ฟ้าสีคราม 5P YAOI

ตอนที่ 20 : เดท (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,108
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 129 ครั้ง
    29 ก.ค. 62


ชั่งมุกอยากกินตับไปเถอะเนอะ  ผมเล่นเองยังเขินเองเลย  ตอนนี้ผมเนรเทศตัวเองออกมาจากห้าง  เดินเตะฝุ่นไปตามทางเท้าเรื่อยๆตามภาษาเด็กเกเรไม่ยอมกลับบ้าน   ชีวิตในเมืองหลวงค่อนข้างเร่งรีบ คนเดินกันไปมาเต็มสองข้างทาง แม้ว่าตอนนี้จะเป็นเวลาประมาณสามทุ้มแล้ว แต่คนก็ยังเยอะอยู่ไม่เปลี่ยน  ผมมาอยู่ที่นี้ได้สักพักแล้วเหมือนกันนะ ยังไม่ค่อยได้ไปไหน ไม่ค่อยรู้จักเส้นทาง แม้แต่แหล่งที่เที่ยวอื่นๆไกลๆยังไม่เคยไปเลย  คงต้องเริ่มหาทางไปบ้างแล้วละ เดี๋ยวไม่เฟี้ยว..มาอยู่ในเมืองทั้งที ไปไกลได้แค่หน้ามอก็เกินไปนะชีวิตผม

" คิดอะไรอยู่ "  นทีกุมมือผมแน่นขึ้น   การเดทในวันนี้ถ้าเทียบกับการได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน ถือว่าผมพูดน้อยลงไปมาก  ยังไม่ทันพ้นวันก็กลับไปคิดถึงพวกเขาอีกแล้ว

" ฟ้ากำลังคิดว่าจะหากิ๊กเพิ่ม โอ๊ยๆ "  คราวนี้นทีบีบมือผมแรงเลย หยอกเล่นนิดเดียวเอง ทำไมต้องรุนแรงด้วย

" ห้ามมีกิ๊ก "  ขี้หวงจริงๆ

" ไม่มีหรอกครับ  ฟ้าก็มีแค่นทีกับพวกตาแก่อีกสามคนนั้นแหละ "   ได้ยินแบบนั้น นทีก็ยอมลดแรงที่ใช้บีบมือผมลง   เรายังเดินกันต่อไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมายปลายทาง  ช่วยไม่ได้ผมยังไม่อยากกลับนิ

" ไม่กลับจริงหรอ  ป่านี้พวกนั้นเป็นห่วงแย่แล้ว "  ผมส่ายหัว  ไม่อยากกลับจริงๆ ปล่อยให้พวกเขาเป็นห่วงไปแหละ  ห่วงจริงรึป่าวก็ไม่รู้ ไม่เห็นตามมาแม้แต่เงา

" ไปร้านนั้นกัน "   ผมว่าผมเจอเรื่องให้ทำแทนการเดินเตะฝุ่นไปมาอย่างไร้จุดหมาย  ไม่รอช้าผมรีบดึงมือนทีเข้าร้านเครื่องสำอางค์ที่สาวๆชอบเข้ากันบ่อยๆ  ร้านพวกนี้ก็มีเยอะเหมือนกันนะรวมถึงร้านเสริมสวยด้วย ไว้ค่อยไปต่อจากร้านนี้แล้วกัน  ก่อนจะมัดใจคนอื่น เราต้องดูแลตัวเองก่อนใช่ปะละ  แต่จุดประสงค์ของผมคือทำให้พวกเขาหวงเฉยๆนี่ละ  ลงทุนขนาดนี้แล้วนะ  หวังว่าจะไม่ขาดทุน


" ขอโทษนะครับ พอดีผมมาหาของบำรุงผิว แต่ผมไม่เคยใช้อะไรเลย ควรเริ่มจากอะไรดีครับ "  ฟ้าครามเดินตรงเข้าไปถามพี่พนักงานผู้หญิงที่ประจำอยู่ในร้าน ถ้าเราไม่รู้ก็แค่ถามผู้รู้ จะได้เลือกใช้ผลิตภัณฑ์ได้ถูกต้อง  ใช่ปะวะ? 

" สภาพผิวเป็นยังไงคะ  ผิวแห้งหรือมัน "  งานเข้า..ไม่รู้อะไรเลยอะ ปกติแค่ทาๆครีมที่แม่ซื้อให้  พึ่งรู้ว่ามันมีรายละเอียดอะไรขนาดนี้  

" ผิวแห้ง "  นทีเป็นคนตอบแทนผม  รู้ได้ไงอะ? เขาเคยแปรงสภาพมาเป็นผิวบนหน้าผมหรอ หรือนั่งจ้องรูขุมขนผมถึงรู้ ?

" นอกจากบำรุงผิวหน้า คุณลูกค้าอยากได้อะไรเพิ่มมั้ยคะ " 

" เอาบำรุงทุกอย่างเลยครับ  เอาเครื่องสำอางค์ด้วย! "   นับถือพนักงานนะครับ บริการดี  พี่เขาพาเดินดูของและให้คำแนะนำรวมถึงบอกวิธีใช้ให้เสร็จสรรพ รวมถึงพวกเครื่องสำอางค์ด้วย คือผมไม่ได้จะถึงขั้นเปลี่ยนตัวเอง แต่งให้เหมือนผู้หญิงหรอก แค่อยากทาลิปสีแจ่มๆเผื่อปากจะได้น่าจุ้บอะไรงี้    แต่ยากกว่าการซื้อของบำรุงคือการแยกสีของลิป มันมีหลายสีมากกกก และผมก็งงมากๆว่ามันต่างกันยังไง สุดท้ายเลยให้พี่เขาเลือกให้   หมดไปหลายพันเหมือนกันกว่าจะได้ของทั้งหมด แน่นอนผมไม่ได้จ่าย! 

ไม่รู้ใครเป็นเหมือนกันมั้ย  ที่พอซื้ออะไรมาใหม่แล้วต้องได้ใช้ทันที  ผมลองทาลิปสีอะไรก็ไม่รู้ลืมชื่อไปแล้ว ลงที่ปากตัวเอง เม้มๆปากตามที่พี่พนักงานสอน ตอนนี้ปากผมมันเลยออกสีแดงๆขึ้นมาจากเดิมประมาณสองสามระดับ  เห้ยย ผมว่ามันดีอะ  มิน่าละผู้หญิงถึงชอบแต่งหน้า

" ฟ้าสวยมั้ย "  หันไปขอความเห็นจากป๋านที  ยกระดับให้เพราะวันนี้เขาเปย์ผมเยอะ  การที่ผมมาเหมาเครื่องสำอางค์แบบนี้ดูเหมือนเป็นลูกสาวเหมือนกันนะ  แต่ใครแคร์  ในเมื่อผมตัดสินใจแล้วว่าจะเอาดีด้านความสวยความงาม   ค้นพบแล้วอะ เข้าใจมะ !

"...." นทีมองผมอยู่พักใหญ่  อยู่ๆเขาก็ยกพวกถุงใส่เครื่องสำอางค์ขึ้นมา  ยังไม่ทันได้ถาม ใบหน้าอีกฝ่ายก็ขยับเข้ามาหา กดริมฝีปากลงมาขยี้แรงๆกับปากผม กล้าพูดได้เลยว่าลิปเปรอะรอบปากผมเรียบร้อย  ที่น่าอายกว่าคือมันติดปากนทีไปด้วย ผมทั้ง-งง ทั้งอาย..คือมันกลางถนนไง ปิดก็ใช่ว่าจะไม่มีใครเห็นมั้ย!

" ไม่ทาสวยกว่า "  คือทาให้ดูว่าสวยมั้ย ไม่ใช่มาทำให้มันเปื้อนไงว้อยย 

" ไปไหนต่อ " ยังมีหน้ามาถามอีก คนอย่างฟ้าคราม ฆ่าได้หยามไม่ได้  ผมเขย่งเท้ากะให้ส่วนสูงเท่านที แต่สงสัยตอนเด็กๆจะกินนมน้อยไปหน่อยจากที่จะจุ้บปากคืน เลยได้แค่จุ้บตรงคางแทน  อนาจใจนัก...

" พาไปร้านตัดผมหน่อย "  ตอนจุ้บเมื่อกี้เหมือนจะเห็นเงาอะไรไม่รู้แว้บๆด้านหลังนที    ผมชโงกหน้าออกไปดู  เพื่อที่จะได้มองถนัดตาขึ้นว่ามันคืออะไร เพราะตอนนี้นทียืนบังผมอยู่  ยังไม่ทันได้เห็นว่ามันคืออะไรนทีก็เอามือมาลูบๆจับๆบนหัวผม ทำลายสมาธิสุดๆ

" ผมยังไม่ยาวเลย จะตัดแล้วหรอ "  เขาถามผม  มือวางแปะไว้บนหัว มีการแกล้งโยกหัวผมเล่นเบาๆด้วย 

" ไม่ตัดก็ได้  ไปหาที่นั่งเล่นกัน "   บอกแล้วไงว่าไม่กลับ  ตอนนี้เดินไปไหนได้ผมก็ไป  นั่งไหนได้ก็นั่ง มีนทีอยู่ทั้งคนไม่ต้องกลัวใครมาฉุดหรือไม่มีเงินซื้อของ  เพราะนทีคือตู้เอทีเอ็มเคลื่อนที่เวอร์ชั่นผัว  แต่ไอเงานั้นมันติดใจผมจริงๆนะ 

ก่อนที่จะไปนั่งเล่นผมลากนทีแวะซื้อขนมก่อน  แน่นอนว่าดึกขนาดนี้ต้องเป็นที่เซเว่น  ซื้อเสร็จสถานที่ที่ผมเลือกนั่งก็ไม่ได้ไกลจากเซเว่นเท่าไหร่  ใช่ครับ..มันคือหน้าเซเว่น!   นั่งมันหน้าริมฟุตบาทกับนทีสองคนและหมาเจ้าถิ่นอีกหนึ่งตัว  โรแมนติกเนอะ..
เดทครั้งนี้นทีจะต้องจำมันไปจนวันตาย ไม่มีใครโรแมนติกได้เท่าผมแล้ว

" นทีเชื่อมั้ย สมัยเด็กๆฟ้าอย่างเฟี้ยวเลยนะ "  เปิดประเด็นชวนคุย บรรยากาศมันจะได้ไม่เงียบเกินไป  ของที่ซื้อมา(ของผมคนเดียว)ถูกวางไว้บนตักของนที ส่วนของกินอยู่บนตักผม วันนี้ทั้งวันเรายังใช้ชีวิตแบบจับมือกันไม่ปล่อย  มันลำบากจริงๆนะ เพราะงั้นอย่าทำตาม

" ช่วยเปิดหน่อย เดี๋ยวเล่าให้ฟัง "  ผมหยิบขนมช็อกโกแลตของโปรดขึ้นมา มันเป็นแบบถ้วยอะ จะใช้ปากเปิดก็เกรงใจ  พอเปิดได้จะกินก็ลำบากอีก  มันต้องใช้ช้อนตักขึ้นมา  ซึ่งถ้ามีสองมือมันไม่เป็นปัญหาหรอก แต่นี้มือเดียวไง จะกินไงอะ..

" ช่วยถือไว้ด้วย ขอบคุณครับ "  แน่นอนว่าผมใช้นทีถือให้เป็นทางเลือกที่ดีที่สุด  พอมีของกินเข้าปากก็สบายใจแล้ว นทีทำหน้าที่ได้ดีมาก ทั้งตามใจ ถือของให้ ไม่บ่นสักคำ  เสียอย่างเดียว คือการที่อยู่กับเขาเหมือนผมพูดคนเดียวมากกว่า ถึงแม้เขาจะพยายามตอบโต้กลับมาบ้าง แต่มันก็ยังน้อยกว่าคนปกติเขาคุยกัน 

" นทีรู้ใช่มั้ยว่าแม่ฟ้าอะดุมากกกกกกก "  เน้นคำว่ามากและลากเสียงยาวๆ เดี๋ยวเขาไม่เชื่อ

" ดุจนฟ้าไม่อยากกลับบ้านเลยนะ  ฟ้าก็เลยหาเรื่องหนีแม่บ่อยๆ  แอบแม่มานั่งเล่นเซเว่นหน้าปากซอยจนดึก แม่ไล่ตีตั้งแต่หน้าซอยยังเคยเลย  เหมือนตอนนี้อะ "   เล่าไปยิ้มไป  คนทุกคนต้องมีเรื่องราวให้นึกถึงอยู่แล้ว ต่อให้ความรู้สึกตอนนั้นมันไม่สนุก แต่พอได้มานึกย้อนกลับไป มันกลับเป็นความทรงจำที่มีค่ามาก และเป็นไปได้ก็อยากทำตัวให้ดีหรือทำอะไรสักอย่าง ที่ตอนนี้ไม่สามารถทำได้แล้ว   นทียังนั่งฟังผมเงียบๆ ถ้าไม่ใช่เพราะผมหันไปมองบ่อยๆกับมือที่กำลังจับกันอยู่ ผมคงคิดว่านั่งคุยคนเดียว

" ฟ้าเป็นลูกคนเดียว  เข้าหาคนก็ไม่เก่ง..."  คราวนี้ผมขยับมานั่งยองๆตรงหน้านที  มองสบเข้าไปในดวงตาคู่นั้น  ดวงตาที่มักหันมามองที่ผมบ่อยๆ  ถึงอีกฝ่ายจะพูดไม่เก่งแต่เขาทำให้ผมเห็น   ยอมที่จะพูดมากขึ้นเพื่อที่จะได้คุยกับผม ยอมที่จะตามใจทั้งที่รู้ว่าถ้าทำให้มากไป เขาไม่สามารถรู้ได้เลยว่าผลลัพธ์ตอบแทนมันจะคุ้มค่ากันมั้ย 

" ฟ้าอยู่คนเดียว  ใช้ชีวิตไปเรื่อยเปื้อย..อยู่ในโลกของตัวเองมาตั้งแต่เด็กจนโต  เคยคิดว่ามันคงเป็นแบบนั้นไปตลอด จนมาที่นี่..ได้เจอนที เจอวินวา.. เจออิฐด้วย "  ผมยังคงมองสบเข้าไปในตาของนทีไม่ยอมหลบไปไหน   อย่างน้อยๆเขาจะได้รู้ว่าผมไม่ได้โกหก  ชีวิตที่ผ่านมาของผมมันไม่ได้สวยงามขนาดนั้น และผมก็ดีใจมากจริงๆที่ได้เจอพวกเขา

" ฟ้ารู้สึกว่าตัวเองโชคดีมากตลอดช่วงที่เรารู้จักกันมา  และฟ้าก็อยากรู้สึกแบบนี้ไปตลอดด้วย  แน่นอนว่าฟ้าไม่รู้ว่าเรื่องของเรามันจะไปได้ไกลแค่ไหน.. แต่ฟ้าอยากให้รู้ไว้นะ  ความรู้สึกที่ฟ้ามีให้มันไม่ใช่เรื่องโกหก "   
นทีกุมมือผมไว้แน่น  เขามองผมด้วยสายตาที่สื่อความหมายออกมามากมาย น่าเสียดายที่ผมไม่ใช่หมอดู เลยไม่รู้ว่าเขารู้สึกยังไง ฮ่าๆ

" อาจเร็วไปหน่อย  แต่..ฟ้ารักพวกพี่นะ "  ไม่ผิดใช่มั้ยที่ผมจะบอกรักพวกเขาก่อน  ไม่ผิดแหละเนอะ  ความรักมันเป็นเรื่องของความรู้สึก ไม่ใช่เรื่องเวลา   ผมคิดมาสักพักแล้วละ..เกี่ยวกับเรื่องนี้  มันชัดเจนมานานแล้วเพียงแต่ยังไม่ได้พูดออกไป   และมันคงดีกว่านี้ถ้าไม่มีเรื่องก่อนหน้า  คงดีมากๆถ้าพวกเขาเลือกพูดออกมาตรงๆ ไม่ใช่ปิดบัง 

" คราวนี้..ปล่อยมือฟ้าได้แล้วครับ " 














พอพูดไปแบบนั้น นทีก็ช็อคค้างไปเลย ผมเลยอาศัยจังหวะนี้แอบหยิบทั้งของกินและเครื่องสำอางค์วิ่งหนีออกมา  เรื่องให้ปล่อยมือ ผมไม่ได้หมายถึงจะให้เลิกยุ่งหรือมีความนัยอะไรหรอก แค่ตอนนี้มันเที่ยงคืนแล้ว หมดวันแล้ว... และที่ผมวิ่งหนี ก็เพราะเขินล้วนๆที่ดันไปบอกรักผู้ชายก่อน  แม่รู้โดนตีตายแน่  !  ที่สำคัญผมรู้แล้วด้วยว่าไอเงาที่เห็นก็คือพวกตาแก่ที่เหลือนั้นแหละ  ไม่รู้ตามมาตอนไหน แต่เนียนมากก คือถ้าไม่ใช่เพราะตีดราม่าไปเมื่อกี้ ให้นั่งหน้าเซเว่นทั้งคืนก็คงไม่เห็น  ควรเพิ่มอาชีพสโตกเกอร์ให้พวกเขาด้วย แนบเนียนเกินไป
ไหนๆก็หลบออกมาแล้ว  ผมควรหลบต่ออีกหน่อยใช่ปะ.. อย่างน้อยก็รอให้พวกเขาพร้อมที่จะบอกเรื่องที่ปิดบังกับผมก่อน จริงๆแค่เรื่องกร มันก็มีผลต่อจิตใจผมมากเหมือนกัน ยิ่งปิดบังยิ่งโซแซด แต่ก่อนจะได้เคลียร์กัน ผมคงต้องหาที่นอนก่อน  ตัวช่วยหนึ่งเดียวของผม...ไอ้นายไง !!

ผมเลือกที่จะหยิบมือถือขึ้นมา โทรหานายผ่านทางแอพพลิเคชั่นไลน์  โทรปกติมันเสียตัง! ฟ้าครามสายฟรี ประหยัดได้ต้องประหยัด  ไม่รู้มันนอนรึยัง ดึกแล้วด้วย

" โหล่..." น้ำเสียงนายดูงัวเงียเหมือนคนพึ่งตื่น ดีไปที่มันยังไม่นอน

" นาย  กูขอไปนอนด้วยดิ "

" ไม่..ไม่ได้! " เดี๋ยว..เสียงเริ่มแปลกๆละ ทำไมต้องพูดกุกกัก  แปลกกว่านั้นอีกคือมันปฎิเสธ ปกติมันชอบใส่ใจและช่วยผมตลอด..หรือผมจะรบกวนมันมากเกินไปนะ?

" กูทะเลาะกับพวกเขามา ไม่มีที่นอนแล้ว "  ตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จ  เพื่อนจะได้สงสาร..เรื่องไม่มีที่นอนอะเรื่องจริง ถ้าผมกลับไปที่ห้อง โดนตามเจอแน่ละ คราวนี้คงโดนซักล้างยาว  ส่วนเรื่องทะเลาะ..ก็ทะเลาะละมั้ง

" งั้นมึงไปนอน.. ที่ อึก .ก หอสมพร รู้จักใช่ปะ?!   กูเช่าไว้  บอกป้าเฝ้าหอเลยว่ากูให้มา กูกับเขาสนิทกัน  อะ ไอสัส! อย่ากัดสิวะ !! "  ชัดเลยว่ามันกำลังทำอะไรอยู่... มิน่าละเสียงแปลกๆ  ซอรี่นะเพื่อนที่โทรไปขัด

" ขอบใจมึง  เบาๆละ เดี๋ยวเดินไม่ไหว " พูดจบผมก็กดวาง  ไม่ลืมเตือนเพื่อนด้วยความเป็นห่วง  หอสมพรอยู่ใกล้ๆนี่เอง เดินเลยซอยหอผมไปอีกหน่อยก็เจอ  วันนี้ขอฝากชีวิตไว้ที่นี่ก่อนแล้วกัน  พรุ้งนี้ค่อยว่ากันใหม่



เหมือนผมจะเจอปัญหาใหญ่อีกอย่าง  ไม่ใช่เรื่องที่นอน ตอนนี้ผมเข้ามาอยู่ในห้องของนายมันเรียบร้อยแล้ว ป้าสมพรแกใจดีมาก  พอรู้ว่าผมเป็นเพื่อนนาย ( ผมแสดงหลักฐานเรียบร้อย) แกก็แทบจะถีบส่งผมขึ้นมาบนห้อง   ปัญหาตอนนี้คือ ผมควรเริ่มทาครีมยังไง.. ตอนฟังพี่เขาอธิบายมันก็เข้าใจ แต่ตอนนี้ลืมแล้ว  และครีมเยอะมาก  งั้นเอาอันนี้ก่อนแล้วกัน.. ผมหยิบครีมทาหน้าสุ่มๆมาอันนึง ทาลงไปก่อน รู้สึกหล่อขึ้นตั้งแต่ใช้ครั้งแรก  เวอร์ปะ  เวอร์แหละเนอะ   พอทาอันนึงเสร็จก็เริ่มหยิบอันอื่นมาละเลงต่อ  การดูแลตัวเองเนี้ยยากกว่าที่คิดอีก  คนเราไม่ได้ดูดีขึ้นได้ภายในวันสองวันจริงๆ
ทาเสร็จผมก็เตรียมเข้านอน  ขอไม่บรรยายภาพบรรยากาศห้องไอนายแล้วกันนะ ผมขี้เกียจ   
พอจะนอนจริงๆดันนอนไม่หลับ ได้แต่ลืมตามองเพดานห้อง  อยากหลับตาพักผ่อน แต่สมองมันยังคิดเรื่องที่ผ่านมาไม่หยุด  ผมไม่ชินกับการนอนคนเดียวด้วย...ปกติพวกเขานอนกับผมนิ  อย่างน้อยก่อนนอนก็ต้องได้เถียงกัน  แล้วถ้าพวกเขาตีความไปว่าผมตัดความสัมพันธ์และไม่ยอมมาตามผม ที่นี้ละนกตัวโตๆได้แปะกลางหน้าผากแน่  เครียด  ฟ้าเครียดดด  เครียดในรอบหลายปี.. หรือผมจะหาสำนักหมอผี ทำเสน่ห์คุณไสยใส่พวกเขาเลยง่ายดี แต่ว่าถ้าของมันเข้าตัวหรือเกิดทำร้ายใครขึ้นมาละ  ไปหาหมอดูดีมั้ย ให้หมอดูดวงเรื่องความรัก จะได้รู้ว่าปีนี้ผมจะมีผัวมั้ย หรือผมจะหันมาใส่ไอเท็มนำโชคประจำวัน จะได้มีโชคกับเขาบ้าง   เอ่อใช่! ในมือถือมันก็มีดูดวงนิ  ไพ่ๆอะไรสักอย่างนี้ละ  ลองดูหน่อยแล้วกัน

'  คุณจะมีการแข่งขันในเรื่องความรัก จีบใครอยู่ก็ต้องพยายามหน่อย  เป็นตัวของตัวเองให้มากๆ  ลองหาอะไรใหม่ๆทำ เพื่อสร้างความประทับใจให้แก่เขาคนนั้นดูสิ  '

แม่นอะ สุดยอดมาก แล้วการทำอะไรใหม่ๆนี่ผมต้องทำยังไง วิ่งหนีหลังบอกรักใหม่พอรึยัง  หรือผมต้องลองวิ่งลงมาจากตึกชั้นห้าเพื่อบอกรักพวกเขาดี จะได้ประทับใจ.. ไม่สิ บอกรักไม่ได้ ผมหลบหน้าพวกเขาอยู่   ทำไมมันยากอย่างนี้นะ  เห้ออออ

การคิดมากทั้งคืนไม่ได้ช่วยให้ผมหาคำตอบได้เลย  สรุปแล้วผมหลบหน้าพวกเขาสองวันเต็มๆ ยกเว้นนทีไว้คนนึงที่หลบได้แค่วันเดียว  ที่หลบได้ไม่ใช่ว่าผมเก่งอะไรหรอก แค่มันเป็นวันอาทิตย์ และผมไม่ยอมกระดิกตัวออกจากห้องไอนายมัน ดีหน่อยที่ขนมที่ซื้อมาเยอะพอประทังชีวิต   พวกเขาก็เงียบหายไปเลย  ผมคงนกจริงๆสินะ  เศร้า   เศร้าแล้วก็ต้องโบกครีมหนักๆ จะได้หล่อๆ  ว่าแล้วก็ออกแรงตบครีมกับหน้าตัวเองจนมันดังแปะๆ  จะได้ซึมทั่วรูขุมขน  ต่อให้นก แต่ผมจะนกอย่างหล่อๆ   แต่ว่านะโบกครีมมาสองวันแล้วยังไม่หล่อขึ้นเลย เซงจริงๆ

" จะเลิกตบครีม แล้วเสด็จไปเรียนได้ยัง "  ลืมบอกไปว่านายมันกลับห้องมาเมื่อตอนเช้า  ใจดีหิ้วโจ๊กมาฝากด้วย  จะว่าไปมันก็ดูแลผมดีเหมือนกันนะ ถ้าตัดเรื่องชอบใส่ใจกับชอบกวนตีนออกไป ถือว่าเป็นคนที่โอเคเลย

" นาย..สนใจเป็นผัวกูปะ "  พอถามไปอย่างนั้น นายมันก็ทำหน้าประหนึ่งวันนี้โลกจะแตก คือต้องขนาดนั้นเลยใช่ปะ

"  ทะเลาะกับผัวจนสมองกลับหรอ  "   อยากตบปากมันจริงๆ  หมั่นไส้

"   แล้วมึงจะเป็นแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนฟ้า  "

" แบบไหน "   ไม่ได้กวนตีนนะ แต่คำถามมันกว้างขนาดนั้น ผมไม่รู้หรอกมันหมายถึงอะไร

" แบบที่มึงมานั่งทาครีม ประทินโฉมประนึงตัวเองเป็นนางงามจักรยาน "

"  จักรวาล "   รู้ว่ามันจงใจพูดผิด  แต่ถ้าถามผมว่าจะเป็นอีกนานแค่ไหน คงเป็นไปตลอดแหละ ไม่ใช่เพราะต้องการให้ดูดีกว่าใคร แต่ผมอยากดูแลตัวเอง  ส่วนเรื่องดูดีขึ้นมันคือผลพลอยได้ 

" ฟ้า  กูไม่รู้เรื่องมันเป็นมายังไง  แต่กูอยู่ข้างมึงเสมอนะ "   ผมพยักหน้า โคตรซึ้งเลย อย่างน้อยๆผมก็มีเพื่อนแท้คนนึง ที่ไม่เคยทิ้งผมไปไหนไม่ว่าผมจะเดือดร้อนหรือรบกวนมันแค่ไหน มันก็พร้อมช่วย ให้คำแนะนำ  ผมรู้นะว่าบางวันนายมันก็เศร้า แต่เลือกเก็บไว้ในใจ..และเลือกที่จะปลอบผมแทน

" โดยเฉพาะถ้ามึงให้ตังกู  กูไม่หนีมึงไปไหนแน่นอน "  โอเค ขอถอนคำพูด.. เมื่อกี้ผมไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้น

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 129 ครั้ง

188 ความคิดเห็น

  1. #153 demian-me (@demian-me) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 02:47

    เราจะขอบตาดำไปด้วยกันค่ะ
    #153
    1
    • #153-1 Ke.oKe (@Imzin) (จากตอนที่ 20)
      29 กรกฎาคม 2562 / 04:57
      ไม่เข้มข้นเราไม่นอนเนอะ5555
      #153-1
  2. #152 raving_fox (@raving_fox) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 01:29
    ไรท์ยังไม่นอน รีดก็เช่นกัน
    #152
    1
    • #152-1 Ke.oKe (@Imzin) (จากตอนที่ 20)
      29 กรกฎาคม 2562 / 01:38
      ยังไม่ได้นอนเลยจะสิบโมงเช้าา
      #152-1