ฟ้าสีคราม 5P YAOI

ตอนที่ 16 : ภาพถ่าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,786
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 136 ครั้ง
    28 ก.ค. 62


วันนี้ผมมาเรียนด้วยสภาพกึ่งหลับกึ่งตื่น แตกต่างจากพวกเขาสี่คนที่ดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษเดินมาส่งผมถึงห้องเรียน 
เสื้อฮู้ดแขนยาวสีดำที่ผมเลือกใส่มาในวันนี้ ถูกกระชับให้แน่นขึ้นกว่าเดิม ต่อให้อากาศประเทศไทยจะร้อนดั่งไฟโลกันตร์แต่ต้องใส่ ใครใช้ให้พวกเขาทำรอยสะเต็มทั้งคอขนาดนั้นละ นี้ยังไม่รวมรอยตรงอื่นอีก  ไม่รู้หรอกว่าเสื้อมันจะปิดมิดมั้ย แต่กันไว้ดีกว่าแก้ เดี๋ยวคนอื่นเห็นละตกใจ ว่าผมไปโดนโรคจิตที่ไหนข่มขืนมา


" ไงเพื่อน โดนปะ "   เดินเข้ามาในห้อง ตูดยังไม่ทันได้แตะเก้าอี้ดี ไอนายก็อ้าปากถามเลย  มึงนี้มันเสมอต้นเสมอปลายจริงๆเพื่อน  ไม่ใช่ความดีนะ ความจัญไรนี้แหละ


" อะๆ ไม่ต้องตอบ ใส่เสื้อปิดมาขนาดนี้ กูรู้ละว่ามึงไม่รอด " 


" ไม่ให้ตอบแล้วจะถามเพื่อ? "  ดูมัน กวนตีนไม่ห่างเหินจริงๆ อย่าให้ถึงทีผมบ้างแล้วกัน  ฟ้าครามจะเย้ยให้อายม้วยไม่กล้าต่อล้อต่อเถียงเลยคอยดู


" แล้วไมยังมีแรงเดินมาได้วะ  นึกว่าจัดหนักกันไปละ "   รู้ดีรู้ลึก เหมือนเกาะอยู่ขอบสนามก็ไอนายนี้แหละ 


" ไม่ใส่ใจได้ปะ "  กวนมากวนตอบ แฟร์ๆ พอผมกวนมันคืนบ้าง ไอนายมันมองผมตาขวางเลยทีเดียว ทีกวนคนอื่นละแฮปปี้ดี๊ด้า


" แซวแต่กู  ไม่กลัวกูเอาไปฟ้องผัวมึง  ให้จัดมึงหนักๆรึไง "


" ผัวที่ไหน ! ไม่มี ! "  อยากจะแหม่ม ให้ไปถึงดาวอังคาร วันนั้นยังเห็นส่งสายตาให้กันปิ้งๆยังกล้าปฎิเสธอีก


" แล้วเป็นไง  เด็ดปะ "  คราวนี้นายมันขยับเข้ามานั่งเบียดผม ก้มกระซิบให้ได้ยินกันสองคน ถามเรื่องบนเตียง เหมือนถามวันนี้กินข้าวกับอะไรดีเลยนะไอสัส


"...อื้อ "  ผมก็ดันตอบทั้งที่หน้าแดงลามไปถึงหู ภาพเมื่อคืนมันวนกลับเข้ามาในหัว ให้ตายสิ


" กิ้วๆๆ บอกแล้ววิธีพี่ได้ผล เนอะน้องฟ้าครามม "  กิ้วๆ พี่ๆน้องๆอะไรของมึงไอนาย แม่งง


" โอ๋ๆๆ ไม่งอนนะ เดี๋ยวพี่นายจะพาน้องฟ้าครามไปเลี้ยงขนมเป็นการง้อเนอะ " มือไอนายบีบขย้ำแก้มผมจนรู้สึกเจ็บ ไม่พอยังคำพูดน่าขนลุกนั้นอีก นายมึงก็มี...คนของมึงไง มึงจะเบี้ยนกับกูไม่ได้!


" ว่าแต่ มึงอ้วนขึ้นนะ  อย่าลืมบอกผัวพาออกกำลังกายเยอะๆ เบิร์นไขมันนะจ๊ะ "   ว่าจะไม่ลงไม้ลงมือแล้วเชียว แต่ขอตบสักทีเถอะ ว้อนเหลือเกินเพื่อนกู!!





ถ้าทุกคนยังไม่ลืมคงจำได้ว่าผมเรียน ' นิเทศ '   เด็กนิเทศไม่ใช่แค่ถ่ายรูปไปวันๆนะครับ ยังมีเกี่ยวกับการใช้กล้อง มุมกล้อง การตัดต่อ แต่งภาพ วีดีโอ สารพัดจริงๆ  ที่เกริ่นๆมาก็ไม่ใช่อะไรหรอก แค่จะบอกว่า อาจารย์ให้การบ้าน!!!  หัวข้อเหมือนจะง่าย ก็ไม่ง่ายเลย   อะไรอะหรอ มันก็คือ!!


'  ให้นิสิตถ่ายรูปตนเอง หรือถ่ายรูปบุคคล  โดยเขียนคำประกอบภาพว่าต้องสื่อถึงอารมณ์แบบใด '


การถ่ายภาพไม่ยากหรอก แต่การสื่ออารมณ์ผ่านภาพมันยาก..  ภาพๆหนึ่งจะสามารถสื่อถึงคนดูได้มันมีหลายองค์ประกอบ ทั้งเรื่องของนางแบบนายแบบ โลเคชั่น สีหน้า สายตา หรือแม้แต่เรื่องของแสง ถ้าพวกคุณได้มาเรียน การถ่ายภาพจะดูยากขึ้นไปอีกขั้นเลยละ ไม่ใช่อะไรหรอกนะ มันมัวแต่กังวลในเรื่องขององค์ประกอบภาพไง


" มึงคิดยังจะถ่ายแบบไหน " ผมหันไปถามไอนาย ตอนนี้ต้องลองดูมันก่อนเผื่อมันมีแนวคิดดีๆผมจะได้ดูเป็นตัวอย่างได้


" ว่าจะถ่ายแนวแฮปปี้  มึงอะ "


" ไม่รู้วะ  อยากได้ที่มันไม่เหมือนชาวบ้าน "  ใช่แล้ว ผมไม่อยากได้อะไรที่มันซ้ำๆเดิมๆหรือเหมือนกับของคนอื่น อยากได้อะไรที่มันแปลกใหม่  ให้ดูมีความน่าสนใจมากกว่าแค่การถ่ายภาพ ภาพเดียว สำหรับผมรูปภาพเหมือนกับความทรงจำ มันมีค่ามาก เราสามารถมองย้อนกลับมาได้ว่าในตอนนั้นเราทำอะไร เรามีความสุขมากแค่ไหน บางภาพที่ได้กลับมาเห็นไม่คิดว่าตัวเองจะถ่ายอะไรแบบนี้ด้วยซ้ำ แต่มันก็มีความสุขที่ได้ย้อนดู   เห็นผมดูอ๋องๆ ก็มีเรื่องให้ต้องคิดต้องทำอย่างจริงจังเหมือนกันนะ


" ไปถ่ายในส้วมมั้ย แหวกดี " 


"...." ดูเหมือนไอนายจะไม่จริงจังเท่าไหร่  ความคิดมันนี่ดีๆมีที่ไหน  ฟ้าครามปวดหัว ขอพาราสามสิบเม็ด ไม่ได้จะกินเองนะ จะเอากรอกปากไอนาย เผื่อจะเลิกความคิดจัญๆสักที


" โอ๋ๆ เก๊าหยอกเล่น  ไม่ลองไปถ่ายเด็กๆอะ  เพื่อได้ความน่ารักสดใสมา กูว่ามันคงไม่มีใครทำนะแนวนี้ "   นับวันคำศัพท์ที่ใช้คุยกันยิ่งแปลกขึ้น  เอาจริงผมว่านายมันหัวคิดดีนะ อย่างแนวที่มันเสนอมาก็โอเค ถ้าไม่ติดว่าชอบใส่ใจกับคิด18+ ถือว่าเป็นคนเก่งคนนึง


" ถ่ายเด็กๆก็ดีนะ  แบบเอาขนมไปให้ แล้วให้น้องๆยิ้ม เออดีวะ เจ๋ง  "   คิดภาพตามแล้วอดยิ้มไม่ได้ ตอนนี้ผมจินตนาการถึงเวลาที่เอาขนมไปให้เด็กๆแล้วพวกเขายิ้มดีใจ ความสดใสของพวกเขาคงทำให้โลกดูดีขึ้น


" ไม่ๆ กูหมายถึง ถ่ายแนวจับเด็กมาผูกเชือกจับขึงงี้  ความน่ารักก็แบบแนวโซตะไง "


"... เห้อ "  คงไม่ใช่แค่พาราแล้วละที่ผมอยากได้  ตอนนี้ผมอยากได้ยาระงับประสาท หรือไม่ก็ยาระงับความหื่นกาม  ใครมีก็บริจาคให้นายมันหน่อยนะครับ...

ต่อล้อต่อเถียงกันไปมาสุดท้ายไม่ได้ข้อสรุปอะไรเลย  กลับหอไปหาดูซีรีย์ยังดีกว่าคุยกับไอนาย  อย่างน้อยซีรีย์ก็แค่เสียน้ำตา แต่ถ้าคุยกับนายมากๆอาจจะเสียสุขภาพจิต


" แล้วนี่จะไปเฝ้าอีกป่าว หรือพี่มันมารับกลับ "    บอกแล้วว่านายมันรู้ลึกรู้จริง เป็นปกติที่จะมีให้เลือก2อย่าง คือไปเฝ้า หรือรอให้ไปส่ง


"  หนีกลับ " จริงๆวันนี้ผมต้องรอให้พวกเขามารับพากลับหรือไม่ก็ถูกหิ้วให้ไปเฝ้าเหมือนทุกทีนั้นแหละ แต่วันนี้ฟ้าครามอยากนอน! ตัวเลือกที่สามเลยโผล่มา  แอบงอนๆนิดหน่อยด้วยที่เมื่อคืนบอกให้พอไม่พอเล่นเกือบยันเช้า เพราะงั้นวันนี้ผมจะหนีกลับ!!


" แม่บ้านใจกล้าหรอ " เขามีแต่พ่อบ้านใจกล้าไม่ใช่หรอนาย?


" ไม่รู้ไม่ชี้ กลับกันเถอะ "


แน่นอนว่าผมหนีกลับจริงๆ  ตอนลงมาจากห้องเรียนฟีลเหมือนแอบไปขโมยของใครมาแล้วกลัวเจ้าของจับได้ มองซ้ายมองขวาตลอด  เดินก็ต้องรีบเดิน  จังหวะไหนวิ่งได้ไอฟ้าคนนี้ก็วิ่ง ใจนี้เต้นตึกตักตึกตักอยากบอกว่ารักจังเลย ถุ้ย!  หมายถึงใจเต้นเพราะตื่นเต้นกลัวโป๊ะกลางทางมาก  กว่าจะถึงห้องเหงื่อท่วม และแน่นอนว่าเวลาแห่งความสุขต่อจากการเรียนมาหนักๆ คือการได้นอน!  ไม่รอช้าผมรีบดีดตัวเองลงไปนอนบนเตียงนุ่มๆ เปิดแอร์เย็นๆให้ช่ำปอดหลังจากต้องเจอกับสภาพอากาศร้อนแรงแทบทั้งวัน   นอกจากนี้ยังทำการเบิกไอเท็มผ้าห่มและตุ๊กตาเน่า แค่นี้ผมก็หลับฝันดีแล้ว 








วิน พาร์ท



ผมที่รีบเคลียร์งานจนได้โอกาสกลับมาก่อนพวกมันเป็นต้องเบรคตัวเองเกือบหัวทิ่ม  เมื่อมาถึงแล้วรับรู้ความจริงว่าฟ้าครามหนีกลับห้องโดยไม่บอกไม่กล่าว.. เล่นทำเอาตกอกตกใจนึกว่าน้องโดนใครฉุดไป  ปกติน้องจะเป็นเด็กดี เชื่อฟังว่านอนสอนง่าย และแม้แต่พวกผมมาช้าแค่ไหนจากการติดธุระน้องมักจะยอมรออยู่เสมอ  แต่คราวนี้น้องหนี  ถ้านายมันไม่แอบไลน์มาบอกพวกผมคงตามหาจนหัวหมุนแน่ ไม่ก็คงไปแจ้งความคนหาย... หรือจะเป็นเพราะฟ้าครามอยากประกาศศักดาความเป็นเมีย ถึงคิดจะดื้อขึ้นมา   แน่นอนว่าต่อให้ดื้อกว่านี้ผมยอมได้ แต่บางอย่างคงต้องมีดุบ้างถ้ามันเกินไป อย่างเช่นการหายไปไม่บอก.. กลัวจริงๆว่าน้องจะเป็นอันตราย ไม่อยากให้คาดสายตา จะให้น้องสอบเทียบแบบก้าวกระโดดข้ามชั้นมาก็ไม่ได้ หรือพวกผมจะลงมาเรียนกับน้องก็ไม่ได้อีก ในเมื่อคนละคณะกัน จับฝังจีพีเอสดีมั้ยนะ  หรือจับล่ามโซ่ไว้ดี
ระหว่างที่คิดผมก็รีบเร่งฝีเท้าไปด้วยเพื่อที่จะได้ถึงห้องพักของฟ้าครามไวๆ  อยากเจอน้องใจจะขาด ไม่ได้เห็นหน้าน้องตั้งเกือบ5ชั่วโมง    อีกอย่างพวกผมแอบวางแผนไว้ว่าจะชวนฟ้าครามมาอยู่ด้วยกัน แต่ถ้าน้องไม่สะดวกพวกผมก็จะทำการถวายตัวเองมาอยู่กับน้องแทน แต่ก่อนอื่นคงต้องจัดการเปลี่ยนที่นอนใหม่ เตียงเล็กเกินไป อัดกันนอนหลายคนไม่สะดวก 



เปิดประตูเข้ามาในห้องเป็นไปตามคาด  พบก้อนกลมๆม้วนตัวกับผ้าห่มอยู่บนที่นอนจนแทบไม่เห็นใบหน้า  น้องหนีกลับมาอยู่นี่จริงๆสินะ   ผมไม่รอช้ารีบตรงเข้าไปหาทันที


ฟอดดดดดด


หนีมาก่อนต้องโดนลงโทษ   ผ้าห่มของฟ้าครามถูกผมดึงลงจนสามารถเห็นหน้าน้องได้ชัดเจน ดวงตากลมใสที่มักมองมาที่ผม  จมูกโด่งรั้น ไหนจะริมฝีปากที่ชอบยิ้มสดใสส่งมาให้นั้นอีก  ผมจัดการหอมแก้มฟ้าคราม กลิ่นหอมเฉพาะตัวยิ่งทำให้อยากจับฟัดแก้มแรงๆ   ฟ้าครามขนาดตอนนอนหลับยังน่ารัก  แบบนี้ไงถึงอดใจทำเรื่องอย่างว่าไม่ไหว   นับวันก็ยิ่งน่ารักขึ้น โดยเฉพาะตอนนี้ที่เริ่มมีน้ำมีนวลขึ้นมา ว่าแล้วก็ขอหอมน้องอีกทีให้หายคิดถึงสักหน่อย   ลัทธิหลงเมียผมคงหนีไม่พ้นแล้วละ


  ฟอดดดดด 


"  งืออ  "     เจ้าตัวคงนอนไม่สบายตัวถึงเริ่มส่งเสียงแปลกๆออกมา ยกเว้นผมที่หอมแก้มน้องจนชื่นใจนั้นแหละ  ปล่อยให้นอนก่อนแล้วกันเดี๋ยวตื่นมาทั้งที่นอนไม่พอจะงอแงอีก 



กว่าฟ้าครามจะตื่นไอพวกนั้นก็พากันกลับมาอัดกันอยู่ในห้องจนครบ  เซงชะมัด อดจู๋จี๋กับน้องสองคน  


" มากันตอนไหนครับ  "  ฟ้าครามขยับมานั่งห้อยขากับเตียง  ถามพวกผมทั้งที่ตายังลืมไม่ขึ้น   การที่นั่งแบบนี้ทำให้เห็นชัด  เจ้าตัวยังอยู่ในชุดเดิมที่ใส่ไปเมื่อเช้า ใส่แม้กระทั่งฮู้ดคงง่วงมากถึงนอนทั้งสภาพนี้  แอบรู้สึกผิดเหมือนกันที่พอได้ทำก็เล่นยันเช้า  แต่ถามว่าถ้ามีครั้งหน้าจะยอมใจดีปล่อยน้องนอนไวๆมั้ย ตอบเลยว่าไม่... 


"  พึ่งมาได้สักพัก  // หิวมั้ย  "  อิฐรีบตอบน้องคนแรก  ตามมาด้วยคำถามจากวา  ฟ้าครามพยักหน้าลุกขึ้นยืน ตรงเข้าไปกอดไออิฐที่อยู่ใกล้ที่สุด  ตาร้อน..อิจฉาจนตาร้อนพวกคุณเคยเป็นมั้ยละ


" กอดพี่ด้วยสิ "  ไม่ยอม ถ้ากอดอิฐต้องกอดผมด้วย  ฟ้าครามไม่ขัดข้องเดินเข้ามากอดผมด้วย  ผมจัดการหอมหน้าผากไปหนึ่งที ยังไม่ทันได้ทำอะไรเพิ่มอีกน้องก็เดินไปกอดวากับนทีจนครบทุกคน   คงกลัวพวกผมทะเลาะกันเพราะไม่ได้กอดจากน้องทุกคน 


"  ฟ้าอยากลดน้ำหนัก "


" ไม่ได้ " พวกผมสี่คนพูดพร้อมกันทันที  กว่าจะแอบขุนเนียนๆจนน้องน่ารักน่ากอดขนาดนี้  ใครไปว่าอะไรน้องถึงวนกลับมาเรื่องน้ำหนักอีกทั้งที่เจ้าตัวล้มเลิกไปได้สักพักแล้ว


" ฟ้าอ้วนแล้ว  มีแก้ม  มีเหนียงด้วย " ไม่พูดเปล่า ฟ้าครามยังหดคอเข้าหากันโชว์เหนียงกับแก้มย้วยๆให้พวกผมดู   เห็นแบบนั้นเป็นต้องกลั้นหัวเราะจนไหล่สั่น น้องน่ารักนะ แต่ไม่คิดว่าจะกล้าถึงขั้นโชว์เหนียงให้ดูไง


" ไม่อ้วนหรอก  น่ารักแล้ว "  นทีบอกน้อง  ชมฟ้าน่ารักจนน้องเขินหน้าแดง ถ้าพวกผมไม่ใช่คนที่ชอบฟ้าครามเหมือนกันคงบอกไปแล้วว่าเหม็นความรัก   คนอะไรหยอดเก่ง


" ถ้าฟ้าลดน้ำหนัก  ชาบู หมูกะทะ ขนม ต้องอดกินด้วยนะ ไขมันจากอาหารพวกนี้มันเยอะ "  คราวนี้วาเริ่มหยิบยกเหตุผลมาพูด ดูมีหลักการ แต่จากประสบการณ์ที่อยู่กับมันตั้งแต่ในท้องแม่ ดูออกนะว่าพูดไปงั้นแหละ ความเป็นจริงคือไม่ยอมให้ลดหรอก
แล้วน้องก็ยอม เพราะไม่อยากอดกินของอร่อย


ชีวิตประจำวันดูเรื่อยๆเอื่อยๆ พวกผมดูมีเวลาว่างมากจนมาหมกตัวกับฟ้าครามได้ทุกวี่ทุกวัน  จริงๆแล้วตรงกันข้าม งานพวกผมเยอะมาก ทั้งกิจกรรมของทางมหาลัยที่ต้องรับผิดชอบผลมาจากตำแหน่งเจ้าชายที่ตอนปี1 เคยเห็นว่ามันน่าสนุกดีเลยไปสมัคร ไหนจะงานของอาจารย์ยิ่งเรียนปี3 งานไม่น้อยเลย  ถ้าไม่ใช่เพราะอยากอยู่กับน้องจนต้องรีบทำให้เสร็จโดยไว ป่านี้คงโดนกองงานทับตาย บางทีก็ต้องดองงานไว้ ไม่ก็ต้องรวมหัวช่วยกันทำกับพวกมันไม่งั้นไม่เสร็จ  ผมไม่อยากปล่อยน้องอยู่คนเดียว เดี๋ยวพวกแมงวี่แมงวันมันจะมาตอม  คงเป็นที่มาของคำว่า ' ต่อให้ไม่มีเวลาแค่ไหน แต่ถ้าคุณสำคัญ เขาก็จะหาเวลามาหาจนได้  ' ความพยายามของคนเราไม่เท่ากัน อยู่ที่คุณคิดจะทำมันรึป่าวแค่นั้นเอง


แชะ ! 


" อุ้ย   ลืมปิดเสียง "


" หืมม "  ผมหันไปมองฟ้าครามที่ยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูปโดยไม่บอกไม่กล่าวในขนาดที่ตอนนี้พวกผมลงมานั่งกองช่วยกันเคลียร์งานของวันพรุ้งนี้จะได้เหลือไม่เยอะ ยังต้องมีนำเสนองานหน้าชั้นอีก บอกแล้วไงว่างานเยอะ   เร็วๆนี้คงมีรอบคัดเลือกเจ้าชายรอบสุดท้ายแล้วด้วย ไม่พ้นต้องเตรียมโชว์สินะ


" อยากถ่ายรูปทำไมไม่บอกละ จะได้เก๊กหล่อๆ " 


" อยากได้อารมณ์ภาพแบบธรรมชาติครับ " ฟ้าครามขยับลงมานั่งรวมกับพวกผม  ส่งมือถือที่ถ่ายรูปไปเมื่อครู่ให้ดู ถ่ายสวยดีนะ ในภาพเป็นรูปผู้ชายห่ามๆสี่คนนั่งก้มหน้าก้มตาช่วยเพื่อนทำงาน แม้จะเรียนต่างคณะกัน    ซึ่งในภาพวามันกำลังหยิบกระดาษยกขึ้นมาดู  ส่วนไออิฐกับทีกำลังเถียงอะไรกันอยู่สักอย่าง ส่วนผมนั่งเหม่อ.. หน้าตาแต่ละคนตลกดี ต่อให้หล่อแต่ไม่รอดสักคน


" ถ่ายด้วยกันสิ "  นทีเป็นคนชวน คราวนี้พวกผมรีบวางงานจัดท่าทางเตรียมพร้อมสำหรับถ่ายรูป ซึ่งฟ้าครามก็ตั้งท่ารออยู่แล้ว  น้องยิ้มให้กล้อง พวกผมยิ้มเหมือนกัน ยกเว้นไอทีไว้คนที่ยิ้มไม่เก่งเลยได้แค่ทำหน้านิ่งมุมปากขยับยิ้มประหลาด

แชะ ! 


ภาพแรกที่เราอยู่ด้วยกันถูกถ่ายขึ้น  ฟ้าครามส่งรูปนั้นให้พวกผมทุกคน  เห็นที่คงต้องทำแชทกลุ่มแล้วละ เผื่อครั้งต่อๆไปเราถ่ายรูปด้วยกันอีกจะได้ไม่ต้องส่งหลายทอด









-------------------------------------------

หายไปหลายวัน คิดถึงกันมั้ยเอ๋ยยยย
ช่วงนี้ไรท์ต้องทำกิจกรรมทางมหาลัยถี่มากเจ้าค่ะ เลยไม่ค่อยมีเวลามาอัพ
เนื้อเรื่องที่วางไว้หลังจากเอื่อยเฉื่อยมานานเริ่มเข้าที่เข้าทางแล้ว  ต่อจากนี้อาจมาอัพสองสามวัน1ตอน ไม่ก็แล้วแต่ความสะดวกและระยะเวลา แต่จะพยายามอัพทุกวันไม่ก็อัพถี่ๆเหมือนช่วงแรกแน่นอนค่ะ  หวังว่ารีดเดอร์จะไม่เบื่อกันสะก่อนนะคะ ❤️

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 136 ครั้ง

189 ความคิดเห็น

  1. #112 demian-me (@demian-me) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 20:36
    อิจฉาฟ้าครามโว้ยยย
    #112
    0
  2. #110 Lolo02 (@Lolitar0002) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 21:14
    อิจฉาน้องได้ไหม 55555
    #110
    0
  3. #109 333Soraa333 (@333Soraa333) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 12:58

    สู้ๆนะคะ
    #109
    0
  4. #108 KDef (@DOKJB) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 09:42
    น้องน่ารักกรุบกริบบบบบ
    #108
    0
  5. #107 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 22:36
    มีหลัวดี อิอิ
    #107
    0