The Devil bodyguard #moonsun

ตอนที่ 25 : อดีตไม่มีวันแก้ไขได้ (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 308
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    25 ส.ค. 61

" แกไม่รู้หรอวะว่าเมื่อวานเป็นวันครบรอบวันตายของพ่อแม่คุณหนู 100 วันน่ะ"


" o.o ห่ะ ? "


" เฮ้ย แกไม่รู้จริงๆอ่ะ"



"เชี่ย "




" ทำไมวะ แกไปทำไรไว้ป่ะเนี่ย"




"แค่นี้ก่อนนะ"





"อ้าว เฮ้ยๆๆ"



ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด ๆๆๆๆ 






มุนบยอลตัดสายฮวาซาทันควันเมื่อรับรู้ถึวสิ่งที่เพื่อนบอก






ตายล่ะ มุนบยอล ............







..................................................................................................................................................................................







"ยงซอนอา"





"หืม  ว่าไง"






"อย่างน้อยถ้าตกลงใจคบกันแล้ว เราก็คุยกันได้ทุกเรื่องใช่ไหม 
ฉันมีเรื่องจะคุยด้วยหน่อยน่ะ..............  ได้ไหม"









o_o ?







ฉันเดินเข้าไปในห้องนอน เพื่อคุยธุระบางอย่างกับยงซอน 



.......




..



.






"เมื่อวาน ครบรอบ 100 วันตายของพ่อแม่เธอหรอ"



เรานั่งคุยกันบนเตียงเตียงเดิม








".....   อื้อ "






" แล้วทำไมไม่บอกล่ะ"







"ฉันไม่อยากทำให้เสียบรรยากาศ เสียอารมณ์กันไปหมด แค่นี้ก็เศร้าเกินพอแล้ว"








"แล้วเธอไม่ไปเคารพหลุมศพหรอ"








" ไม่อ่ะ  ................................. จนกว่าฉันจะลากคอไอฆาตกรคนนั้นได้ ฉันไม่มีหน้าไปหาพวกท่านหรอก"









"ยงซอนอา ........ เธอจะบ้าหรอ อย่างน้อยก็ต้องไปเคารพหลุมศพท่านนะ "










".................................."







"ทุอย่างที่เธอทำไปเมื่อวาน เกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วยนึเปล่า ?"








"เอ๋ ? "








"ฉันรู้จักเธอดี ฉันมองออก เธอก็แค่อยากลืมนึกถึงเรื่องพวกท่านไปก็เท่านั้น .............. ใช่ไหม"










" ไม่ใช่นะ บยอลอา "













" ไม่ต้องโกหกเลยนะคะ ก็รู้อยู่ว่าฉันมองออกหมด"







"ฉัน ........ งั้นนายก็คงมองออกนะว่า ฉันชอบนายจริงๆ " 





ยงซอนมองเข้ามาในดวงตาของฉัน เหมือนฉันถูกต้องมนตร์ หรือยาเสน่ห์อะไรสักอย่าง ทำให้ฉันไม่สามารถละสายตาไป หรือได้ยินเสียงอย่างอื่นนอกจากเธอได้เลย 







"ฉันแยกแยะความรู้สึกฉันออกน่า "




ยงซอนค่อยๆเอามือมาลูบหน้าฉัน 


ทำเอาอุณห๓ูมิบนหน้าฉันสูงไปหมด 







" ฉันรักเธอนะ ยงซอน"





ฉันเอื้อมมือไปประคองหน้าของยงซอน และจุมพิตเธอเบาๆ เพื่อสื้อถึงความหมายของประโยคที่พูดไป







ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นและผละออกจากตัวเธอ














"เราจะไปเคารพหลุมศพพ่อแม่ของยงซอนกันนะ "






..................................................









ไม่นานเราก็นั่งอยู่บนรถเก๋งสีดำที่กำลังเคลื่อนตัว เพราะคนที่ได้ชื่อว่าบอดี้การ์ด ...... และเป็นแฟนของฉันเอง กำลังขับมันอยู่









แต่สิ่งที่มืดมนกว่าสถานที่ที่เรากำลังมุ่งหน้าไปก็คือ            'ฟิล์มติดกระจกรถ'                    นี่แหละ





"นายไปเอารถคันนี้มาจากไหนเนี่ยย"







"ฉันเสกขึ้นมาค่ะ"







":/  ฉันชำเลืองตาไปหามุนบยอล  ทำหน้าตาสงสัยสุดๆ







"ฉันเสกทุกอย่างบนโลกนี้ให้ยงซอนได้หมดแหละค่ะ "










"อึ๋ย นายอย่ามาเลี่ยนได้ไหมเนี่ย"

ฉันแสยะยิ้มมุมมปาก ที่จริงคือกำลังกลั้นขำอยู่น่ะ  มุขอะไรก็นายเนี่ย









จู่ๆ มุนบยอลก็เลื่อนมือข้างที่ไม่ได้จับพวงมาลัยมากุมมือฉันไว้








"ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย ไม่ต้องห่วงค่ะ"






ฉันไม่ได้พูดตอบคนข้่างๆตัว แต่ยิ้มออกมาด้วยความอุ่นใจ



ดูเหมือนมุนบยอลก็จะสังเกตได้เหมือนกัน 













ไม่นาน มุนบยอลก็ชะลอความเร็วลง และเราก็หยุดอยู่ ณ จุดหมายที่เราตั้งใจจะมากันตั้งแต่แรก









ฉันไม่รู้ทำไม แต่เมื่อรับรู้ว่า ฉันได้มาถึงที่    ที่แห่งนี้แล้ว   
ร่างกายของฉันกลับแข็งทื่อไปหมด  รวมถึงใจของฉันด้วย 











ฉันตัดสินใจทำหน้านิ่ง และค่อยๆลงจากรถไป ทำตัวปกติทุกอย่าง   ฉันไม่อยากแสดงความอ่อนแอออกมาอีกแล้ว 








....





..



.







เมื่อเราทั้งคู่มาถึงที่หลุมศพของพ่อแม่ของฉัน 




สิ่งแรกฉันคาดว่าจะได้เห็นกลับไม่เหมือนกับที่ฉันคิดไว้ 











มีใครบางคนกำลังใช้สเปรย์สีแดงพ่นบนป้ายหลุมศพของพ่อแม่ฉันอยู่





O.O 





" ทำอะไรวะ"






ไม่ใช่แค่ตะโกนออกไป แต่ตัวของฉันยังพุ่งไปหาคนๆนั้น โดยไม่รอมุนบยอลแต่อย่างใด









"เฮ้ย แกทำอะไรวะ"






ฉันเข้าไปผลักผู้ชายคนนั้นอย่างแรง  ซึ่งมันก็ได้ผล เค้าหยุดและมองมาที่ฉัน







มุนบยอลเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดทุกอย่าง จึงรีบวิ่งมาจนประกบตัวของฉัน








พอดีเลย ......








ฟึ่บ ! 







" แกตายแน่"









ฉันแย่งปืนมาจากกระเป๋าปืนข้างตัวของมุนบยอล ฉันรู้อยู่แล้วว่ามันอยู่ตรงไหน ฉะนั้นก็ไม่ยากเลยที่จะหยิบมันขึ้นมาใช้ ...... เมื่อจะใช้









"ยงซอน ! "







 ปัง !






"เป็นบ้าไปแล้วหรอ" 






มุนบยอลเอามือมาปัดปืนกระบอกนั้นลง แต่ก็สายไป เมื่อกระสุนถูกยิงออกไปแล้ว และโดนเข้าไปที่หลังของคนที่ฉันต้องการ





" อยากเข้าคุกหรือไง"




บยอลเสียงดังใส่ฉัน และดึงปืนกลับไป 


ไม่รอช้า บยอลก็รีบวิ่งไปดูอาการของคนคนนั้น 




นายตั้งสติได้เร็วกว่าฉันมาก บยอล




ฉันยังยืนอึ้งไม่ไหวติง และทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่ 



ทุกอย่างมันเกิดขึ้นไวมาก



และฉัน  ........ ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย


ก็รีบวิ่งตามบยอลไป






"ตายล่ะ เลือดออกเยอะาก ยงซอนอา เราต้องเอาเค้าไปส่งโรงพยาบาลนะ"






"อะ  โอเคๆๆ "




"มาช่วยยกหน่อยเร็ว"





และเราทั้งสองคนก็ช่วยยกร่างของผู้ชายคนนั้นกลับไปที่รถ





หนักเป็นบ้า ............





ตอนแรกผู้ชายคนนั้นก้ดิ้นๆ ไม่ยอมให้เราช่วย แต่ไม่นานก็ต้องแน่นิ่งเพราะฤทธิ์บาดแผล






คราบเลือดเลอะตามเสื้อผ้าของเราทั้งสองคนเต็มไปหมด



เราช่วยกันยกเอาตัวเขาไปนั่งที่เบาะหลัง 

ส่วนเราทั้งสองคนก็รีบขึ้นไปนั่งด้านหน้า และขับรถออกไปหาโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด






"ที่ใกล้ที่สุดอยู่ที่ไหนคะ     เร็ว !!"




"อ่่ะๆๆ ฉันเสิร์ช GPS หาอยยู่    นี่ๆๆๆ  ที่นี่ เลี้ยวขวาแยกนี้เลย"






..........




..





.






"เฮ้อ  จะเป็นยังไงบ้างเนี่ย ตอนนี้ก็จ้องรอหมอออกมาจากห้องผ่าตัดอย่างเดียวแล้วล่ะ"









"................"  
ไม่มีคำพูดใดๆออกมาจากปากของฉัน มีแต่อาการตื่นกลัว และช็อกเท่านั้นที่อยู่กับฉันใสนตอนนี้




"ยงซอนอา"





บยอลมานั่งข้างๆฉันและดึงหัวฉันเข้าไปซบที่ไหล่









"เขาจะต้องไม่เป็นไร  ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย  ...... นะคะ"





".........................."







"ฉันขอร้องล่ะ ฉันรู้ว่าฟิวส์ขาด หรือสติหลุดมันเป็นยังไง แต่อย่าทำแบบนี้อีก ถ้าเกิดว่าใครเป็นอะไรแล้วยงซอนต้องเข่้าคุกขึ้นมา  มันไม่ใช่้เรื่องเล่นๆเลยนะคะ"










........







ไม่นาน คุณหมอก็ปรากฏตัว





และ นำข่าวดีมาให้เราทราบ












เฮ้อ ค่อยยังชั่ว









...




"ดีนะ ที่เค้าไม่เอาเรื่องน่ะ ไม่งั้น เรื่องต้องยาวแน่ๆ"







"ฉันไม่คิดว่าฉันจะยิงโดนด้วยซ้ำ .... แต่ว่า ... ทำไมเค้าต้องมาพ่นสีสเปรย์ใส่ป้ายหลุมศพพ่อแม่ฉันด้วยล่ะ เค้าเป้นใครกันแน่ นายรู้ไหม"







"ไม่รู้เลยจริงๆค่ะ "






"อื้อ เรารีบไปทำความสะอาดหลุมศพเถอะ งั้นก็ถือว่าเจ๊ากันไปละกัน เพราะฉันก็..... ยิงเขาอ่ะนะ"







เราย้อนกลับมากันที่รถคันเดิม





"แต่ก่อนอื่น ฉันว่า เรามีเรื่องที่ต้องทำก่อนกลับไปที่หลุมศพค่ะ"









"หืม ?"






"ยงซอนจะเดินไปไหนมาไหนโดยใส่เสื้อผ้าเปื่อนเลือดอย่างรนี้หรอ คนอื่นก็แตกตื่นกันพอดี"





"เออใช่"











"ป่ะ ไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากัน"





และมุนบยอลก็ขับรถไปจอด ณ ห้างแบบเปิดแห่งหนึ่ง (ห้างที่มีพื้นที่กลางแจ้งตรงกลาง) 
ซึ่งมีร้านขายเสื้อผ้าแบรนด์ต่างๆเยอะแยะไปหมด 

....








"อ่ะ  ฉันต้องถอดสูทออกก่อนล่ะ เหม็นกลิ่นเลือดเต็มไปหมด"







วันนี้มุนบยอลก็แต่งตัวอย่างเคย เสือ้สูทสีดำ เสื้อเชิ้ตขาวตามปกติ




ดีที่คราบเลือดเปื้อนแค่เสื้อสูทข้างนอก ไม่ได้เปื้อนเข้าไปถึงเสือ้เชิ้ตสีขาวด้านใน 



ส่วนวันนี้ฉันใส่เสื้อสเวตเตอร์แขนยาว กางเกงยีนส์ รองเท้าผ้าใบธรรมดา ฉันไม่เคยมาหลุมศพด้วยซ้ำ ฉันไม่รู้หรอกว่าต้องแต่งตัวยังไง






ฮร้า ท่่าทางการถอดเสื้อของบยอล เสื้อเชิ้ตสีขาวที่กระดุมถูกดึงจนตึงนั้น อื้มมมมม 




ฉันเผลอกัดปากตัวเองโดยไม่รู้ตัวเข้า





"แหน่ะ คิดอะไรอยู่น่ะ" มุนบอยลแกล้งเอาแขนมากอดปิดหน้าอกตัวเองไว้





"เอ๋ ปะ เปล่านะ นายหมายถึงอะไรหรอ"




มุนบยอลหัวเราะคิกคัก ทำเหมือนอ่านใจฉันออก






"มาค่ะ เดี๋ยวยงซอนเดินตามฉันมาดีกว่า ฉันจะบังคราบเลือดบนเสื้อให้ คนอื่นจะได้ไม่ตกใจแล้วโทรแจ้งตำรวจ"







"โอเค"






มุนบยอลล็อครถ และเดินจูงมือฉันไปหาร้านเสื้อผ้าดังกล่าว
โดยพยายามดึงให้ตัวฉันชิดหลังของเค้าไว้ ถึงจะบังได้ไม่หมด  แต่ก็ยังดีกว่าไม่บังอ่ะนะ




มุนบยอลรีบพาฉันเข้าห้องลองเสื้อผ้า เพื่อไม่ทันให้ใครสังเกตได้






"รอตรงนี้นะ เดี๋ยวฉันไปเอาเสือ้ผ้าให้"







"นายรู้ไซส์ฉันหรอ"







"แน่นอนสิคะ" ไม่ได้พูดเปล่า ยังมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาไม่ชอบมาพากลแบบนั้นอีก







"นี่ รีบออกไปเลยนะ >//<"  ฉันผลักมุนบยอลให้ออกไปจากห้องลองเสื้อผ้า 



มุนบยอลก็ยิ้มแหย่ฉัน และเดินออกไปอย่างทุลักทุเล










และไม่นาน ก็กฃัลมาพร้อมกับ 


เดรสลายดอไม้ หวานๆ ผู้หญิ๊งงงผู้หญิงสองสามตัวมาให้ฉัน






"อะไรเนี่ย"








"ก็ชุดไงคะ"







"ฉันรู้ แต่แบบบบบ  ทำไมมีแต่ลายดอกไม้อ่ะ"






"ก็ ..... ฉันอยากเห็นยงซอนใส่เดรสลายดอกไม้สักครั้งนึงน่ะค่ะ ผู้หญิงเวลาอยู่กับดอกไม้ จะยิ่งสวยขึ้นไปอีกเสมอ"






>////< "" อิตาบ้า มันใช่เวลาไหมเนี่ย






"อ่ะๆๆๆ มาๆๆๆ ฉีนใส่ตัวไหนก็ได้ใช่มะ หนึ่งในสามตัวนี้เนี่ย"








"ค่ะ ^^"






..





"ป่ะ เราไปกันเถอะ"
ฉันเปิดประตูห้องลองเสือ้ผ้า


ออกมาหามุนบยอล ฉันอยู่ในชุดเดรสดอกไม้สีขาวที่บยอลเลือกให้ มันสวยมากๆเลย




O 0 O มุนบยอลนั่งอ้าปากค้าง เมื่อเห็นฉัน



แล้วจู่ๆก็ลุกขึ้นมา ดันฉันเข้าไปในห้องลองเสื้อผ้า และล็อคประตูห้อง




"นายจะทำอะรไน่ะ (ฉันกระซิบถามมุนบยอลเบาๆ)"




"สวยจังเลยค่ะ"





"หา?"





"เธอทำให้ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้เสมอเลยนะ ยงซอนอา"






"พูดอะไรของนายน่ะ =///="   






มุนบยอยื่นหน้ามาจูบฉัน พร้อมเอามือกอดรอบเอวของฉัน





มุนบยอลลล  มันไม่ใช่เวลาน้าาาา ><






"บยอลอาๆ  เรามีธุระต้องไปทำต่อนะ"


ฉันจับหน้ามุนบยอลและดึงออก เพื่อพูดกับเค้า




"ก็ .... ยงซอนอา "




มุนบยอลทำหน้าอ้อนเป็นหมาน้อยมาที่ฉัน ฮร้าาายย ฉันก็ต้องแพ้ทุกทีสิน่า 





"ฉํนอยากจะกินเธอเข้าไปทั้งตัวจริงๆ"






"นายพูดอะไรออกมาเนี่ย อิตาบ้า" ฉันเอามือทุบมุนบยอลเล็กน้อย เพราะคำพูดบ้าๆของเค้า






"ฉันพูดจริงนะ"






"นายยังจะพูดอะไรอย่างนี้อีก "






--------------------------------------------------






เราสองคนย้อนกลับมาที่หลุมศพอีกครั้ง โดยที่มุนบยอลแวะซื้อ'อะซิโทน'มาด้วย ฉันก็ไม่รู้หรอกว่ามันคืออะไร แต่มุนบยอลบอกมันเอามาล้างสีเสปรย์ได้




เมื่อเรามาถึงหลุมศพ  ฉันก็ได้เห็นเต็มๆตาว่า สีสเปรย์ที่ผู้ชายแปลกหน้าคนเมื่อกี้พ่นไว้






คือคำว่าอะไร







'เวรกรรมได้รับการชำระ'ื  !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

















"มะ     หมายความว่าอะไรกัน"





ฉันคิดถึงเหตุผลอะไรไม่ออกเลยกับสิ่งที่กเิดขึ้น 






มุนบยอลไม่มีคำตอบใดๆให้ฉันในคราวนี้








" คงเป็นพวกมือบอนเฉยๆมั้งคะ อย่าใส่ใจเลย เรารีบทำความสะอาดดีกว่า"










มุนบยอลดูไม่ติดใจอะไร    แต่ฉัน ซึ่งเป็นลูกสาวของพวกท่าน หยุดคิดไม่ได้จริงๆ 









เวรกรรม ....... 










งั้นหรอ







"ยงซอน ...."






"ยงซอน ........."






"ยงซอนอา  ......"







"ห่ะ หา หาาา  ว่าไง"






"โอเครึเปล่า" มุนบยอลถามด้วยความเป็นห่วง





โอเคก็บ้าล่ะ







"ฉันโอเค ไม่เป็นไร"







"เดี๋ยวฉันรีบทำค่ะ ยงซอนไปนั่งรอดีกว่า แปปเดียว "







"มา ฉันช่วย"











"จะไหวหรอคะ"









"อื้อ ชิว"






เราทั้งสองคนพยายามขัดสีเสปรย์บ้านั่นออกให้หมดจดที่สุด








ส่วนใหญ่มุนบยอลเป็นคนทำอ่ะนะ สติฉันกลับมาครบสมบูรณ์ไม่ได้เลย ฉันคิดวนไปวนมาเกี่ยวกับคำพูดพวกนั้น











"เสร็จละ เรารีบกลับกันดีกว่าค่ะ"








"เอ๋ มีอะไรรึเปล่า บยอลอา"








"^^ เปล่าหรอกค่ะ วันนี้ยงซอนน่าจะเหนื่อยแล้วแหละแนอะ จริงไหม"









"-//////- ฉันอยากจะฆ่านายจริงๆ "









-----------------------------------------





(อาาาาา อาาา บยอลอาา หยุดก่อน)

ฉันกระซิบบอกมุนบยอล



(เดี๋ยวคนอื่นได้ยินเข้า ...... อึ่กก)






(ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ห้องอื่นไม่มีใครใช้เลย)







( อื้มมม บยอลอา )



เสื้อเชิ้ตของบยอลถูกมือของฉันกำแน่นจนเริ่มจะยับไปหมด







( อื้ออออ  )

ฉันพยายามหุบปากของตัวเองให้เงียบที่สุด เพราะเราอยู่ในที่สาธารณะ !!! 







( ฉันจะยืนไม่ไหวแล้วนะ )



มุนบยอลได้ยินอย่างนั้นก็เอามือมาประคองสะโพกของฉัน



จากตำแหน่งที่บยอลอยู่ ทำให้ฉันมองไม่เห็นหน้าของเขาเลย กระโปรงมันคลุมหน้าหน้าเค้าไปซะหมด








โอย ชีวิตนี้ ฉันไม่เคยทำอะไรที่มันบ้าขนาดนี้มาก่อนเลยจริงๆ
 ฉันมาเจอเรื่องทั้งหมดนี่ตั้งแต่มาเจอนายเนี่ย 




มุน บยอล อี !!!!!!













ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

75 ความคิดเห็น

  1. #57 Arsathai (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 07:10
    มุนคนหื่น555
    #57
    0
  2. #56 Auiromeo (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 01:10
    กลับมาอัพอีกเน้อออ รอๆนะครับ สู้ๆ
    #56
    0