(END) BoubleB #บับเบิ้ลบี [MarkBam]

ตอนที่ 19 : Chapter 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 744
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    28 พ.ย. 62


  ( มาตามข่าวนี้กันดีกว่าคุณผู้ชม เทรนทวิตเตอร์อันดับหนึ่งที่กำลังขึ้นเทรนอยู่ตอนนี้กำลังร้อนแรงมาก เป็นเรื่องราวข่าวฉาวรูปหลุดของนักร้องชายนักแสดงอักษรย่อบบ. ที่จูบกันอย่างดูดดื่มอยู่ริมทะเลน่ะคุณผู้ชม ชาวเน็ตเลบออกมาวิพากษ์วิจารณ์ว่าไม่เหมาะสม ขณะนี้ยังไม่สามารถติดต่อเจ้าตัวได้เพื่อสอบถามข้อเท็จจริง จะรายงานให้ทราบอีกทีในเวลาถัดไป.. ) 


ยูโนกดออกจากหน้าสำนักข่าวสำนักหนึ่งที่กำลังรายงานข่าวก๊อปซิปบันเทิงณเวลานี้ เขารีบเหยียบคันเร่งจนมิดไมล์ หวังเพียงให้ถึงบ้านโดยเร็วที่สุด โดยไม่สนว่าตอนนี้ตัวเองกำลังทำผิดกฏจราจรหรือไหม 


“ไอ้บี!” ยูโนรีบวิ่งเข้าบ้านมาด้วยท่าทางกระเสือกกระสนหลังจากที่เจ้าตัวขับรถกลับมาถึงบ้านเรียบร้อย

ภาพที่เห็นเบื้องหน้าทำเอาเจ้าตัวแทบจะร้องไห้ออกมา เมื่อเห็นเพื่อนรักของตนนั่งกอดเข่าน้ำตาคลออยู่ที่โซฟากลางบ้าน ตนมองเลยไปยังทีวีที่ถูกเปิดอยู่ตอนนี้เป็นข่าวของเจ้าตัวนั่นเองที่กำลังถูกพูดถึงในรายการ เขารีบเข้าไปคว้ารีโมทมากดปิดทีวีให้ดับไป แล้วรีบเข้าไปหาอีกฝ่ายทันที

“ยูโน ทำไงดีวะ” บีบีเงยหน้าขึ้นมาจากเข่าพลางใช้มือเช็คน้ำตาอย่างลวกๆ เจ้าตัวตาแดงกล่ำทั้งสองข้าง เขาไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายอยู่ในสภาพนี้มานานแค่ไหนแล้ว

“ใจเย็น ค่อยๆคิด” ตนช่วยพูดปลอบใจ พร้อมกับหยิบทิชชู่ยื่นส่งไปให้อีกฝ่ายเช็คหน้าเช็ดหน้าเช็ดตาดีๆ

“แล้วนี่คุณมาร์ชรู้ยัง”

“ไม่รู้ว่ะ ยังไม่ได้โทรหาเลย ปิดเครื่องไว้อ่ะ ใครไม่รู้โทรเข้ามาเต็มไปหมด” อีกฝ่ายพูดพร้อมกับยื่นโทรศัพท์ส่งมาให้ดูว่าปิดเครื่องไว้จริงๆ

กริ้ง~ เสียงริงโทนเรียกเข้าที่ดังแทรกขึ้นมาทำให้ยูโนหยิบมือถือในกระเป๋าขึ้นมาดู เป็นสายของคุณมาร์ชนั่นเอง พูดถึงก็โทรมาพอดี ตนรีบกดรับทันทีเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรอนาน “ฮัลโหลครับคุณมาร์ช”

( บีอยู่ไหมครับคุณยูโน ผมโทรหาไม่ติด )

“อยู่ครับ บีปิดเครื่องไว้น่ะครับ”

( อยู่บ้านกันหรือเปล่า )

“อยู่ฮะ” หลังตนตอบแบบนั้นอีกฝ่ายก็บอกกันว่าเดี๋ยวจะมาหา แล้วก็วางสายไปเลยทันที ตนจึงหันมาบอกกับบีบีที่รอฟังอยู่ว่าคุณมาร์ชโทรมาว่าอะไรบ้าง
.
.

ตื่อดึ่ง~ เสียงกดอ่อดหน้าบ้านที่ดังขึ้น คงไม่ต้องเดาว่าเป็นใครที่มาหาตอนนี้ อีกฝ่ายมาไวกว่าที่คิดไว้ไม่ถึงยี่สิบนาทีด้วยซ้ำ

“อ่าว พี่มาด้วยหรอ” ยูโนร้องถามออกไป เมื่อออกมาเปิดประตูบ้านให้คุณมาร์ช แต่กับเจอพี่แจ๊สอยู่ด้วย

“อือ อยู่ด้วยกันพอดีอ่ะ”

“บีบีล่ะ” คุณมาร์ชเป็นฝ่ายถามออกมา เมื่อไม่เห็นเพื่อนของเขา

“อ่อ อยู่ข้างในครับ” ตนบอกพร้อมกับหลีกทางให้ ให้อีกฝ่ายเดินเข้าบ้านไป

กริ้ง~ สายเรียกเข้าที่ดังขึ้นมาอีกครั้งทำให้ยูโนที่กำลังจะเดินตามเข้าไปข้างในต้องหยุดไว้ก่อน โดยที่มีพี่แจ๊สยืนอยู่ข้างๆกัน แล้วก็เผลอชะงักไปนิดหน่อยเมื่อรู้ว่าปลายสายคือใครที่โทรเข้ามา “ฮ ฮัลโหลครับ” ตนกลืนน้ำลายลงคอไปหนึ่งอึกใหญ่ พลางขานกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นๆ หวังว่าคงจะไม่มีปัญหาอะไรนะ..
.
.

“บีบี” เสียงเรียกชื่อของเขาที่ดังขึ้น ด้วยน้ำเสียงทุ้มแบบนี้ไม่ต้องเดาให้ยากว่าเป็นใคร ตนหันหลังไปก็เจอกับคนที่กำลังรออยู่พอดี

“พี่มาร์ช” เขารีบวิ่งเข้าไปหาอีกฝ่ายพร้อมกับสวมกอดไว้แน่นทันที นาทีนี่ไม่มีความเคอะเขินใดๆอีกแล้ว 

“พี่มาร์ชเราจะทำยังไงกันดีเรื่องรูป คราวนี้มันไม่ใช่แบบก่อนแล้ว บีจะทำยังไงดี” บีบีพูดเสียงอู้อี้ออกมาเพราะใบหน้ายังคงซุกอยู่ที่อกแกร่งของอีกฝ่าย

คนตัวโตยกมือขึ้นกอดตอบพร้อมกับลูบแผ่นหลังปลอบไปพลางๆ ให้บีบีใจเย็นๆลงก่อน ทุกอย่างสามารถแก้ไขได้

“ไอ้บี..” ยูโนเดินเข้ามาหาพร้อมแจ๊สด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก เหมือนมีเรื่องอะไรในใจ

“มีอะไร ไมทำหน้างั้นอ่ะ” บีบีถามออกไปด้วยความสงสัยว่าเพื่อนของตนเป็นอะไร

ยูโนเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายใกล้ๆ เอื้อมมือบีบไหล่เบาๆพลางให้กำลังใจ เพราะเรื่องที่กำลังจะพูดต่อไปนี้ มันอาจจะกระทบจิตใจของบีบีก็ได้

“เมื่อกี้ผู้ใหญ่โทรมาว่ะ เขาบอกว่าเรื่องรูปที่หลุดไปมันกระทบกับชื่อเสียงแก ก็เลย..”

“...”

“พรีเซ็นเตอร์กับซี่รี่ย์ที่ติดต่อมาเขาขอเปลี่ยนคนแทน กับงานรางวัลที่แกมีรายชื่อเข้าชิงอ่ะ เขาขอปลดรายชื่อออกว่ะ แถมโดนต่อว่ามานิดหน่อยด้วยว่าไม่ระวังจนเกิดเรื่อง..”

หลังยูโนเล่าออกมาจนจบ บีบีที่ตั้งใจรอฟังก็เงียบลงไปทันที ไม่มีเสียงใดหลุดรอดออกมาจากเจ้าตัว มีเพียงน้ำตาเท่านั้นที่มันไหลออกมาเอง “อือ ช่างมันเถอะไม่เป็นไร ขอตัวก่อนนะ” บีบียกมือขึ้นปาดน้ำตาลวกๆ พร้อมกับส่งยิ้มฝืนๆออกมา พูดจบก็เดินหนีขึ้นชั้นสองไปทันที ดูก็รู้ว่าเสียใจมากแน่ๆ

“ผมขอขึ้นไปดูบีนะ” ตนที่กำลังจะก้าวตามไปก็ต้องหยุดไว้ก่อน เมื่อคุณมาร์ชชิงพูดขึ้นมาก่อนว่าจะขออาสาไปดูอีกฝ่ายแทน เขาจึงพยักหน้ากลับไปและยอมปล่อยให้อีกฝ่ายได้ขึ้นไปด้านบน เวลาแบบนี้บีบีอาจจะอยากได้กำลังใจจากคนรักมากกว่าตนก็ได้

“ให้ไอ้มาร์ชมันไปดูบีเถอะ เดี๋ยวพี่อยู่เป็นเราเอง” ยูโนหันไปมองคนที่ยืนอยู่ด้านข้างตอนนี้ อือ ที่เอื้อมมือมาบีบไหล่กันเบาๆ อยากน้อยตนก็ไม่ได้อยู่คนเดียวเหมือนกันในเวลาที่ยากลำบากแบบนี้

.

.


     คนตัวโตเดินตามเข้ามาภายในห้องนอนของบีบี ก็พบกับเจ้าของห้องที่นั่งนิ่งอยู่บนเตียงของเจ้าตัว เมื่อเดินเข้าไปใกล้ก็ยิ่งได้ยินเสียงสะอื้นรอดออกมาเป็นพักๆ เขานั่งลงข้างๆอีกฝ่าย พร้อมกับดึงร่างให้เข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของตนพร้อมกับกอดปลอบไว้ “ร้องมาเถอะ ไม่มีใครเห็นหรอก” ตนพร้อมจะคอยซับน้ำตาให้เอง

“พี่มาร์ช พี่รู้ไหมว่าผมไม่รับงานพรีสินค้าไหนเลยนอกจากตัวนี้ แถมรางวัล อึก รางวัลอะพี่ รางวัลจากการตั้งใจทำงานของบี บีไม่มีสิทธิได้แล้ว..” เจ้าตัวทั้งพูดทั้งร้องไห้ออกมาพร้อมๆกันอย่างน่าสงสารจับใจ ตนไม่เคยเห็นอีกฝ่ายเป็นแบบนี้เลย ไม่เลยจริงๆ

“ไม่เป็นไรนะครับ” สิ่งที่ทำได้ตอนนี้คงเป็นการปลอบใจอีกฝ่ายเท่านั้น เพราะเรื่องที่ว่าคงสามารถแก้ไขได้แล้ว

“พี่มาร์ช แฟนคลับบี อึก แฟนคลับเค้าจะยังชอบบีอยู่กันไหม ที่บีทำตัวแบบนี้เป็นแบบนี้ จะมีคนเกลียดบีเพิ่มใช่ไหม บีจะทำยังไงดีพี่มาร์ช”

“บีครับ”

“...”

ตัดสินใจเรียกชื่อของคนรักออกไปเพื่อให้เจ้าตัวตั้งสติใจเย็นๆ พร้อมกับใช้ความคิดของตัวเองไปด้วยในขณะเดียวกัน

A: เรารับไม่ได้อ่ะ ถ้าบีบีจะมีแฟนเป็นผู้ชายจริงๆ

B: ถ้าบีบีออกมาตอบว่าเป็นแฟนกับบอดี้การ์ดคนนี้จริง คือเรารับไม่ไหวแน่ๆ ฮือ ผิดหวังนิดๆ

C: เสียชื่อวงการแรปเปอร์หมด แรปเปอร์x่าไรวะแม่งเป็นเกย์

D: เห้ย เตงเม้นท์บนอ่ะแรงไปป่าว เกย์แล้วไงวะ

C: น่าเกลียดไง มันทุเรศ ถ้าเป็นงี้ก็ออกจากวงการไปเหอะ

E: รอนะจ้ะ อย่าลืมออกมาสัมไวๆนะจ๊ะ


ก่อนจะมาที่นี่ตนก็พอจะรู้ฟีดแบลคในโลกออนไลน์มาแล้วบ้างเมื่อหลายชั่วโมงก่อนตั้งแต่ที่รูปหลุดไป ว่ากระแสบีบีกำลังเป็นยังไง คำวิพากษ์วิจารณ์เสียๆหายๆกล่าวถึงบีบีอย่างหนัก ข่าวทั้งเรื่องเก่าเรื่องใหม่ถูกคุ้ยขึ้นมาจนหมด ร่วมถึงคำด่าทอแรงถึงเพศสภาพของเราที่ถูกยกให้เป็นประเด็นสำคัญ แฟนคลับส่วนใหญ่ของบีบีต่างยังยอมรับไม่ได้ว่าถ้าอีกฝ่ายจะมีแฟนเป็นผู้ชายจริงๆ หรือถ้าอีกฝ่ายจะเป็นเกย์ ถ้างั้นสิ่งเดียวที่อาจจะทำให้เรื่องทุกอย่างดีขึ้นกว่านี้ได้ ก็คง

“เราเลิกกันไหม”

“พี่มาร์ช!”

“บี ใจเย็นๆฟังพี่ก่อน” หลังตนพูดประโยคนั้นออกไป อีกฝ่ายก็มีท่าทีตื่นตะหนกตกใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด พร้อมกับเรียกชื่อของเขาเสียงดัง จนตนต้องรีบอธิบายต่อ

“เรามาลดสถานะลง กลับไปเป็นเหมือนเดิมอย่างตอนแรกดีมั๊ย”

“อึก ไม่!” เจ้าตัวรีบพูดปฏิเสธเสียงแข็งออกมา จับมือของตนเอาไว้ พร้อมกับส่ายหน้าไปมาๆ

“บีครับ พี่รู้ว่าบีคงเห็นแล้ว ว่ากระแสแฟนคลับของบีกระแสสังคมตอนนี้กำลังเป็นยังไง มันดีกลับบีนะเชื่อพี่สิ” ถึงจะพูดไปแบบนั้น แต่ในใจกลับเจ็บแปลบขึ้นมา เมื่อต้องพูดในสิ่งที่ต้องข้ามกับใจ แต่ก็ต้องฝืนเอาไว้ให้เหมือนว่าตนไม่เป็นอะไร

“ไม่เอา ไม่เลิกนะ”

“ถ้าเราคบกันต่อถ้าบีบอกเรื่องของเราออกไป บีรู้ใช่ไหมครับว่าแฟนคลับบีส่วนใหญ่เขารับไม่ได้ที่บีมีแฟนเป็นผู้ชายน่ะ บีรักแฟนคลับมากไม่ใช่หรอ ไม่อยากรักษาพวกเขาไว้หรอครับ” พูดปลอบอธิบายออกไปพร้อมกับยกมือขึ้นเช็ดร่องรอยคราบน้ำตาบนใบหน้าอีกฝ่ายออกให้พ้นตา บีบีไม่เหมาะจะร้องไห้เลยสักนิด

“แต่..”

“แบบนี้ดีที่สุดแล้ว พี่ก็ยังอยู่ข้างบีนี่ไง ไม่ได้ไปไหนสักหน่อยครับ”

“อึก พี่มาร์ช” บีบีโพลเข้ากอดคนตัวโตไว้แน่น พลางบ่นอู้อี้อยู่ในอกว่าไม่เอา ไม่เลิก แล้วก็ร้องไห้ออกมาอย่างหนักหน่วงมากกว่าครั้งไหนๆ ตนคงทำได้เพียงกอดตอบอีกฝ่ายไว้ให้แน่นที่สุด ราวกับว่ากอดครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายยังไงอย่างนั้น

ไม่รู้ว่ากอดกันอยู่นานแค่ไหน รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เสียงสะอื้นนั้นเงียบไป เงียบไปพร้อมกับคนตัวเล็กที่พล็อยหลับเข้าห้วงนิทราไปแล้ว เขาค่อยๆวางอีกฝ่ายนอนลงบนหมอนดีๆ พลางยกผ้าขึ้นมาห่มไว้ พร้อมกระชับให้แน่นขึ้น

ตนยังคงไม่ไปไหน ยังคงนั่งอยู่ข้างๆอีกฝ่ายบนเตียงแบบเดิม พร้อมกับคว้ามือนุ่มของบีบีขึ้นมาจับไว้ เขานั่งมองใบหน้าของอีกฝ่าย ที่ตอนนี้ดวงตาสวยมีร่องรอยบวมช้ำปรากฏให้ได้เห็น เขาเองก็เสียใจอยู่ไม่น้อยที่ต้องตัดสินใจแบบนี้ “คำว่าเลิกกันไม่เคยมีอยู่ในหัวเลยสักนิด” แต่พอมาตอนนี้คงต้องคิดใหม่ บางทีเขาอาจจะเหมาะแค่ยืนอยู่ด้านข้าง ไม่ใช่ยืนอยู่ข้างๆอีกฝ่ายก็ได้ ตนรู้ว่าบีบีรักแฟนคลับมากขนาดไหน กว่าเจ้าตัวจะมีวันนี้ได้ต้องผ่านอะไรมาบ้างตั้งมากมาย การเป็นคนมีชื่อเสียงและถูกยอมรับนั้นคือสิ่งที่บีบีต้องการมาตลอด แบบนี้แหละดีที่สุดแล้ว

“ฝันดีนะ” บอกแล้วไงว่าไม่ได้หายไปไหน จะยังอยู่ข้างๆเสมอ หันมาเมื่อไหร่ก็จะเจอ

สิ่งเดียวที่มันจะไม่มีวันเกิดขึ้นจริง คือการเลิกรักอีกฝ่าย มันจะไม่มีวันนั้นอย่างแน่นอน
.
.
ติ้ด ติ้ด ติ้ด ~


     เสียงของเข็มวินาทีที่ค่อยๆหมุนเดินไป ช่วยปลุกให้คนตัวเล็กตื่นจากการหลับไหลขึ้นมา บีบีกระพริบตาถี่เพื่อไล่แสงหลังตื่นนอน และด้วยความที่ร้องไห้หนักอย่างเมื่อวานจึงทำให้วันนี้มีอาการตาบวมอย่างเห็นได้ชัด เขาค่อยๆขยับตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงดีๆ พร้อมกับนั่งนิ่งๆอยู่อย่างนั้นไม่ขยับไปไหน จมลึกอยู่กับห้วงความคิดของตัวเอง

“ไม่อยู่แล้วสินะ พี่เขากลับไปแล้วสินะ”

แค่คิดถึงก็ทำเอาเขาแทบจะร้องไห้ออกมาอีกแล้วดวงตาร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง จนต้องฝืนกลั้นมันเอาไว้ 


ไม่เลย ไม่ได้อยากเลิกกันเลยสักนิด แต่ตนก็คิดไม่ออกไม่รู้จริงๆว่าควรจัดการกับปัญหาตอนนี้ยังไง ทำไมอะไรๆมันถึงได้ถาโถมเข้ามาพร้อมๆกันหมดแบบนี้ ความฝันในการเป็นศิลปิน กับความรักของตัวเอง เขาควรตัดสินใจเลือกอะไรกันแน่


บีบีดันเข่าขึ้นมาพร้อมกับซุกหน้าลงไปพลางใช้แขนกอดเข่าตัวเองไว้แน่นและร้องไห้ออกมาในที่สุด นี่เขาร้องไห้อีกแล้วหรอ ทำไมตัวเองถึงได้อ่อนแอแบบนี้น่ะ สมเพชตัวเองจริงๆ.. 


.
.
Tbc



~~~


อีกไม่กี่ตอนนะคะ ใกล้จบแล้ว ต่อเรื่องทันทีมีพอตในหัวเยอะมาก

อย่าลืมยินดีกับกัซกันนะทุกคน เด็กๆได้รางวัลแดซังครั้งแรกหลังจากเดบิวมา6ปี ทั้งกัซทั้งเซ่เก่งกันมากๆครับ ปริ่มใจสุด <3 

ขอบคุณคนที่ยังอ่านนะคะ _/|\_ Thank u

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

75 ความคิดเห็น

  1. #69 pulin19 (@pulin19) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:37
    แม่ง ไม่เลิกนะ ไม่เอา สมัยไหนแล้ว
    #69
    0
  2. #42 carryx (@tonkhaw7g) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2562 / 01:13
    สงสารน้องง​
    #42
    0
  3. #41 KuenNun (@KuenNun) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 / 15:48
    จะจบแบบนี้จริงๆหรอคะ ไปดังเมืองนอกดีมั้ยลูก เบื่อพวกโลกแคบ //// แฟนหนูก้รวยนี่
    #41
    0
  4. #40 KuenNun (@KuenNun) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 / 15:46
    แรปเปอร์เป็นเกย์แล้วไงวะ ตบเรียงตัวแม่ง ไม่มีปัญญาหาผั ว ก้อย่ามาพูด
    #40
    0