพรลูดจับมือไพลอตไว้แล้ว เดินออกไปจากห้องนั้น เกิดเสียงดังเปรี๊ยะ ขณะที่ทั้งสองกำลังเดินไปที่ประตู พวกเขาหันไปมองเห็นแผงไฟมีประกายไฟและควันออกมา เสี้ยววินาทีต่อมามีเสียงระเบิดดังสนั่นขึ้นมาจากหลายแห่ง ตู้ม!!!!! เปลวไฟลุกท่วมขึ้นมาจากทุกทิศ " แย่ล่ะ!!! เพราะเราไปปิดสวิตซ์นั่น กระแสไฟคงจะโอเวอร์โหลดทั้งโรงงานแห่งนี้แน่ " เสียงสัญญานอพยพดังขึ้นทั้งโรงงาน ไซเรนสีแดงเปล่งแสงจากทั่วทุกทิศ

" วิ่ง!!! ไพลอต เราต้องหนีไปจากที่นี่ "

ทั้งสองวิ่งผ่านทางเดิน เปลวไฟไล่ตามหลังพวกเขาราวกับนักล่าที่เห็นเหยื่อ มันโหมกระหน่ำไปทั่วโรงงานแห่งนี้ เผาไหม้ทุกสิ่งทุกอย่าง อาคารเริ่มพังทลายลงมา ทั้งคู่วิ่งอย่างสุดชีวิต ทางออกอยู่ตรงหน้าแล้ว อีกนิดเดียว...

" คุณเพรลูด ระวัง!!! "

เพดานที่อยู่เหนือพวกเขาถล่มลงมา ก่อนที่เพรลูดจะได้หันไปมอง เธอถูกผลักออกไปข้างหน้า เธอเห็นไพลอตผลักเธอออกไป ดวงตาของเธอเบิกกว้าง สิ่งสุดท้ายที่เธอได้ยินคือ " ลาก่อน..." เธอกระเด็นไปนอนคว่ำหน้าที่พื้น โครม!!! ชิ้นส่วนอาคารได้ถล่มลงมา ณ ตรงที่ที่ไพลอตอยู่ " ไม่!!! " เพรลูดพยายามที่จะเข้าไปช่วยไพลอต แต่เปลวไฟร้อนเกินกว่าจะฝ่าเข้าไป เธอถูกใครบางคนดึงตัวออกมาจากกองเพลิงนั่น " จะทำอะไรน่ะ!!! รีบออกไปจากที่นี่ เร็ว!!! " หน่วยดับเพลิงคนหนึ่งคว้าตัวเธอไว้แล้วลากเธอออกมา " ไม่!!! ฉันต้องช่วยไพลอต เขาถูกอาคารถล่มทับ!!! เขาติดอยู่ตรงนั้น!!! " เธอพยายามดิ้นขัดขืน แต่เธออ่อนแรงเกินกว่าจะทำได้ เขาลากเธอออกจากโรงงานด้วยความทุลักทุเลเพราะเธอดิ้นตลอดเวลา เพรลูดเห็นเปลวไฟกำลังกลืนกินที่โรงงานแห่งนั้น เธอยื่นมือออกไปหวังจะคว้าไพลอตออกมา แต่สุดท้ายเธอก็ยอมแพ้

.

.

.

เปลวไฟได้ถูกดับลง ตอนนี้โรงงานแห่งนี้ไม่ต่างจากทุ่งสีดำ มีซากโรงงานเหลือไว้เป็นหย่อมๆ เพรลูดเดินเข้าไปท่ามกลางทุ่งมรณะแห่งนี้ เธอเดินตรงไปยังร่างหนึ่ง ที่พิงกำแพงอยู่ ร่างนั้นเป็นสีดำเกือบทั้งร่าง เหล็กที่อยู่บนตัวหลอมละลายไปเกือบหมด ส่วนหน้าถูกไฟเผาละลายไปครึ่งหนึ่งแต่ก็ยังเหลือเค้าโครงอยู่ เธอเอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้านั้น ที่ก่อนหน้านี่ยังเป็นใบหน้าของหุ่นยนต์ที่อ่อนโยน เธอสำรวจร่างกายของเขา ตอนนี้มันหลอมละลายและเสียหายเกินกว่าจะซ่อมได้ เธอหยิบแผ่นชิ้นส่วนขึ้นมาแผ่นหนึ่ง ครั้งนึงมันเคยเป็น Memory card ที่ทำการเก็บบันทึกข้อมูลของหุ่นยนต์ตัวนี้ บัดนี้มันกลายเป็นเถ้าถ่านไปซะแล้ว เธอเก็บชิ้นส่วนใส่กระเป๋าไว้ เป็นเครื่องเตือนใจถึงเพื่อนคนสำคัญของเธอ เพรลูดสวมกอดร่างของไพลอตและเริ่มต้นร้องไห้ท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมา ตะโกนเรียกชื่อของผู้ที่จากไปแต่ไม่มีวันได้กลับมา

.

.

.

หญิงสาวคนหนึ่งกำลังจัดการซ่อมหุ่นยนต์ตัวหนึ่งที่อยู่บนเก้าอี้ หลายปีที่ผ่านมาเธอพยายามเก็บกู้ชิ้นส่วนเก่าๆมาซ่อมหุ่นตัวนี้ บัดนี้เด็กสาวผู้นั้นได้เติบโตเป็นหญิงสาวแสนสวย นัยน์ตาสีเหลืองนวลดุจดวงจันทร์ กำลังมองหุ่นตัวนี้อย่างอ่อนโยน ผมสั้นเมื่อครั้งยังเด็กได้ยาวสวย ร้านเก่าๆแห่งนี้ปัจจุบันมีกิจการที่ค่อนคข้างไปได้ดีเลยทีเดียว ตัวร้านมีการทาสีใหม่และเครื่องเรือนบางชิ้นถูกเปลี่ยนเป็นของใหม่

" เอาล่ะ เรียบร้อย "

เธอเอื้อมมือไปยังสวิตช์แล้วกด " เปิด "

แสงสีฟ้าเปล่งออกมาจากดวงตา หุ่นยนต์ค่อยๆขยับตัวช้าๆ

" P-502 เริ่มการทำงาน... สวัสดีครับ P-502 ยินดีรับใช้ ขอทราบชื่อคุณด้วยครับ " ถึงจะเป็นประโยคพื้นฐานที่หุ่นทุกตัวมักพูดกันทุกครั้งที่เปิดเครื่องใหม่ แต่เธอก็อดยิ้มไม่ได้

" สวัสดีจ๊ะ ฉันชื่อเพรลูด " เธอแนะนำตัวเอง

" ยินดีที่ได้รู้จักนะ

.

.

.

ไพลอต "

 

 

" Pilot : Love "




Writer : IndirectiOnist






เนื้อเรื่อง อัปเดต 27 พ.ค. 62 / 10:04


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ IndirectiOnist จากทั้งหมด 1 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น