The Devil bodyguard #moonsun

ตอนที่ 5 : ฉันอยากรู้จักเธอให้มากกว่านี้ (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 856
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    23 มี.ค. 60

ในขณะที่ฉันกำลังแกะห่อจาจังมยอนอยู่นั้น 
ก็เกิดเสียงดังขึ้นที่ห้องนอนของมุนบยอล 

ฉันจึงรีบวิ่งไปดูด้วยความเป็นห่วง 


และฉันก็เจอกับ

...
.
.
มุนบยอลที่นอนอยู่บนพื้นอย่างไร้สติ และแจกันที่แตกอยู่ข้างๆ 


---------------- 



ฉันตกใจกับภาพที่เห็นเป็นอย่างมาก เมื่อกี้เธอยังเดินเข้าห้องน้ำเองได้อยู่เลย 

ฉันรีบวิ่งเข้าไปดู และเขย่าตัวมุนบยอลแรงๆ

โอ้โห ตัวเธอร้อนจี๋เลย ร้อนเหมือนแทบจะระเบิด

เธอรอดมาได้ขนาดนี้แล้ว จะมาตายตอนนี้ไม่ได้นะ



" มุนบยอล ตื่นสิ. มุนบยอล !!! " 

ฉันตะโกนดังสุดเสียง 


"มุนบยอล ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ  มุนบยอล "

' ไม่นะ ฉันไม่อยากให้ใครมาตายต่อหน้าฉันอีกแล้ว ' 



"อืมม.......   คุณหนู......... คะ .. " 


เธอพยายามลืมตามามองฉันที่กำลังดึงเธอขึ้นมาจากพื้นห้อง 
 

ฉันลากเธอมาที่เตียง  ก็ยังดีกว่าปล่อยให้นอนอยู่บนพื้นอ่ะนะ 

"เป็นยังไงบ้าง ตัวเธอร้อนจี๋เลยนะ , 

" คุณหนูคะ  ช่วย ..... หยิบยาในซองสีน้ำตาลเข้มบนโต๊ะให้หน่อยได้ไหมคะ " 



"ได้สิได้ .  "  

ยงซอนรีบเดินปหยิบของตามที่มุนบยอลบอก พร้อมเดินไปหยิบน้ำมาให้มุนบยอล


" อ่ะนี่ยา. แล้วนี่ก็น้ำนะ " 



 มุนบยอลพยายามรวบรวมสติของตัวเอง พยุงตัวเองขึ้นมาเพื่อที่จะกินยาปริศนานั่น 


"  มันคือยาอะไรน่ะ มุนบยอลอี" 


" อ๋อ ฉันได้มาจากเพื่อนของฉันอีกทีน่ะค่ะ 
มันช่วยให้รู้สึกดีขึ้น หลังถูกยิงค่ะ ตอนแรกฉันก็กะจะกินมันอยู่แล้ว แต่ดันพาร่างตัวเองไปกองกับพื้นซะก่อน " 



"ฟังที่เธอพูดมาเนี่ย มันทำให้ฉันนึกถึงยาเสพติดเลยนะ สรรพคุณอะไรพิลึก  " 



" ไม่ใช่ค่ะคุณหนู ยาตัวนี้ดีมากเลยนะคะ มันช่วยเร่งให้แผลหายไว แถมยังช่วยกดประสาทด้วยยย... " 


" ฉันอยากรู้จริงๆว่าเพื่อนเธอคือใครกันแน่ แล้วไอยาประหลาดนี่ไปเอามาจากไหน " 



"ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรหรอกค่ะ อ้อ ยานี่มีผลข้างเคียงด้วยนะคะคุณหนู มันจะทำให้มึนๆ เบลอๆ ควบคุมตัวเองไม่ได้ คุณหนูก็อยู่ห่างๆฉันไว้ดีกว่านะคะ "


"ยาเพี้ยนบ้าอะไรเนี่ย  .. ฉันว่าเธอกินยาแก้ไข้ไปด้วยดีกว่านะ " 



"ก็ดีค่ะคุณหนู ... "   -______~ 



" อ้าวๆๆ อย่าเพิ่งหลับสิ รอกินยาแก้ไข้ก่อน " 



=..+        "อ๊ะ  ค่ะ ๆ " 


ยงซอนรีบเดินไปหยิบยาแก้ไข้ และรีบกลับมาที่ห้องของบยอลอย่างรวดเร็ว. 
เธอกลัวว่าเขาจะหลับไปเสียก่อนจะได้กินยา 
' ถ้าหลับโดยไม่กินยา ไข้มันจะหายได้ไงล่ะ ' 


"อ่ะ นี่ค่ะคุณหนูมุนบยอลอี " 
ยงซอนยื่นยาแก้ไข้ให้บอดี้การ์ดของเธอ
แต่ตอนนี้เธอกลับรู้สึกว่าบทบาทของเรากำลังสลับกัน



" คุณหนู พูดว่าอะไรนะคะ  ?  "



" ก็คุณหนูมุนบยอลอียังไงล่ะ ดูจากสภาพตอนนี้ก็คงคิดเป็นอื่นไม่ได้แล้วล่ะ " เธอยิ้มให้มุนบยอล และพูดเหน็บแนมติดตลก


" เอ่อ คุณหนูคะ ........ คุณหนูช่วยป้อนยาให้หน่อยได้ไหมคะ  คือ ......... ตอนนี้ฉันขยับตัวไม่ไหวแล้วอ่ะค่ะ " 


' นี่นายได้ยินสิ่งที่ฉันเพิ่งพูดไปเมื่อกี้รึเปล่าเนี่ย ปัดโธ่ ' 

ยงซอนจึงต้องช่วยประคองศีรษะของมุนบยอลขึ้นอย่างเสียไม่ได้ และค่อยๆป้อนยาใส่ปากของเขา


แต่เมื่อนิ้วของเธอสัมผัสกับปากของเขา
ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก 




ยงซอนรีบชักมือกลับอย่างรวดเร็ว. เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอกำลังเป็นอะไรกันแน่

' มันนิ่มและอุ่นมากๆเลย '


" คุณหนูคะ. น้ำๆๆๆ " มุนบยอลได้แต่พูดเสียงอู้อี้เพราะมียาขมอยู่ในปากตอนนี้. ทำให้ยงซอนหลุดออกจากภวังค์ของตัวเองเช่นกัน 


"อ๊ะ โทษทีๆๆ  " 



ยงซอนป้อนน้ำดื่มให้มุนบยอลช้าๆ


เมื่อมุนบยอลกินยาครบแล้ว ยงซอนก็ค่อยๆประคองศีรษะของมุนบยอลลงบนหมอนด้วยความนุ่มนวล 



' ชาตินี้ฉันไม่เคยทำแบบนี้กับใครนอกจากพ่อแม่เลยนะ นี่เธอถือว่าโชคดีมากนะบยอล ' ยงซอนคิดกับตัวเองในใจ


" คุณหนูไม่ลองเอาเสื้อผ้าที่.....อ่า  ที่เราลงไปซื้อที่ห้างด้วยกัน แล้วเจอคนมาปองร้ายคุณหนู มาดูหน่อยล่ะคะ " 

ตอนนี้ยาชนิดแรกที่บยอลกินเข้าไป  คงจะเริ่มออกฤทธิ์แล้วสินะ  ถึงได้จำผิดจำถูก ดูเบลอๆแบบนี้



" 555 ใช่ที่ไหนกันเล่า เธอลงไปซื้อคนเดียวต่างหาก ส่วนฉันรอเธออยู่ที่รถ  งั้นรอแปปนึงนะ เดี๋ยวฉันไปหยิบมาก่อน " 


...
.

เธอนำถุงช้อปปิ้งมาวางบนเตียงข้างๆ มุนบยอล เพื่อที่เธอจะได้อวดเขาได้อย่างถนัดมือ 


" อร้ายยยย. ชุดคอลเลกชั่นใหม่ที่ฉันเฝ้ารอคอย ขอบคุณมากเลยนะ มุนบยอล นี่!  สวยไหมๆ   " 



" คร่าาา คุณหนูใส่อะไรก็สวยทั้งนั้นแหละค่ะ " 


0///0 

"พูดอะไรของเธอน่ะ บยอลอา เธอคงจะเมาฤทธิ์ยาแล้วล่ะ 
เอ๊ะ !! ตัวนี้ฉันไม่ได้สั่งนี่ ของใครงั้นหรอ ? " 


" อ๋อ ตัวนั้นฉันซื้อเองค่ะ คุณหนู " 


" หืมมม เดรสสีขาวล้วน แขนกุด ทรงกระโปรงจีบ แถมแหวกหลังนี่อ่ะหรอ. ฉันว่าเธอไม่ได้ใส่เองแล้วมั้งง จะซื้อไปฝากใครงั้นหรอ .......... ฮั่นแน่ ซื้อฝากแฟนใช่ม้า " 

ไม่รู้อะไรดลใจให้ยงซอนพูดออกไปแบบนั้น 
 

ถ้าเขามีแฟนแล้วล่ะ ฉันจะทำยังไง  .... 


...
.


ตึกตักตึกตักตึกตัก // ใจของยงซอนเต้นแรงอีกครั้ง. เฝ้ารอคำตอบจากบยอล 


" 5555 ไม่ใช่หรอกค่ะ ฉันยังไม่มีแฟนหรอกค่ะ คนอย่างฉันเนี่ย จะมีใครมาสนใจหรอคะ 
จริงๆแล้วชุดนี้ ฉันซื้อมาให้คุณหนูต่างหากล่ะคะ " 


ยังไม่มีแฟนนนน 
ฮร้า โล่งอกไปที
 แต่เอ๊ะ ทำไมเราต้องโล่งอกด้วยล่ะ 



" ห่ะ 0.0 ให้ฉันงั้นหรอ ? ". 
 อารมณ์ไหนของเค้าเนี่ย



" ค่ะ ระหว่างที่ซื้อเสื้อผ้าตามที่คุณหนูสั่งอยู่
 ฉันเหลือบไปเห็นชุดนี้เข้า 
มันเป็นสไตล์เรียบๆ แต่สวยมากๆเลย 
ฉันคิดว่าถ้าคุณหนูใส่มันแล้วจะต้องสวยมากแน่ๆเลยยค่ะ 
อีกอย่างนึงก็ .......

ชุดนี้ เป็นสไตล์ที่แม่ฉันชอบน่ะค่ะ . "

จู่ๆมุนบยอลก็เลี่ยงสายตาของยงซอน และจมอยู่กับความคิดของตัวเอง
เธอมองไปที่กำแพงห้องด้วยสายตาที่ว่างเปล่า



' แม่อย่างงั้นหรอ ปกติเธอไม่เคยเอ่ยปากพูดถึงเรื่องส่วนตัวของตัวเองเลย.  นี่ถ้าไม่เมายา คงไม่พูดในลักษณะนี้สินะ ' 


จู่ๆ ยงซอนก็ลุกขึ้นจากเตียง เดินเข้าไปในห้องน้ำของบยอลพร้อมกับชุดเดรสสีขาวตัวนั้น


"อ้าว คุณหนูจะไปไหนคะ. คุณหนู ! "

ยงซอนไม่ตอบบยอล และหายเข้าไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็ว 



....
...
..
.

ไม่นานนัก ยงซอนก็กลับมา



" แต่น แต้นน ! เป็นไง สวยมั้ย? " ^^~

ยงซอนกลับมาในชุดเดรสสีขาวที่บยอลซื้อให้
เธอหมุนไปหมุนมาให้บยอลได้ดูชุดที่เธอใส่ พร้อมรอยยิ้มที่สดใส 
เธออยากจะให้บยอลเลิกทำหน้าเศร้าแบบที่ทำเมื่อกี้นี้
และระบายสิ่งที่อัดอั้นในใจออกมา

เธอนั่งลงที่ขอบเตียงข้างๆตัวของบยอล 

บยอลมองยงซอนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแปลกใจ ความดีใจ และความลุ่มหลง 

ไม่รู้เพราะว่าฤทธิ์ยารึไม่ แต่สายตาของมุนบยอลที่มองโซลาร์ในตอนนี้ ......

มันมีหลายความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ 




" นอนหลับพักผ่อนซะนะ ยัยมุนบยอล "  ยงซอนส่งรอยยิ้มให้กับมุนบยอล 
พร้อมกับลูบหัวอย่างเอ็นดู


 
มุนบยอลมองหน้ายงซอน และเริ่มทำแก้มป่อง พร้อมส่งสายตาออดอ้อนอีกครั้ง. 
" แต่ว่า บยอลยังไม่ง่วงเลยนี่นา " 



หืมมม จู่ๆเธอก็เปลี่ยนบุคลิกเป็นเด็กๆซะงั้น ตกลงเธอกินยาอะไรลงไปกันแน่เนี่ย


ยังไม่จบแค่นั้น มุนบยอลค่อยๆคล้องแขนรอบเอวของยงซอน และกอดไว้แน่นอย่างกับเด็ก 

ยงซอนสะดุ้งเล็กน้อยตอนที่มุนบยอลกอดเอวของเธอ  
เพราะก่อนหน้านี้มุนบยอลไม่เคยมีท่าทีที่ออดอ้อนเธอขนาดนี้มาก่อน
แต่ถึงอย่างนั้นยงซอนก็ไม่ได้ผลักไสมุนบยอลแต่อย่างใด 

' นี่คือตัวตนที่แท้จริงของเธอหรอ บยอลอา ทำไมถึงน่ารักเหมือนกับเด็กๆแบบนี้นะ ' 


"  พี่ยงซอนคะ. ขอบยอลหนุนตักได้ไหมอ่า " 

 0.o หืมมม มาไม้ไหนล่ะเนี่ย  เธอแกล้งฉันรึเปล่า ? 


อืมมม แต่ก็คงต้องตามน้ำไปก่อนล่ะนะ 


"ได้สิ. มานี่มา " ยงซอนตบที่ตักของตัวเอง เรียกให้มุนบยอลมาหา


เมื่อเห็นอย่างนั้น มุนบยอลก็เขยิบหัวของตัวเองไปหนุนตักยงซอน 
พร้อมรอยยิ้มที่พึงพอใจ 
เหมือนเด็กที่โดนตามใจ ได้รับอนุญาตให้ทำในสิ่งที่ต้องการ 

" บยอลอยากทำแบบนี้มานานแล้ว พี่ยงซอน " 


0/////0
ยงซอนเรื่มรู้สึกเขินกับการกระทำอันออดอ้อนและน่ารักน่าเอ็นดูของมุนบยอลมากขึ้นเรื่อยๆ

" ตักพี่ยงซอน... นุ่มจังเลย ....


...

นุ่มเหมือน ตักของแม่เลย.. " 


อาาา บยอลอา .... 
ยงซอนลูบหัวมุนบยอลอย่างนุ่มนวล
ฉันไม่รู้หรอกว่า เกิดอะไรขึ้นกับแม่ของมุนบยอล แต่ว่า.. 
ฉันรับรู้ได้ว่าต้องเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นแน่ๆ 


เมื่อพูดถึงแม่แล้ว มุนบยอลก็เงียบไป. เงียบจนผิดสังเกต 

...
.


ยงซอนรับรู้ได้ถึงน้ำใสๆที่หยดลงมาที่ขาของเธอ 


เธอตกใจมาก 
" มุนบยอล เธอ .. "
 (ร้องไห้หยั่งงั้นหรอ ) 






"ฮึก ฮึก 

บยอล คิดถึงแม่ จังเลยพี่ยงซอน ..." 



จู่มุนบยอลก็ร้องไห้ออกมา 


....
ยงซอนพูดอะไรไม่ออก  เธอไม่เคยเห็นน้ำตาของบอดี้การ์ดของเธอมาก่อนเลย 

' ในลุคที่ปกติดูเข้มแข็งของเค้า ก็มีมุมแบบนี้ด้วยหรอเนี่ย ' 
เธอทำได้แค่ลูบหัวมุนบยอลช้าๆ อย่างแผ่วเบา
เผื่อว่ามันจะช่วยให้มุนบยอลคลายความเศร้าลงได้บ้าง




เราอยู่กันเงียบๆแบบนั้นได้สักพัก 
ฉันรอให้มุนบยอลร้องไห้ ระบายสิ่งที่อัดอั้นในใจออกมา 


ตอนนี้ ฉันรับรู้ได้ว่ามุนบยอลเริ่มหมดแรงแล้ว 
บวกกับไข้ที่กำลังเป็นอยู่ และฤทธิ์ของยาทั้งสองตัว 
ทำให้มุนบยอลเริ่มง่วงและกำลังจะหลับแล้วในตอนนี้
แต่ทว่าตัวของเธอนั้นสั่นเป็นอย่างมาก 


" บยอลอา บยอลอา เธอเป็นอะไรรึเปล่า  "  
ฉันเขย่าตัวของบยอลเล็กน้อย 



"  บยอล ....... หนาววว " 
เธอกอดอกแน่น และตัวสั่นไปหมด

 

แต่เธอก็ห่มผ้าห่มอยู่นี่ อืมมมมม สงสัยจะอุ่นไม่พอ 


" งั้นเดี๋ยวพี่ยงซอนจะเอาเสื้อสเวตเตอร์ มาให้ใส่นะ " 



" เอ๋ ...? " 


ยงซอนไม่รอช้า ลุกไปหยิบเสื้อสเวตเตอร์สีขมพูของเธอมาให้มุนบยอล


" อี๋ สีขมพูหรอ. บยอลไม่ชอบสีชมพู  ขอสีอื่นได้ไหมอ่ะ " 


"ไม่ได้ พี่มีอยู่สีเดียว สีไหน พอใส่แล้วก็อุ่นเหมือนกันน่ะแหละ " 


บยอลทำหน้าบึ้ง เบ้ปาก แต่ก็ไม่ขัดขืนอะไรตอนที่ฉันใส่ให้ 


" อ่ะ เสร็จแล้วนะ. บยอลนอนได้แล้วนะ นอนเยอะๆ ไข้จะได้หายไวไว " 


" พี่ยงซอนมานอนด้วยกันสิ " 


0.0 เห้ย. อะไรอีกเนี่ย. เอาจริงดิ 



" นะ นะ นะ นะ นะ นะ ~ " 


บยอลจับมือของฉัน และอ้อนไม่หยุด 



' จะ จะ จะ จับมือฉันด้วย ครั้งแรกตั้งแต่รู้จักกันเลย ' 


" มันจะดีหรอ บยอล พี่ไม่เคยนอนกับใครนอกจากพ่อ แม่.. " 



" เถอะนะ ..... " 


บยอลขอร้องฉันแบบจริงจังสุดๆ ( ในเวอร์ชันเด็กอ่ะนะ ) 


อาาา สงสัยฉันจะปฏิเสธไม่ได้ซะแล้วล่ะ


" โอเคๆ งั้นพี่ยงซอนไปเปลี่ยนชุดก่อนนะ " 



" เย่ !!! " 
เด็กน้อยบยอลทำท่าทางดีใจแบบสุดๆ 



อาาาา. เวลาเป็นแบบนี้ เธอน่ารักสุดไเลยล่ะ มุนบยอล



....


" กลับมาแล้ว. มาๆๆๆ มานอนกันเถอะ " 

ยงซอนกลับมาในชุดสเวตเตอร์สีขมพู กางเกงขาสั้นสีขาวแบบสบายๆ 
ก็อากาศมันหนาว และเธอมีสเวตเตอร์อยู่สีเดียวนี่นา 





ฉันล้มตัวลงนอนบนเตียงของบยอล และหันหลังให้เธอ

' ถึงจะรู้สึกแปลกๆก็เหอะ แต่เด็กน้อยข้างๆนี่ คงไม่ปล้ำฉันหรอกมั้ง ' 
ถึงจะคิดแบบนั้น ยงซอนก็ยังเว้นระยะห่างจากบยอลไว้มาก


" พี่ยงซอนจะนอนอยู่ตรงนู้นนนนน จริงๆอ่ะหรอ " 



' นั่นงะ. มาแล้ว '  

ยงซอนพลิกตัวหันมาหามุนบยอล 



" แล้วทำไมอ่า  เราก็นอนอยู่ด้วยกันแล้วไง "



" ไม่เอาอ่ะ พี่ยงซอนมานี่หน่อยนะ " 


เฮ้อ. ฉันไม่สามารถต้านทานการออดอ้อนของมุนบยอลได้เลยสินะ 


ยงซอนค่อยๆเขยิบเข้ามาใกล้มุนบยอลเรื่อยๆ เรื่อยๆ 


พอถึงรัศมีที่มุนบยอลจะเอื้อมมือถึง จู่ๆเธอก็เอื้อมมากอดเอวของยงซอน 
และดึงร่างของยงซอนให้ไปชิดติดกับตัวเธอ


" นี่! มันต้องแบบนี้สิถึงจะอุ่นจริงๆ "  มุนบยอลยิ้มอย่างพอใจกับผลงานของตัวเอง 




' เฮ้ย.   เอาอย่างงี้เลยหรอ '. ยงซอนตาโต. ตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น 

แต่มุนบยอลก็ไม่ได้ปล่อยให้ยงซอนได้คิดนานนัก. 
เธอกอดยงซอนแน่นกว่าเดิม และซุกหน้าของเธอไปที่คอของยงซอน 


0.0 กรี๊ดดดดด. เธอทำอะไรเนี่ย มุนบยอลอี !!!!! 
ยงซอนแทบจะสติแตก ถึงแม้จะได้คิดแค่ในใจ


ยงซอนกำลังจะผลักร่างของมุนบยอลออก 
แต่เมื่อรู้สึกได้ว่าคนข้างๆเธอได้หลับลงไปแล้ว. 
ทำให้เธอผลักเขาออกไปไม่ลง 


ยงซอนแอบถอยออกมาดูหน้ามุนบยอบตอนหลับ 
' ดูสิว่าจะตลกขนาดไหน ' 

แต่สิ่งที่เธอเห็นกลับเป็นใบหน้าของเด็กสาวที่อายุก็คงจะไม่ได้ห่างจากเธอเท่าไหร่ 


' เฮ้อออ. ดูแล้วเราก็คงอายุใกล้ๆกัน เผลอๆเธออาจจะอายุน้อยกว่าฉันก็เป็นได้ 
ใบหน้าที่แสนจะอ่อนโยน และบริสุทธิ์นี้ ต้องเจอกับอะไรมาบ้าง ต้องแบกรับอะไรไว้บ้างนะ ' 




' ฉันอยากรู้จักเธอให้มากกว่านี้จัง มุนบยอลอี ' 









..... 


***********************************. 


จบไปอีกตอนแล้วคร่า 

ตอนนี้มุนบยอลค่อนข้างที่จะเปบี่ยนบุคลิกไปจากที่ผ่านๆมา 


ตอนนี้ไรท์สอบเสร็จแล้ว จะอัพ บ่อยๆค่ะ
ขอบคุณที่ติดตามผลงานของไรท์นะคะ 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

75 ความคิดเห็น

  1. #68 petrichor_hope (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 04:44
    อยากจะกลืนกินมุนทั้งตัวไม่อยากเหลือไว้ให้ยงซอนได้กลิ่น /บ่งบอกอายุมาก 5555555
    ิอิจสาาาาาา!!คุณหนูววววว!!
    มันมวลหัวใจมันมวลๆท้องมากๆ เวลาเขาสองคนได้ใกล้เข้าไปเรื่อยๆ ทั้งความสกินชิฟทางกายและความรู้สึกทางใจของทั้งสองคน แงงงงงงงง~ เป็นฟิคที่ดีเทลเป็นอาหารกินเท่าไรก็ไม่อิ่ม แต่ทำให้อยากชิมเรื่อยๆไม่อยากหยุดพัก มันอร่อยมากเลยไรทททททททท์ ฟินจนไม่รู้จะชมอะไรแล้วง่ะ คุณมุนมีหลายเวอร์ชั่นมากๆ สัมผัสได้ว่าคุณหนูตัวแข็งไปหมดแล้วตั้งแต่บทแรกยันบทนี้ 555555555 เกร็งแทน หวั่นไหวแต่ก็ต้องเก๊กไว้ก่อน เอ็นดูมากแม่ ขอบคุณฟิคอร่อยอร่อยนะคะ
    #68
    0
  2. #6 waaasa (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 10:40
    ชอบบบ รอไรท์มาต่อค่าาา
    #6
    1
    • #6-1 Iceice_awua(จากตอนที่ 5)
      21 มีนาคม 2560 / 20:14
      คร่า :)
      #6-1