(END) BoubleB #บับเบิ้ลบี [MarkBam]

ตอนที่ 8 : Chapter 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,017
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 101 ครั้ง
    23 พ.ย. 62


" เอ๊ คุณมาร์ช "

" ... "

" วันนี้ผมไม่มีงานนิครับ " คนตัวเล็กถามออกไปด้วยความงงงวย ว่าวันนี้ตนไม่มีงานไม่ต้องไปไหน แล้วอีกฝ่ายมาปรากฏตัวยืนอยู่ที่หน้าบ้านของตนได้อย่างไร

" ก็ไม่ได้มาทำงานเหมือนกัน "

" เอ่อ แล้ว ? " ตนยังคงถามต่อไปเมื่อไม่ได้คำตอบที่กระจ่าง

" ไปข้างนอกกันไหม " เอ๊ เดี๋ยวนะ! นี้คุณมาร์ชตัวจริงหรือเปล่า อะไร ทำไม โอ๊ย งงไปหมด ไม่เห็นบอกกันก่อนว่าจะมา เขายังอยู่ในชุดนอนอยู่เลย น่าอายชะมัด

    นั้นสิ งงเหมือนกัน ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมตนถึงต้องมาหาอีกฝ่ายที่นอกเหนือเวลางานอย่างวันนี้ ก็แค่เห็นว่าวันนี้หยุดพัก ก็แค่เห็นว่าวันนี้ไม่ต้องทำงาน ก็แค่คิดว่าอยู่บ้านเฉยๆคงน่าเบื่อ ก็แค่กลัวว่าเจ้าตัวจะยังกังวลกับเรื่องเมื่อวานที่เพิ่งเกินขึ้นเมื่อวาน ก็แค่อยากให้เจ้าตัวมีความสุขและยิ้มเยอะๆอย่างเคย ก็แค่เป็นห่วงอีกฝ่าย ก็แค่นั้นเอง... 

ยังไม่รู้หรอกว่าคุณเขาจะพาไปไหน แต่ก็ตอบตกลงไปแล้ว ก็ดีเหมือนกัน เพราะไม่รู้ว่าจะทำอะไรนอกจากนอนและก็นอน เพราะตอนนี้ตนก็ยังไม่มีอารมณ์จะแต่งเพลงหรือทำอะไรทั้งนั้นแหละ ออกไปข้างนอกสักหน่อยก็คงดีเหมือนกัน

    เมื่อตอบตกลงว่าจะไป ตนก็เจ้าบ้านมาอาบน้ำอาบท่าทำธุระส่วนตัวทันทีคุณเขาจะได้ไม่ต้องรอนาน และเมื่อทุกอย่างพร้อมเราก็ออกมากันเลย และก็แน่นอนว่าวันนี้ยูโนไม่ได้มาด้วย เพราะเจ้าตัวมีธุระไปข้างนอกเหมือนกัน ทำให้วันนี้เขากับคุณมาร์ช เราออกมาด้วยกันแค่สองคนเท่านั้น ที่นอกเหนือเวลางาน แปลกๆดีเหมือนกันแหะ 

" เราจะไปไหนกันหรอครับ " ตนถามออกมาในขณะที่เรากำลังอยู่บนท้องถนน

" ไม่รู้เหมือนกัน "

" อ่าว " ส่งเสียงเหวออกไปเมื่อคุณเขาตอบมาแบบนั้น

" คุณอยากไปไหน "

" คุณมาร์ช ผมคิดไม่ออกเลยครับ "

" งั้นไปบ้านผมไหม "

" ... " ห้ะ เดี๋ยวนะ ไปบ้านหรอ 


จู่ๆคุณเขาก็หันหน้ามาเอ่ยปากชวนไปบ้าน แถมยังทำหน้าตาเฉยอีก ส่วนเขาน่ะดันเขินขึ้นมาเฉยเลย บ้าปะวะ คิดอะไรอยู่ไอ้บีเลิกเพ้อเจ้อ คนรู้จักกันเขาก็ไปบ้านกันได้เป็นเรื่องปกตินั่นแหละ เลิกตบตีกับความคิดในหัวตัวเองเสร็จก็พยักหน้ากลับไป คุณมาร์คจึงพาขับรถมาที่บ้านของคุณเขาทันทีเมื่อเราไม่รู้ว่าจะไปไหนดี

.

.


     ก็รู้หรอกว่าคุณมาร์ชรวย แต่ก็ไม่คิดว่าจะรวยขนาดนี้ปะวะ ให้ตายนี่มันไม่เรียกว่าบ้าน นี่มันคฤหาสน์ชัดๆ ทำตัวไม่ถูกเลยทีนี่ กลัวจะทำตัวเด๋อด๋า ก็ไม่เคยมาที่แบบนี้มาก่อนนิหว่าแปลกๆอ่ะ ดูแล้วคงจะเป็นครอบครัวใหญ่สินะ จากการที่คุยๆกันมา ทำให้รู้ว่าอีกฝ่ายมีพี่น้องหลายคนและก็มีหลานๆหลายคนเช่นกัน แล้วก็อีกอย่างพี่ๆน้องๆของคุณเขาน่ะไม่มีใครโสดสักคน เหลือแค่คุณมาร์ชนี่แหละที่ยังครองโสดอยู่คนเดียว 


เมื่อเข้ามาด้านในรั้วบ้านได้ พอจอดรถเสร็จ คุณมาร์ชก็ดับเครื่องยนต์แล้วก็เดินลงจากรถไปทันที เหลือแต่เขานี่แหละที่ยังนั่งนิ่งอยู่เพราะทำตัวไม่ถูก " ถึงแล้ว " คุณมาร์ชเปิดประตูให้และพูดออกมาเลยทำให้เขาหลุดออกจากพะวังของตัวเอง 


ตนค่อยๆก้าวขาลงมา เมื่อมองไปก็พบกับหลายๆคนที่ยืนมองมาอยู่ก่อน เขาจึงส่งยิ้มให้ทั้งเหล่าคุณแม่บ้านและพ่อบ้านที่ต่างจ้องมองมาเป็นตาเดียว จู่ๆก็เก้อเขินแปลกๆกับสายตาเหล่านี้ สักพักคุณมาร์ชก็เอื้อมมือมาจับที่ข้อมือของเขาไว้และพากันเดินเข้าไปข้างในด้วยกัน เมื่อเข้ามาแล้วก็พบชายหญิงมีอายุคู่หนึ่งที่นั่งอยู่กลางบ้านในส่วนห้องรับแขก เขาเดาว่าท่านทั้งคู่น่าจะเป็นคุณพ่อคุณแม่ของคุณมาร์ช จึงยกมือขึ้นไหว้กล่าวสวัสดี อีกฝ่ายรับไหว้ตอบและส่งยิ้มให้มากับเขาเช่นกัน ทำให้คลายกังวลไปได้นิดหน่อย


" ตัวจริงหล่อกว่าในทีวีนะ " เป็นคุณพ่อของคุณมาร์ชที่เอ่ยทักเขาออกมาก่อน

" น่ารักต่างหากล่ะคะ " และเป็นคุณแม่ของคุณมาร์ช ที่แซวชมออกมาเหมือนกัน

" ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ " ตนพูดเสียงอ้อมแอ้มกลับไป พร้อมกับส่งยิ้มแหยๆไปให้ผู้ใหญ่ทั้งสองหนึ่งที เพราะเริ่มเขินนิดๆที่พวกท่านเอ่ยชมกันซึ่งหน้าแบบนี้ ตนเหลือบหันไปมองคุณมาร์ชที่นั่งอยู่ข้างๆซึ่งไม่ได้พูดอะไรออกมา เพียงแค่ส่งยิ้มมาให้เขาเท่านั้น จากนั้นอีกฝ่ายก็หันไปคุยกับพ่อแม่ของตัวเองแทน ตนจึงนั่งเป็นผู้ฟังดีที่

โฮ่งๆ~ จู่ๆก็มีสุนัขตัวจิ๋วตัวหนึ่งวิ่งเข้ามาหาเขา เข้ามาคลอเคลียพันแข้งพันขาของเขาไว้ พร้อมกับส่งเสียงเห่าน่ารักๆออกมา ตนจึงก้มลงไปจับเจ้าสัตว์หน้าขนสี่ขาตัวนี้ขึ้นมาไว้บนตักพลางเอามือลูบหัวทุยๆนั้นไปด้วย น่ารักจริงๆ

" ไมโล "

" ครับ? " จู่ๆคุณเขาก็พูดขึ้นมาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย จึงต้องถามย้ำอีกครั้ง

" ชื่อไมโล "

อ่า เจ้าสุนัขตัวนี้ชื่อไมโลสินะ น่ารักสมชื่อเลย ขนสีขาวน้ำตาลๆ กลมๆ ตัวเล็กๆ เหมือนเจ้าก้อนไมโลคิ้วท์เลย

" น่ารักจังครับ "

" อือ น่ารัก " หมายถึงคนอุ้มน่ะนะ ไม่ใช่เจ้าไมโล 


หึ เขาไม่เคยเห็นบีบีในโหมดนี้มาก่อน ไม่คิดว่าจะชอบเจ้าไมโลขนาดนี้ อือ เจ้าตัวก็น่ารักจริงๆอย่างที่บอกนั้นแหละ เขาไม่ได้โกหกสักนิด

    

อยู่ๆก็ตัดสินใจชวนพาบีบีมาบ้านของตัวเอง เพราะอะไร ก็ยังไม่แน่ใจเหมือนกัน ก็แค่อยากพามาแค่นั้น เหตุผลมีแค่นี้เลย เวลาเริ่มผ่านล่วงเลยไป ก็เริ่มคิดกับตัวเองว่าเขาจะชวนอีกฝ่ายทำอะไรดี เพื่อไม่ให้น่าเบื่อจนเกินไป


" อาบน้ำให้ไมโลกันไหม " จึงลองถามดู

" ได้หรอครับ !! " เจ้าตัวส่งเสียงดังออกมาคล้ายคนตื่นเต้น ดีอกดีใจ หึ เหมือนเด็กเลย 


นี่ก็คงเป็นอีกมุมนึงที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน และคงไม่ค่อยมีใครได้เห็นสินะ คงไม่มีใครรู้ว่าบับเบิ้ลบี พอนอกเวลางาน ที่ไม่ใช่ศิลปินนักร้อง ก็คือคนปกติธรรมดาๆคนนึง ที่สดใส ไม่มีพิษมีภัยกับใคร ไม่เข้าใจเหมือนกัน ว่าทำไมแอนตี้บางคนถึงไม่ชอบบีบี เขาไม่เข้าใจจริงๆ


     เราพากันเดินออกมายังสนามหญ้าข้างบ้าน บีบีเป็นคนอุ้มเจ้าไมโลออกมา ส่วนเขาเป็นฝ่ายไปหาแชมพูอาบน้ำสุนัขมาให้ และเมื่อทุกอย่างพร้อมเราก็เริ่มลงมือทันที

" จะไม่กัดใช่ไหมครับ " เจ้าตัวถามออกมาด้วยสีหน้าเหยเกนิดๆ

" ไม่หรอก "

" หึ โอเคครับ คุณมาร์ชเทแชมพูตรงนี้หน่อยครับ "

ต่างฝ่ายต่างตั้งอกตั้งใจที่จะช่วยกันอาบน้ำเจ้าไมโล เราช่วยกันจับและช่วยกันฟอกแชมพูให้มัน จนกลิ่นหอมกระจายฟุ้งเต็มไปหมด และก็เริ่มใช้น้ำเปล่าล้างฟองที่ตัวไมโลออกจนหมด สักพักเจ้าไมโลก็เกิดสะบัดๆตัวเองจนน้ำที่เกาะอยู่บนตัวกระจายออกมา จนทำให้เราเปียกปอนด์กันทั้งคู่

" เฮ้ หยุดนะ "

" ไมโลหยุด ฮ่าๆ "

    ต่างคนต่างร้องห้ามปราม และต่างคนก็ต่างหัวเราะส่งเสียงดังกันออกมา สักพักเจ้าไมโลก็วิ่งหนีไปเหลือแค่เราสองคนที่ยังยืนหัวเราะอยู่ตรงนี้ เป็นครั้งแรกเลยนะที่เขาเห็นคุณมาร์ชหัวเราะและยิ้มกว้างขนาดนี้น่ะ อยากจะเห็นแบบนี้บ่อยๆจัง 


จู่ๆคุณมาร์ชก็เขยิบเข้ามาใกล้ จนเขาต้องแหงนหน้าขึ้นเพื่อมองอีกฝ่าย คุณเขาเอื้อมมือเข้ามาใกล้ที่ใบหน้าของตน และค่อยๆใช้นิ้วโป้งแตะลงมาบนโหนกแก้มข้างซ้ายเบาๆ ค่อยๆบรรจงไล่เช็ดบางอย่างที่ติดอยู่บนใบหน้าอย่างเบามือ " เปื้อนฟองน่ะ " ในขณะที่สายตาของเราก็ยังคงเชื่อมโยงถึงกันตลอดเวลา


ตึกๆๆ ให้ตายเถอะ นี้มันคือเสียงหัวใจของตัวเขาเอง อยู่ๆใจมันก็เต้นแรงซะงั้น เต้นออกมาจนเสียงดังจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน เขาทำตัวไม่ถูกจริงๆ ไอ้เขินก็เขินแต่ก็ต้องคีปลุคทำนิ่งไว้ จึงเสตาหนีไปอีกทางเลือกก้มลงมามองสิ่งของที่อยู่ในมือของตัวเองแทน ตอนนี้ตนถือสายยางไว้อยู่ จู่ๆก็คิดอยากแกล้งคุณเขาคืนบ้าง เพราะคุณมาร์ชน่ะชอบแกล้งทำให้ตนเสียอาการบ่อยๆ จึงแกล้งโดยการเอาสายยางไปฉีดใส่คุณเขา 


" คุณก็เปื้อน ผมล้างให้ " 

" หึ คุณแกล้งผม "

" เปล๊าาา เฮ้ หยุดนะคุณมันเปียก "

สุดท้ายต่างคนก็ต่างชุดกระชากแย่งเจ้าสายยางเส้นนี้กันไปมา จนทำให้กลายเป็นเราเปียกโชกด้วยกันทั้งคู่ แต่เราทั้งคู่กับไม่ได้สนใจเรื่องนั้นกันเลยสักนิด เพราะเราต่างสนุกกันอยู่ และก็หัวเราะกันออกมาจนเสียงดัง นานแค่ไหนแล้วนะที่ตัวเขาไม่ได้ทำอะไรบ้าๆบอๆแบบนี้ สนุกเป็นบ้าเลย

     ในขณะที่คนสองคนกำลังเล่นน้ำกันอยู่ที่ข้างบ้านอย่างสบายใจ คนหลายคนที่ด้านในก็ต่างมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกหลากหลายเช่นกัน แปลกใจที่นายน้อยของบ้านอยู่ๆก็พาใครบางคนเข้ามา แถมเป็นดาราซะด้วย ไม่รู้ว่าไปสนิทสนมกันถึงขั้นไหน ถึงได้เล่นอะไรกันแบบนี้ด้วยกันได้ ดูแปลกดีแต่ก็รู้สึกดียังไงก็ไม่รู้บอกไม่ถูกดูเหมาะสมกันดี 


ต่างจากชายหญิงมีอายุคู่หนึ่งผู้เป็นนายของบ้านที่หันมามองหน้ากันด้วยความเข้าใจและยิ้มกว้างออกมา เข้าใจว่าลูกชายของตนคงเปลี่ยนไปแล้วล่ะสิ ในทางที่ดีน่ะนะ และคงจะไม่ใช่เจ้าชายน้ำแข็งผู้ไม่มีหัวใจอย่างที่ใครต่อใครพูดอีกแล้ว เขารู้ว่าลูกของเขาคงจะมีใจหรือชอบพออีกฝ่ายอยู่แน่นอน ถึงแม้เจ้าตัวจะไม่พูดออกมา ไม่งั้นเจ้าตัวคงไม่พามาที่บ้านแน่ๆ เขาทั้งคู่ก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอกนะ ไม่ว่าจะหญิง หรือชาย ถ้าลูกเขารักใคร่ใคร พวกเขาก็รับได้หมดนั่นแหละ ขอแค่เป็นคนดีก็พอ

.
.

    หลังจากหยุดเล่นน้ำกันแล้ว ตนก็พาบีบีเข้ามาด้านในบ้านทันที เพราะเริ่มเย็นและนานไปอาจจะเป็นไข้ได้ จึงพาเจ้าตัวขึ้นไปอาบน้ำอาบท่าเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องของตนและให้อีกฝ่ายใส่เสื้อผ้าของเขาไปก่อน ส่วนตัวเขาจะไปอาบน้ำที่ห้องอื่นแทน

และเป็นตัวเขาเองที่อาบน้ำเสร็จก่อน จึงกลับเข้ามานั่งรอในห้องแทน กำลังนั่งเช็ดผมตัวเองอยู่บนเตียง รอไม่นานนักคนด้านในห้องน้ำก็เปิดประตูออกพร้อมกับโพล่ออกมาแค่หัวเท่านั้น พร้อมกับจ้องมองมาที่เขาและทำหน้ายุ่งๆส่งมาอีก

" คุณมาร์ช คุณไม่มีเสื้อผ้าไซร์เล็กกว่านี้หรอ " เจ้าตัวที่โผล่มาแต่หัวส่งเสียงงุ้งงิ้งถามออกมา

" ไม่มี "

" แต่.. "

" ออกมาให้ดูหน่อย " เจ้าตัวจึงค่อยๆก้าวขาออกมาทีละข้าง เมื่อตนพูดไปแบบนั้น


หึ เขาหลุดขำพรืดออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ เลยทำให้อีกฝ่ายหน้ายุ่งกว่าเดิม เจ้าตัวค่อยๆเดินเข้ามาหาเขา เข้าใจแล้วว่าทำไมเจ้าตัวถึงได้ถามว่ามีเสื้อผ้าที่ไซส์เล็กกว่านี้ไหม เพราะว่าเสื้อยืดOver Size ของเขานั้น เมื่ออยู่บนตัวของเขามันกลับดูพอดี แต่พออยู่บนตัวของอีกฝ่ายแล้ว ดันเหมือนเจ้าตัวขโมยเสื้อพ่อมาใส่ยังไงอย่างนั้นเลย


" หยุดขำผมเลยนะคุณมาร์ช "

" เปล่า ผมไม่ได้ขำ "

" ... " เจ้าตัวยังคงน่ายุ่งกว่าเดิม เพราะไม่เชื่อในคำตอบของเขา

" โอเคหยุดแล้วๆ ใส่แบบนี้ก็ไม่เป็นไร น่ารักดี " จนต้องตอบไปอีกครั้งโดยที่ไม่มีการโกหกใดๆ

เหอะ ให้ตาย ไอ้เราก็อุตส่ากังวลแทบแย่ ว่าใส่แล้วจะตลกเลยไม่มั่นใจถึงไม่กล้าเดินออกมา แต่อีกฝ่ายดันมาชมซะงั้นว่าน่ารักดี บ้าเถอะ อย่างเขาต้องหล่อหรอก ถึงจะถูก 


" หิวไหม " เลิกคิดถึงเรื่องเสื้อผ้าแล้วไปสนใจเรื่องปากท้องแทน เอาจริงๆตอนนี้ก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกัน จึงพยักหน้าตอบกลับไป เราทั้งคู่จึงพากันเดินออกมาจากห้องด้วยกัน และเดินลงไปที่ห้องครัวด้านล่างทันที


" อยากกินอะไร "

" คุณมาร์ชจะทำหรอครับ " ตนถามให้แน่ใจอีกครั้ง 

" อืม "

" ข้าวผัดได้ไหมครับ " เลือกเอาเมนูง่ายๆแทน

    อีกฝ่ายพยักหน้าตกลงจากนั้นก็เริ่มลงมือทันที เขาที่กำลังจะเข้าไปช่วยก็โดนห้ามไว้ซะก่อนพร้อมบอกให้นั่งรอ ตอนแรกก็ตื้ออยู่สักพักว่าจะช่วยให้ได้ สุดท้ายก็ต้องยอมมานั่งรอดีๆ เพิ่งรู้จริงๆว่าคุณมาร์ชทำอาหารเป็นด้วย จะเก่งเกินไปแล้วนะ 


ตนเอามือท้าวคางไว้และนั่งท้าวแขนลงไปบนเคาน์เตอร์ในห้องครัว มองดูคุณมาร์ชที่ตั้งอกตั้งใจทำข้าวผัดอย่างคล่องแคล่ว ทะมัดทะแมง คุณเขาน่ะมีเสน่ห์มากๆเลยเวลาตั้งใจทำอะไรสักอย่าง เชื่อว่าข้าวผัดมื้อนี้มันคงจะต้องอร่อยมากแน่ๆ


" หน้าตาน่าทานจังครับ " ตนพูดไปตามความจริงไม่มีการพูดเอาใจใดๆสักนิด

" อืม "

" ผมชิมเลยนะ " พูดจบก็ตักข้าวใส่ปากตัวเองทันทีหนึ่งคำ เคี้ยวๆไป แล้วก็พบว่า..

" หืม อร่อยมากเลยครับ "

     หึ หลุดยิ้มกว้างออกมาอีกแล้ว ครั้งที่เท่าไหร่ได้แล้วนะของวันนี้ ที่เขายิ้มและหัวเราะออกมาจนนับครั้งไม่ถ้วนเป็นเพราะบีบี ส่วนอาหารนี่ก็ไม่เคยทำให้ใครกินมาก่อนเหมือนกันนอกจากคนในครอบครัว เป็นครั้งแรกเหมือนกันที่เขาตั้งใจทำมันขนาดนี้ ดีใจที่อีกฝ่ายชอบฝีมือของตน ไว้จะทำให้กินบ่อยๆก็แล้วกันนะ

เราทั้งสองต่างคนต่างทานกันไปคุยกันไป บรรยากาศบนโต๊ะอาหารมื้อนี้จึงเป็นไปด้วยดี รู้สึกดีเหมือนกันที่ได้ทำอะไรแบบนี้ด้วยกัน จนเราต่างทานกันเสร็จก็มานั่งเล่นกันต่อที่ห้องรับแขก พร้อมกับมีเจ้าไมโลอยู่ด้วย จนตอนนี้เริ่มมืดค่ำและน่าจะได้เวลากลับแล้ว แต่อยู่ๆก็เกิดเหตุไม่คาดคิดเมื่อท้องฟ้าด้านนอกกับมีฝนตกเทลงมาห่าใหญ่ จนกลายเป็นตกหนักอย่างต่อเนื่องอย่างนี้

" ดูท่าจะตกนานเลยนะครับ "

" อืม "

" ... "

" กลับเลยไหม เดี๋ยวผมไปส่ง " คุณมาร์ชพูดถามเหมือนเป็นเรื่องปกติ

" แต่อันตรายนะครับฝนตกหนัก " แต่มันไม่ใช่สำหรับเขา เพราะมันอันตรายเกินไป

" ... "

" งั้นเดี๋ยวผมให้ยูโนมารับก็ได้ครับ " จึงลองเสนอทางเลือกดู

" นั่นก็อันตรายเหมือนกัน " แต่ก็โดนขัดอยู่ดี

" ... "

" งั้น ค้างที่นี่ไหม "

    ครึม!! เป็นเสียงของท้องฟ้าด้านนอกเอง ที่ส่งเสียงคำรามออกมา กับแสงวูบวาบของสายฟ้าลงมาหนึ่งครั้ง และมาพร้อมกับสายฝนที่สาดเทลงมาอย่างหนัก แล้วก็เป็นเสียงของใจเขาเองเหมือนกันที่ดังก้องอยู่ข้างในตอนนี้ น นอนค้างที่นี่หรอ บ้าไปแล้ว เขาจะกล้านอนได้ยังไง สู้รอให้ฝนหยุดแล้วกลับบ้านตัวเองดีกว่า 


ครึม!! แต่ดูจากสถานการณ์ด้านนอกตอนนี้แล้ว ดูเหมือนว่าคืนนี้ฝนคงจะตกหนักอย่างนี้ตลอดทั้งคืนแน่ๆ และก็ดูเหมือนว่าไม่มีท่าทีว่าจะหยุด ถ้างั้น..


ตัดสินใจหันกลับมามองคุณมาร์ชที่ยืนอยู่ข้างๆกันอีกครั้ง และก็พบกับสายตาที่จ้องมาอยู่ก่อนหน้าแล้ว เหมือนกำลังรอคำตอบ...สุดท้ายเขาก็เลือกตอบออกไป

" ก็ได้ครับ " คงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากนี้แล้วนี่หน่า


.

.

Tbc
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 101 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

75 ความคิดเห็น

  1. #59 pulin19 (@pulin19) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:50
    เรียกว่าเปิดตัวกับที่บ้านใช่ป่ะ^^
    #59
    0
  2. #24 PrincessDark (@neeranutdachopip) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 14:49
    ไมโลน่ารักกกกกก ฟ้าฝนเป็นใจเหลือเกินนนน
    #24
    0
  3. #15 Imsosaddd (@Imsosaddd) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 20:04

    ^^ _/|\_
    #15
    0
  4. #14 KuenNun (@KuenNun) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 18:56
    ฟ้าฝนเป็นใจอะไรแบบนี้ กรี้ส
    #14
    0