ฟ้าสีคราม 5P YAOI

ตอนที่ 3 : ไม่เจอกันนาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,977
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 245 ครั้ง
    27 ก.ค. 62


   ผ่านมาแล้วสามวันนับจากวันที่เกิดเรื่องขึ้น กระผมนายฟ้าครามยังมีชีวิตอยู่ดีกินดี อวัยวะทั้งสามสิบสองส่วนยังอยู่ครบ 
ไม่มีการโทรเข้าหรือการแจ้งเตือนใดๆเกิดขึ้นทั้งสิ้นหลังจากที่ผมสตั้นความหล่อแล้วเผลอให้เบอร์ไป เอ๋..ว่าแต่เขาชื่ออะไรนะ?
นึกไม่ออกก็ชั่งมันแล้วกันรู้แค่ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นก็พอ ที่สำคัญคือผมยังไม่ได้จ่ายค่าเสียหายเลยสักบาท แอบรู้สึกผิดนิดหน่อยแต่ก็รู้สึกดีที่ไม่เสียเงิน.. คิดในอีกแง่พวกเขาอาจจะเป็นคนดีจนไม่เรียกค่าเสียหายอะไรก็ได้ ส่วนเบอร์ก็คงขอไปงั้นๆละมั้ง 


" นั่งยิ้มบ้าไรคนเดียววะ "


ฟ้าครามยกมือขึ้นมาจับที่ปากตัวเอง นี้ผมยิ้มหรอเนี้ยไม่เห็นรู้ตัวเลยสักนิด ดวงตากลมมองขวางไปทางไอนายอย่างหาเรื่อง หลังจากมันทำผมซวยวันนั้นไอแดงเพื่อนรักของผมถึงขั้นเข้าอู่เลยทีเดียวเพราะแฮนมันเอียงจากแรงกระแทกเกือบสู่ขิตแล้วมั้ยละ


" ว่าแต่มึงมีไร " 


" โห เดียวนี้คือต้องมีธุระถึงคุยได้หรอวะ " ไม่ว่าเปล่าไอนายยังขยับมานั่งเบียดผมบนโต๊ะหินอ่อน ทั้งที่พื้นที่ว่างก็มีอีกเยอะจนผมต้องขยับหนี ในมือมันมีกระดาษอะไรสักใบผมมองเห็นไม่ชัดนัก 


" ใบสมัครเป็นเจ้าชาย " เหมือนมันจะรู้ว่าผมสนใจกระดาษในมือ ถึงพูดออกมาโดยไม่ต้องถามสักคำ โอ้โห้ มันเอาจริงวะเรื่องนี้


ก่อนอื่นผมคงต้องท้าวความก่อน..มหาวิทยาลัยดีทีที่ผมเรียนอยู่ตอนนี้อย่างที่เคยบอกไปตอนแรกว่าเป็นมหาลัยมีชื่อเสียง ผลิตบุคลากรคุณภาพ ยังมีกฎเกณฑ์แปลกๆที่ถูกจัดขึ้นในมหาลัย ก็คือถ้ามหาลัยปกติเขาก็คงมีเรียนมีกิจจกรม มีดาวเดือน แต่ที่นี้มีอะไรที่เด็ดกว่านั้นอีกคือระบบ ' เจ้าชาย ' มันคือระบบที่ให้นิสิตแต่ละชั้นปีที่มีความสามารถเข้าร่วม ไม่ใช่แค่ความสามารถนะยังต้องหน้าตาดี ฐานะเลิศ อะๆ ยังไม่พอแค่นั้น คุณจะต้องเก่งในทุกๆด้านด้วยและแน่นอนละว่าระบบก็บอกอยู่แล้วว่าเจ้าชาย มันถึงมีแต่ผู้ชายที่มีโอกาสสมัคร วิธีการแข่งขันก็ง่ายๆมีคุณสมบัติให้พร้อม มีคะแนนโหวต (แฟนคลับ) ให้มากพอคุณก็เป็นเจ้าชายได้ แถมแต่ละชั้นปีจะมีเจ้าชายกี่คนก็ได้ไม่จำกัดหรืออาจไม่มีเลยก็ได้ถ้าคุณยังไม่เหมาะสมที่จะเป็น การสมัครก็ง่ายแสนง่ายแค่คุณเข้าเรียนปี1ก็ผ่านรอบแรกแล้ว  ใช่ครับไอระบบเจ้าชายเนี้ยมันให้สมัครแค่ปีต่อปีและจะต้องเป็นปี1เท่านั้นถึงสมัครได้ รู้สึกตอนนี้พวกเหล่าเจ้าชายจะมีแค่4คน เป็นรุ่นพี่ปี3 ปีอื่นๆเห็นว่ายังไม่เข้าตากรรมการเลยไม่มี ฟังเขาพูดมาอีกทีละนะครับ ผมไม่ได้สนใจไอระบบเจ้าชายนี้หรอกถึงมันจะมีสิ่งตอบแทนล่อตาล่อใจ อย่างเช่น ' ข้าวฟรี ' พื้นที่ส่วนตัว บลาๆ แต่มันดูวุ่นวาย ฟ้าครามไม่โอเค 



" สู้ๆแล้วกันนะมึง " ถึงผมจะไม่สนใจแต่ไม่ใช่กับไอนายมัน มันสนใจที่จะเป็นเจ้าชายมากๆเหตุผลเพราะว่า ' มีสาวกรี๊ดเยอะดี กูชอบ ' นั้นแหละครับ ในเมื่อเพื่อนสนใจไอฟ้าครามคนนี้ก็ขอเป็นกำลังใจให้แล้วกันนะ


" ขอบใจมึง ว่าแต่..พี่เขาได้ติดต่อมึงมาบ้างยัง " พวกเขาที่ไอนายหมายถึงคงไม่พ้นคู่กรณีที่ผมไปก่อเหตุมานั้นแหละครับ


" ยังวะ "

" เออ..เรื่องนี้กูขอโทษจริงๆนะมึง ถ้าเขาติดต่อมาบอกกูนะ กูจะช่วย ยังไงกูก็มีส่วนผิดอะ ให้มึงรับผิดชอบคนเดียวดูไม่เท่ห์เลยวะ " นี้ละมั้งครับคงเป็นเหตุผลที่ผมกับนายสนิทกันเร็ว เพราะความจริงใจที่เรามีให้กันในฐานะเพื่อน การรู้จักพูดตรงๆแต่ก็ต้องรักษาน้ำใจกัน การรู้จักรับผิดชอบเห็นปากดีๆแบบนี้ก็เป็นคนดีเหมือนกันนะเนี้ยยย


" เออมึง เดี๋ยวตอนเย็นพากูไปแสดงความสามารถด้วยดิ วันนี้ที่กูไปสมัครมาเขาให้แสดงความสามารถเลยเย็นนี้ " 


" เออๆ "  ผมตอบไปแบบส่งๆ เอาเถอะยังไงเย็นนี้ก็ไม่ได้ทำอะไรอยู่แล้ว ไปดูผู้ชาย อุ้ย ผู้สมัครเจ้าชายสักหน่อยก็ดีเหมือนกัน 




ตกเย็นของวันนั้นผมกับไอนายก็มาสถานที่คัดตัวทันที คนเยอะกว่าที่คิดดูท่าใครๆก็คงอยากจะเข้ารวมเป็นเจ้าชายกัน ผมหลบมานั่งมุมหนึ่งที่คนไม่เยอะมาก ไม่อยากไปนั่งเบียดเสียดกับใครแต่มุมนี้ถือว่าโอเคเลยเพราะผมสามารถมองเห็นเวทีจัดแสดงได้ชัดเจน  ส่วนไอนายก็ไปรอคัดตัวอะไรของมันนั้นแหละ


การแสดงโชว์จัดขึ้นประมาณช่วงสี่โมงเย็น มีคนมากหน้าหลายตาขึ้นไปทำการแสดง แต่ละคนพกมาทั้งหน้าตาความสามารถ ฟ้าครามนั่งมองอย่างเพลินตา ตั้งแต่เกิดฟ้าครามไม่เคยได้คบใครแบบจริงจังสักครั้งเลยไม่อาจระบุได้ว่าตัวเองชองเพศไหน แต่ก็ไม่ได้รังเกียจคนรักเพศเดียวกัน นิสัยแปลกของฟ้าครามมีหลายอย่าง นอกจากจะชอบยิ้มเป็นบ้าเป็นหลัง ชอบมองคนหน้าตาดีทั้งชายและหญิง มองชนิดที่ว่าถูกคิดว่าเป็นโรคจิตก็มี...นอกจากนี้ยังเป็นพวกชอบเสพอารมณ์เพลงที่ฟัง เพลงไหนเศร้าสีหน้าก็จะเหมือนคนอมทุกข์ เพลงไหนสนุกสีหน้าก็สนุก 


" ไง  มานั่งทำอะไรตรงนี้คนเดียว " 


ฟ้าครามหันขวับไปมองจนคอแทบเคร็ดเมื่อเสียงทักทายจากใครก็ไม่รู้ทักขึ้นอยู่ข้างหู จมูกโด่งเป็นสันขาวจั๋วเป็นสิ่งแรกที่ฟ้าครามเห็นตามด้วยส่วนอื่นบนใบหน้า รู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาอย่างประหลาดแต่ก็นึกไม่ออกว่าใคร 


" เอ่ออ สวัสดีครับ "  มือเรียวเล็กพนมมือขึ้นไหว้คนตรงหน้า ใครกันนะนึกไม่ออกเลยแหะ 


" อะไรกันไม่เจอแค่สามวัน จำพี่ไม่ได้หรอ เสียใจนะเนี้ย "  น้ำเสียงเศร้าถูกส่งมาให้แต่สีหน้าดูสนุกสนานนั้นดูขัดกันอย่างชิ้นเชิง ไม่พอเท่านั้นยังขยับมานั่งเบียดจนตัวชิดกันทั้งที่พื้นที่ก็มีตั้งเยอะตั้งแยะ อีหยังวะ ใครวะนิ  


"  ขอโทษครับ " ฟ้าครามพูดพร้อมกระเถิบไปด้านข้างแต่อีกฝ่ายก็ยังขยับตามมา ผู้ชายสองคนนั่งเบียดกันมันแปลกไม่ใช่รึไงฟ้าครามได้แต่คิดในใจ ดูท่าแล้วต่อให้ขยับอีกก็คงตามมาอีกไม่จบไม่สิ้น


" ผมขอตัวก่อนนะครับ "  


" เดี๋ยวสิ พี่พึ่งมาเอง รีบไปไหนละ "  ไม่พูดเปล่า มือเขายังจับข้อมือของผมไว้ตอนที่ผมลุกขึ้นจะเดินหนี  ฟ้าครามพยายามชักมือกลับมา อีกฝ่ายก็ยื้อกลับไป ลองเพิ่มแรงในการดึงมือตัวเองกลับมาอีก แต่ก็โดนอีกฝ่ายดึงกลับไปอยู่ดี   แรงเยอะนักใช่มั้ย!! ได้เลย!!  ฟ้าครามยกเท้าขึ้นยันตรงที่นั่งเพื่อเป็นตัวช่วยเพิ่มแรงแล้วออกแรงดึงตัวเองออกจากอีกคน ไม่คิดว่านอกจากจะไม่กระดิกสักนิดแล้ว อีกฝ่ายยังกระชาก ย้ำ!! กระชาก!!  กระชากแรงมากจนตัวปลิวหน้าเกือบทิ่ม มือเหนียวเป็นปลาหมึกยอมปล่อยข้อมือออกแต่ดันมากอดผมไว้แทน นั้นๆๆๆ จับตรงไหนนั้นน!!!


" อยากกอดพี่ก็ไม่บอกนะฟ้า ถ้าบอกก็จะยอมให้กอดดีๆแล้วแท้ๆ "  ผมดิ้นขลุกขลักอยู่ภายในอ้อมแขนนั้น กอดแน่นไปแล้วโว้ยย อายชาวบ้านเขาบ้างสิเว้ย มองกันใหญ่แล้ว


" เล่นอะไรวิน ไม่เห็นรึไงน้องเขาอึดอัด " 

ผมถูกกระชาก ย้ำ!! กระชากอีกครั้งจนไปอยู่ในอ้อมแขนคนมาใหม่ นี้พวกเขาเห็นผมเป็นสิ่งของรึไงกระชากกันไปกระชากกันมาแรงก็ไม่ใช่น้อยๆเลย ไหนขอดูหน้าหน่อยสิ คราวนี้ใครอีก!! แม่เจ้า! หน้าเหมือนกันเป๊ะ! แยกร่างได้หรอ? ไม่สิ..ฝาแฝดนี้น่า เอ๊ะ ฝ แฝด?.. อะ จำได้แล้ว!!!  


" จำได้แล้วหรอ น้อยใจจังเลยนะเนี้ย นั่งอยู่ด้วยกันตั้งนานจำไม่ได้ วามันมาไม่ถึงห้านาทีก็จำได้สะแล้ว " ครับผมจำได้แล้ว พวกเขาเป็นเพื่อนคนที่ไอแดงไปทำรอยไว้ วินวาฝาแฝดวันนั้น คนที่พูดประโยคเมื่อกี้คือวิน  ว่าแต่เขารู้ได้ไงว่าผมจำได้แล้ว อ่านใจหรอ? แต่เรื่องนั้นมันไม่สำคัญ ทำไมพวกเขามาอยู่นี้ละ..หรือว่า มาทวงเงิน!! ใช่ ต้องใช่แน่ๆเลย ก็สามวันแล้วนี้ที่เกิดเรื่องแล้วผมก็ยังไม่เคยให้เงินค่าเสียหายเลยสักบาท ทำไงดี ทำไงดี โอ้ย!! คิดไม่ออก!!  เงินก็ไม่มี หนีก็ไม่ได้เพราะถูกกอดอยู่ผมเลยเอาหน้ามุดไปกับอกวาสะเลย! ไม่พร้อมสู้หน้าใครทั้งนั้น อย่าพึ่งมาทวงหนี้ตอนนี้นะ ไม่รับรู้!!  เหมือนคนที่ผมเอาหน้ามุดเขาจะสะดุ้งนิดๆแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร ไม่รู้แหละขอหลบก่อน ไม่พร้อม! ว่าแล้วก็ซุกหน้าไปกับอกของวาต่อไม่อยากจะพูดแต่ขนาดแค่เอาหน้าซุกยังรู้เลยว่าหุ่นดีแอบฟินเบาๆเหมือนกันนะเนี้ย เดี๋ยวสิ ไม่ใช่เวลานี้!!


" อะแฮ่มม " เสียงกระแฮ่มไอเบาๆ ผมคงซุกเพลินไปหน่อยเลยถูกวินดึงออกมาด้วยแรงไม่เบาเลยแต่ก็ไม่ถึงขั้นกระชากอะไร เมื่อกี้ผมเหมือนจะเห็นประกายไฟปะทะกันระหว่างพวกเขาสองคนด้วย


"  มาด้วยกันสิ "  ไม่รอให้ตอบรับหรือปฎิเสธ วินดึงมือผมออกมาให้เดินตาม ส่วนวาเดินตามอยู่ด้านหลัง สมองรวนไปชั่วขณะคิดอะไรไม่ทัน รู้ตัวอีกทีตอนวินพยายามยัดผมให้ขึ้นไปนั่งบนรถนั้นแหละ


" เดี๋ยวว เดี๋ยวครับ!! " ฟ้าครามใช้มือเกาะประตูรถไว้มั่น ตัวสั่นงึกงัก ให้ตายยังไงก็ไม่ขึ้น!! ฟ้าไม่ขึ้น!! 
" จะที่ที่นึง ไม่ได้พาไปฆ่า " ดูเหมือนอีกฝ่ายก็ไม่ยอมเหมือนกัน วินใช้มือดันหลังของผมด้วยแรงที่ไม่เบาเลยแต่ผมยังคงเกาะหนึบไม่ปล่อยเหมือนกัน!! ขึ้นไปก็ตายสิ ผมยังไม่อยากเมารถตายนะ อะไรละครับผมเคยบอกแล้วไงว่าเมารถขั้นรุนแรง ไม่จำเป็นไม่ขึ้นรถเด็ดขาด หัวเด็ดตีนขาดยังไงก็ไม่เอา!! 
" ผม..ผมเมารถ ข ขอเดิน เดินไปนะครับ!! " 

" .... " 

" .... "

" .... " 

" แล้วถ้ามอเตอร์ไซละ..เมามั้ย ? " 
เกิดอาการเงียบกันไปพักใหญ่ วินเงียบ วาเงียบ ผมเงียบ จนวาพูดขึ้นมานั้นแหละครับผมถึงส่ายหัวไปให้แทนคำตอบ ผมไม่เมารถมอไซแต่ถ้าเล่นมือถือไปด้วยนั่งไปด้วยก็มีมึนเหมือนกัน ชีวิตนี้คงมีแต่จักรยานกับมอไซนี้ละมั้งที่ไอฟ้าสามารถนั่งได้โดยไม่ทรมาณจากอาการเมารถ ที่สำคัญผมก็ไม่กล้าปฎิเสธที่จะไม่ไป คือพวกคุณเข้าใจปะว่าไปทำรถเพื่อนเขาเป็นรอยไม่พอ ยังไม่มีเงินใช้ เบี้ยวหนี้มาสามวัน แถมหน้าตาแต่ละคนก็โหดๆทั้งนั้นถ้าผมหนีแล้วเขาฆ่าผมตายมันก็ไม่คุ้มกันอะดิ สู้ไปตายเอาดาบหน้าก็ได้ 

" งั้นไปมอไซ " และแล้วผมก็โดนลากไปขึ้นมอไซอีกรอบ เห้ออ ชีวิตผมนี้คงเกิดมาเพื่อโดนลากจริงๆสินะ




วินกับวาพาผมมาที่บ้านหลังหนึ่ง เป็นบ้านเดี่ยวสไตล์โมเดิล มีสระว่ายน้ำอยู่ตรงกลาง มีโรงจอดรถให้ไปในตัว ภายในบ้านมีการแบ่งโซนอย่างชัดเจน มีทั้งห้องนั่งเล่น ห้องครัว ห้องหนังสือ ฟิตเนตอยู่ด้านล่าง ส่วนด้านบนจะเป็นโซนห้องพัก อะไรนะครับ ผมรู้ได้ไงหรอ? ก็วินบอกนะสิ รายนั้นนะพูดเก่งมากต่อให้น้ำไหลไฟดับก็คงไม่หยุดพูด ขนาดผมที่เป็นคนพูดเก่งยังทำได้แค่เงียบเลย พูดไม่ทันเขาจริงๆ วินเขาสาธยายถึงที่นี้ให้ผมฟังไม่หยุดตั้งแต่เหยียบเข้ามาภายในบ้าน ชมว่านั้นสวยนี้สวยซึ่งมันก็จริงแบบที่เขาพูดนั้นแหละ เป็นไปได้ผมก็อยากมีบ้านแบบนี้ มันคงสบายน่าดู

" ทำกับข้าวเป็นใช่มั้ย ทำเผื่อคนสี่คนทีสิ "
ผมที่กำลังคิดอะไรเพลินๆเป็นต้องพับความคิดนั้นไปเมื่อจู่ๆวาที่เงียบมานานก็พูดขึ้นมา  วารู้ได้ยังไงว่าผมทำกับข้าวเป็น? ใช่ครับผมทำกับข้าวเป็นจริง แต่ไม่เคยทำให้คนอื่นกินนอกจากพ่อกับแม่ ทำไมอะหรอ ผมกลัวว่ารสชาติมันจะไม่ถูกปากหรือดันไปทำให้ใครท้องเสียเข้านะสิ แถมกับข้าวที่ทำเป็นก็ทำได้แต่พวกอาหารสิ้นคิดทั้งนั้นเลย


" จะให้ทำจริงหรอครับ คือแบบ.. "

" แบบ ? "

" แบบว่า..."

" ว่า? "  จะบอกยังไงดีว่าผมกลัวมันออกมาเละจนกินไม่ได้... 
" ป่าวครับ " สุดท้ายก็พับความคิดนั้นไป เดินมาในครัวตามทางที่วาบอก เปิดตู้เย็นสำรวจวัตถุดิบ โอโห้มีครบทุกอย่างจริงๆมีแม้กระทั่งปลาที่หาได้ยากที่บ้านไหนจะมีติดตู้ไว้ ยกเว้นว่าอยากจะกินละนะขนาดบ้านผมเองมีอย่างมากยังแค่หมูกับผักเลย  ผมเริ่มทำอาหารสำหรับทานได้ห้าคน(แอบรวมของตัวเองเข้าไป จะได้ไม่ต้องไปซื้อทีหลังอะครับ ประหยัดไว้ก่อนแม่สอนไว้) วินกับวาไม่ได้มากวนอะไรผมแล้ว ส่วนเมนูที่ผมเลือกทำก็เป็นพวกผัดกระเพรา ผัดผัก ปลาราดพริก ส่วนข้าวก็ข้าวผัด และแน่นอนครับ!! ผมทำเป็นแค่เมนูทอดเมนูผัด แต่แค่นี้ก็เต็มกลืนแล้วละสุดความสามารถไอฟ้าครามแล้วครับ! 



------------ ฉับ!! ขออนุญาติตัดจบก่อนนะคะ!!
ช่วงนี้ที่ไม่ค่อยอัพ เนื่องจากไรท์ไม่ค่อยว่างค่ะ สัญญาว่าถ้าว่างจะรีบมาต่ออย่างแน่นอน! 

ในส่วนของเนื้อหานั้น หากมีการใช้สำนวนที่ไม่ค่อยสวยงามหรืองงกับเนื้อหา ต้องขออภัยจริงๆค่ะ เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่แต่งและมันค่อนข้างยากในเรื่องสำนวนเนื้อหา แต่ไรท์สัญญาว่าจะฝึกฝนและพัฒนาตนเองต่อไปอย่างแน่นนอนค่ะ! 

ยังไงไรท์ก็ขอฝากผลงานชิ้นนี้ไว้ในอ้อมกอดด้วยนะคะ มาลุ้นไปกับน้องๆนะคะว่าพวกพี่ๆจะสันหาอะไรมาอีก! 















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 245 ครั้ง

189 ความคิดเห็น

  1. #161 Diamond7 (@peachbam1a) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 23:37
    ซะเลย ซะสิ ไม่มี สะเลย สะได้ สะสิ นะคะ
    ล่ะ ละ ใช่ผิดนะคะ คำที่ควรใช่ ล่ะ เป็น ละ หมดเลยง่าา ดูเหมือนจะมีปัญหากับสระพวกนี้นิดนึง ยังไงลองแก้ดูน้าาา
    #161
    2
    • #161-1 Ke.oKe (@Imzin) (จากตอนที่ 3)
      31 กรกฎาคม 2562 / 09:48
      ได้ค่ะ มีปัญหาจริงๆกับสละพวกนี้

      เหมือนใช้ในชีวิตประจำวันจนชินไปแล้วค่ะ คงต้องปรับกันอีกนานเลย
      #161-1
  2. #122 PPruedee (@chompoo-pin) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 19:11
    เข้าใจค่ะ เรื่องแรกจะมีข้อผิดพลาดเยอะหน่อย เดี๋ยวแต่งๆไปก็ดีขึ้นเอง
    #122
    0
  3. #64 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 15:47
    ทานแล้วทุกคนต้องรอด555
    #64
    0
  4. #36 Adhelle (@Jpranmao) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 22:32
    อาหารจะทำพิษอีกหรือไม่
    #36
    0
  5. วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 13:50

    หิวเลย
    #21
    0
  6. #15 ChoiGoBam (@kkk14121881) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 02:30
    อั๊ยยยย
    #15
    0