(END) BoubleB #บับเบิ้ลบี [MarkBam]

ตอนที่ 21 : Chapter 19

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 701
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 73 ครั้ง
    1 ธ.ค. 62


“เป็นไง นั่งยิ้มแบบนี้หายเครียดแล้วดิ”
     ยูโนถามออกมาในขณะที่เจ้าตัวกำลังจอดติดไฟแดง ตอนนี้เราทั้งสองกำลังเดินทางกับบ้านหลังจากที่เสร็จงานแล้ว

“อือ โล่งว่ะ โล่งแบบบอกไม่ถูก” บีบีอมยิ้มเล็กน้อยหลังพูดจบ เมื่อเขารู้สึกโล่งใจอย่างนั้นจริงๆ

“ยังไงวะ”

“ก็ไม่ต้องมาคอยปิดอีกแล้วไง ว่าเราเป็นอะไรเป็นแบบไหน ใครจะรับได้ไม่ได้ยังไงก็ช่างมันแล้วอ่ะ ที่สำคัญไม่อยากเสียใจแล้วว่ะ” บ่อยครั้งที่เราเผลอเอาสายตาของคนอื่นมาเป็นเครื่องวัดคุณค่าในตัวเรา ถึงเวลาที่ควรเปลี่ยนความคิดได้แล้ว

“เสียใจเรื่องไร เรื่องคุณมาร์ชน่ะหรอ” ยูโนพูดแซวออกมา อย่างกับหยั่งรู้ได้ถึงความคิดเขางั้นแหละ อือ ใช่ ไม่อยากเลิกกันแล้ว 

“แล้วนี่โทรหาคุณเค้ายัง”

“ยังอะ” บีบีตอบออกไปพร้อมกับหันหน้าออกไปมองนอกหน้าต่าง มองวิวข้างทางยามค่ำคืนในวันที่ท้องฟ้าโปร่ง แล้วก็จมลึกอยู่กับห้วงความคิดของตัวเอง

     ตั้งแต่จบสัมภาษณ์พี่ๆนักข่าวเมื่อสองชั่วโมงก่อน ตนก็ไม่ได้หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าอีกเลย แถมยังปิดโนติแจ้งเตือนทุกอย่างเอาไว้ด้วย เพราะยังไม่อยากรับรู้ถึงฟีดแบลคใดๆของตนเองในตอนนี้ เลยทำให้ยังไม่ได้ติดต่อคุณมาร์ชไป 

บีบีไม่รู้เลยว่าตอนนี้ในโลกออนไลน์ แหล่งโซเชี่ยลต่างๆ กำลังเล่นข่าวของเขาขนาดไหน เขากำลังตกเป็นประเด็นอีกหรือไม่ หรือกระแสแฟนคลับบ้านบับเบิ้ลบีของเขากำลังเป็นยังไง ก็ไม่สนใจอีกแล้วในตอนนี้ บอกแล้วไงว่ามันรู้สึกโล่งใจจริงๆ หลังจากที่ได้พูดออกไป

ที่จริงแล้วความทุกข์มันอยู่กับเราแค่ช่วงเวลาสั้นๆเท่านั้น แต่เรามักชอบไปต่ออายุของมัน...ด้วยการคิดซ้ำไปซ้ำมา

บีบีอมยิ้มขึ้นมานิดๆ เมื่อคิดขึ้นมาได้ว่าเราไม่สามารถทำตามใจคนอื่นได้หรอกนะ ใครจะไม่ชอบเรายังไงก็ปล่อยเขาไป นั่นเป็นปัญหาของเขาไม่ใช่ปัญหาของเรา ดีของแต่ละคนไม่เหมือนกัน แค่เป็นคนดีในแบบของเราก็พอแล้ว และก็คิดขึ้นมาได้อีกอย่าง..ว่า

ช่วงที่ตกต่ำที่สุดในชีวิตเรามักจะได้พบเจอกับคนสี่คน คนที่ช่วยเราโดยไม่คิด คนที่ไม่คิดจะช่วยคเรา คนที่คอยอยู่เคียงข้างเรา และสุดท้ายคนที่ทิ้งเราไป

อือ เจอมาทุกรูปแบบแล้วจริงๆ
.
.
     ยูโนใช้เวลาขับรถอยู่บนท้องถนนราวๆครึ่งชั่วโมงได้ ทำให้กว่าจะกลับมาถึงบ้านก็ปาไปห้าทุ่มนิดๆ หลังจากดับเครื่องยนต์เจ้าตัวก็หันมามองเพื่อนของตนที่ไม่รู้ว่าหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ สงสัยคงจะเพลียมากสินะ

ก๊อกๆ~

     เสียงเคาะกระจกรถดังขึ้นสองครั้ง ทำเอาเจ้าตัวตกใจผวาจนต้องยกมือขึ้นมากุมหน้าอกตัวเองไว้ พอหันไปเห็นว่าคือใครก็จ้องหน้าคาดโทษไว้ทันที


“ไอ้พี่แจ๊ส ตกใจหมด มาได้ไง”

“ทำไมไม่ลงจากรถ เห็นเข้าบ้านมาตั้งนานละ” อีกฝ่ายไม่ตอบคำถามของเขา แถมยังถามแทรกเข้ามาอีก อะไรของเขาวะ ยูโนได้แต่คิดในใจ

“ก็ไอ้บีหลับ กำลังจะปลุก พี่เหอะถามว่ามาได้ไง”

“พาคนมาหาบีบีน่ะ มีคนเขาอยากมาหา แต่ไม่กล้ามา..”

พอพี่แจ๊สพูดจบตนก็มองเลยไปยังข้างหลังของอีกฝ่าย ก็พบกับคุณมาร์ชที่ยืนอยู่ หึ ที่รีบมาหาดึกๆดื่นๆอย่างนี้เพราะคงได้ฟังสัมฯของบีบีแล้วสินะ

“มึงพูดมากไปแล้ว” คุณมาร์ชพูดออกมาด้วยน้ำเสียงติดดุนิดๆ “บีบีล่ะ” แล้วก็หันมาถามตนต่อด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอีกแบบ จนพี่แจ๊สร้องว๊อท?ออกมา

“อ่อ หลับอยู่น่ะครับ กำลังจะปลุ..”

“ไม่ต้องปลุก เปิดบ้านเถอะ ผมอุ้มเอง”

อ่า..พอคุณเขาพูดมาแบบนี้ เขาก็เลยต้องตามน้ำไป

ได้แต่ทำตามที่คุณมาร์ชบอกโดยการรีบควานหากุญแจบ้านในรถไปไขที่ประตูหน้าบ้านทันทีและก็เปิดไฟด้านในเพื่อให้มองเห็นทาง คุณมาร์ชย่อตัวลงนิดๆช้อนแขนเข้าที่ใต้รักแร้และข้อพับขาของบีบี ออกแรงเพียงนิดเดียวเท่านั้นก็สามารถอุ้มอีกฝ่ายได้สบายๆ พอเห็นอย่างนั้นตนก็เลยรีบเดินนำขึ้นไปยังชั้นสองเพื่อเปิดประตูห้องนอนให้ คุณมาร์ชที่เดินตามมา รีบเดินเข้าไปข้างในห้อง จากนั้นก็วางบีบีนอนลงบนเตียงดีๆ

จู่ๆก็มีมือหนาของคนบางคนมาดึงรั้งแขนของเขาเอาไว้ ในตอนที่เขากำลังจะเดินตามเข้าไปในห้องด้วย “ปล่อยให้ไอ้มาร์ชมันดูไปเถอะ” พี่แจ๊สพูดกระซิบเสียงเบาออกมาให้ได้ยินกันสองคน “แต่..”

“กินข้าวยังหิวเปล่า พี่ซื้อมาให้น่ะ ลงไปกินกัน” อีกฝ่ายพูดจบก็ดึงมือลากเขาลงบันไดไปทันที โดยที่ไม่ฟังความเห็นเลยสักนิด อือ ปล่อยให้อยู่ด้วยกันไปก่อนก็คงดี เผื่อบีบีตื่นมาจะได้เคลียกัน อีกอย่าง..ก็หิวแล้วนิดๆเหมือนกัน กินข้าวสักหน่อยก็ได้วะ

.

.


     คนตัวโตจัดแจงวางบีบีนอนลงบนเตียงดีๆพร้อมกับดึงผ้าขึ้นห่มให้ คงจะเหนื่อยมากสินะถึงหลับขนาดนี้ เขายังคงนั่งมองใบหน้าของอีกฝ่ายอยู่แบบนี้ไม่ไปไหน หนึ่งอาทิตย์เลยสินะที่เราไม่ได้เห็นหน้ากัน ความคิดถึงที่มีทำให้ตนเผลอเอื้อมมือไปลูบผมนิ่มของคนที่หลับอยู่อย่างเบามือ และจมอยู่กับความคิดของตัวเอง

ถ้าตนมีความกล้ามากกว่านี้ บีบีอาจจะไม่ต้องเจอเรื่องราวแบบนี้เพียงลำพังคนเดียว

     ในเย็นของวันนั้นที่เกิดเรื่องขึ้น บทสนทนาของเราบนรถตนยังคงจำได้ดี ที่บอกว่า “มันจะไม่มีทางเกิดขึ้น และถึงเกิดขึ้นก็จะไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนั้นเด็ดขาด” แต่พอเอาเข้าจริงๆกับไม่ใช่เลย ตนทำไม่ได้อย่างที่พูดเลยสักนิด เขาเป็นเพียงผู้ชายธรรมดาที่มีแต่ความขี้ขลาดและความกลัวอยู่ ณ ตอนนั้น ถึงทำให้เรื่องของเราเป็นแบบนี้

ในตอนนั้นที่บีบีร้องไห้ออกมา ตนจึงได้รู้ว่าบีบีรักการเป็นนักร้อง รักอาชีพของเจ้าตัว และรักแฟนคลับมากขนาดไหน ถึงอยากให้บีบีเลือกทางนั้น โดยที่ไม่ได้ถามเจ้าตัวเลยสักนิดว่าอยากเลือกแบบไหน

“พ พี่มาร์ช” คงจะลูบนานเกินไปจนบีบีรู้สึกตัวตื่น อีกฝ่ายลืมตาขึ้นมาและเรียกชื่อของเขาเป็นอย่างแรก

“นอนพักต่อเถอะ”

“ไม่ครับ!” พยายามบอกให้บีบีนอนพักต่อแต่เจ้าตัวกับไม่ยอม พร้อมกับหยัดตัวลุกขึ้นมานั่งดีๆ

“มาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ ไม่เห็นบอกก่อน”

“เพิ่งมาน่ะ..”

“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ” บีบีถามออกมาอย่างจริงจังและจ้องหน้าเขาเขม็งเพื่อรอเอาคำตอบ

“เปล่า ไม่ได้เป็นอะไร”

“ไม่เป็นไรแล้วหลบตาบีทำไมครับ” จะบอกว่าเปล่าก็คงไม่ได้..เพราะตนก็หลบตาจริงๆ ยิ่งอีกฝ่ายเป็นห่วงกันแบบนี้ก็ยิ่งละอายใจ หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาตนมัวแต่กลัวอะไรอยู่นะ

“ขอโทษนะ”

“เรื่องอะไรครับ ขอโทษบีทำไม”

“ที่ไม่ได้อยู่ข้างๆบีในวันที่มีปัญหา ขอโทษที่ทำให้เราต้องเลิกกัน พี่ขอโทษนะที่..”

“พอแล้วครับ..”

ต่างฝ่ายต่างเงียบลงไป มีเรื่องในใจให้ขุ่นคิดกันทั้งคู่ ทำให้บรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยความอึดอัดและความกระอักกะอ่วนที่ก่อตัวขึ้นมา แบบนี้ไม่ดีเลยมันต้องไม่ใช่แบบนี้สิ

บีบีเงยหน้ามามองคุณมาร์ชที่นั่งอยู่ข้างๆ แต่กับหลบสายตากันตลอดเวลา มองดูก็รู้ว่าอีกฝ่ายรู้สึกผิดแค่ไหน และคำขอโทษที่คุณเขาพูดออกมา นั่นก็คงหมายถึงอยากจะขอโทษจริงๆจากใจ แล้วจะให้เขายกโทษให้ได้ยังไงก็ในเมื่อใจเจ้ากรรม..มันไม่เคยโกรธอีกฝ่ายเลย

“พี่มาร์ช” เขาเรียกชื่อคนตรงหน้าออกไปพร้อมกับเอื้อมมือไปจับมือหนาของอีกฝ่ายเอาไว้แล้วยิ้มออกมา

“มองตาบีหน่อยครับ” เพราะอีกฝ่ายเอาแต่มองมือของเราที่จับกันจนไม่ยอมเงยหน้ามามองตากันสักที ตนถึงต้องพูดสั่งออกไป

“ไม่ต้องขอโทษหรอกครับ บีน่ะไม่เคยโกรธพี่มาร์ชเลย อีกอย่างบีไม่เคยเลิกกับพี่เลยนะ”

“บี..”

“ขอแค่คราวหลัง..”

“...”

“อย่าบอกเลิกกันแบบนี้อีกนะครับ ได้ไหม ไม่เลิกกันแล้วได้ไห..” ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบประโยคดีก็ต้องเงียบไปเมื่อคุณมาร์ชโผลเข้ามากอดเขาไว้แน่น

บีบียกแขนขึ้นเอื้อมกอดตอบอีกฝ่ายกลับอย่างอัตโนมัติ ร่างกายที่แนบชิดสนิทกัน จึงทำให้สัมผัสได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจของอีกฝ่ายได้เป็นอย่างดี บีบีเผลอยิ้มกว้างออกมาเมื่อคนตัวโตเอาแต่ซุกหน้าลงที่บ่าของเขา เอาแต่บ่นพึมพำว่าสัญญาๆ จะไม่มีทางบอกเลิกกันอีกแล้วอยู่อย่างนั้น นี่มันพี่มาร์ชโหมดขี้อ้อนใช่ไหมนะ

“สัญญาแล้วนะครับ” ตนถามออกไปอีกครั้งเพื่อขอย้ำความมั่นใจ พร้อมกับชูนิ้วก้อยยื่นไปให้คนตรงหน้า

อีกฝ่ายยื่นนิ้วก้อยกลับมา และยื่นมาเกี่ยวรัดกันไว้ เป็นอันว่าเกี่ยวก้อยสัญญากันเรียบร้อย คราวนี้อีกฝ่ายไม่หลบสายตาอีกแล้ว แถมยังเอาแต่จ้องหน้าของเขาไม่หยุดอีกต่างหาก จนเป็นตัวเองนี่แหละที่ต้องเป็นฝ่ายหันหน้าหนีไป

“บีครับ”

“ครับ อือ..” พลาดเสียแล้วที่หันหน้ากลับมา

คำพูดถูกช่วงชิงไปโดยคนตัวโต ริมฝีปากประกบเข้าด้วยกันเมื่อตนหันหน้ากลับมา มือหนาของอีกฝ่ายเอื้อมมาจับประครองใบหน้าของเขาเอาไว้ลูบวนที่แก้มใสอย่างเบามือ ในขณะที่มืออีกข้างยังมีนิ้วก้อยของเราที่เกี่ยวรัดกันอยู่ จากริมฝีปากแตะสัมผัสกันธรรมดาก็แปรเปลี่ยนขบเม้มดูดดึงซึ่งกันและกัน เขาหลับตาลง ใช้อารมณ์และความรู้สึกซึมซับรับสัมผัสอันนุ่มนวลที่อีกฝ่ายมอบให้ เป็นการจูบที่นุ่มนวลลึกซึ้งที่สุดที่เคยมีมาไม่มีการลุกล้ำใดๆ จูบที่เนิ่นนานจนเริ่มขาดอากาศหายใจจึงต้องผละใบหน้าออกจากกัน

“ขอบคุณนะครับที่ยกโทษให้พี่” อีกฝ่ายพูดออกมา ในขณะที่มือหนายังคงลูบไล้แก้มของเขาอยู่อย่างแผ่วเบา

“พี่รักบีนะ ดีกันนะครับ” หลังประโยคบอกรักของคุณมาร์ช เขาก็ยิ้มกว้างออกมาทันที

ตนขยับตัวเข้าไปใกล้อีกฝ่ายเล็กน้อย ยกมืออีกข้างนึงที่ว่างอยู่ขึ้นลูบไล้แก้มสากของอีกฝ่ายบ้าง มองจ้องเข้าไปในดวงตาคู่คมนั้นที่ตนแสนคิดถึง ตัดสินใจแหงนหน้าขึ้นเล็กน้อยและจูบลงไปบนใบหน้าของอีกฝ่ายหลายๆจุดเพื่อสื่อถึงความรู้สึกที่ตนมีให้กับอีกฝ่าย

จูบที่เปลือกตาเพื่อสื่อถึงความหลงใหลในตัวอีกฝ่าย จูบที่ปลายจมูกสื่อถึงการให้ความสำคัญกับคนๆนั้น และจูบสุดท้ายที่แก้มสาก สื่อถึงความรักของเรา สื่อถึงการเป็นที่รักของเขานั่นเอง

“รักเหมือนกันครับ” แน่นอนว่าคุณมาร์ชน่ะ เป็นทุกๆอย่างสำหรับบีบีแล้วจริงๆ
.
.

“ทำไมถึงสัมฯออกไปแบบนั้น” คนตัวโตถามในสิ่งที่ยังคงสงสัยอยู่ออกมา

“ทำไมหรอครับ” บีบีเงยหน้าขึ้นมาจากอกแกร่งของอีกฝ่ายเพื่อถามคำถามออกไป เพราะตอนนี้เจ้าตัวกำลังนั่งพิงอีกฝ่ายอยู่ 

“ไม่กลัวแฟนคลับรับไม่ได้หรอ เรื่องที่บีเป็น แล้วก็เรื่องของเร..”

บีบียิ้มกว้างออกมาและลุกขึ้นมานั่งดีๆ เพื่อที่จะได้มองหน้าของอีกฝ่ายได้ชัดๆ จากนั้นก็ตอบคำถามออกไป

“กลัวสิครับ กลัวมากด้วย แต่กลัวมากกว่าถ้าจะต้องเสียพี่มาร์ชไป”

“...”

“บีเลือกพี่แล้วเพราะฉนั้น..ช่วยอยู่เดินเคียงข้างกันไปนานๆนะ อย่าปล่อยมือกันอีกนะครับ”

     คราวนี้กลายเป็นคนตัวโตบ้างที่ยิ้มกว้างออกมา ไม่คิดจริงๆว่าบีบีจะรักเขามากขนาดนี้ การที่ได้มีอีกฝ่ายเข้ามาในชีวิตนี่คงเป็นเรื่องที่โชคดีที่สุดในชีวิตแล้วจริงๆ ขอบคุณที่รักกันขนาดนี้ ตนจะตอบแทนความรักของอีกฝ่ายได้ยังไงบ้างนะ เขาให้สัญญาว่าจะรักอีกฝ่ายให้มากกว่า และจะไม่ปล่อยมือคู่นี้อีกแล้ว

ต่อให้ในโลกนี้จะไม่มีใครรักบีบีเลยสักคน แต่ขอให้จำไว้ว่าจะมีตนนี่แหละ ที่จะรักบีบีเอง ขอบคุณที่รักกัน

.

.

Tbc



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 73 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

75 ความคิดเห็น

  1. #71 pulin19 (@pulin19) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:52
    น้องใจมากๆ
    #71
    0
  2. #47 carryx (@tonkhaw7g) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 19:29
    งื้ออเคลียกันเเล้ว​
    #47
    0
  3. #46 bambammini (@bambammini) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 14:19

    สนุกมากคะ
    #46
    0