The Devil bodyguard #moonsun

ตอนที่ 4 : SURVIVAL !!! ( 100% )

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 882
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    20 มี.ค. 60

หลังจากวันนั้น บอดี้การ์ดของฉัน มุน บยอลอีก็รับหน้าที่เป็นสารถีขับรถพาฉันไปนู่นไปนี่ 
นอกจากไปมหาวิทยาลัยแล้ว ถ้าฉันอยากไปไหน ยัยนี่ก็จะพาฉันไปทุกที่



 ผ่านมาหลายวันแล้วตั้งแต่วันที่ฉันนอนที่โรงพยาบาล ไม่มีวี่แววของคนร้ายอีกเลย  จนถึงตอนนี้ไอผู้ชายคนแรกที่คิดจะฆ่าฉันก็ยังไม่ยอมเปิดปากว่าใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลัง 


 หึ ไม่แน่นะว่าพวกนั้นคงจะรามือไปจากฉันแล้วก็ได้ ฉันก็ไม่มีอะไรจะให้ตั้งแต่แรกอยู่แล้วนี่นา



" คุณหนูจะไปไหนต่อคะ " 



 " ฉันว่าจะไปซื้อของใช้สักหน่อยน่ะ พาฉันไปห้างหน่อยสิ "



" ที่ห้างมันโล่งแจ้งเกินไปนะคะคุณหนู มันอันตรายเกินไปค่ะ "




" ถ้างั้นจะให้ไปที่ไหนล่ะ "




" เดี๋ยวฉันพาไปเองค่ะ ฉันรู้จักที่อยู่ที่หนึ่ง "



จากนั้นบอดี้การ์ดตัวดีของฉันก็ขับรถพาฉันไปหยุดอยู่ที่หน้าร้านค้าเล็กๆแห่งหนึ่ง 



"ที่นี่อ่ะนะ ที่เธอบอกว่าจะพาฉันมา "


"ใช่ค่ะคุณหนู ทีนี่แหละค่ะ "



"โอ้โห. สภาพโกโรโกโสแบบนี้ มันจะมีของที่ฉันต้องการหรอ "

ที่นี่ไม่ต่างจากร้านค้าร้าง สักเท่าไหร่หรอกนะ แถมดูเก่าๆไงพิลึก



"มีแน่นอนค่ะคุณหนู ที่นี่เป็นร้านค้าที่ดีที่สุดในย่านนี้เลยค่ะ แล้วก็ไม่เป็นจุดเด่นของสายตาคนด้วย ปลอดภัยกว่าห้างสรรพสินค้าร้อยเปอร์เซ็นต์ " 



"จ้าๆๆ " 

' พูดผิดพูดใหม่ได้นะ มุน บบอลอี เอาเถอะก็เราดันโชคร้ายโดนคนอื่นปองร้ายน่ะสิ จะให้ทำยังไงได้ ' 
ยงซอนคิดบ่นอยู่ในใจ



-------------------------------



"สวัสดีคร่า ยินดีต้อนรับคร่า" เสียงของคุณยายแก่ๆ คนหนึ่งพูดต้อนรับลูกค้าตามประสาคนขายของ



"สวัสดีค่ะ เอ่อ หนูมาซื้อ /&9:@;3!&3@/@.@),855:/85.@฿,0?8?&,฿.&:@/
พอจะมีไหมคะ  "



"แน่นอนค่ะ ร้านเรามีครอบจักรวาล จะอะไรก็ตามเราก็มีทั้งนั้นแหละจ่ะ. ตามมาทางนี้สิจ๊ะแม่หนู " 



ยงซอนมองมุนบยอล เชิงบอกว่า 'ไปก่อนนะ'


มุนบยอลก็ได้แต่ยิ้มให้คุณหนูของเธอ






จากนั้นยงซอนและมุนบยอลก็แยกย้ายกันเดินซื้อของอยู่พักใหญ่

จนมุนบยอลไม่รู้จะเดินดูอะไรแล้ว และเห็นคุณหนูของเธอ หายไปนาน จึงเดินตามหาด้วยความเป็นห่วง 


'อ๊ะ อยู่นี่นี่เอง' 
" คุณหนูคะ ดูอะไรอยู่หรอคะ "



"ว้าย มุนบยอล มาไม่ให้ซุ่มไม่ให้เสียงอีกละ.ตกใจหมด
 นี่! ออกไปก่อนเลยนะ ฉันเลือกชุดชั้นในอยู่ ไปๆๆๆ ! "



มุนบยอลเห็นสถานการณ์ตรงหน้าก็อดที่จะแกล้งคุณหนูของเธอไม่ได้  เรื่องอะไรจะปล่อยให้ยงซอนเลือกอย่างสงบสุขล่ะ




" นี่ๆๆๆ คุณหนูว่าตัวนี้ดีไหมคะ " 

มุนบอลหยิบเสื้อชั้นในลายลูกไม้สีดำขึ้นมาทาบอก 


"อุ้บ. 55555 เธอจะใส่มันหรอ มุนบยอล แหมมม รสนิยมเธอนี่ก็ใช้ได้เลยนะ " 



"ไม่ค่ะ ฉันหมายถึงถ้าคุณหนูใส่ต่างหากล่ะคะ  มันคงจะเซ็กซี่น่าดูเลยเนอะ "



0 /////// 0  หืมมมมมมมมมม



" อีตามุนบยอลอี อย่าพูดอะไรแปลกๆออกมาจะได้ไหม "
ยงซอนแย่งชุดชั้นในตัวนั้นจากมือของมุนบยอล 


" เอามานี่เลย นู่นๆๆๆ ไปนั่งรอกับคุณยายนู่นไป ... " 



" 555555. ทำไมล่ะคะ ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย เราก็ผู้หญิงเหมือนกัน ก็เลือกมันด้วยกันนี่แหละค่ะ "  
มุนบยอลยิ้มยกจมูก    สนุกสนานที่ได้แกล้งคุณหนูของเธอ 



" ..... " ยงซอนได้แต่มองหน้ามุนบยอล และทำหน้าเอือมระอาเต็มที่การกระทำของบอดี้การ์ดของเธอ



" 55555 งั้นฉันไปรออยู่ตรงนู้นนะคะ" 
มุนบยอลยิ้มยกจมูกอีกครั้ง ชอบใจในรีแอคชั่นของคุณหนูของเธอ ก่อนที่จะเดินไปนั่งรออยู่อีกมุมหนึ่งของร้าน 



----------


" ขอบคุณที่มาใช้บริการนะคะ เชิญใหม่ครั้งหน้านะคะ " คุณยายเจ้าของร้านกล่าวลา


พวกเราก็รีบขึ้นรถ อย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้เสียเวลา


" มุนบยอล ฉันว่าฉันยังได้ของไม่ครบอ่ะ " 



"ขาดอะไรไปหรอคะคุณหนู " 


เมื่อทุกอย่างเป็นไปตามแผน. ยงซอนก็รีบควักมือถือออกมา พร้อมโชว์รูปภาพเสื้อผ้าแบรนด์ดังที่เธอซื้อประจำให้มุนบยอลดู 



"เนี่ยๆ ฉันอยากได้ ตัวนี้ ตัวนี้ ตัวนี้ แล้วก็ตัวนี้อ่ะ " 



"หาา คุณหนูคะ เสื้อผ้าแบบไหนก็เหมือนกันแหละค่ะ ทำไมไม่ซื้อที่นี่คะ ทำไมต้องไปซื้อที่ห้างใหญ่ด้วย มันอันตรายนี่คะ ฉันก็บอกไปแล้ว " 




" โธ่นิดเดียวเอง เอาแบบนี้ไหมล่ะ ฉันจะรออยู่ที่รถเอง ส่วนเธอก็แค่เดินไปซื้อให้ฉัน ไม่กี่ตัวเท่านั้น ได้มะ.  นะ นะ นะ นะ " 


ให้ตายสิ สิ่งที่บยอลแพ้ก็คือการที่มีสาวสวยมาอ้อนเธอแบบนี้นี่แหละ เฮ้ออออ 


" ก็ได้ค่ะ แต่แค่แปปเดียวเท่านั้นนะคะ " 


" เย่ !!!!!! "


จากนั้นมุนบยอลก็พาฉันมาหยุดอยู่ที่ห้างสรรพสินค้าในเครือของพ่อฉันเอง


" รออยู่ในรถเท่านั้นนะคะ คุณหนู ห้ามออกไปไหนเด็ดขาดนะคะ " 



"คร่าาาาาา ".  ถ้าเพื่อจะได้ของที่ต้องการแล้ว ฉันยอมรับปากทุกอย่างแหละ



ปึก // เสียงปิดประตูรถ

ในที่สุดมุนบยอลก็ยอมทำตามคำสั่งของฉัน หึหึหึ ยังไงเธอก็เอาชนะฉันไม่ได้หรอก



กรี๊ดดด เดี๋ยวอีกแค่แปปเดียว ฉันก็จะได้คอลเลกชั่นใหม่มาครอบครอง 

 ....

..

.

เวลผ่านไป 

มุนบยอลก็ยังไม่กลับมาสักที 


" ยัยบอดี้การ์ดของฉันหายไปไหนซะล่ะเนี่ย. .....

อูยยปวดฉี่ชะมัด   - - " 

ถึงเธอจะบอกว่าไม่ให้ลงจากรถก็เหอะ แต่ปวดฉี่นี่ควรจะเป็นข้อยกเว้นล่ะนะ " 



ว่าแล้วยงซอนก็ลงจากรถ เพื่อจะไปเข้าห้องน้ำ.

..
.
เมื่อเธอทำธุระเสร็จ   

เธอก็เปิดประตูห้องน้ำเพื่อจะได้รีบกลับไปที่รถก่อนที่มุนบยอลจะมา 


แต่ทว่า 




" สวัสดีค่ะ คุณหนู คิม ยงซอน " 


ปัง !!!! 

ยงซอนรีบปิดประตูใส่หน้าคนที่ทักทายเธอทันที
 ในเมื่อนั่นไม่ใช่บยอล แล้วก็ไม่ใช่คนที่เธอรู้จักด้วย 
ถ้าเป็นอย่างนั้น จะเหลือใครล่ะที่รู้ชื่อแซ่เธอขนาดนี้
 แถมยังมาดักหน้าประตูห้องน้ำ 


' มันจะมาฆ่าฉัน '


ผู้หญิงที่เธอเห็นตรงหน้าเมื่อกี้นี้ ท่าทางจะเป็นฝรั่ง ตาสีฟ้า ผมสีบลอนด์นั่นเป็นตัวยืนยัน  เธอใส่เสื้อกล้ามสีดำ กางเกงขายาวสีดำ เสื้อหนังสีดำ รวมถึงรองเท้าหนังหุ้มข้อสีดำด้วย

"คุณหนูรีบออกมาซะเถอะค่ะ อย่าให้ฉันต้องปีนเข้าไปเลยนะคะ ยังไงซะคุณหนูก็มีทางเดินออกไปแค่ทางเดียวเท่านั้น "


' มีคนอยู่ในห้องน้ำบ้างไหมนะ  เออใช่ ' 


" ใครก็ได้ ช่ว ..... " 


"ตะโกนไปก็ไร้ผลค่ะ คิดว่าฉันมาคนเดียวงั้นหรอคะ ฉันให้พวกของฉันจัดการหมดแล้วล่ะ ไม่มีใครเข้ามาในห้องน้ำอีกแล้ว และห้องน้ำใหญ่โตโอ่อ่าที่พ่อเธอสร้างขึ้นมา มันก็จะช่วยปลิดชีวิตลูกสาวของเค้า เพราะถึงเธอตะโกนให้ตาย เสียงก็ไปไม่ถึงข้างนอกหรอกนะ "

'คิดสิ ยงซอน คิดๆๆๆ เราจะหนีออกจากที่นี่ยังไงดี ...


มุนบยอล ใช่ ! มุนบยอลเป็นคนเดียวที่จะช่วยเราได้


" ถ้าคิดที่จะโทรหาบอดี้การ์ดตัวดีของเธอ อย่าเสียเวลาเปล่าเลย 
พวกฉันจัดการมันเรียบร้อยแล้ว " 


' หาา !  ว่าไงนะ ถ้ามีบอดี้การ์ดแล้วเหมือนไม่มีอย่างเงี้ย.  ไม่มีซะยังดีกว่า โอ้ยยย. แย่ แย่ที่สุด '



ปึ้ง ! 


ฮร่ะ เสียงอะไรน่ะ ระเบิดรึเปล่า ตายแล้ว ตายแน่ๆ คิมยงซอน  




" แก ! เข้ามาได้ยังไง แกผ่านพวกของฉันมาได้ยังไง "


มันพูดอยู่กับใครน่ะ ฉันแอบแง้มประตูออกมาดูสิ่งที่เกิดขึ้น 



" หึ เธอหมายถึงพวกกระจอกๆที่เฝ้าอยู่หน้าห้องน้ำนั่นน่ะหรอ  "

เฮ้ย นั่นมัน บอดี้การ์ดของฉันนี่นา. 



" ชริ. ตายซะเถอะ " 


ผู้หญิงคนนั้นจ่อปืนไปที่มุนบยอล 

ปัง ปัง ปัง ปัง ! 

...
..
.


ตุ้บ ! 

ร่างของมุนบยอลหล่นไปกองอยู่กับพื้น. เลือดไหลออกมาเต็มไปหมด

' เฮ้ย !! มุนบยอล. 
เธอตายจริงๆหรอ. ตายง่ายไปไหมอ่ะ ' 



" หึหึหึ บอดี้การ์ดของเธอนี่มันอ่อนจริงๆ ต่อไปก็ตาเธอล่ะ " 


ผู้หญิงคนนั้นจ่อปืนมาที่หัวของฉัน 


ฉันหลับตาสนิท ตัวสั่นเทาไปหมด
 ฉันต้องมาโดนเป่าหัวเป็นจุนตายหรอเนี่ย

....



ไม่นะ. 


ปัง !!! 


' ยี้ หัวฉันเละแล้วหรอ. ไม่อยากเปิดตาดูเลย 
แต่เอ๊ะ ทำไมมันไม่เจ็บเลยอ่ะ หรือว่า .. นี่เราตายแล้วจริงๆ 
การตายมันเป็นอย่างนี้เองงั้นหรอ ... '



ตุ้บ ! 


เสียงอะไรหล่นอ่ะ เสียงร่างของฉันหรอ 



" คุณหนู. ... คุณหนู ...... คุณหนูคะ ลืมตาสิคะ !" 



เฮือก !  ฉันลืมตาขึ้นก็เห็นว่ามุนบยอลกำลังมองหน้าฉันอยู่ 


" มุนบยอล เราตายกันแล้วใช่ไหม ฮรืออออ. ฉันกลัวจังเลย 
แต่ก็ยังโชคดีที่มีเธอมาตายเป็นเพื่อนด้วยนะ "  T^T




" เดี๋ยวค่ะคุณหนู  ใครตายคะ. คนที่ตายเนี่ย มีแต่คนที่จะฆ่าเรานะคะคุณหนู "



" ฮรืออ ...........  อ่ะ ฮะ ! ว่าไงนะ " 



ฉันมองรอบๆตัว 


กรี๊ดดดดด ยัยผู้หญิงคนนั้น  ........   หัวเละเป็นจุนเลย 


หน้าฉันถอดสี ตัวสั่นไม่ยอมหยุด. ตั้งแต่เกิดมาฉันไม่เคยเห็นใครตายสดๆต่อหน้าต่อตาแบบนี้มาก่อนเลย



" คุณหนูอย่ามองค่ะ " มุนบยอลเอามือมาปิดที่ตาของฉัน หวังให้ฉันไม่เห็นสภาพที่เกิดขึ้น



เดี๋ยวนะ ... นี่มันกลิ่นเลือดนี่ 

ฉันปัดมือมุนบยอลออก และเป็นไปดังคาด
เลือดของบยอลเลอะเต็มเสื้อเชิ้ตและสูทของเธอ
ท่าทางเลือดจะยังไหลไม่หยุดด้วย เพราะฉันเห็นเธอกำลังเอามือกดมันไว้



เธอถูกยิงบริเวณอกและท้อง รวมทั้งหมด 4 จุด 
แค่รอดมาได้ก็เก่งแล้ว ....


" เราจะเอายังไงต่อล่ะทีนี้. เธอจะมาตายที่นี่ไม่ได้นะบยอล " 


" เป็นห่วงฉันเป็นด้วยหรอคะ คุณหนู  " 


"มันใช่เวลามาประชดไหม " 


" งั้นเรารีบออกจากที่นี่กันเถอะค่ะ ไม่รู้จะมีคนร้ายระลอกใหม่มาอีกรึเปล่า " 


"มา ฉันช่วยพยุง " 


จากนั้น ฉันก็พยุงร่างของมุนบยอลมาที่รถ เราใช้ประตูหลังของห้างที่มีแค่พวกสต๊าฟเท่านั้นที่รู้.
 ดีที่วันนี้เป็นวันอาทิตย์ ลูกค้ามาห้างเต็มไปหมด ทำให้ไม่มีใครมาอยู่บริเวณด้านหลังมากนัก 



เราลอบออกไปอย่างแนบเนียน   ฉันลากมุนบยอลจนมาถึงรถจนได้ 


ฉันพยุงร่างของมุนบยอลให้มานั่งที่ข้างคนขับ 


" อึ้บ. ถึงรถสักที เห็นตัวแค่นี้ หนักใช่เล่นนะเนี่ย " 


" ขอโทษนะคะคุณหนูที่ทำให้ลำบาก แล้วนั่นคุณหนูจะทำอะไรคะ " 



" ฉันก็จะขับรถน่ะสิถามได้ เธอเจ็บอยู่อย่างงั้น จะขับรถได้ยังไง " 



" ไม่ได้นะคะคุณหนู คุณหนูขับรถไม่เป็นไม่ใช่หรอคะ "



"เอาเหอะน่า ก็แค่เหยียบคันเร่งไปเรื่อยๆ จนกว่าจะถึงคอนโด ไม่ใช่รึไง "



' มันใช่ที่ไหนกันเล่า ! ' มุนบยอลบ่นในใจ พร้อมถอนหายใจอย่างแรง 



"มานี่เลยค่ะ มานั่งข้างคนขับ เดี๋ยวฉันจะขับเอง " 



" ไว้ใจฉันเถอะน่า " 



"คุณหนูคะ ฉันยอมเสียเลือดตาย ดีกว่ารถชนตายนะคะ " 



- .... - ' พูดได้แรงมากกก มุนบยอลอี ' 


" อือๆ จะทำไรก็เชิญ ฉันไม่ยุ่งด้วยแล้ว "


" คุณหนูช่วยพยุงฉันไปที่คนขับหน่อยสิคะ " 



" นั่นงะ ลำบากฉันอีกรอบ "  ถึงจะบ่นยังไง 
แต่ยงซอนก็กะตือรือร้นช่วยพยุงบยอบจนไปถึงที่นั่งคนขับ
แม้จะทุลักทุเลไปหน่อยก็ตาม


จากนั้น เราก็รีบออกมาจากที่เกิดเหตุ 
ไม่ต้องห่วง เรื่องที่เกิดขึ้น เราไม่โดนข้อหาอะไรแน่นอน
 เพราะอีตามุนบยอลบอกฉันว่า มันเป็นการป้องกันตัว
และคนที่แจ้งตำรวจก็คือมุนบยอลเองนี่แหละ 



 อีตาบยอลบอกจัดการเองได้ 
แต่ที่ฉันเห็นคือขับรถไป. กดแผลไปนี่สิ  น่าเป็นห่วงชะมัด

ในที่สุดเราก็มาถึงคอนโด

"อ้าว บยอล เราไม่ไปโรงพยาบาลหรอกหรอ ? "


" จะไปได้ยังไงคะ คุณหนู ถ้าไปเราก็โดนมันตามหาเจอสิคะ 
มันคิดว่าเราบาดเจ็บ มันก็ต้องไปดักที่โรงพยาบาลแต่ละที่อยู่แล้ว " 



" แล้วเธอจะไม่เป็นอะไรหรอ มุนบยอล" 



"ฉันไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ ที่ห้องฉันมีกล่องปฐมพยาบาล รีบขึ้นคอนโดกันดีกว่าค่ะ " 



" ฉันไม่รู้ด้วยนะ    เอาไงก็เอา"



ปี๊บๆ 



ฉันพยุงตัวบยอลที่เปื้อนเลือดไปที่โซฟา 

" อึ้บบบบ อ่ะ นั่งที่โซฟาก่อนนะ เดี๋ยวฉันไปเอากล่องปฐมพยาบาลที่ว่าก่อน " 


" อยู่ในลิ้นชักข้างเตียงนะคะ คุณหนู " 

ยงซอนรีบวิ่งไปหากล่องปฐมพยาบาลอย่างรีบร้อน. 
ถึงเธอจะบอกว่าไม่ได้เป็นห่วงมุนบยอล. แต่การกระทำกลับตรงกันข้าม



" มาแล้วๆ ฉันต้องทำยังไงบ้าง " 


" เดี๋ยวฉันทำเองค่ะคุณหนู " 



" ไม่ได้ วันนี้เธอช่วยฉันไว้เยอะแล้วนะ ให้ฉันได้ช่วยเธอบ้างสิ "


" อ่าา 0//////0 จะดีหรอคะคุณหนู "


"ก็ต้องดีสิ ทำไมมันจะไม่ดีล่ะ , 


มุนบยอลนอนนิ่ง หันหน้าไปทางอื่นด้วยความเขินอาย 
เพราะเธอรู้ดีว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้น



ฉันไม่รอช้า รีบช่วยมุนบยอลถอดเสื้อสูทของเค้าออก 
จากนั้นก็รีบปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของบยอลออกทีละเม็ดๆ
 เผยให้เห็นเสื้อกล้ามสีดำข้างในของเธอ // นี่เธอใส่กี่ชั้นกันแน่เนี่ย --'

 และพอฉันจะถอดเสื้อเชิ้ตออก


"คุณหนูจะทำอะไรคะ ! "  
มุนบยอลก็รีบจับมือฉันไว้แน่น 



"ก็ ทำแผลให้เธอไง "


" ไม่ต้องถอดเสื้อเชิ้ตออกหรอกค่ะ " 



' อ่ะๆๆ จะเอาไงก็เอา มัวแต่มาเถียงกันเรื่องนี้ เลือดได้หมดตัวพอดี ' 



ไม่รอช้า ฉันก็ถกเสื้อกล้ามของบยอลขึ้นพอให้เห็นแผลที่อยู่บริเวณท้องของเธอ

บยอลถอนหายใจออกมายาวๆ เธอท่าทางอึดอัดที่มีคนมาถอดเสื้อผ้าของเธอ





พรึ่บ! 

กรี๊ดดดด เลือดเยอะมาก แดงไปหมดเลย ฉันต้องเริ่มจากตรงไหนก่อนล่ะทีนี้ 



" คุณหนูต้องเช็ดเลือดออกก่อนนะคะ ไม่งั้นมองไม่เห็นแผลหรอกค่ะ " 


"อาา เข้าใจแล้ว" 


ฉันรีบลุกไปเปิดน้ำใส่กาละมัง พร้อมผ้าขาวสะอาด วิ่งกลับมาหามุนบยอลอีกครั้ง 


ฉันค่อยๆบรรจงเช็ดเลือดออกจากบริเวณที่ฉันคิดว่าน่าจะมีแผลอยู่



สีแดงของเลือดค่อยๆจางลง จางลง 


จนฉันสามารถเห็นแผลของมุนบยอลได้อย่างชัดเจน 


แต่ว่า

...
.
 
นี่มัน แผลช้ำ ไม่ใข่หรอ ไม่ใช่แผลที่มีกระสุนทะลุลงไปสักหน่อย


นี่มันยังไงกันล่ะเนี่ย 


" มุนบยอล เธอไมไ่ด้โดนยิงหรอกหรอ." 



" โดนสิคะ " 



" แล้วทำไม ..." 



" อ๋อ ฉันลืมบอกไปหรอคะว่าเสื้อสูทที่ฉันใส่เป็นเสื้อสูทกันกระสุน .. "



" ละ ละ แล้วไอเลือดสีแดงฉานที่เลอะเต็มเสื้อผ้าเธอล่ะ " 



"เลือดปลอมไงคะ เราจะตบตาคนร้ายให้เนียน ก็ต้องทำแบบนี้แหละค่ะ " 



หาาา ฉันโดนหลอกหยั่งงั้นหรอ 


"ฮึ้ยย อีตาบ้า มุนบยอล นี่แหนะๆๆๆ " 

ฉันฟาดกำปั้นลงไปที่แผลพวกนั้นไม่ยั้ง 



"โอ้ย โอ้ย โอ้ย คุณหนูคะ ทำอะไรคะเนี่ย ฉันเจ็บนะคะ " 


" คนที่เจ็บกว่าคือฉันไหมล่ะ. แล้วอาการเจ็บอิดไออดๆ ไอที่เธอทำท่าทางกดแผลไว้ ที่ฉันพยุงเธอ ที่ฉันเป็นห่วงเธอ. 
ทั้งหมดนั่นคือการหลอกลวงสินะ ทำไมไม่บอกฉันล่ะฮะ ! 
ปล่อยให้ฉันโง่อยู่ตั้งนาน " 


"ก็ฉันเห็นคุณหนูเต็มใจช่วยขนาดนั้น ฉันก็ไม่อยากขัดศรัทธา 
แล้วฉันก็รู้สึกดี เวลาคุณหนูเป็นห่วงฉันแบบนั้นอ่ะค่ะ " 

หลังพูดจบ อีตายยอลจอมหลอกลวงก็ยิ้มยกจมูกให้ฉัน. 



" งั้นทำแผลเองไปเลย โทษฐานที่มาแสดงตบตา หลอกฉัน ! "
หลังพูดจบ ยงซอนก็ลุกจากโซฟา และทำท่าจะเดินไปที่ห้องครัวแทน




"อ้าว เดี๋ยวๆๆๆสิคะคุณหนู อย่าเพิ่งงอนค่ะ" 



มุนบยอลคว้ามือของยงซอนไว้ และส่งเสียงอ้อนวอนสุดฤทธิ์



"อย่าทิ้งฉันไปเลยนะคะ คุณหนู ... *- * " 



 อื้อหืมม  เจอแบบนี้เข้าไป ใครจะทนไหว  ในที่สุดยงซอนก็อดสงสารมุนบยอลไม่ได้ 
จำต้องกลับมาทำแผลให้ตามเดิม 



"ฉันถือซะว่า วันนี้เธอช่วยชีวิตฉันไว้หรอกนะ. ฉันจะให้อภัยสักครั้ง  ... เชอะ  " 



" คุณหนูนี่น่ารักที่สุดในโลกเลยค่ะ " มุนบยอลเอ่ยชม พร้อมใช้มือของเธอหยิกแก้มที่แสนจะนุ่มนิ่มของคุณหนูยงซอน







...
.
.


" เอาล่ะ แผลตรงช่วงท้องเสร็จหมดแล้ว ต่อไปก็แผลตรงอกล่ะนะ "




มุนบยอลได้แต่นิ่งไป ไม่พูดอะไรออกมา พร้อมทำหน้ากลั้นใจสุดฤทธิ์ เมื่อได้ยินคำพูดนั้นออกจากปากของฉัน



ฉันค่อยๆเลื่อนเสื้อกล้ามของมุนบยอลขึ้น ทีละนิดๆ. 
เผยให้เห็นผิวที่ขาวเนียนของเธอ อย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน


จะถึงแผลแล้ว อีกนิดเดียว




จู่ๆ มุนบยอลก็มาจับมือฉันไว้. พร้อมส่วยหน้าอย่างกับเด็กๆ 


"แหม มุนบยอล เราก็ผู้หญิงเหมือนกัน ก็ทำแผลให้กันไปเลยจะเป็นอะไรไปล่ะเนอะ , 

ฉันแกล้งแหย่มุนบยอลเล่น เหมือนที่มุนบยอลเคยทำกับฉันไว้ 


มุนบยอลไม่พูดอะไร ได้แต่มองตาฉันปลิบๆ แถมเริ่มมีน้ำตาคลอเบ้า 


เอิ่ม. ทำหน้างี้หมายความว่ายังไง ถ้าฉันยังยืนยันจะจัดการต่อ
มันก็คงจะยังไงๆอยู่อ่ะนะ


"เครๆ ที่เหลือเธอทำเองละกัน ฉันไม่ยุ่งของสงวนของเธอก็ได้ " 


มุนบยอลถอนหายใจยาววออกมาด้วยความโล่งอก
 

ตลกเป็นบ้า ท่าทางบอดี้การ์ดของฉันจะหวงตัวไม่ใช่เล่นนะเนี่ย



หลังจากมุนบยอลทำแผลที่เหลือเสร็จ เธอก็ขอตัวไปอาบน้ำ 
เพราะเสื้อผ้าของเธอมันเหม็นกลิ่นคาวเลือดจนแทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว



ส่วนฉัน วันนี้ก็เลยรับหน้าที่ทำอาหารแทนบอดี้การ์ดของฉัน 
ในระหว่างที่ฉันทำอาหารอยู่นั่นเอง


......
...
..




เพล้ง !  


0.0 เสียงอะไรน่ะ เกิดอะไรขึ้น. ฉันรีบวิ่งไปที่ห้องนอนของมุนบยอล 
ดีนะที่เจ้าตัวไม่ได้ล็อคห้องไว้


สิ่งที่ฉันเห็นคือ

 มุนบยอลหมดสติลงไปนอนกองอยู่กับพื้นแล้วตอนนี้

 มุนบยอล เธอเป็นอะไรไป. ทำใจดีๆไว้นะ ! 


******************************************


จบไปอีกตอนแล้วค่ะ สำหรับ The devil bodyguard ฉากบู๊ก็มีเพิ่มความยาวขึ้นมาอีกนิดหน่อย นิยายเรื่องนี้เป็นการเขียนฉากบู๊ครั้งแรกของไรท์เลยค่ะ  ออกจะตะกุกตะกักไปบ้าง อีกเรื่องหนึ่งคือ วันมะรืนไรท์จะมีสอบค่ะ อาจจะหายไปสักวันสองวันนะคะ แต่ถ้าพ้นเรื่องสอบแล้วจะรีบมาอัพตอนต่อไปเลยค่ะ. ขอบคุณที่ติดตามกันนะคะ :)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

75 ความคิดเห็น

  1. #67 petrichor_hope (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 04:00
    สนุ๊กกกกกกก น่ารักเป็นบ้าเลยค่ะไรท์T-Tเอาใจไปเลยทั้งคู่ ตอนแรกก็เครียดที่คุณมุนได้รับบาดเจ็บ แล้วก็ฮาเหงือกสั่นคุณหนูและคนอ่านโดนหลอก 555555555 ละก็ปรับอารมณ์แทบไม่ทัน แงงงงงงง~คุณมุนล้มอ่ะแม่ ใจไม่ดีเลย อย่าเป็นอะไรหนักเลยนะ หืออออออออออ ไม่งั้นเราคงกินข้าวไม่ได้TToTT /อินไรเบอร์นั้น? ใจคอไม่ดีเลย กรี้ดดดดดด~!! ตอนแรกเหมือนจะดำเนินเรื่องเอื่อยๆ แต่ก็ไม่เลยค่ะ ลุ้นและยิ้มเขินตลอดทางของทุกตัวอักษร รักรักรัก ขอบคุณฟิคอร่อยอร่อยนะคะไรท์
    #67
    0
  2. #5 waaasa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 20:13
    สนุกกกกกกกกอ่าา รอไรท์มาต่อค่าาาาา
    #5
    2
    • #5-1 Iceice_awua(จากตอนที่ 4)
      20 มีนาคม 2560 / 21:16
      ขอบคุณมากๆเลยนะคะที่ติดตามและคอมเม้นตลอด. ไรท์ได้กำลังใจเยอะมากๆเลยค่ะ. เดี๋ยวจะรีบมาต่อนะคะ :)
      #5-1
    • #5-2 Iceice_awua(จากตอนที่ 4)
      20 มีนาคม 2560 / 21:17
      ขอบคุณที่ติดตามและคอมเม้นมาตลอดนะคะ ไรท์ได้กำลังใจเยอะมากๆเลยค่ะ. สัญญาว่าจะรีบมาอัพต่อนะคะ. ขอบคุณค่ะ
      #5-2
  3. #4 Iceice_awua (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 20:45
    เดี๋ยวจะรีบต่อให้เลยคร่า :)
    #4
    0
  4. #3 waaasa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 20:29
    รอไรท์มาต่อค่าา
    #3
    0