(END) BoubleB #บับเบิ้ลบี [MarkBam]

ตอนที่ 11 : Chapter 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,037
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 85 ครั้ง
    8 พ.ย. 62


"อรุณสวัสดิ์ครับคุณมาร์ช"

"ครับ"

"ไปกันเลยไหมครับ"

"ครับ"

    อีกฝ่ายยังคงพูดน้อยเหมือนเดิม แต่ไม่ได้นิ่งเท่ากับเมื่อวาน เขาไม่รู้จริงๆว่าทำอะไรให้อีกฝ่ายไม่พอใจหรือเปล่า แต่ในเมื่อคุณเค้าไม่พูดออกมา เขาก็ไม่เลือกถามออกไปเช่นกัน หรือจริงๆมันอาจจะไม่มีอะไรก็ได้ เขาอาจจะคิดมากไปเอง วันนี้เรามาทำงานกันสามคนปกติแล้ว ยูโนมากับเขาด้วย เราทั้งหมดใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมงกว่าๆ ก็มาถึงสถานที่ ที่ได้ถูกนัดหมายเอาไว้ นั้นคือสตูดิโอแห่งหนึ่งนั้นเอง ที่เราจะใช้เป็นสถานที่ถ่ายทำในวันนี้ ใช่ วันนี้เขามีถ่ายทำเอ็มวี ซิงเกิ้ลที่กำลังจะปล่อยในอีกสองวันข้างหน้านี้แล้ว

"ยีนส์ มาก่อนเราอีกแล้วนะ"

"หึ อยากมาสายเองนี่หว่า"

"โห นี่ก็มาก่อนเวลาตั้งยี่สิบนาที นายแหละมาเร็วเกิน"

"โอเคๆ วันหลังจะมาให้ช้ากว่านายแล้วกัน"

เสียงพูดคุยหยอกล้อของคนสองคน เป็นไปอย่างปกติและดูสนิทสนมกัน ทั้งคู่ดูสนิทกันมากขึ้นจริงๆ ในเวลาเพียงเดือนกว่าๆเท่านั้น แอบรู้สึกไม่ชอบใจนิดๆ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ในเมื่อคนทั้งคู่ยังต้องทำงานร่วมกัน และทั้งคู่ก็เป็นเพื่อนกัน

"ปะ เปลี่ยนชุดกันเหอะ"

"อือ เดี๋ยวตามไป"

"คุณมาร์ชครับ ผมไปทำงานก่อนนะ อยู่กับยูโนไปก่อนนะครับ"

ประโยคแรกเป็นเสียงของเจ้าตัวที่พูดกับอีกฝ่าย ส่วนประโยคที่สองถัดมา เป็นเสียงของเจ้าตัวที่พูดกับเขา "ครับ" ส่งเสียงกลับไปแค่นั้น เป็นอันว่าเข้าใจ จากนั้นเขาก็เดินตามคุณยูโนเข้าไปด้านในเพื่อหาที่นั่งรอ ตามที่บีบีบอก
.
.

    " Action " เสียงของผู้กำกับที่ตะโกนขึ้นมา พร้อมกับเสียงของสเลทที่กระทบกัน เป็นอันว่าได้เวลาเริ่มการทำงาน เราทั้งสองเข้ามาอยู่ในฉากที่ถูกเซ็ทไว้ และฟังบรีฟมาจากทีมงานแล้ว พวกเขาทั้งสองต้องใช้อินเนอร์ของนักแสดงเข้ามาช่วยด้วย ในเรื่องของการแสดงสีหน้าและแววตา เวลาที่กล้องCloseupเข้ามา จะได้สื่ออารมณ์อย่างถูกต้อง การถ่ายทำแบ่งออกเป็นสองพาร์ท พาร์ทแรกคือการถ่ายโค้ชอัพอย่างเดียวไม่มีท่าเต้น ใช้เวลาอยู่พอสมควรกว่าซีนนี้จะจบลง เมื่อผู้กำกับสั่งคัท! เราทั้งคู่ก็ต้องไปเปลี่ยนชุดใหม่ทันที เมื่อเสร็จแล้วก็รีบกลับมาถ่ายต่อ ทุกอย่างต้องทำกันอย่างรวดเร็ว เพราะแข่งกับเวลา พาร์ทที่สองนี้คือการถ่ายมุมกว้าง และถ่ายท่าเต้นที่เราซ้อมกันมาอย่างหนักด้วย แน่นอนว่ารอบนี้คงเหนื่อยกว่าเดิม เพราะต้องใช้ทั้งปากเพื่อลิปซิงค์ ไหนจะต้องเต้นให้พร้อมเพียงกันอีก กว่าจะออกมาเป๊ะตามที่ผู้กำกับต้องการ ก็ถ่ายไปหลายเทคเหมือนกัน คัท! เสียงคัทรอบนี้เป็นการบ่งบอกว่าเสร็จสิ้นการทำงานเสียที หลังจากใช้เวลาทั้งหมดมาเกือบสองชั่วโมง "ขอบคุณนะครับ" เขาสองคนพากันยกมือไหว้ขอบคุณพี่ๆผู้กำกับ และพี่ๆทีมงานทุกคน ที่ช่วยกันทำผลงานนี้จนออกมาได้ดี จากนั้นจึงขอตัวแยกกับยีนส์ เพื่อไปพักและเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน อีกฝ่ายก็แยกไปทำเช่นนั้นเหมือนกัน

" น้ำครับ " ตกใจนิดๆที่พอออกมาจากห้องแต่งตัว ก็เจอคุณมาร์ชที่ยืนอยู่เลย พร้อมกับยื่นขวดน้ำส่งมาให้ เขายื่นมือออกไปรับทันทีไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายถือนาน และกล่าวขอบคุณออกไป

" เหนื่อยไหม " อีกฝ่ายไม่ถามปากเปล่า แต่ยังยื่นมือมาเช็ดเหงื่อที่ไรผมบริเวณขมับของเขาออกให้ ใจเต้นไม่เป็นระส่ำ กลั้นยิ้มจนปวดแก้มไปหมด ใจฟูขึ้นมาอีกหลายเท่าตัวเลยให้ตาย

" เหนื่อยครับ แต่ได้กำลังใจดี ไม่เหนื่อยแล้วฮะ "

" หึ "

" ยูโนละครับ "

" รอที่รถแล้ว "

" งั้นเราไปกั.."

"เฮ้ บี" หนึ่งเสียงที่แทรกเข้ามาในบทสนทนาของเรา ทำให้เราทั้งคู่หันไปมอง เป็นยีนส์ที่กำลังเดินเข้ามาหาเขา พร้อมกับเอ่ยปากชวนเขาไปทานข้าวด้วยกัน

" ไปเถอะ อย่าปฏิเสธนะ เราจองโต๊ะไว้แล้ว "

พูดมาขนาดนี้ ทำเอาเขาปฏิเสธไม่ลงเลย หันกับมามองคุณมาร์ชที่ยืนอยู่ข้างตัว และหน้านิ่งกว่าเดิม เป็นอะไรของเขานะ สุดท้ายเขาก็กล่าวกับคุณมาร์ชว่าจะไปกับอีกฝ่าย ฝากพายูโนไปส่งบ้านด้วย เสร็จแล้วจะรีบกลับ อีกฝ่ายทำเพียงพยักหน้าส่งมา แต่คิ้วก็ยังขมวดชนกันอยู่ เขาจึงเอ่ยถามสิ่งที่สงสัยออกไป

" คุณมาร์ช เป็นอะไรหรือเปล่าครับ "

" ป่าว รีบกลับล่ะ "

" โอเคครับ "

" ดูแลตัวเองด้วย "

พูดจบเจ้าตัวก็เดินหันหลังออกไปทันที เหลือแต่เขาทั้งคู่ที่ยังยืนอยู่ตรงนี้ "ไปเถอะ เดี๋ยวรถติด" ยีนส์พูดออกมา พร้อมกับเดินนำหน้าไป เขาจึงเป็นฝ่ายเดินตามไปขึ้นรถยนต์ของเจ้าตัว จากนั้นเราก็ออกจากที่นี่ไปยังร้านอาหารทันที หวังว่าคุณมาร์ชคงไม่ได้เป็นอะไรหรอกนะ คงเป็นอารมณ์ปกติของคุณเขา

    ขับออกได้ไม่ไกลนัก ก็ถึงร้านที่อีกฝ่ายตั้งใจพามา แอบหรูพอสมควร เข้ามาด้านในพนักงานก็พาไปยังโต๊ะที่อีกฝ่ายจองไว้ทันที "สั่งได้เลยนะเต็มที่ เราเลี้ยงเอง" หึ เขาหัวเราะในลำคอส่งไปให้อีกฝ่าย ได้เลย เขาจะสั่งให้เต็มที่เลย

" สั่งขนาดนี้ กะจะเอาให้หมดเป๋าเลยดิ "

" ฮ่าๆ ก็นายบอกเองอะ "

" หึ โอเคๆ ไม่มีปัญหา กินให้หมดละกัน "

จบบทสนทนา เราทั้งคู่ก็เริ่มลงมือทานอาหารทันที มีพูดคุยกันบ้างนิดหน่อยระหว่างรับประทาน ใช้เวลาไม่นานนักอาหารบนโต๊ะ ก็เริ่มลดลงไป จนในที่สุดเอาเราทั้งคู่ก็อิ่มกันจนทานต่อไม่ไหว อีกฝ่ายทำอย่างที่พูดจริงๆที่บอกว่าจะเลี้ยงเขา เขาจึงรีบบอกปัดว่าจะช่วยออกค่าอาหารมื้อนี้แต่อีกฝ่ายก็ยืนยันว่าจะเลี้ยงให้ได้ จนในที่สุดเขาก็ยอมแพ้และยอมให้อีกฝ่ายเช็คบิลไปคนเดียว  จากนั้นเราก็เดินทางออกจากร้านอาหาร และมุ่งตรงสู่บ้านของเขาทันที

" ขอบคุณนะ "

" เรื่องอะไร "

" อาหารมื้อนี้ แล้วก็ที่มาส่ง "

" ไม่เป็นไรเลย เราเต็มใจ "

" ไปนะ ขับรถดีๆ "

" เดี๋ยวบี "

ก่อนที่เขาจะลงจากรถ อีกฝ่ายก็เรียกไว้ก่อน มือที่จับประตูอยู่จึงนิ่งค้างไว้ก่อน เขาหันกลับไปมองหน้าอีกฝ่าย พลางยักคิ้วขึ้นข้างนึงส่งไป เป็นเชิงว่ามีอะไร

" ดีใจที่ได้รู้จักนาย แล้วก็ได้ทำงานร่วมกันนะ "

" อือ เหมือนกัน "

" ฝันดีนะบี "

" อ่า เค นายก็เหมือนกันนะ "

คราวนี้ได้เวลาลงจากรถจริงๆ เขาลงมายืนข้างรถและยกมือขึ้นบ๊ายบายอีกฝ่ายสองสามที จากนั้นก็มองรถของเจ้าตัวขับออกไป ย้อนคิดไปถึงประโยคก่อนหน้านี้ระหว่างเรา เอาจริงๆเขาก็ดีใจที่ได้รู้จักอีกฝ่ายเช่นกัน เขาเห็นอีกฝ่ายเป็นเพื่อนของเขาจริงๆ และหวังว่าความสัมพันธ์นี้ จะคงเป็นเช่นนี้ตลอดไป 
.
.

    วันนี้เป็นวันหยุด แต่เขาก็ยังโดนยูโนปลุกขึ้นมาอยู่ดีไม่ได้นอนยาวๆ เจ้าตัวให้เขาลุกขึ้นมาโปรโมทเพลงในสื่อsnsต่างๆทุกช่องทาง ไม่ว่าจะเป็น Facebook IG หรือว่า Twitter เพราะวันนี้มีกำหนดปล่อยทีเซอร์เพลงในเวลาหกโมงเย็น 






กดโพสต์ลงไปทุกช่องทาง ตามที่ยูโนสั่ง จากนั้นก็เข้าไปคอยเช็คเรื่อยๆ ว่าสถานะการณ์กระแสตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง ทั้งแฟนคลับและมักเกิ้ล ผู้คนมากมายต่างให้ความสนใจ ต่างตั้งตารอฟังเพลงนี้กันเป็นจำนวนมาก จนแฮชแทค #young&rich ขึ้นเทรนอันดับหนึ่งอย่างรวดเร็ว เข้าไปดูที่หน้าsnsของยีนส์บ้าง พบว่าเจ้าตัวก็ทำการลงโปรโมทแล้วเช่นกัน เมื่อทำทุกอย่างเสร็จสิ้นก็หันไปบอกยูโน ในขณะที่กำลังจะวางโทรศัพท์ลงแล้วลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตาแปรงฟัน ก็มีสายเรียกเข้าโทรมาซะก่อน เป็นสายของคุณมาร์ชนั่นเอง

( ฮัลโหล )

ครับ ตื่นเช้าจังฮะ

( ทำไรอยู่ )

เพิ่งตื่นครับ กำลังจะลุกไปเข้าห้องน้ำ

( แต่งตัวรอนะ อีกหนึ่งชั่วโมงเดี๋ยวไปรับ )

เอ๊ ไปไหนครับ

( บ้านผม เจ้าไมโลคิดถึงน่ะ )

คิ ให้ตาย เกือบหลุดหัวเราะออกไป วันนี้คุณมาร์ชมามุกไหนของเขาเนี่ย จู่ๆก็ชวนไปบ้าน แถมเอาเจ้าไมโลมาอ้างอีก ให้ตายเถอะ ทำเอาเขาใจสั่นแต่เช้า ตอบตกลงกลับไปอย่างว่าง่าย แล้วก็วางสายลง จากนั้นก็ทำการลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวตามที่คุณเขาบอกทันที 

" ไปไหนอะ " ลงบันไดมายังไม่ถึงด้านล่างดีเลยด้วยซ้ำ ยูโนที่นั่งเล่นอยู่กับโคโค่ที่โซฟาก็หันมาถามเขาเสียก่อน " บ้านคุณมาร์ชน่ะ " หลังได้ยินคำตอบจากเขา อีกฝ่ายก็ทำตาโต และส่งยิ้มกริ่มมาทันที

" แหน่ คืบหน้าแล้วหรอครับคุณบีบี "

" หึ ยังอะ "

" อ่าว "

" ก็ยังไม่ได้จังหวะดีๆนี่หว่า เดี๋ยวถึงเวลาก็บอกคุณมาร์ชเองนั่นแหละ "

" บอกอะไรผมหรอ "

ให้ตาย ตกใจหมด ทั้งเขาทั้งยูโนต่างสะดุ้งพร้อมๆกัน อีกฝ่ายเข้ามาไม่ให้สุ่มให้เสียง ตกใจหมดเลย แถมมาตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ ได้ยินอะไรไปบ้างแล้วเนี่ย

" ป เปล่าครับ "

" ... "

" ผมเสร็จแล้ว ไปกันเถอะครับ "

เขารีบเบี่ยงประเด็นทันที เพราะดูจากหน้าอีกฝ่ายเหมือนจะไม่เชื่อกัน จากนั้นก็เดินนำออกจากบ้านมา จนสุดท้ายอีกฝ่ายก็ยอมเดินตามมา เราทั้งคู่พากันขึ้นรถและขับออกไปยังจุดหมายถัดไปทันที นั้นก็คือบ้านของคุณมาร์ชนั่นเอง แน่นอนว่าใช้เวลาไม่นาน เพราะระยะทางที่ไม่ไกลกัน ทำให้ตอนนี้เขามาถึงบ้านของอีกฝ่ายแล้ว "สวัสดีครับ" เมื่อเข้ามาในบ้านแล้วเขาก็ยกมือขึ้นไหว้คุณพ่อคุณแม่ของอีกฝ่ายทันที มีแวะคุยกับพวกท่านบ้างนิดหน่อย จากนั้นคุณมาร์ชก็พาเขามาที่ห้องครัว เพื่อจะทำอะไรทานกัน เพราะได้เวลามื้อกลางวันแล้ว

" คุณอยากทานอะไร "

" ผมอยากลองทำ "

" ลอง? "

" ครับ คุณมาร์ชคงไม่เชื่อ แต่ผม..ทำกับข้าวไม่เป็นเลยครับ "

ส่งยิ้มแหยๆไปให้คุณเขาหนึ่งที น่าอายจริงๆ โตขนาดนี้แต่กับทำกับข้าวไม่เป็นสักอย่าง อีกมุมหนึ่งของบับเบิ้ลบีที่คงไม่มีใครรู้นอกจากยูโน บัดนี้มีคุณมาร์ชอีกคนแล้วที่รู้ 

" คุณอยากทำไร "

" ไข่ครับ ไข่เจียว ไข่ดาวครับ "

" หึ โอเค ไปทำเถอะ "

พูดจบอีกฝ่ายก็จูงมือเขาเข้าไปที่เค้าเตอร์ทันที พากันล้างมือก่อน แล้วก็สวมผ้ากันเปื้อน คุณมาร์ชเป็นคนสวมให้เขาแล้วผูกเชือกด้านหลังให้อย่างดี ความที่ใกล้กัน และความที่แขนของอีกฝ่ายโอบมาที่รอบเอวของเขานั้น และใบหน้าที่ห่างกันไม่กี่เซน ทำเอาเขาแทบหยุดหายใจ เมื้อเผลอไปสบตาของอีกฝ่ายเข้าอย่างจัง วินาทีนั้นใจเขามันเต้นแรงดังเอามากๆ จนกลัวว่าคุณเขาจะได้ยิน ไม่รู้ว่าอยู่อย่างนั้นกันนานเท่าไหร่ เป็นเขาที่หันเสตาหนีอีกฝ่ายก่อน  แล้วทำทีเป็นหาเรื่องชวนคุยอย่างอื่นแทน ไม่อย่างนั้นเขาคงขาดอากาศหายใจจนตายไปก่อนได้ทอดไข่แน่ๆ

     อีกฝ่ายเริ่มสอนเขาตั้งแต่จุดแก๊ส ตั้งกระทะ จนกระทั้งเรื่องใส่น้ำมัน ที่จะทำกันคือเมนูไข่เริ่มจากไข่ดาว พอน้ำมันเริ่มได้ที่ก็เริ่มตอกไข่ลงไปได้ทันที แต่ด้วยความที่ไม่เคยจึงทำไข่แตกไปหลายใบ ทั้งตอกหล่นนอกกระทะบ้าง เปลือกไข่ลงไปบ้าง จนคุณมาร์ชต้องหาวิธีใหม่มาให้แทน ด้วยการตอกใส่ลงไปในถ้วยใบเล็กๆแล้วเทลงในกระทะทีเดียวแทน ซึ้งมันก็ง่ายดีจริงๆ รู้งี้ทำตั้งแต่ครั้งแรกแล้ว

หึ เขาหลุดขำออกมาหลายรอบแล้วในวันนี้ ตั้งแต่ที่พาบีบีเข้าครัว เชื่อแล้วล่ะ ว่าเจ้าตัวทำกับข้าวไม่เป็นจริงๆ ท่าทางเก้ๆกังๆของอีกฝ่ายก็ดูตลก แต่ก็น่ารักดี ไหนจะตอนพลิกไข่อีก เขาละห่วงว่าน้ำมันจะกระเด็นใส่เจ้าตัวจริงๆ เสร็จไปแล้วหนึ่งเมนูนั้นคือไข่ดาว หน้าตาก็ใช้ได้อยู่ จึงทำเมนูที่สองทันทีคือไข่เจียว ใช้วิธีเดิมเพิ่มเติมคือใส่รสดีลงไปเพิ่มรสชาตินิดหน่อย จากนั้นก็ไม่ต้องบอก อีกฝ่ายทำเองได้แล้ว จนในที่สุดก็เสร็จสิ้นทั้งสองเมนู เราพากันเดินออกมาที่โต๊ะทานข้าว พร้อมข้าวป่าวคนละจาน

ถึงจะดูหน้าตาบ้านๆ ธรรมดาๆ แต่เพราะมันคือความตั้งใจของอีกฝ่าย อาหารมื้อนี้จึงออกมาสมบูรณ์แบบ และอร่อยที่สุด และมันพิเศษที่สุด

" เป็นไงครับคุณมาร์ช "

" อร่อยครับ "

ยิ้มกว้างทันที หลังจากคุณมาร์ชเอ่ยปากชม กดดันแทบแย่กลัวจะทำออกมาแล้วกินไม่ได้ สำเร็จไปอีกอย่างแล้วนะไอ้บี ถ้าตั้งใจ อะไรก็ทำได้ ขอบคุณผู้ชายตรงหน้าที่นั่งอยู่ตรงข้าม ที่คอยพาให้เขาทำในสิ่งที่ไม่เคยทำ ขอบคุณจริงๆ

    หลังทานเสร็จ เราก็ช่วยกันเก็บครัว และล้างจาน จากนั้นก็ออกมานั่งเล่นกันที่ห้องรับแขก พร้อมกับมีเจ้าไมโลอยู่ด้วย และแน่นอนว่ามันยังจำเขาได้ ถึงได้เข้ามาพันแข่งพันขาอยู่แบบนี้ จวบจนเวลาผ่านไปถึงช่วงเย็น จนได้เวลาอาหารค่ำ และแน่นอนว่าเขาได้อยู่ทานอาหารที่บ้านนี้อีกมื้อแล้ว หลังทานเสร็จเขาก็ขอตัวลากลับทันที พร้อมทั้งเอ่ยลาและขอบคุณเจ้าของบ้านไป ท่านทั้งสองยังคงใจดีกับเขาเหมือนเดิม เหมือนวันแรกที่ได้รู้จักกัน

" ขอบคุณนะครับคุณมาร์ช "

" เรื่องอะไร "

" ที่สอนผมทำอาหารครับ "

" เล็กน้อย วันหลังจะสอนทำอย่างอื่นนะ "

" ครับ ขับรถดีๆนะฮะ "

บอกลากันเสร็จคุณมาร์ชก็ขับรถออกไปทันที เขาจึงเดินเข้าบ้านบ้าง และล็อคบ้านให้เรียบร้อย ไฟทุกดวงในบ้านถูกปิดหมด เดาว่ายูโนคงจะหลับไปแล้ว เขาจึงเดินเข้าห้องของตัวเองและเริ่มทำธุระส่วนตัว อาบน้ำอาบท่า ชำระร่างกายเพราะเริ่มรู้สึกเหนียวตัวเต็มที

ใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำยี่สิบนาทีได้ จนเสร็จแล้วถึงออกมา วางผ้าขนหนูลงตะกร้าอย่างเรียบร้อย ก็หันไปหยิบมือถือที่อยู่บนเตียง เพื่อจะกดโทรออกถามไถ่ว่าอีกฝ่ายถึงบ้านหรือยัง แต่ก็ต้องงงนิดๆ ที่แจ้งเตือนในไอจีพุ่งขึ้นอย่างต่อเนื่อง มีคนแท็ครูปภาพมาถึงเขางั้นหรอ กดเข้าไปดูก็หลุดยิ้มกว้างออกมาทันที นี่แอบถ่ายไว้ตอนไหนเนี่ย




ข้อความธรรมดา ที่อ่านแล้วกับทำให้ใจเต้นแรง เขายิ้มกว้างอยู่คนเดียวภายในห้อง ถ้าใครมาเห็นเขาตอนนี้คงหาว่าเขาบ้าแน่ๆ ตัดสินใจพิมพ์ข้อความตอบกลับไปบ้าง

BBB1A @March แอบถ่ายตอนไหนครับ

    March @BBB1A ตอนคุณเผลอครับ

BBB1A @March - - "

    March @BBB1A ฝันดีครับ นอนได้แล้ว

    เขาไม่ได้ตอบอีกฝ่ายกลับไป ทำเพียงแค่กดไลท์คอมเม้นท์นั้นเท่านั้น เพราะยอดตอบกลับคอมเม้นท์นี้หลังจากนี้พุ่งขึ้นอีกเป็นเท่าตัว หลายๆคนก็ต่างมากรี้ดกร้าดในบทสนทนาที่เราคุณกัน บ้างก็ว่าฟินน่ารัก บ้างก็ว่าสาววายๆอะไรสักอย่างนั้นแหละ ดีที่ไม่มีคอมเม้นท์เสียดสีอะไรแรงๆกลับมา เขารับได้หมดถ้าใครจะแสดงความคิดเห็นออกมาอย่างไร ขอเพียงอย่าพาดพิง หรือกระทบกับคุณมาร์ช หรือทำให้อีกฝ่ายอึดอัดใจก็พอ ทุกอย่างควรมีขอบเขตนั้นเป็นเรื่องที่ดี 


จากนั้นก็วางโทรศัพท์ลงแล้วปิดไฟเตรียมนอนทันที ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวเอง หลับตาลงแต่ยังคงยิ้มออกมา ผ่านไปแล้วอีกวัน กับวันที่เขามีความสุขมากๆ และยิ้มได้เยอะขึ้น เป็นเพราะคุณเลยนะรู้ไหม "ฝันดีครับ"


.
.

Tbc


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 85 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

75 ความคิดเห็น

  1. #62 pulin19 (@pulin19) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:51
    ชวนไปบ้าน อย่าลืมชวนมารักกันด้วยนะ ฮิ้ววววว
    #62
    0
  2. #27 PrincessDark (@neeranutdachopip) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 16:02
    อุ๊ยยยยยย ทำไมน่ารักแบบนี้คะคุณมาร์ช
    #27
    0
  3. #19 KuenNun (@KuenNun) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2562 / 17:52
    อยากกินไข่เจียวบ้างจังเลยน้า
    #19
    1
    • #19-1 Imsosaddd (@Imsosaddd) (จากตอนที่ 11)
      1 พฤศจิกายน 2562 / 08:35

      =^^= _/|\_
      #19-1