(END) BoubleB #บับเบิ้ลบี [MarkBam]

ตอนที่ 2 : Chapter 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,958
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 110 ครั้ง
    14 ก.พ. 63


     “ทำไมคุณถึงเลือกมาสมัครเป็นบอดี้การ์ดครับ”


     “...”


     ไม่มีเสียงใดๆตอบมาทั้งสิ้น


     “คุณจบคณะบริหารธุรกิจมาด้วยเกียรตินิยมอันดับ2 และนามสกุลของคุณนั้นมัน..คุณปรึกษาที่บ้านมาหรือยังครับ คุณมาร์ช”

     “ครับ”

     “ช่วยขยายความคำว่า ครับ ทีได้ไหมครับ”

     “แค่อยากลองเป็นครับ ดูน่าสนใจ”

     “..?” 


     ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ เกิดเดทแอร์ขึ้นชั่วขณะ


     “ผมไม่อยากทำงานที่บริษัทของครอบครัวตัวเอง ทางบ้านไม่มีปัญหาครับ” จนคนบางคนต้องอธิบายต่อ

    “เหตุผลน่าทึ่งมากครับ ผมชอบ”

     “...”

     “มีทักษะการป้องกันตัว การต่อสู้ก็ทำได้ดี แถมมีดีกรีเป็นถึงนักกีฬาเทควันโดสายดำ โปรไฟล์ดีขนาดนี้ผมรับแน่นอนครับ”

     “ครับ”

     “แล้วถ้าผมมีงานให้คุณทำเลย คุณจะว่ายังไงครับ”

     “ครับ”

     หึ เด็กหนุ่มคนนี้ช่างเป็นคนที่พูดน้อยเสียจริง ตั้งแต่สัมภาษณ์มาแทบจะนับคำได้ 


     เห็นชื่อนามสกุลครั้งแรกนั้นก็ค่อนข้างตกใจอย่างมาก พ่อแม่ของเจ้าตัวต่างทำธุระกิจอสังหาฯกันทั้งคู่ แถมมีบริษัทย่อยอีกเยอะแยะมากมายให้เลือกสรร ร่ำรวยขนาดนี้จริงๆไม่ทำงานก็ยังได้ แต่เจ้าตัวกลับเลือกมาสมัครเป็นบอดี้การ์ดธรรมดาๆ ให้เหตุผลเพราะว่าแค่น่าสนใจ ให้ตาย เขาชอบนายคนนี้จริงๆ 


    “งานแรกของคุณ ผมอยากให้คุณไปเป็นบอดี้การด์ของนักร้องคนหนึ่ง เขาเป็นเพื่อนลูกชายผมเอง”

     “...”

     “ค่อนข้างด่วนนิดหน่อย ให้เริ่มงานในวันพรุ่งนี้เลย คุณจะว่ายังไง..”

    “ครับ”

     “โอเค งั้นเดี๋ยวผมจะให้เลขาแจ้งข้อมูลเกี่ยวกับคนที่คุณจะต้องร่วมทำงานกลับไป ยินดีต้อนรับ จบการสัมภาษณ์ครับ”

    “ขอบคุณครับ”

     ชายหนุ่มรูปหล่อหน้าตาดีอายุยี่สิบเจ็ดปี ผู้มีนามว่ามาร์ช เขากล่าวขอบคุณแก่บุคคลที่มีอายุมากกว่าที่อยู่ตรงหน้าไปหนึ่งทีหลังจากจบสัมภาษณ์ 

    จากนั้นก็ลุกขึ้นเดินเปิดประตูออกมาจากห้องเพื่อรอรับเอกสารเกี่ยวกับรายละเอียดของงานที่ทำ ถึงจะยังไม่รู้ว่างานแรกของเขาที่จะต้องดูแลคือใคร แต่ก็ตอบตกลงไปแล้ว

     งานแรกของเขาคือการเป็นบอดี้การ์ดของนักร้องคนนึงงั้นหรอ คิดว่าคงจะต้องช่วยคอยกันเหล่าแฟนคลับเยอะแยะมากมาย เพียงแค่คิดก็น่าเบื่อจะแย่


     อันที่จริงบุคลิคส่วนตัวเขานั้นเป็นคนขี้เบื่อง่าย รำคาญง่าย และเป็นคนพูดน้อยซะมากกว่า แต่ไม่ถึงกับขนาดเป็นคนโลกส่วนตัวสูงมากๆอย่างที่ใครๆหลายคนคิด เอาจริงๆก็ยังไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงเลือกมาสมัครงานนี้ อาจจะเป็นเพราะชื่นชอบเรื่องการต่อสู้ต่างๆมาตั้งแต่เด็กละมั้ง เลยทำให้หันมาเอาดีด้านนี้แทน 

    ถึงจะเป็นแค่บอดี้การ์ด แต่ก็คงดีกว่าการเข้าไปทำงานที่บริษัทของครอบครัวตัวเอง  ที่วันๆต้องนั่งอยู่แต่หน้าคอมพ์ในห้องทำงาน จับปากกาและก็นั่งอยู่กับกองเอกสารมากมายทั้งวัน แค่คิดก็น่าเบื่อจะแย่ ถึงจะจบเกี่ยวกับบริหารมาโดยตรง ก็ไม่ได้หมายความว่าจะต้องทำงานให้ตรงสายสักหน่อย 

     ส่วนเรื่องมาสมัครบอดี้การ์ด ก็ไม่ได้บอกให้ใครรู้หรอก เพราะรู้ว่าที่บ้านคงไม่ห้ามอยู่แล้ว ฉนั้นคงไม่มีใครมาจู้จี้จุกจิกหรือวุ่นวายกับตัวเขาแน่นอน 


     “ขอบคุณครับ” เขาหันไปกล่าวขอบคุณแก่พนักงานสาวที่ส่งแฟ้มเอกสารมาให้ 


    เมื่อได้ข้อมูลของอีกฝ่ายมาแล้วก็กลับมาบ้านทันที กลับไปเตรียมตัวให้พร้อม พร้อมจะเริ่มงานในวันพรุ่งนี้..

.

.


    “บีบี พรุ่งนี้พ่อจะส่งบอดี้การ์ดมานะ”

    “ต้องมีด้วยหรอ”

    “มีก็ดีนะ จะได้ไม่โดนรุมเหมือนครั้งก่อนไง”

    “อือๆ แล้วแต่จะจัดการแล้วกัน”


    บทสนทนาสั้นๆจบไปหลังจากที่คุยกันเสร็จสรรพได้ใจความ


      ผู้ชายตัวเล็กผิวสีน้ำผึ้งคนหนึ่ง ผู้มีนามว่า บีบี กำลังนั่งฟังเพื่อนของตัวเองที่พ่วงมาด้วยตำแหน่งผู้จัดการส่วนตัวอย่าง ยูโน พูดถึงเรื่องต่างๆอยู่ รวมไปถึงเรื่องนี้ที่อีกฝ่ายเพิ่งพูดจบไป บอดี้การ์ดงั้นหรอ? เขาไม่เห็นถึงความจำเป็นสักเท่าไหร่ แต่ถ้าเพื่อความสบายใจ มีก็คงดีละมั้ง จะได้ช่วยกันพวกซาแซงแฟนที่คอยก่อกวนได้ด้วย 

    เพราะช่วงที่ผ่านมานี้เขามักโดนเล่นงานหนักแถมโดนรุกล้ำพื้นที่ชีวิตส่วนตัวอยู่บ่อยๆ บางวันแม้แต่ที่บ้านตัวเองก็ไม่เว้นเลยด้วยซ้ำ


     จากนั้นก็ฟังยูโนก็พูดถึงเรื่องงานอื่นๆในวันพรุ่งนี้ต่ออีกนิดหน่อย เขาทำเพียงแค่ เออ ออ ตอบกลับไปแค่นั้นเป็นอันเข้าใจ เมื่อจบธุระต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันไปนอนห้องใครห้องมันทันที


    “นอนเหอะดึกแล้ว” ยูโนพูดจบก็กดปิดไอแพดในมือแล้วยืนขึ้นลุกจากเตียงของอีกฝ่ายทันทีเพื่อเตรียมแยกย้ายกลับห้อง

    “อือ ยูด้วย ไม่ใช่มัวแต่เล่นเกม”

    “เกลียดคนรู้ทันว่ะ” 

    จบประโยคที่ต่างฝ่ายก็ต่างแยกย้ายเข้าห้องใครห้องมันทันที ยูโนเดินออกไปจากห้องของบีบีแถมยังปิดไฟล็อคประตูให้อย่างดีอีกด้วย 


    เราทั้งสองคนเช่าบ้านหลังนี้อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาลัยแล้ว จนตอนนี้ก็ผ่านมาหลายปีแล้วเหมือนกันที่เป็นเพื่อนกันมา เขามั่นใจได้เลยว่าอีกฝ่ายยังคงไม่นอนอย่างแน่นอน ส่วนเขาน่ะ..ขอตัวนอนก่อนก็แล้วกัน

.
.

     วันนี้คนหน้าหล่อตื่นอนแต่เช้าเพื่อออกมาทำงาน หลังจากขับรถมาตามเส้นทางเรื่อยๆตามที่อยู่ที่ได้มา ก็พบเข้ากลับบ้านเดี่ยวสองชั้นหลังหนึ่งที่ตั้งอยู่ในโครงการชื่อดัง เมื่อคิดว่ามาถูกแล้วจึงจอดรถดับเครื่องยนต์แล้วก็ลงไปกดอ็อดที่หน้าบ้านหลังนี้ทันที “ตือดึ่ง~”


     สักพักก็มีผู้ชายผิวขาวคนนึงเดินออกมาเปิดประตูบ้านให้ พร้อมกับบอกให้เข้าไปนั่งรอด้านในก่อน ตามข้อมูลที่ได้มา คนๆนี้คงน่าจะเป็นลูกชายของเจ้าของบริษัทบอดี้การ์ดที่เขาไปสมัครมาสินะ คุณยูโน ผู้จัดการส่วนตัวของบีบี


   “บี เสร็จยัง คุณเขามารอแล้ว!” ยูโนขึ้นมาตามเพื่อนของ้ขาถึงบนห้องว่าเสร็จหรือยังเพราะมีคนมารอที่ด้านล่างแล้ว แถมใกล้จะได้เวลาออกจากบ้านแล้วด้วย

    “คุณเขาไหน ใครวะ”

    “ก็คุณบอดี้การ์ดไง”

    อ่า เขาลืมจริงๆ ลืมไปว่าวันนี้จะมีบอดี้การ์ดเข้ามาสินะ หันกลับไปตะโกนบอกกับยูโนว่าขออีกสิบนาทีแล้วเดี๋ยวจะรีบตามลงไป 


    จากนั้นก็เริ่มหยิบข้าวของของตัวเองใส่กระเป๋าสะพายแบรนด์ดัง ยืนหมุนตัวสำรวจตัวเองดูในกระจกอีกครั้ง เมื่อคิดว่าโอเคแล้วก็เดินออกจากห้องลงมายังข้างล่างทันที


    “รอนานไหมครับ ขอโทษนะครับ”

    เสียงนุ่มทุ้มมีเส่นห์รีบกล่าวประโยคขอโทษขอโพยส่งไปให้กับคนตัวโตที่นั่งรออยู่บนโซฟาภายในห้องรับแขกของบ้านของเขา


     เสียงนั้นเรียกให้คนหน้าหล่อหันหน้าไปมองพอพิจารณาดูใกล้ๆแล้วก็พบว่าตัวจริงดูดีกว่าในทีวีตั้งเยอะ น่ารักดี ในแบบผู้ชายๆน่ะนะ ส่วนสูงก็พอๆกันแต่ตัวเล็กกว่า แล้วก็นั่น..ดันใช้กระเป๋าซะใบใหญ่โต เดี๋ยวก็ได้ปวดไหล่กันพอดี “ผมถือให้”


    “เอ่อ ไม่..”

    “ไปเถอะ ผู้จัดการคุณรอที่รถแล้ว”

     ให้ตายเถอะ ไม่คิดว่าบอดี้การ์ดส่วนตัวจะต้องหล่อขนาดนี้เขานี่หมองไปเลยพอยืนคู่กัน แอบดุนิดๆแต่ก็ยังใจดีมาช่วยถือกระเป๋าให้ จู่ๆก็ประหม่าขึ้นมาเฉยเลย หน้าตานิ่งๆแถมไม่มียิ้มแย้มเลย ดูท่าแล้วคงจะเป็นคนมีโลกส่วนตัวสินะ ไม่เป็นไรหรอกเดี๋ยวเขาน่พจะช่วยเปลี่ยนให้เอง
.
.
    คนทั้งสามคน คุณบอดี้การ์ด ยูโนและตัวเขา ตอนนี้เราขึ้นมาอยู่บนรถบนท้องถนนเรียบร้อยแล้ว เราแบ่งที่นั่งโดยที่บีบีนั่งอยู่เบาะข้างคนขับด้านหน้า ส่วนยูโนนั่งเบาะหลังเพราะต้องถือสัมภาระที่ค่อนข้างเยอะ 

    

    ตอนนี้เราทั้งหมดกำลังเดินทางไปที่งานอีเว้นท์งานหนึ่ง ที่บีบีจะต้องไปในฐานะนักร้องและนักแสดง เพราะเจ้าตัวนั้นเพิ่งจะรับเล่นซี่รี่ย์วัยรุ่นเรื่องนึงไป ถึงจะไม่ใช่บทพระเอกแต่บทของเขาก็เด่นอยู่พอสมควรนั้นแหละ 


     นั่งรถมาได้สักพักก็เริ่มรู้สึกได้ว่าบรรยากาศบนรถชักเงียบเกินไป ไม่ชอบแบบนี้เลย คนที่นั่งเบาะข้างคนขับจึงพูดทำลายบรรยากาศที่เงียบงันนี้ออกมาโดยการหันไปชวนคนขับรถคุย “คุณชื่ออะไรหรอ”


    “มาร์ช”

    “อายุเท่าไหร่ครับ ได้เรียกถูก”

    “27”

    “อ๋า..งั้นเป็นพี่สินะ ผมอ่อนกว่าเรียกผมบีบีเฉยๆก็ได้นะ”

    “บับเบิ้ลบี?..”

    “อ๋อ นั้นเป็นฉายาในวงการน่ะครับ”

    คนตัวโตหน้าหล่อที่กำลังขับรถพยักหน้ารับรู้เป็นอันเข้าใจ จริงๆข้อมูลพื้นฐานพวกนี้เขาก็พอรู้มาบ้างแล้วหลังจากที่อ่านเอกสารที่ได้มาเมื่อวาน คนตัวเล็กข้างๆมีชื่อว่าบีบี อายุ23ปี เป็นนักร้องแรปเปอร์ และนักแสดง สถานะโสด ไม่ได้อยู่กับครอบครัว ปัจจุบันอาศัยอยู่กับเพื่อนสนิทที่เป็นผู้จัดการส่วนตัวด้วยกันแค่สองคน นิสัย ไม่แน่ชัด ยังระบุไม่ได้ชัดเจน ข้อนี้เขาคงต้องเรียนรู้เอาเองต่อไป

    “บี วันนี้โพสต์ไอจีหรือยัง” ยูโนพูดแทรกขึ้นมาเพราะเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตนลืมบอกบางอย่างกับเพื่อน 

    “ยังอ่ะ เดี๋ยวก่อนก็ได้” บีบีตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก 

    “อือ แต่วันนี้มีงานอย่าลืมลงล่ะ” ยูโนไม่ว่าอะไร แต่ก็ย้ำอีกครั้งว่าอย่าลืม

    คนตัวเล็กส่งเสียง อืมๆ ในลำคอตอบกลับไป สักพักเจ้าตัวก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดเข้าไปที่เมนูกล้องถ่ายรูป แล้วก็กดถ่ายรัวๆมาสักสามสี่ช็อตแต่ก็ยังไม่ได้รูปถูกใจสักที สักพักเจ้าตัวก็หันซ้ายหันขวาไปมา มองหาว่าในรถคันนี้มีอะไรที่เป็นพร็อพช่วยถ่ายรูปได้บ้าง 


    แต่ทว่าสายตาดันไปเหลือบมองคุณมาร์ชเข้าให้ จู่ๆก็เกิดคิดอะไรบางอย่างขึ้นมา จากนั้นก็รอแค่จังหวะให้รถติดไฟแดงที่แยกหน้าที่ถึง แล้วเมื่อทุกอย่างเป็นไปอย่างที่คิด บีบีก็ทำบางอย่างทันที


    เขาเขยิบตัวเข้าไปใกล้ๆจนหัวไหล่ชนกันกับคุณมาร์ช อีกทั้งยังยื่นแขนออกไปจนสุด ยกมือถือขึ้นมาให้ตรงระดับใบหน้าและขยับให้คุณเค้าเข้ามาในเฟรมด้วย หนึ่ง สอง สั่ม แช๊ะ! แตะนิ้วกดถ่ายลงไปหนึ่งที สุดท้ายก็ได้รูปภาพที่ถูกใจจริงๆ


    “ทำอะไร” คนขับรถหันมาถามคนข้างๆ ที่จู่ๆอีกฝ่ายก็ดันยกกล้องขึ้นมา

    “ถ่ายรูปไงครับ”

   “ถ่ายผมทำไม” 

    “ก็ผมถ่ายไปตั้งหลายรูปแล้วไม่ได้รูปที่ถูกใจสักที ก็เลยถ่ายกับคุณด้วยดีกว่า เห็นไหมครับ รูปออกมาดีด้วย” เขาพูดพร้อมส่งยื่นหลักฐานให้ดู

     ตอบคำถามคุณมาร์ชเสร็จ ก็กลับมาสนใจมือถือในมือต่อ เขากดเข้าไปในอินสตราแกรมส่วนตัว เลือกรูปที่เพิ่งถ่ายล่าสุด พร้อมกับเริ่มพิมพ์แคปชั่นลงไป จากนั้นก็..

{ BBB1a : งานเปิดตัวซี่รี่ย์เรื่องใหม่ มาเจอกับผมบีบีและ... ได้ที่@Centerนะค้าบบบ #boubleb }

    จากนั้นก็..กดโพสต์ลงไปในไอจีทันที 


    เสร็จแล้วก็เก็บโทรศัพท์มือถือเข้ากระเป๋า พร้อมกับตะโกนส่งเสียงบอกให้เจ้ายูโนเพื่อนและผู้จัดการของเขาที่อยู่เบาะข้างหลังให้รับทราบว่า จัดการให้ตามที่ขอเรียบร้อยแล้ว


    อีกฝ่ายที่กำลังเลื่อนดูตารางงานในไอแพดอยู่อย่างตั้งอกตั้งใจ เลยพยักพเยิดหน้าส่งๆไปแค่นั้นเป็นอันว่ารับรู้ แต่เจ้าตัวยังไม่ทันได้กดเข้าไปดูในไอจีด้วยซ้ำ ว่าเพื่อนของตัวเองน่ะลงรูปอะไรไป..

.
.

TBC

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 110 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

75 ความคิดเห็น

  1. #53 pulin19 (@pulin19) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:40
    แล้วแต่ชอบเลย หล่อ รวย เก่ง เลือกได้^^
    #53
    0
  2. #4 PrincessDark (@neeranutdachopip) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 10:28
    ยัยน้องลูกกกกก
    #4
    0