The Devil bodyguard #moonsun

ตอนที่ 18 : นายใช่มุนบยอลรึเปล่า 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 609
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    23 ก.ย. 60

" แกช่วยมาารับตัวคุณหนูไปได้ไหม "



มุนบยอลกำลังใช้โทรศัพท์มือถือสำรอง โทรคุยกับฮวาซา ด้วยความรู้สึกร้อนรน





" แย่ว่ะ ตอนนี้ฉันก็เพิ่งได้รับงานให้ทำที่นี่เหมือนกัน ไปไหนไม่ได้เลยว่ะ "






" แล้วฮานิล่ะ "






" ฮานิก็โดนเรียกตัวไปอีกเมืองเหมือนกัน ตอนนี้ที่ยังอยู่นี่ มีแค่ฉันกับฮวีอินเท่านั้น"






" โอ้ย ทำไมต้องเป็นในเวลานี้ด้วยวะ !!! "







" ใจเย็นๆดิวะ  




.....






ทำไม แกไม่ฉวยโอกาสนี้ให้เป็นประโยชน์ล่ะ "









" ฮร่ะ แกว่าไงนะ พูดอะไรของแกวะ "







" ก็ตอนนี้แกอยู่กับคุณหนูอยู่ด้วยกันแค่สองคน จะทำอะไรก็ไม่มีใครมากวน แกไม่ ....... "







" แกจะบ้าหรอ คิดจะให้ฉันทำอะไรน่ะ ไอลามก !!  "









" เฮ้ย ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะเว้ย  แกคิดอะไรของแกวะ ฉันหมายถึงแกจะได้ใช้เวลานี้ใกล้ชิดกับคณหนูข้าไปอีกไง ไม่ดีรึไง "









" -//////////-  พูดอะไรของแกวะ ฉันไม่ได้แอบชอบคุณหนูสักหน่อย "









" อื้มมมมม  แกว่าไงฉันก็ว่างั้นแหละ  แต่แกลืมอีกแผนของเราไปแล้วหรอ "








" ฮร่ะ ? "







" เราต้องดึงคุณหนูมาเป็นพวกให้ได้ แกต้องทำให้คณหนูรักแก จำได้ไหม "








" เอ่อ ฉันมาคิดดูอีกทีแล้ว  ฉันว่ามันไม่แฟร์ต่อคุณหนูเลยนะเว้ย มันจะดีหรอวะ "








" อ้าว แผนนี้แกเป็นคนคิดเองนะเว้ย แล้ว... ถ้าไม่ทำงี้ แกจะทำยังไงวะ "








"  ...  ไม่รู้ว่ะ "









" ..................  "









" เอาเหอะ ตกลงว่าไม่มีใครมารับตัวคุณหนูไปได้ ใช่ไหม "








' ใช่ "









" แมร่งเอ้ย !! 

เครเดี๋ยวฉันจัดการเอง ขอบใจมาก"









ตูีด ตู๊ด ตู๊ด 




 มุนบยอลวางสายฮวาซาไปด้วยอารมณ์ที่ไม่ดีเอามากๆ 

แบบนี้เธอจะทำยังไงต่อไปดีล่ะ 



หรือว่าเธอจะดึงคุณหนูมาเป็นพวกที่นี่ซะเลย 


....




อืมมม  จะทำยังไงดีนะ 





---------------------------------------------------------------




'คุณหนูคะ ? "



มุนบยอลเปิดประตูเข้ามาดูคุณหนูของเธอ ที่ยังคงโดนมัดติดกับหัวเตียงอยู่ 





z Z Z Z 


แต่กลับเจอกับสภาพร่างของยงซอนที่หัวก้มหน้าลง และหายใจช้าๆ จนแทบเหมือนไม่หายใจ





" คุณหนู O.O "   มุนบยอลตกใจมาก


รีบตรงมาแก้ผ้าที่ผู้กข้อมือคุณหนูไว้ ปล่อยให้คุณหนูเป็นอิสระ 








ทันทีที่ผ้าถูกแก้ออก  ยงซอนก็ลืมตาขึ้น และตัดสินใจวิ่งตรงไปที่ประตู 



และเธอก็ออกมาจากห้องพักห้องนั้นสำเร็จ 







" คุณหนู O.O "  มุนบยอลตกใจมากกับสิ่งที่เกิดขึ้น 

ไม่ใช่ที่ยงซอนวิ่งออกมาจากห้อง แต่เพราะเธอล้มไปกองอยู่กับพื้น เพียงไม่กี่ก้าวหลังจากที่วิ่งออกมาจากห้องของมุนบยอล 






" คุณหนู คุณหนู เป็นอะไรคะ ทำไมลงไปกองกับพื้นแบบนั้น "

แม้ว่าจะอารมณ์เสียอยู่ แต่เมื่อเห้นยงซอนล้มลงไปกองกับพื้น ความโกรธทั้งหมดก็เปลี่ยนผัรกลายเป็นความกังวลและเป็นห่วงแทน





" ฮรือ  ขาฉันไม่มีแรงแล้วบยอลอา ฉันยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้าเลยนะ "

โครกคราก ~ ไม่พูดเปล่า แต่กลับมีเสียงท้องร้องของยงซอนดังตามมาด้วย 





" อุ้บ 5555 มาค่ะ ฉันสั่งอาหารไว้ให้คุณหนูเรียบร้อยแล้ว "
มุนบยอลอดที่จะขำความน่ารักของยงซอนไม่ได้ ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ตาม ยงซอนมักจะทำให้เธอยิ้มได้เสมอ 





มุนบยอลพยุงตัวยงซอนกลับเข้ามาในห้องของตน 
เพื่อพาเธอมาหาอะไรลงท้อง ก่อนจะเป็นลมไปซะก่อน





งั่ม งั่ม อ่ำ อุก  แค่กๆๆๆ



" คุณหนูใจเย็นๆ "



มุนบยอลยื่นน้ำให้ยงซอน เมื่อเห็นว่าเธอกำลังสำลักอาหารที่ตัวเองรีบกินมากเกินไป ด้วยความหิวโหย








ตอนนี้ เรื่องทั้งหมดเสมือนถูกกดหยุดค้างเอาไว้ 

มุนบยอลรอให้ยงซอน คุณหนูของเธอทานหอาหารให้เสร็จก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง 





" นาย .... นายเป็นอะไรไปน่ะ "


จู่ๆยงซอนก็พูดออกมา หลังจากความเงียบปกคลุมห้องไปได้เพียงชั่วครู่




" คะ ? "





" นายใช่มุนบยอลที่ฉันรู้จักรึเปล่า ... "






คำถามนี้ทำเอามุนบยอลเจ็บสุดๆ






" นาย .... นายทำกับฉันแบบนั้นทำไม ฉันตกใจมากเลยนะรู้ไหม "

จู่ๆ ยงซอนก็พูดถึงสิ่งที่มุนบยอลทำกับเธอเมื่อสักครู่ ที่ลักพาตัวเธอ และรุนแรงกับเธอ









" ฉัน ........  แล้วถ้ามันไม่ใช่ฉันขึ้นมา คุณหนูจะทำยังไงล่ะคะ มันคงไม่ได้จบลงแค่นี้แน่ ฉันก็แค่อยากจะสอนให้คุณหนูจำก็เท่านั้นเอง "







ยงซอนก้มหน้าลงยอมรับความจริง 

' สิ่งที่มุนบยอลพูดมันก็จริง ถ้าไม่ใช่มุนบยอลล่ะก็ ......  ฉันอาจไม่มีโอกาสมานั่งพูอะไรแบบทีทำอยู่ตอนนี้ก็ได้ '









'" โลกภายนอกจริงๆ มันน่ากลัวนะคะคุณหนู มันไม่ได้สวยงาม หรือจะมีฉันคอยอยู่คุ้มครองคุณหนูได้ตลอดเวลา "











" แต่นายก็ไม่เห็นจะต้องทำรุนแรงขนาดนั้นเลยนี่นา ..... "
 ยงซอนขมวดคิ้วใส่มุนบยอล ทำท่าทีโกรธปนงอนเล็กๆ





มุนบยอลเห็นดังนั้น จึงเดินไปนั่งข้างๆเธอ  โอบกอดร่างบางนั้น และลูบหัวของเธอเบาๆเพื่อปลอบโยน





" อ่า ฉันคงทำรุนแรงไปจริงๆ  ขอโทษนะคะ "
ไม่พูดเปล่า มุนบยอลก้มลงจูบเบาๆที่หน้าผากของสาวร่างบาง






' โอย ให้ตายเหอะ ทำแบบนี้เลยหรอ '  
เจอแบบนี้เข้าไป ไม่ว่าใครก็ต้องใจอ่อน 
รวมถึงยงซอนด้วย 








" นายอารมณ์ขึ้นๆลงๆมากเลยรู้มะ  ฉันตามไม่ทันแล้วนะ "
ยงซอนยังคงระแวงในตัวตนที่น่ากลัวของมุนบยอลแบบที่เธอเพิ่งจะเจอเมื่อตะกี้นี้อยู่ 







" ....................... " 
มุนบยอลก็หมดคำพูดจะเอ่ยเหมือนกัน 
เธอไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ว่าทำไมถึงทำทั้งหมดนั่นไป 







" ฉันขอโทษนะที่เตะมือถือนาย "






" 55555 ไม่เป้นไรค่ะ คุณหนูเดี๋ยวนี้ก็เด็ดมากเลยนะคะ ฉันนี่อึ้งกับสิ่งที่คุณหนูทำหลายรอบมากเลย "






" อะไรของนายเล่า "  ยงซอนมองค้อนขึ้นไปหามุนบยอล 





มุนบยอลยิ้มกลับมาให้ยซอน




" เดี๋ยวๆ  แล้วนายรู้ได้ยังไงว่าฉันตามนายมาที่นี่ "





" ฉันเริ่มร้ตัวตั้งแต่ที่สนามบินแล้วล่ะค่ะ 
คนสะกดรอยที่ไหน จะมาเดินชนคนที่ตัวเองแอบตามอยู่กันล่ะคะ "

มุนบยอลกำลังพูดถึงดหตุการณ์ท่ยงซอน เดินชนเธอในห้องน้ำ 







" เฮ้ย นายรู้ด้วยหรอว่านั่นเป็นฉันน่ะ ฉัน ฉัน   ก็มันไม่ได้ตั้งใจนี่นา "







" คุณหนูยังต้องฝึกอีกมากนะคะ ตอนที่ชนแอร์โฮสเตจก็ด้วย "






" O.o นายร้ได้ยังไง !! ฉันคิดว่านายมองฉันไม่ทันซะอีก "







" แค่เสี้ยววินาที ฉันก็ดูออกแล้วค่ะว่าเป็นคุณหนู ฉันจำคุณหนูได้เสมอแหละค่ะ "







-///////- ยงซอนได้ยินประโยคนั้นก็อดไม่ได้ที่จะมีอาการเขินออกมาเล็กๆ 






" แหม นายก็ใช่ย่อยนะ กับแอร์โอสเตจคนนั้นน่ะ "






' อะไรคะ ฉันทำอะไร ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะคะ "





" อย่ามาทำเป็นพูดดี แหม ทำความรู้จักกันดิบดีเลยนะ ถามชื่อถามแซ็กันด้วย "







" แหะๆ ฉันก็ถามตามมารยาทไปอย่างนั้นเองล่ะค่ะคุณหนู "








" หราาาาาาา "







" แหม ก็ฉันน่ะมี ......... " มุนบยอลหยุดพูด และทำทีชายตามองไปที่ยงซอนแทน





" อะไรของนายเล่า เลิกทีเล่นทีจริงกับฉันสักที "






" ฉันไม่ได้เล่นนะคะ "








"............ อิตาบ้า 






 แล้วนายคงไม่ ... ส่งตัวฉันกลับแล้วใช่ไหม "

ยงซอนพยายามเปลี่ยนเรื่อง 








" อา   ไม่แล้วค่ะ "








" เย่ !!!!!!!!!!!!!!! ในที่สุดนายก็ยอมแพ้ฉันแล้วใช่ม้าา "
ยงซอนดีใจสุดตัว โดยที่หารู้ไม่ว่า จริงๆแค่ไม่มีใครว่างพอที่จะมารับเธอได้เท่านั้นเอง





มุนบยอลยิ้มแม้ไม่ได้พูดอะไรออกมา 

'นายต้องใช้ช่วงเวลานี้ให้มีประโยชน์ ' 

จู่ๆ คำพูดของฮวาซาก็ดังก้องขึ้นมาในหัวของมุนบยอล 







o/////o ทำเอาเจ้าตัวหน้าแดงขึ้นมาซะอย่างนั้น แต่เธอก็พยายามหันไปทางอื่น เพื่อไม่ให้ยงซอนสังเกตเห็น 







" แล้วคุณหนูแน่ใจแล้วหรอคะ ที่จะอยู่กับฉันที่นี่ อยู่กันสองคน " 
มุนบยอลพูดจบก็หันไปมองหน้ายงซอน





" อ่าาา .... ฉันพักอีกห้องก็ได้นะ ฉันจองไว้แล้ว"






" ไม่ได้ๆ คุณหนูอยู่คนเดียวฉันเป็นห่วงค่ะ ถ้าจะอยู่ที่นี่ เห็นว่าเราคงต้องอยู่ห้องเดียวกัน "






" ก็ได้ มันก็ไม่ต่างจากเมื่อก่อน ตอนที่ฮวาซากับฮวีอินยังไม่ได้มาอยู่ด้วย "







" ใครว่าเหมือนกันล่ะคะ ฉันว่ามันมีบางอย่างที่เปลี่ยนไปนะคะ "

มุนบยอลพูดพร้อมมองเข้าไปในตาของยงซอนอีกครั้ง 





เธอค่อยๆก้มลง 

ประทับจูบลงบนริมฝีปากของยงซอน 



ยงซอนตอบรับจูบจากมุนบยอลเป็นอย่างดี 












เธอเริ่มคิดแล้วว่า 












บางที 












เธอและมุนบยอล













อาจจะมีความรู้สึกที่ตรงกัน 




.
.
.
.
.









********************************************************************************************



ยงซอนเริ่มมั่นใจในความรู้สึกของตัวเองมากขึ้น 

แต่ความรู้สึกของมุนบยอลที่มีต่อยงซอนจะใช่รักรึเปล่า โปรดติดตามกันต่อไปนะคะ 




















 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

75 ความคิดเห็น

  1. #41 Sunnynight_sone (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 11:32
    อ่านแล้วเขินหนักมาก 😳
    อยากให้ไรท์มาต่อจัง งื้อออ😢
    #41
    0
  2. #40 Auiromeo (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 16:07
    งื้ออออ~น่ารักกก รอๆตอนต่อไปครับ
    #40
    2
    • #40-1 Iceice_awua(จากตอนที่ 18)
      23 กันยายน 2560 / 16:23
      แต่งเพิ่มส่วนเกือบท้ายนิดหน่อยด้วยนะคะ แหะๆ ขอบคุณนะคะที่ติดตามมาโดยตลอด :D
      #40-1
    • #40-2 Auiromeo(จากตอนที่ 18)
      23 กันยายน 2560 / 17:59
      ไม่เป็นไรครับบบ แค่ไรท์มาอัพก็ดีใจละครับ สู้ๆนะครับ ผมจะรออ่านนะ
      #40-2