(END) BoubleB #บับเบิ้ลบี [MarkBam]

ตอนที่ 15 : Chapter 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 786
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 70 ครั้ง
    16 พ.ย. 62


     การเดินทางของเราในทริปนี้มีกำหนดการทั้งหมดสามวันสองคืน และจุดหมายปลายทางก็คือพัทยานั่นเอง สาเหตุที่เลือกที่นี่เพราะจะได้เดินทางไม่ไกลมากนักเพราะต้องขับรถกันเอง ยูโนเป็นคนจัดแจงเรื่องพัก ตอนแรกก็คุยกันว่าจะเลือกหาโรงแรมสักที่แต่ดูจะไม่ค่อยส่วนตัวเท่าไหร่ คุณแจ๊สจึงเสนอให้หาเป็นบ้านพักส่วนบุคคลริมชายหาดแทน สุดท้ายก็มาจบลงที่นี่ รีสอทบ้านพักแห่งหนึ่ง ที่อยู่ติดทะเล ใกล้ตลาดร้านค้า แต่ก็ยังมีความเป็นส่วนตัว ที่นี่จึงเหมาะกับพวกเขาที่สุดแล้ว

การเดินทางครั้งนี้ เริ่มต้นจากการที่รถยนต์ถูกแบ่งออกเป็นสามคัน คันแรกนั้นมีคุณแจ๊ส คุณเดฟแล้วก็พี่เจียร์ ส่วนคันที่สองของคุณมาร์ช มีเขากับยูโนเป็นทั้งหมดสามคน ส่วนคันสุดท้ายเป็นรถของยีนส์ที่เจ้าตัวขับมาเองคนเดียว จู่ๆก็ดันมีความคิดบางอย่างออกมาว่า เขาจะอาสาไปนั่งรถคันนั้นกับอีกฝ่ายดีไหม ยีนส์จะได้มีเพื่อนคุยระหว่างทาง เพราะยังไงคุณมาร์ชก็มียูโนอยู่ด้วยแล้ว

"คุณมาร์ชครับ"

"ครับ"

"ผมไปนั่งรถของยีนส์นะฮะ"

เขามองหน้าคนตัวเล็กพลางยกคิ้วขึ้นข้างนึงเพื่อให้แน่ใจว่าตนไม่ได้หูแว่วไป อยากจะบอกว่าให้ไปด้วยกันดีกว่าแต่ก็ดูจะนิสัยเด็กเกินไป ดูไม่ดีเอาซะเลย เอาเถอะ ยังไงเขาก็เป็นเพื่อนกัน ยังไงทริปนี้เราทั้งหมดก็ต้องอยู่ด้วยกันอยู่ดี จุดหมายปลายทางที่เดียวกัน ไปคันไหนก็คงเหมือนกันนั้นแหละ

"ครับ ขับรถกันดีๆ จะตามหลังให้เอง"

หลังจากที่ตอบไป อีกฝ่ายก็ยิ้มกว้างออกมาจนตาหยี จนเขาหลุดยิ้มออกมาเหมือนกัน เจ้าตัวหันไปหยิบกระเป๋าสะพายที่อยู่บนรถขึ้นมาถือไว้ และบอกกับเพื่อนสนิทอย่างยูโนว่าจะไปรถอีกคันนึงแทน จากนั้นเจ้าตัวก็เดินไปหารถคันที่ว่าทันที

"เฮ้ ไปด้วยนะ"

     ตกใจนิดๆที่จู่ๆบีบีก็เปิดประตูรถขึ้นมา ไม่ได้คิดว่าอีกฝ่ายจะไปด้วยกัน ตอนแรกก็เห็นว่าเจ้าตัวขึ้นรถของบอดี้การด์อย่างคุณมาร์ชไปแล้ว แต่ทำไมถึงเปลี่ยนใจไปกับเขาได้ ความสงสัยมีมากจนเกินจะเก็บไว้ สุดท้ายจึงเลือกถามออกไป

"นึกว่าไปกับคันนู้น"

"ตอนแรกก็ใช่ แต่เปลี่ยนใจมาคันนี้แทน"

"ทำไมอะ"

"กลัวนายเหงาอะ เลยมานั่งเป็นเพื่อน ดีปะ"

ใจข้างในเต้นไม่เป็นระส่ำหลังจากที่ได้ฟังเหตุผลที่อีกฝ่ายพูดออกมา ดีใจจนพูดอะไรไม่ออก ความรู้สึกดีข้างในมันเพิ่มพูนขึ้นมาอีกระลอกแล้ว นี่อีกฝ่ายเป็นห่วงเขาด้วยงั้นหรอ ถึงจะแบบเพื่อนก็เถอะ แต่รู้ไหมว่าคำพูดธรรมดาๆแบบนั้นน่ะ มันพิเศษมากเลยนะสำหรับเขาอะ

"ไม เราไปด้วยไม่ได้ไง"

"เฮ้ย ได้ดิๆ ทำไมจะไม่ได้วะ"

เหมือนจะจมอยู่กับความคิดตัวเองนานเกินไป จนอีกฝ่ายถามแซวออกมา ต่างฝ่ายต่างยิ้มให้กันเพียงเพราะแค่บทสนทนาสั้นๆของเราเท่านั้น ที่พอจะสื่อให้เห็นแล้วว่าเราเริ่มสนิทกันมากขนาดไหน จริงๆความสัมพันที่เป็นอยู่ตอนนี้มันดีมากๆ หรือเขาควรเลือกที่จะไม่พูดความรู้สึกตัวเองออกไปดี แต่มาถึงขั้นนี้แล้วลองดูสักครั้งก็คงไม่เป็นอะไรหลอกมั้ง

"จะเป็นสารถีขับรถให้อย่างดีเลยครับ"

เขาไม่ได้อยากเป็นคนที่แอบรักฝ่ายเดียว
แค่ดันเป็นคนไปหลงรักโดยที่ไม่รู้ตัวเท่านั้นเอง

เขาควรจะทำไงกับความรู้สึกนี้ดี

.
.

"โอ้ย ถึงสักทีโว้ย! เมื่อยตูดสุด"

"ลงรถได้ก็บ่นเลยนะมึง กูนี่คนขับไม่เมื่อยกว่ามึงไง"

     เสียงบ่นกระปอดกระแปดของพี่ๆทั้งสองเรียกเสียงหัวเราะจากคนอื่นๆได้เป็นอย่างดี ตอนนี้เรามาถึงจุดหมายกันแล้ว อ่า ก็จริงอย่างที่พี่ๆว่า แค่จากกรุงเทพฯมาพัทยาแค่ไม่กี่ชั่วโมงนั่งรถไม่นานเท่าไหร่ยังเมื่อยขนาดนี้ ถ้าไปที่ไกลๆกว่านี้จะขนาดไหนนะ ทริปหน้าขึ้นเครื่องกันเถอะ 

บ้านหลังใหญ่พอที่จะสามารถรองรับรถของแขกที่เข้าพักได้ถึงสามคันพอดี มีสระว่ายน้ำส่วนตัวด้วยต่างหาก หลังเข้าบ้านมาแล้วยูโนก็จัดแจงห้องนอนให้ทันที แต่ทว่าห้องนอนมีแค่สามห้องเท่านั้นไม่พอต่อจำนวนผู้เข้าพัก จึงแบ่งเป็นพี่เจียร์กับคุณเดฟหนึ่งห้อง และคุณแจ๊สกับคุณมาร์ชหนึ่งห้อง สุดท้ายเราสามคน เขา ยูโน ยีนส์ หนึ่งห้องและได้ห้องใหญ่สุดไป เป็นอันว่าลงตัว แต่กว่าจะมาถึงที่พักก็เที่ยงพอดี แดดร้อนขนาดนี้คงไม่ออกไปริมหาดตอนนี้แน่ๆ ทุกคนทั้งหมดจึงลงความเห็นว่าพักผ่อนห้องใครห้องมันกันไปก่อน ตกบ่ายเย็นๆค่อยออกไปตลาดหรือหาอะไรมาทำกินกัน

ทริปนี้บอกเลยว่าพลีชีพสุด จะสลัดคราบดารานักร้องออกไปให้หมด จะเหลือเพียงบีบีวัยรุ่นธรรมดาๆที่มาเที่ยวกับเพื่อนฝูงทั่วๆไปแค่นั้น ปาร์ตี้กินเหล้าเฮฮา ไม่ต้องมาคีปลุคมาอะไร นั้นคือสิ่งที่ตั้งใจเอาไว้ว่าจะทำ

     หลับไปได้สักพัก ตื่นขึ้นมาอีกทีก็ตอนบ่ายสามกว่านิดๆ หันไปมองรอบๆห้องก็พบว่าทั้งยีนส์และยูโนยังคงหลับอยู่ เลือกที่จะไม่ปลุกแทนปล่อยให้ทั้งคู่นอนต่อไป  ลุกขึ้นมายืดเส้นยืดสายยืนดูวิวที่ริมหน้าต่าง สายตามองออกไปยังพื้นน้ำทะเลเบื้องหน้า ให้ความรู้สึกสดชื่นอย่างบอกไม่ถูก มันจะดีแค่ไหนนะถ้าได้ตื่นเช้าขึ้นมามองทะเลทุกๆวันแบบนี้ แค่คิดก็ทำให้เผลอยิ้มออกมาแล้ว

เลื่อนสายตาจากพื้นน้ำทะเล มามองที่พื้นทรายบนหาดแทน ก็พบกับคนๆนึงที่มักดึงดูดสายตาของเขาได้ตลอดเวลากำลังยืนอยู่คนเดียว ภาพคนตัวสูงที่ยืนเอามือล่วงกระเป๋ากางเกงอยู่ พร้อมกับหันหน้าออกทะเล เพียงแค่มองข้างหลังมันช่างให้ความรู้สึกเหมือนกำลังถ่ายเอ็มวียังไงอย่างนั้นเลย เขายังคงมองภาพนั้นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหลงไหล ให้ตายเถอะ นี่เขาชอบอีกฝ่ายมากขนาดนี้เชียวหรอ

ยากกว่าการยอมรับว่าชอบอีกฝ่าย คือการยอมรับว่าตัวเองกำลังจะก้าวผ่านคำว่าชอบผู้หญิงไปชอบผู้ชายแบบจริงๆจังๆ

ชีวิตที่ผ่านมายี่สิบกว่าปี ในวัยเท่านี้ทำให้ตนไม่มีประสบการณ์เรื่องรักมากมายนัก ที่ผ่านมาเอาแต่ทุ่มให้กับงานกับแฟนคลับอย่างเดียว จนไม่เคยได้คบหาดูใจกับใครหรือใจเต้นแรงกับใครอีกเลย จนมาเจอกับคุณ..ที่ทำให้เขาเหมือนย้อนกับในช่วงมหาลัยที่มีแฟนผู้ชายคนแรกอีกครั้ง ความรู้สึกตอนนั้นมันคือช่วงที่อยากรู้อยากลองคือช่วงที่เพิ่งค้นพบตัวเอง มันเป็นอารมณ์ชั่ววูบสับสนเอามากๆ จนสุดท้ายก็ไปไม่รอด และยังคงไม่แน่ใจว่าตกลงตนชอบเพศไหนกันแน่ ซึ่งแตกต่างจากตอนนี้ที่เขาไม่มีความรู้สึกแบบนั้นอีกเลย ทุกอย่างมันเต็มไปด้วยความมั่นใจในเซ้นส์ของตัวเอง ว่าไม่มีอารมณ์ชั่ววูบเข้ามาแอบแฝงใดๆ จริงๆเขาอาจจะไม่ได้ชอบผู้หญิงหรือผู้ชายก็ได้ เขาแค่ชอบอีกฝ่าย..เท่านั้นเอง

ที่ผ่านมาตนได้ทุ่มให้กับการทำงานและแฟนคลับมาอย่างตลอด ยกให้เรื่องนี้ขึ้นนำมาเป็นอันดับหนึ่งในการใช้ชีวิต ถึงตอนนี้จะขอให้เรื่องของรักนำมาเป็นอันดับหนึ่งบ้างแล้วกัน ขอแค่ในตอนนี้เท่านั้น
.
.

     ปาร์ตี้ของเราเริ่มต้นขึ้นในตอนหนึ่งทุ่มเศษ เราทั้งหมดเลือกที่จะออกมานั่งเล่นนั่งสังสรรค์และทำอะไรกินกันอยู่ที่ส่วนหน้าบ้านแทน เป็นพี่ๆทั้งหมดรวมถึงคุณมาร์ช ที่อาสาออกไปซื้อของสดของกินเล่นต่างๆที่ตลาดมาให้ รวมถึงเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ด้วย แต่ให้ตายเถอะ เป็นเขาแท้ๆที่ชวนทุกคนมาเที่ยวทริปนี้ ต้องเป็นเขาสิที่ดูแลทุกๆคนน่ะถึงจะถูก

แน่นอนว่าคุณมาร์ชยื่นหนึ่งเรื่องทำอาหาร และเซอไพรส์กว่าคือคุณเดฟก็ทำอาหารเป็นเช่นกัน มื้อนี้เราจึงได้พ่อครัวถึงสองคนแหนะ เขาที่ทำอะไรไม่ค่อยเป็นจึงขอไปยืนหน้าเตา ย่างบาร์บีคิวกับยีนส์แทนแล้วกัน จะได้ไม่เกะกะทางนี้

"หืม หอมวะ"

เพียงแค่เดินเข้ามาใกล้ ก็ได้กินหอมของบาร์บีคิวลอยฟุ้งเข้ามาในจมูกทั้งสองข้างเต็มไปหมด หน้าทานสุด

"เหม็นควัน ไปนั่งรอไป"

"เฮ้ยไม่เป็นไร อยากช่วย อยู่ตรงนั้นก็ไม่ได้ทำอะไรอยู่แล้ว"

"อือ ตามใจนาย"

เป็นอีกครั้งที่ได้ทำอะไรด้วยกันอีก ในเมื่ออีกฝ่ายยืนยันว่าจะช่วยทำ เขาจึงขยับไปข้างๆเพื่อให้อีกฝ่ายเข้ามาหน้าเตาได้เหมือนกัน ต่างคนต่างจับไม้พลิกไปพลิกมา ต่างพูดคุยกันไปเรื่อยเปื่อยมากมาย ทำให้บรรยากาศของการย่างบาร์บีคิวนั้น ที่ถึงจะร้อน จะมีควัน ดันไม่มีความน่าเบื่อเลยสักนิดเดียว

"อะ ไม้นี้สุกแล้ว ลองชิม"

"อือ ขอบใจ"

"ไม่ต้องถือมันร้อน เราป้อนให้"

"อื้ม~ อร่อยว่ะ"

หึ เขาหลุดขำออกมาหลังจากที่อีกฝ่ายงับบาร์บีคิวไม้นั้นบนมือเขาเข้าปากไป แล้วก็เคี้ยวจนแก้มตุ่ย แถมทำตาโตเหมือนเด็กๆเวลาเจอของถูกใจอีก

"อร่อย ขอหมดไม้เลยนะ"

"หึ อือ ให้นายหมดเลย"

เขาเคยบอกหรือเปล่านะว่าเวลาอีกฝ่ายมีรีแอคชั่นในการกินอะไรสักอย่างน่ะ มันน่ารักมากเลย

ภาพคนสองคนที่ยืนอยู่ตรงเตาย่างบาร์บีบิวตกอยู่ในสายตาของใครหลายๆคน ไม่เว้นแม้แต่กระทั่งสายตาคมของคุณบอดี้การด์ ที่มองภาพนั้นด้วยสาตานิ่งเฉยคาดเดาอารมณ์ไม่ถูก แอบรู้สึกคันยิบๆข้างใน อธิบายไม่ถูกเหมือนกันว่าเป็นอะไร นี่อีกฝ่ายคงทำคะแนนแล้วสินะ เขาได้แค่ข่มอารมณ์ขุ่นมัวของตัวเองไว้ในใจต่อไป 
.
.

"ชน!"

"เกร้ง~"

    แก้วหลายใบถูกชูขึ้นเหนือหัวยื่นไปข้างหน้า และแตะชนกับแก้วใบอื่นๆจนส่งเสียงออกมา เป็นเวลาหลายชั่วโมงแล้วที่เราทั้งหมดนั่งสังสรรค์กันอยู่ตรงนี้ เขาเคยบอกไหมนะว่ายูโนน่ะเสียงดีมากๆ  บรรยากาศตอนนี้เต็มไปด้วยค่ำคืนที่ท้องฟ้าโปร่ง มีดาวอยู่เต็มท้องฟ้า มีเสียงคลื่นที่กระทบชายฝั่ง ลมทะเลที่พัดโชยเข้ามา และไหนจะเสียงร้องเพลงสนุกสนานของยูโนกับทุกๆคนอีก บอกเลยว่าการมาเที่ยวทะเลในครั้งนี้เพียงแค่วันเดียวเท่านั้น ก็ทำเอาแฮปปี้มากๆแล้ว

"คุณมาร์ช ไม่สนุกหรอฮะ เงียบเชียว"

แต่มีอยู่อย่างที่ไม่ค่อยแฮปปี้นัก เขาหันไปหาคนข้างๆตัว ที่นั่งอยู่ข้างกันแต่กับไม่พูดอะไรออกมาเลยเอาแต่นั่งนิ่ง หรือว่าคุณเขาจะไม่สนุกไม่รู้สึกเอ็นจอยนะ หรือลมทะเลตอนบ่ายจะทำให้เป็นไข้หรือเปล่า

"ไม่สบายหรือเปล่าครับ"

จู่ๆก็ดันเผลอตัว ยกหลังมือขึ้นไปแตะที่หน้าผากคุณเขาเฉยเลย และกว่าจะรู้ตัวว่าทำอะไรลงไปก็ตอนที่ได้ยินเสียงโห่แซวของคนอื่นๆออกมา เขารีบชักมือกลับทันทีอย่างไว ความรู้สึกอายเริ่มแทรกซึมเข้ามาแทนที่จนต้องเกาหลังคอตัวเองแก้เก้อ "หึ" แต่เดี๋ยวนะ เขาได้ยินเหมือนอีกฝ่ายจะหลุดหัวเราะออกมาเลย

"ขำไรครับ"

หึ หลุดขำออกไปอีกรอบ ตอนมองดูอีกฝ่ายทำหน้ายุ่งๆออกมา หน้ายุ่งๆที่ดูดื้อรั้น บวกกับหูแดงๆของอีกฝ่ายแล้ว น่ารัก คำเดียวที่ขึ้นมาในความรู้สึกตอนนี้

"เปล่า ไม่ได้ขำ"

"ก็เห็นอยู่ว่าขำ ผมอุตส่าเป็นห่วงคุณกลัวจะไม่สบาย"

เขามองจ้องใบหน้าของคนที่นั่งอยู่ข้างๆตัว ที่ยังคงทำหน้ารั้นๆออกมา คิ้วที่ขมวดนั้นไม่ได้ดูน่ากลัวเลยสักนิด มองเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายที่พูดว่าห่วงกันออกมา รับรู้ได้ว่าเจ้าตัวหมายความอย่างที่พูดจริงๆ แค่นี้ก็ทำเอาความขุ่นมัวในใจทั้งหมดหายไปแล้ว

การพยายามหยุดชอบใครสักคนนึง..เพิ่งรู้ว่ามันยาก เพราะแค่เราเริ่มพยายาม นั้นก็หมายความว่าเรากำลังชอบเขาอีกแล้วน่ะสิ 

"สบายดี ขอบคุณนะที่เป็นห่วง"

"วันนี้ดูเงียบจังครับ"

"ปกติ"

"อ่า ปกติก็ปกติครับ"

คนหน้ายุ่งพยักหน้าหงึกๆส่งๆมา แล้วหันไปสนใจคนอื่นๆในวงต่อ ตนจึงหันมาสนใจแก้วเหล้าในมือบ้าง เจ้าตัวยังคงหันมาชวนเขาคุยอยู่เรื่อยๆ เพื่อไม่ให้บทสนทนาของเราเงียบจนเกินไป ตนก็ให้ความร่วมมืออย่างดีด้วยการสนทนากับคนอื่นๆบ้าง ยังคงเป็นแจ๊สเพื่อนของเขาที่ท๊อปฟร์อมเรื่องพูดมากไม่หยุด ยิ่งเข้าขากับคุณยูโนแล้วนั้นยิ่งไปกันใหญ่ รู้สึกได้ว่าหูเริ่มอื้อขึ้นมานิดๆ ส่วนไอ้เดฟกับเจียร์ ตอนนี้มันทั้งคู่ออกไปเดินเล่นที่ชายหาดกระหนุงกระหนิงจนน่าหมันไส้ ส่วนยีนส์ อีกฝ่ายยังคงนั่งอยู่ข้างๆบีบีเหมือนเดิมเหมือนอย่างเขา

เอาจริงๆอีกฝ่ายก็เป็นคนนิสัยดีใช้ได้ เฮฮาสนุกดูเข้ากับทุกๆคนได้เป็นอย่างดี เขาก็ไม่ได้ไม่ชอบอะไรอีกฝ่ายหรอก แค่ตะหงิดๆในใจเฉยๆที่เราดันชอบคนๆเดียวกัน สุดท้ายแล้วไม่ว่าบีบีจะชอบใคร ก็จะยอมรับมัน
.

.


"บี..ไม่ไหววะ ขึ้นห้องก่อนนะ "

   ยูโนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงหย่อนยาน เจ้าตัวคงจะเมาแล้วสิท่า ยืนทรงตัวไม่ค่อยอยู่อีก นานแล้วเหมือนกันนะที่ไม่ได้เห็นอีกฝ่ายหลุดเมาขนาดนี้ คงจะเต็มที่น่าดูพลีชีพสุด "มา เดี๋ยวพี่ไปส่งเอง" ขณะที่เขาเตรียมจะลุกขึ้นยืนเพื่อไปส่งยูโนเข้าบ้าน ก็เป็นคุณแจ๊สที่เสนอตัวอาสาจะไปส่งให้แทน งงงวยนิดๆ แต่ก็พยักเพยิดหน้ากับไปแล้วก็ฝากให้ช่วยดูแลเพื่อนของตนต่อที

"ดึกแล้วนะ เข้าบ้านไหม"

ยีนส์ถามออกมาในขณะที่เจ้าตัวก็ยกนาฬิกาที่ข้อมือขึ้นมาดูเวลาเช่นกัน อือ ดึกมากแล้วด้วยตีสองกว่าแล้ว เพิ่งรู้ว่าทุกๆคนแยกย้ายกันหมดแล้ว เหลือแค่เขา ยีนส์ และก็คุณมาร์ชที่ยังอยู่ตรงนี้ แต่ถ้าเขาเข้าบ้านไปกับอีกฝ่าย แล้วใครจะอยู่เป็นเพื่อนคุณมาร์ชล่ะ

"นายไปก่อนเลย เดี๋ยวตามไป"

"อ่า งั้นก็ได้ อย่านานนะดึกแล้วน้ำค้างลง"

"เฮ้ย เราไม่ได้บอบบางขนาดนั้นนะ"

"หึ โอเคๆ"

อีกฝ่ายพูดจบก็เอื้อมมือมาขยี้หัวของเขาจนฟูยุ่งเหยิงไปหมด เขาเคยบอกไหมนะ ว่ายีนส์นะชอบเล่นหัวเขาแบบนี้มากๆ ไม่รู้สนุกอะไรหนักหนา แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรอีกฝ่ายหรอกนะ รู้หรอกว่าหยอกกันเล่นน่ะ

     หลังจากทุกๆคนแยกย้ายกันไปหมดแล้ว ก็เหลือแค่เขาสองคนกับคุณมาร์ชที่ยังอยู่ตรงนี้ ต่างฝ่ายต่างยังไม่พูดอะไรออกมา แต่ก็ไม่ได้อึดอัดอะไร แค่นั่งอยู่ข้างๆกันเฉยๆแค่นี้ก็โอเคแล้ว "สนิทกันมากหรอ" ในที่สุดก็มีคนเอ่ยปากพูดออกมาก่อน

"ก็สนิทฮะ ก็ยีนส์เป็นเพื่อนผมนิ"

"อือ"

"ไม่ง่วงหรอครับ ดึกแล้วนะ"

"บีล่ะ"

"ก็ นิดหน่อยฮะ"

ตอบออกไปตามความจริง ว่าก็รู้สึกเริ่มง่วงนิดๆเหมือนกัน แต่ก็อยากจะอยู่เป็นเพื่อนคุณมาร์ชก่อน ไม่อยากให้อีกฝ่ายอยู่คนเดียว

"อืม เข้าบ้านกันเถอะ"

พูดจบคุณเขาก็ลุกขึ้นยืนทันที โดยที่จูงมือเขาให้ลุกตามขึ้นด้วย จากนั้นเราก็จับจูงมือกันเดินเข้าบ้านไปด้วยกัน ตลอดทางไม่มีใครพูดอะไรออกมา มีเพียงแค่สายตาและรอยยิ้มที่ส่งถึงกัน จากที่กุมมือก็เปลี่ยนเป็นประสานมือเข้าหากันแทน ถึงระยะทางแค่จากหน้าบ้านไปห้องนอนในบ้านจะเป็นระยะทางสั้นๆ แต่สำหรับเราสองคนมันคงเป็นระยะทางที่ยาวนานมากๆ หรือว่าเขาจะใช้โอกาสตอนนี้สารภาพรักกับคุณมาร์ชดีนะ ได้แต่ขบคิดอยู่ในใจขณะที่เดินตามคนตัวโตอย่างคุณเขาไปตลอดทาง

"ขอบคุณนะครับคุณมาร์ชที่มาส่งถึงห้อง"

"ฝันดี"

"อื้อ ฝันดีนะครับ"

เขาส่งยิ้มกว้างและยกมือบ๊ายบายอีกฝ่าย และสุดท้ายเราก็ต่างแยกย้ายเข้าห้องใครห้องมัน ถึงจะเตรียมใจมาขนาดไหน แต่พอเอาเข้าจริงๆก็ไม่ไหวซะเลย ไม่เป็นไรนะไอ้บี คืนพรุ่งนี้ยังเหลืออีกหนึ่งวัน พยายามเข้านะ

.

.

คนหนึ่งคนที่มองเห็นเหตุการณ์ทุกๆอย่างตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ ตั้งแต่ที่อีกฝ่ายจับมือเดินกันเข้ามา หรือแม้กระทั้งทั้งคู่บอกลากันที่หน้าห้อง หรือแม้กระทั้งตอนนี้ที่เห็นบีบียืนอมยิ้มอยู่คนเดียวที่หน้าปะตู หรือว่าจริงๆเขาจะแพ้ตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มนะ



.
.
Tbc



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 70 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

75 ความคิดเห็น

  1. #65 pulin19 (@pulin19) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2563 / 08:08
    โอ้ยสงสารเพื่อน
    #65
    0
  2. #30 PrincessDark (@neeranutdachopip) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 18:01
    สงสารยีนต์แต่ต้องทำใจนะลูกเขารักกันมาสักพักแล้ว
    #30
    0