(END) BoubleB #บับเบิ้ลบี [MarkBam]

ตอนที่ 16 : Chapter 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 784
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 73 ครั้ง
    22 พ.ย. 62


“โอ้ย ปวดหัวๆๆ”

     ช่วงสายของวันที่สองของทริปทะเลในครั้งนี้ บีบีตื่นขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงเพื่อนรักของตนอย่างยูโนร้องโอดโอยออกมาหลังจากที่อีกฝ่ายตื่นนอนแล้วมีอาการปวดหัว คงเป็นอาการที่เรียกว่าแฮงค์นั่นเอง เขาขำออกมาพลางส่ายหัวๆ ก็คงจะปวดหัวอยู่หรอก เมื่อคืนเล่นจัดหนักขนาดนั้นน่ะ ดีที่เขามีพาราติดกระเป๋ามาด้วย

“อะ กิน”

“อือ ขอบใจ”

ตนหันไปหยิบมือถือที่วางไว้ข้างหมอนขึ้นมาดูเวลา (09:00am) เพิ่งจะเก้าโมงเอง อากาศดีขนาดนี้ยังอยากนอนต่อชะมัด หันมามองข้างตัวก็พบว่ายีนส์ยังคงหลับอยู่ ส่วนยูโนหลังจากได้ยาไปแล้วเจ้าตัวก็หายออกไปจากห้องทันที เขาจึงเลือกที่จะนอนต่ออีกสักพักนึงแทนก็แล้วกัน

.

.

    เสียงคนพูดคุยเอะอะโวยวายดังมาจากชั้นล่างของตัวบ้าน เรียกให้เด็กหนุ่มคนหนึ่งที่นอนหลับอยู่ให้ตื่นขึ้นมา เจ้าตัวค่อยๆลืมตาขึ้นหรี่ตาลงเล็กน้อยเพื่อปรับแสงเพราะเพิ่งตื่นนอน จากที่สะลึมสะลือก็เปลี่ยนตื่นเต็มตาทันที เมื่อพบว่ามีใครบางคนนอนอยู่ข้างๆตัว ในระยะที่ใกล้กันขนาดนี้

ยีนส์พบว่าตนเองใจเต้นแรงแต่เช้า เมื่อตื่นขึ้นมาแล้วพบใบหน้าของเพื่อนสนิทที่ตนแอบคิดไม่ซื่ออย่างบีบีนอนอยู่ข้างๆกันบนเตียง เมื่อคืนก่อนเข้านอนตนยังจำได้ว่าเราไม่ได้นอนใกล้กันขนาดนี้ ใกล้จนแทบจะหนุนหมอนใบเดียวกันแล้ว ตนยังคงนอนนิ่งอยู่อย่างนั้นไม่ขยับไปไหนแม้จะตื่นเต็มตาแล้วก็ตาม เขานอนมองใบหน้าของอีกฝ่ายที่ยังคงหลับไหล มองแพขนตาที่เพิ่งรู้ว่ายาวและเรียงตัวสวยขนาดนี้ มองปากเยลลี่อวบอิ่มของอีกฝ่ายและก็เผลอคิดไปว่ามันจะดีแค่ไหนนะถ้าเขาได้สัมผัสมัน

ความต้องการมีมากกว่าความรู้สึกผิดชอบชั่วดี ตนค่อยๆขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ๆอีกฝ่ายที่ยังนอนหลับตาพริ้มอยู่โดยไม่สนใจผิดถูกสักนิด สายตายังคงจับจ้องไปที่ริมฝีปากอวบอิ่มนั้น ขยับใกล้เข้าไปเรื่อยๆจนปลายจมูกแตะสัมผัสกัน รับรู้ได้ถึงลมหายใจที่รดรินใส่กัน และในที่สุด.. ในที้สุดตนก็ตัดสินใจหยุดการกระทำนี้ลง

ยีนส์ตัดสินใจหยุดการกระทำเมื่อครู่ลง ตัดสินใจขยับใบหน้าห่างออกมาอย่างเก่า ไม่ได้ทำอะไรอย่างที่ใจคิดไว้แต่อย่างใด ความดีในตัวมันที่มีแย้งขึ้นมาว่าตนไม่ควรทำ ความสุขแค่ชั่ววูบเท่านั้น มันเทียบไม่ได้เลยหากอีกฝ่ายรู้แล้วจะโกรธเกลียดกัน ถ้าขืนเขายังตัดสินใจจะทำลงไป เราอาจจะทะเลาะกัน มองหน้ากันไม่ติด หรือดีไม่ดีเราอาจจะไม่ได้เป็นเพื่อนกันอีกเลยก็ได้ เขาขอไม่เสี่ยงจะดีกว่า

แค่นยิ้มให้กับตัวเองหนึ่งครั้ง เก่งมากนะที่ยังอดทนไว้ได้ไม่เผลอไปจูบอีกฝ่ายเข้าน่ะ เขายังคงนอนมองหน้าของเพื่อนสนิทคนนี้ไว้อย่างเก่า และความคิดบางอย่างก็แล่นเข้ามาในหัวอีกครั้ง ความคิดที่ว่าเขาควรจะพูดบางอย่างออกไป

“บี เราชอบนายว่ะ นาย..ชอบเราบ้างปะวะ”

มันจะดีแค่ไหนนะ ถ้าเราใจตรงกัน ถ้าอีกฝ่ายบอกว่าชอบเขาเหมือนกัน ตนก็พร้อมจะแบกรับทุกๆความกดดันจากสังคม จากแอนตี้แฟนหรือจากกระแสลบต่างๆไปกับอีกฝ่ายได้อย่างแน่นอน โดยไม่สนใจชื่อเสียงสักนิด

“ขอโทษนะ ที่ไม่ได้บอกให้ฟังตอนนายตื่นน่ะ..แต่ก็ดีใจนะที่ยังได้พูดมันออกไป ถึงนายจะไม่รับรู้มันก็ตาม”

หึ แค่นยิ้มให้กับตัวเองอีกครั้ง ตลกร้ายดีๆนี่เอง ความกล้าที่เตรียมไว้ดันมีไม่มากพอ พอที่จะกล้าพูดต่อหน้าอีกฝ่าย เขาคงทำได้เพียงแค่นี้แหละ อย่างน้อยก็ทำให้ตนรู้สึกโล่งใจขึ้นมาได้บ้าง เพราะสุดท้ายแล้วตนก็ยังซื่อสัตย์กับใจตัวเอง ยังได้พูดมันออกไป...ความรู้สึกในใจน่ะ
.
.

“อ่าวน้องบี นึกว่ายังนอนไม่ตื่น นี่กะจะให้ไอ้มาร์ชไปปลุกซะแล้ว”

    ตนส่งยิ้มแหยๆออกไปหนึ่งที หลังจากลงมาก็โดนแซวทันที ให้ตายจากที่แค่จะนอนต่อเล่นๆแป๊ปเดียว ไหงกลายเป็นตื่นอีกทีตอนเที่ยงแหนะ ไม่มีคำแก้ตัวใดๆ เลือกจะเดินไปนั่งเงียบๆบนโซฟาในห้องนั่งเล่นรวมกับทุกคนๆแทน

“นายอะ ตื่นแล้วไม่ปลุกเราด้วยวะ”

“หึ โทษที เห็นนายนอนดึกเลยให้นอนยาวๆไง”

คนตัวเล็กเลือกจะหันไปคาดโทษเพื่อนของเขาแทน ที่ตื่นนอนก่อนแล้วไม่ยอมปลุกกัน จนเป็นเจ้าตัวที่ตื่นสายที่สุดของบ้าน ว่าแต่หิวแล้ว..มีใครกินอะไรกันหรือยังนะ

“ว่าแต่ ทุกคนทานอะไรกันยังฮะ”

“พี่กำลังคุยกันอยู่น่ะว่าจะออกไปหาทานกันข้างนอกดีไหม แถวนี้มีร้านซีฟู้ดอยู่ร้านนึงเขาว่าอร่อยดีนะ”

“เขานี่ใครครับเจียร์ มีกิ๊กหรอ”

“อย่ามาบ้าเดฟ เขาคือใครไม่รู้ อ่านในเว็บท่องเที่ยวมา อย่าหาเรื่อง”

“ครับๆ”

“เชื่องเป็นสัตว์สี่ขาเลยนะครับไอ้เพื่อนเดฟ”

“แมวใช่ปะ ขอบใจ”

“เออมั้ง ถุย!”

บทสนทนาสั้นๆระหว่างพี่ๆทั้งสามคนสร้างเสียงหัวเราะได้แต่วัน ขนาดคุณมาร์ชก็ยังหลุดขำออกมาเช่นกัน ไม่รู้ว่าแอบมองคุณเขานานเท่าไหร่ รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่อีกฝ่ายหันมาสบตาเขากลับบ้างนั้นแหละ แอบชะงักไปนิดหน่อยตอนที่อีกฝ่ายยิ้มกว้างจนเห็นฟันออกมา บอกแล้วไงว่าเวลาคุณเขายิ้มจนเห็นเขี้ยวน่ะมีเสน่ห์มากกว่าเดิมขนาดไหน ชุดไพรเวทเสื้อฮาวายธรรมดาพออยู่บนตัวคุณมาร์ชแล้วกับดูดีเอามากๆเลย ชุดไหนก็ทำเอาเขาใจสั่นได้ตลอดจริงๆนะ

     สุดท้ายเป็นอันตกลงว่าเราทั้งหมดจะออกไปทานอาหารกันข้างนอกแทน และเป็นร้านที่พี่เจียร์เลือกหาไว้ ทั้งหมดเจ็ดคนออกเดินทางโดยการใช้รถสองคัน แบ่งเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือยีนส์นั่งมาในรถคันของคุณมาร์ชด้วยกัน ไม่นานนักเราทั้งหมดก็เดินทางมาถึงร้านซีฟู้ดแห่งหนึ่งทันที

คนเยอะเป็นพิเศษเพราะเป็นร้านดังแถมยังเป็นวันหยุดอีก ผู้คนจึงหนาแน่นเต็มร้านไปหมด เราจึงเลือกโต๊ะที่อยู่มุมสุดด้านในแทน ระหว่างนั้นก็มีแฟนคลับเข้ามาทักทายอยู่บ้างปะปราย ทั้งเขาและยีนส์ก็ต่างถ่ายรูปกับแฟนคลับที่เข้ามาทักทายอยู่หลายคน ที่หนักกว่าคงจะเป็นพี่เจียร์ที่โดนรุมอยู่สักพักกว่าจะฝ่าฝูงแฟนคลับมาได้

“เบื่อว่ะ มากับเหล่าคนดัง ตกเป็นเป้าสายตาเลย” คุณแจ๊สพูดอย่างแซวๆออกมา

“พูดมาก มึงแยกโต๊ะนั่งไปเลยไป”

“แหม่ๆ ที่โมโหนี่เพราะแฟนคลับผู้ชายเข้ามาขอถ่ายรูปไอ้เจียร์หรอวะ ขนาดนี้แล้วมึงยังหึงอีกหรอฮ่าๆ”

“ตลกมากไหม ไอ้สั-” คุณเดฟตอบกลับด้วยอารมณ์ขุ่นมัวนิดๆ

“มึงซีเรียสไรวะ มึงดูอย่างน้องบียังไม่เห็นซีเรียสเลย ใช่ไหมครับ”

จากประโยคถกเถียงเล่นๆของพี่ๆ กลายเป็นพาดพิงมาถึงเขาจนได้ ตนยิ้มแก้เก้อไปหนึ่งทีเพราะไม่รู้จะตอบอะไร

“บีมันไม่ซีเรียสเพราะมีบอดี้การ์ดดูแลไงพี่แจ๊ส” 

“ไงวะยูโนน้องรัก”

“ก็พอตอนมีแฟนบอยผู้ชายเข้ามาทีหลายๆคน คุณบอดี้การ์ดก็ส่งสายตาอำมหิตกลับไปน่ะดิ เลยไม่ค่อยมีใครกล้าเข้ามายุ่งกับมันไงพี่” 

“ง่อววว พ่อบอดี้การ์ด”

ได้เสียงโห่แซวออกมานิดหน่อย จากนั้นหัวข้อสนทนาก็กลายเป็นวกเข้ามาที่ตนเต็มๆจนได้ ทั้งเขาและคุณมาร์ชเลยตกเป็นเป้าสายตาไปโดยปริยาย ถึงว่าที่ไม่ค่อยมีใครเข้ามาวุ่นวายอย่างพี่เจียร์กับยีนส์ ที่แท้ก็เพราะคุณมาร์ชนี้เอง หันไปมองคุณเขาว่ามีปฏิกิริยาอะไรบ้างหลังจากที่ถูกแซว แต่ให้ตายเถอะ ที่เจ้าตัวยังคงนิ่งเฉยได้เหมือนเดิมราวกับไม่สะทบสะท้านอะไร ต่างจากเขาที่เก้อเขินกลั้นยิ้มจนปวดแก้มไปหมดแล้ว

“สั่งข้าวเหอะ”

“เปลี่ยนเรื่องเก่ง”

     บทสนทนาเรื่องนี้หยุดลงทันทีหลังจากคุณมาร์ชพูดแบบนั้นออกมา เราทั้งหมดเลยเปลี่ยนไปคุยเรื่องสั่งอาหารแทน เพราะความหิวของทุกคนๆ จึงทำให้เกิดอาการหน้ามืดตามัวเลยสั่งอาหารกันอย่างบ้าคลั่ง จนอาหารทะเลมากมายถูกวางเต็มโต๊ะเรียงรายเต็มไปหมด และให้ตาย ซีฟู้ดร้านนี้สดอร่อยเด็ดสมกับที่อ่านรีวิวมาเลย

“นี่ เราแกะให้..” / “อ่ะ..”

เกิดเดทแอร์ขึ้นชั่วขณะ กลายเป็นเขาที่ตกเป็นเป้าสายตาของคนทั้งโต๊ะอีกครั้ง เมื่อยีนส์และคุณมาร์ชต่างยื่นกุ้งที่แกะเปลือกแล้วมาให้เขาพร้อมๆกัน 

“อ่า ทำไรกันเนี่ย ขอบคุณนะฮะทั้งคู่เลย”

จนตนต้องกล่าวขอบคุณออกไปแล้วรับกุ้งทั้งสองตัวนั้นไว้ จะให้รับของใครคนใดคนนึงได้ไงละ หลังจากเรื่องของกุ้งจบลง ทุกๆคนก็หันไปสนใจอาหารกันต่อแทน จึงทำให้เขาหายใจหายคอได้โล่งขึ้นหน่อย ไม่ต้องเทคเขาขนาดนี้กันก็ได้มั้ง บ้าจริง

จบมื้อนั้นไปด้วยการที่คุณมาร์ชอาสาเป็นเจ้ามือเอง จุกกับราคาค่าอาหารอยู่เหมือนกัน ทุกคนบอกจะช่วยหาร แต่คุณเขาก็ยืนยันว่าจะเลี้ยงเอง ตนจึงตอบแทนคุณเขาด้วยสิ่งนี้แทน

“ให้ครับ”

“...”

“รับไปสิครับ เดี๋ยวละลายซะก่อน”

    ไอศกรีมโบราณแท่งหนึ่งถูกยื่นมาตรงหน้า พร้อมกับถูกขยั้นขยอ จนตนต้องรับเอาไว้ คนตัวเล็กยื่นมาให้พร้อมบอกว่า "ขอบคุณเรื่องค่าอาหาร และหวังว่าไอศกรีมแท่งนี้พอจะทดแทนได้" พร้อมกับรอยยิ้มกว้างที่เจ้าตัวส่งมา ทำให้คนมองอย่างเขาเผลอยิ้มตามได้อีกแล้ว

น่าแปลกที่เป็นคนไม่ชอบของหวาน แต่กับทานของที่อยู่ในมือได้จนหมด

จริงๆก็ไม่ได้คิดอะไร ที่บอกว่าเลี้ยงก็คืออยากเลี้ยงจริงๆ ไม่ได้หวังผลตอบแทนอะไร แต่ถ้าได้ผลประโยชน์อื่นตามมา ก็ถือว่าได้กำไรไป

     หลังออกจากร้านซีฟู้ด เราทั้งหมดเจ็ดคนก็ออกไปเที่ยวกันต่อด้วยกันทันที ไม่มีจุดหมายอะไร ขับไปเรื่อยๆตามทาง แวะทุกๆที่ที่ผ่านแหล่งท่องเที่ยว เราต่างพลัดกันถ่ายรูป เช็คอิน ลงรูปกันบลาๆเต็มsnsของเราไปหมดทุกช่องทาง ไม่ได้สนใจยอดไลท์หรืออะไรเลยสักนิด เขาสนใจแค่รูปภาพที่ลงไปมากกว่า

ว่าครั้งหนึ่งเขาเราทั้งหมดเคยได้มาที่ณ สถานที่เหล่านี้ด้วยกัน เรามีความสุขขนาดไหน มันจะอยู่ในความทรงจำของเขาตลอดไป
.
.

    กลับมาถึงบ้านพักในช่วงเวลาหกโมงเย็นนิดๆ พระอาทิตย์กำลังจะตกพอดี ช่างเป็นภาพที่สวยงามจนต้องยกมือถือขึ้นมาถ่ายภาพเก็บไว้

ก่อนจะกลับมาเราพากันแวะเข้าห้างสรรพสินค้าที่อยู่แถวนั้นกันมาก่อนเข้าบ้าน เพื่อซื้อของสดและของกินเล่นอย่างอื่นเข้ามาเพิ่มนิดหน่อยสำหรับสังสรรค์คืนนี้ เพราะของเมื่อวานที่ตุนไว้ได้หมดลงแล้ว แน่นอนว่ารอบนี้เขากับยูโนยืนยันว่าจะจ่ายเอง จนทุกคนๆต้องยอม

ยิ่งตกดึกก็ยิ่งสนุก พอแอลกอฮอล์เข้าปาก ต่างคนก็ต่างสนุกสนานเฮฮากันไปโดยธรรมชาติทันที เรียกได้ว่าไม่มีการเคอะเขินกันแล้ว ทริปนี้ละลายพฤติกรรมกันสุดๆ บรรยากาศที่อบอวลไปด้วยมวลความสุขมันเป็นอย่างนี้นี่เอง

“มาเล่นเกมกันดีกว่า” จู่ๆคุณแจ๊สก็โพล้งออกมา ไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

“เกมไรวะไอ้แจ๊ส”

“Truth or dare”

เกม Truth or dare เกมที่เลือกพูดความจริงหรือทำรับคำท้านั่นเอง ทุกคนๆต่างตอบตกลงว่าจะเล่น จากนั้นคุณแจ๊สก็เคลียพื้นที่บนโต๊ะทันที

ขวดเหล้าใบหนึ่งที่ถูกรินจนหมดแล้ว ถูกวางอยู่ตรงกลางในวงล้อมของพวกเรา จากนั้นก็เริ่มหมุนขวดทันที รอบแรกมาตกที่พี่เจียร์ และพี่เจียร์เลือกtruth

“เจียร์กูถามจริง ไอ้เดฟมันแซ่บเด็ดถึงใจเลยปะ”

“ไอ้แจ๊สมึงถามอะไรของมึงเนี่ย”

“ตอบมา ไม่งั้นกูสั่งทำโทษนะ”

“ก ก็เออ ไม่แซ่บจะอยู่มาถึงสิบกว่าปีหรอวะ”

ฮิ้ว~ หลังจากพี่เจียร์ตอบออกมาก็ได้เสียงโห่แซวจากทุกๆคนกลับไปทันที จนพี่เขาแทบจะหมุดหน้าหนีเพราะความเขินอาย ตัวเขานี่สิก็ดันเขินตามไปด้วยอีก บ้าจริงไอ้บี รอบสองรอบสามและรอบอื่นๆถูกเล่นอย่างต่อเนื่อง ยูโนก็โดนคำถามเด็ดไม่น้อยว่ายังซิงหรือเปล่า จนคนถามโดนทุบไปยกใหญ่ เป็นที่รู้กันว่าพอเจ้าตัวเขินแล้วจะมีอาการแบบนี้ และรอบล่าสุดนี้มาตกอยู่ที่ยีนส์แทน คราวนี้เจ้าตัวไม่โดนคำถามแต่โดนคำท้าแทน เพราะเจ้าตัวเลือกdare

“ไอ้ยีนส์ พี่ขอสั่งให้เอ็งหอมแก้มใครสักคนในวงนี้ กล้าเปล่า”

“ไอ้แจ๊ส!!” ทุกคนต่างเรียกชื่อของพี่แจ๊สออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

หลังจากได้ฟังคำสั่ง คนถามก็โดนตะลุมบอลไปทันที คำสั่งบ้าบออะไรสยิวชะมัด ยีนส์คงไม่ทำแน่ๆ แต่เกินคาดเมื่อยีนส์เลือกจะรับคำท้า..

อยู่ๆอีกฝ่ายก็หันมาจ้องหน้าของเขา พร้อมกับใช้มือข้างนึงขึ้นมาจับที่ต้นคอเขาไว้เช่นกัน เริ่มใจเต้นไม่เป็นระส่ำและหวังว่าอีกฝ่ายคงจะไม่ได้เลือกเขาหรอกนะ แต่เหมือนจะไม่เป็นอย่างนั้น เมื่อจู่ๆอีกฝ่ายกับพยายามยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้ๆและทำในสิ่งที่เกินคาด คำสั่งคือสั่งให้หอมแก้ม แต่ที่อีกฝ่ายทำกับเป็นจูบต่างหาก..


ถึงจะแค่ริมฝีปากแตะค้างกันไว้ไม่ได้ลุกล้ำอะไร แต่ก็ถือว่าอีกฝ่ายได้จูบเขาแล้วจริงๆ เกิดเดทแอร์ขึ้นทันทีหลังจากที่เราผละหน้าออกจากกัน


“ยีนส์..”

“เอ่อ โทษที เราเมาน่ะเลยฟังผิด”

“...”

“โทษทีพี่ๆ มาๆเราเล่นกันต่อเถอะ” 

“อ่า โอเคๆ มาต่อกันเลยนะ”

เป็นคุณแจ๊สที่พูดกู้สถานการณ์ไว้ ให้กลับมาเป็นอย่างเดิม ต่างคนต่างหันไปสนใจเกมต่ออย่างเก่า ต่างจากเขาที่ไม่มีสติสนใจเกมที่กำลังเล่นกันอีกแล้ว ตนรู้ว่ายีนส์ไม่ได้ฟังผิดแต่อีกฝ่ายคงตั้งใจที่จะทำอย่างนี้จริงๆ และจะบอกอะไรให้อีกอย่าง เรื่องเมื่อเช้าน่ะเขารับรู้ทุกอย่างที่อีกฝ่ายพูดออกมาแต่แกล้งทำเป็นไม่สนใจก็เท่านั้น เขาหันไปมองหน้าคุณมาร์ชที่นั่งเงียบไปและขบกลามแน่นจนหน้ากลัว นี่..เขาทำอะไรให้อีกฝ่ายไม่ชอบใจหรือเปล่า ตนจะทำยังไงกับสถานการณ์ตอนนี้ดี..


.

.
Tbc

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 73 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

75 ความคิดเห็น

  1. #66 pulin19 (@pulin19) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:52
    ยีนส์ นายแน่มาก สุดยอด
    #66
    0
  2. #32 PaoPao9300 (@PaoPao9300) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 15:29
    คุณมาร์ชขอเป็นแฟนไปเลย!
    #32
    0
  3. #31 KuenNun (@KuenNun) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 11:42
    พี่มาร์ชอย่าไปยอม!
    #31
    0