The Devil bodyguard #moonsun

ตอนที่ 30 : 왜 (WHY?)(3) 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 179
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    5 พ.ค. 62

ปึ้งๆๆๆๆ





จู่ๆเสียงเคาะประตูเสียงดังสนั่นก็เกิดขึ้น







ปัง 




เสียงประตูกระแทกกับผนังห้องดังสนั่นเมื่อมีคนเปิดประตูเข้ามาในห้องอย่างแรง







"เกิดอะไรขึ้น"





ยงซอนถามออกไปเสียงดังเมื่อเห็นคนสองคนที่เดินเข้ามาในห้องในสภาพที่ไม่สมบูรณ์นัก







"ฮเยจิน นี่มันอะไรเนี่ย"
ฮวีอินถามฮวาซาอย่างร้อนรนเมื่อเห็นสภาพของมุนบยอลที่ดูเหมือนคนสิ้นสติสัมปชัญญะไปเสียแล้ว แถมยังร้องไห้ไม่ยอมหยุด







"บยอล เกิดอะไรขึ้น"






"เดี๋ยวค่อยถามกันได้ไหม"
ฮวาซาหิ้วปีกมุนบยอลเข้าไปในห้องนอนอย่างทุลักทุเล 
พร้อมด้วยความช่วยเหลือจากผู้หญิงอีกสองคนที่อยู่ในห้อง






"ฮเยจิน เกิดอะไรขึ้นนน่ะ"





"คือ ...."





แต่ไม่ทันพูดอะไร มุนบยอลก็จับที่เข่าของฮวาซา
พร้อมมองด้วยสายตาบอกเป็นนัยว่าไม่ให้บอกอะไรกับยงซอน





" ฮวีอินา มานี่มา" 

ฮวาซาจัดการลากฮวีอินออกมา เพื่อปล่อยให้คนอีกสองคนได้เคลีบร์ ทำความเข้าใจกันเอง





ปึ้ง


"บยอล ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ . แล้วว . แล้วว เธอเป็นอะไรไป ทำไมถึงร้องไห้ ใครทำอะไรเธอ บอกฉันสิ"


ยงซอนหันมาถามมุนบยอลถึงสิ่งที่เกิดขึ้นทันทีที่ประตูถูกปิดลง 
พร้อมกับโผเข้าไปกอด ดึงหน้าของมุนบยอลเข้ามาซบที่อกของตน





มุนบยอลกอดยงซอนกลับเหมือนทุกครั้ง แต่ครั้งนี้สิ่งที่ต่างออกไปคือ 
น้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาทั้งสองข้างของมุนบยอลที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดไหล





คำพูดที่ไร้เสียง 




และอาการตื่นตระหนก สติกระเจิงแบบที่เขาไม่เคยเป็นมาก่อน




อาการของมุนบยอลเริ่มจะทำให้ยงซอนกลัวขึ้นมา





"บยอลอา อยู่กับฉันนะ อยู่กับฉันนะ"







"............"   มุนบยอลได้แต่อ้าปากค้าง เหมือนต้องการจะพูดอะไรออกมา แต่ก็ไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้






มุนบยอลกำเสื้อของยงซอนไว้ในมืออย่างแรง เหมือนว่าเขากำลังตื่นกลัวอะไรสักอย่าง 
แต่ยงซอนก็ไม่สามรถหาสาเหตุได้ในตอนนี้ในเมื่อมุนบยอลไม่ยอมพผุดอะไรเลย 

เธอทำได้เพียงกอดคนที่เธอรักอยู่ตรงนั้น อยู่เพื่อแบ่งปันความอบอุ่นและความห่วงใยที่เธอมีให้




'ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่'




........




....



...



..



.



แอ้ดดดดด



"ฮเยจิน เรามีเรื่องต้องคุยกัน"


ยงซอนพุ่งประเด้นไปที่สิ่งี่เธออยากรู้มากที่สุดในตอนนี้ทันทีที่ออกมาจากห้องนอน




"บยอลล่ะคะ"





"หลับไปแล้ว ไม่ยอมพูดอะไรเลย ร้องไห้จนเหนื่อย ผลอยหลับไปแล้ว




บอกฉันมาเดี๋ยวนี้นะว่าเกิดอะไรขึ้น"





" ไม่รู้เหมือนกันค่ะ ฉันไปถึงบยอลเป็นแบบนี้ไปแล้ว"






"แล้วบยอลไปอยู่ที่ไหนมา ทำไมกลายเป็นแบบนี้"






"บยอลแค่ไปทำภารกิจนิดหน่อยค่ะ ฉันไปถึงมันก็กลายเป็นแบบนี้เลย"





"ภารกิจ ?  ภารกิจอะไร"






"เอ่อ คือ. ....... ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ 
ภารกิจของแต่ละคนจะเปิดเผยต่อกันไม่ได้เด็ดขาด 
ฉันก็รู้เท่าๆกับที่คุณหนูและฮวีอินรู้นี่แหละค่ะ"






"เฮ้อออ .........." ยงซอนได้แต่ถอนใจยาวเมื่อไม่ได้เบาะแสอะไรจากฮวาซา









"ฉันไม่เคยเห็ยมุนบยอลเป็นแบบนี้มาก่อนเลย ฉันเป็นห่วงจัง"





"มุนบยอลจะต้องผ่านมันไปได้ค่ะคุณหนูเชื่อเถอะค่ะ"



“เธอพูดเหมือนเธอรู้อะไรนะ ฮเยจิน”




“เปล่าค่ะ ฉันก็พูดให้กำลังใจธรรมดาๆเท่านั้นเอง”




“ฮเยจินนน … ” ฮวีอินเปล่งชื่อของคนที่กำลังพยายามจะหนีไปจากสถานการณ์ตรงหน้า แต่ก็ไม่สามารถทำได้เมื่อเจอผู้หญิงอีกสองคนกำบังเค้นความจริงจากเธอ






“คือ ….  โอ้ย ฉันพูดไม่ได้ค่ะ มันเรื่องส่วนตัวบยอลมัน ”





“ถ้าไม่บอก เราจะช่วยบยอบได้ไหมล่ะ ฮเยจิน นี่ฉันกับฮวีอินไม่รู้อะไรเลยนะ อย่าทำเหมือนเราเป็นคนนอกสิ นี่เราลงหัวจมท้าย ลงเรือลำเดียวกันแล้วนะ   เห็นแก่บยอบเถอะ ฮเยจิน บอกฉันกับฮวีอินมาเถอะ”






“คือ ………… บยอลมันมีเรื่องฝังใจจากในอดีตน่ะค่ะ ”





“ เอ๋ ?






———————



ปัง ปัง ปัง 



กรี๊ดดดดดดดดด




“แกทำอะไรลูกฉันนนนนนนนน”






“ไม่ๆๆๆๆๆๆ ไม่น้าาาาาา”






“คิซอมม  คิซอม คิซอมม อย่าทิ้งพี่ไปนะ !!!!! คิซอมม !!! แม่คะพ่อคะ ช่วยด้วย!”






——————————————————





“ฉันไม่รู้มาก่อนเลย บยอลไม่เคยเล่าให้ฉันฟังเลย “ ;(
 ยงซอนรู้สึกหดหู่เป็นอย่างมาก 
เมื่อได้ฟังเรื่องราวในอดีตของมุนบยอลจากปากของฮวาซา




“โหดร้ายมาก แล้วจับคนร้ายได้ไหม“”





“จับได้แต่ลูกน้องน่ะสิ สืบได้ว่ามีคนสั่งมาอีกที แต่ป่านนี้ก็ยังจับไม่ได้เลย รู้แต่ว่า พ่อแม่ของมุนบยอลและคิซอมทำธุรกิจ แล้วไปขัดผลประโยชน์ของผู้มีอิทธิพลเข้า มันก็เลยสั่งให้ลูกน้องมาจัดการลูกคนเล็ก”




“ซึ่งก็คือ น้องสาวของบยอลใช่ไหม …………… ”




“ใช่ และที่โหดร้ายไปกว่านั้นก็คือ มันจัดการต่อหน้ามุนบยอลและพ่อแม่ของมุนบยอลและคิซอมเลย เลวมากๆ ตอนนั้นคิซอมน้องสาวของมุนบยอลเองก็ยังอายุไม่เท่าไหร่  คงจะราวๆกับเด็กที่ … ”
เมื่อฮวาซารู้ตัวว่าเกือบจะหลุดเรื่องราวบางอย่างออกไปก็รีบหุบปากตัวเองก่อนที่จะมีความจริงอะไรออกไปจากปากมากกว่านี้




“เด็กอะไรหรอ“ ยงซอนถามฮวาซาอย่างใคร่รู้





“เปล่าค่ะ อ่าาาา แค่จะบอกว่าอายุรุ่นราวไม่ห่างจากบยอลเท่าไหร่เลย แต่บยอลก็ฝังใจกับเหตุการณ์ครั้งนี้มาโดยตลอด เราแทบจะพูดถึงเรื่องราวที่คล้ายๆกับสิ่งที่เกิดขึ้นนี้ไม่ได้เลยล่ะค่ะ บยอลด็จะมีอาการแบบที่เห็นนี่ล่ะค่ะ





“แปลว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรก“ 




“ใช่ค่ะคุณหนู แต่เมื่อก่อนก็มีพ่อแม่ของมุนบยอลคอยช่วยไงคะ แต่คราวนี้ ……… ไม่มีอีกแล้วน่ะสิคะ






ทั้งสามคนต่างหดหู่และรู้สึกเสียใจต่อสิ่งที่เกิดขึ้น 
แม้ว่ายังไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อไป แต่ทั้งสามคนก็ไม่นิ่งดูดายอย่างแน่นอน





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

75 ความคิดเห็น