The Devil bodyguard #moonsun

ตอนที่ 14 : What are we doing now ?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 639
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    13 พ.ค. 60

" นายไม่ต้องมาทำเสียงอ่อน เสียงหวานกับฉันเลยนะ "



" เปล่านี่คะคุณหนู ฉันก็พูดเสียงปกติ



หรือว่า มันหวานขนาดนั้นเลยหรอคะ หืม ?



อ้อ ฉันลืมไปว่าคุณหนูเคยชิมมันแล้วอ่ะเนอะ
^+++++^ "




0_0


" มุนบยอลอี ! "



คิกๆ ^^



อีตามุนบยอลยิ้มยกจมูกให้ฉันอีกแล้ว

หมั่นไส้เหลือเกิน
ไว้วันหลัง แม่จะเอามีดมาตัดจมูกให้เหี้ยนเลยคอยดู




ฉันพยายามดันตัวออกจากตัวของมุนบยอล แต่เค้าก็ไม่ยอมปล่อยฉัน กลับยิ่งกอดฉันไว้แน่นกว่าเดิม




" ปล่อยยยย "




" ม่ายยยยย "




ดื้อจริงๆเลยนะ



....


..




" บยอลอา .. "

เสียงของฮานิดังขึ้น ด้านหลังมุนบยอล


มุนบยอลสะดุ้งสุดตัว รีบปล่อยร่างของฉันให้เป็นอิสระอย่างรวดเร็ว



เอ๊ะ ทำไมนายต้องรีบปล่อยตอนที่ฮานิมาด้วยล่ะ ?




" เอ่อ ฉันมา ... ขัดจังหวะอะไรรึเปล่า "




" เปล่าเลยๆ มีอะไรรึเปล่า "




-_- มุนบยอลรีบปฏิเสธฮานิด้วยท่าทางที่ดูลุกลี้ลุกลน




นายทำเหมือนกับว่ากลัวฮานิจะโกรธ จะหึง จะงอน อย่างงั้นแหละ





แล้วฉันล่ะ ?




" ไม่มีอะไรหรอก เห็นวิ่งตามกันมา ฉันก็เป็นห่วงน่ะ เลยวิ่งตามมาดู "






" อ่อ ไม่มีอะไรแล้วล่ะ เราเคลียร์กันเสร็จแล้ว "





เคลียร์ ? เคลียร์อะไร ยังไม่เห็นได้คุยอะไรกันเลยนอกจากเรื่องปาก เรื่องหวานอะไรเนี่ย





" วันนี้คุณหนูตั้งใจมากๆเลย ถ้าฉันทำอะไรผิดพลาด หรือรุนแรงมากเกินไป ก็ขออภัยด้วยนะคะคุณหนู "



" อ่ะ ไม่ ไม่ ไม่เลยค่ะ คุณฮานิสอนดีมากๆเลย



ดีกว่าอีตามุนบยอลเยอะเลยด้วย "




ฉันพูดพร้อมส่งสายตาเหน็บแนมไปที่มุนบยอล





มุนบยอลก็ส่งสายตานิ่งๆมาให้ฉันเช่นกัน =_______=




" งั้นคุณหนูเชิญพักผ่อนตามอัธยาศัยเลยค่ะ เพราะเดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ต้องตื่นมาฝึกแต่เช้าอีก  


แล้วก็ ฉันขอตัวมุนบยอลสักครู่นะคะ ต้องรายงานผลการฝึกกับเค้าอ่ะค่ะ "  ฮานิยิ้มให้ฉันอย่างเป็นมิตร




" อ๋อ โอเคค่ะ "




ฉันเดินออกมาจากที่ตรงนั้น ปล่อยให้สองคนนั้นอยู่ด้วยกัน


ถึงแม้ว่าใจจริงฉันไม่อยากปล่อยสองคนนั้นไว้ด้วยกันก็เหอะ




ฉันกลัวอะไรกันนะ ?








โอ้ย ทำไมเท้ามันก้าวลำบากแบบนี้นะ



ขาล้าไปหมดเลย ปวดไปหมดทั้งเท้า ทั้งขาและแขน
สงสัยฉันจะฝืนตัวเองมากไปหน่อย



เฮ้อ ~


ไปอาบน้ำสักหน่อยดีกว่า




" อ้าว พี่ยงซอน ดูเหนื่อยๆนะคะ "
เมือเดินเข้ามาในตัวบ้าน ฉันก็พบกับฮวีอินและฮวาซาที่กำลังจัดโต๊ะอาหารให้กับพวกเราในห้องครัว


" ฮวีอินาาาา พี่เหนื่อยมากๆเลย แง้ "

ฉันโผเข้ากอดฮวีอินอย่างหมดแรง



" โอ๋ๆๆ พี่ยงซอนมากินข้าวกันค่ะ หนูกับฮวาซาออกไปซื้อของที่ตลาด 
แล้วก็ทำอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว "





" ว้าว น่าทานจัง แต่พี่ขอไปอาบน้ำก่อนนะ ไม่ไหวแล้วอ่ะ เหนียวตัวมากเลย "





" โอเคค่ะ "





...



..



.



" พี่ยงซอนทำไมยังไม่มาน้า " ฮวีอินบ่นออกมาอย่างเป็นห่วง


บนโต๊ะอาหารตอนนี้ ทุกคนได้มารวมตัวกันหมดแล้ว เหลือก็แต่คิมยงซอนคนเดียว




" เดี๋ยวฉันเข้าไปดูเอง "


มุนบยอลอาสาเข้าไปตามยงซอนให้








" คุณหนูคะ .? .. อ้าว นั่นทำอะไรอยู่หรอคะ "




" ก็นวดขาตัวเองอยู่น่ะสิ ทำไมมันปวดไปหมดเลยอ่ะ ฉันคงเดินอีกไม่ไหวแล้วล่ะ " ฉันนวดขาตัวเองอยู่บนเตียง พร้อมกับบ่นไปด้วย



" หืม ไหนขอดูหน่อยค่ะ "




" ไม่ต้องมายุ่งน่า ฉันทำเองได้ "




" อย่าดื้อสิคะ "



มุนบยอลไม่ยอมฟัง ดึงขาฉันไปดูจนได้


เมื่อพิจารณาได้สักครู่ เขาก็ค่อยๆวางเท้าฉันลง




" คุณหนูนั่งรออยู่เฉยๆนะคะ เดี๋ยวฉันมา "




" เอ๋ ? "



ไม่นาน มุนบยอลก็กลับมาพร้อมกับกาละมังที่เต็มไปด้วยน้ำอุ่น ดูจากควันอ่อนๆที่ลอยออกมาจากน้ำอ่ะนะ



" แปปนึงนะคะ "


มุนบยอลเดินออกไปอีกครั้ง

คราวนี้กลับมาพร้อมกับผ้าขนหนูผืนเล็กสีขาว และจานข้าวที่เต็มไปด้วยอาหารที่ฮวีอินและฮวาซาทำเมื่อตอนเย็น



เอื้อก



ท้องร้องเลยแฮะ




" คุณหนู จุ่มเท้าลงไปในกะละมังค่ะ ฉันเตรียมน้ำอุ่นๆไว้ให้แล้ว "





0//////0 เอ๋



" บ้าหรอ ไม่ต้องหรอก แค่นี้เอง "




" มานี่เลย "




" เดี๋ยว .... "




มุนบยอลคุกเข่าและคว้าเท้าของฉันก่อนที่ฉันจะหลบทันซะอีก


เขาค่อยๆเอาข้อศอกของตัวเองจุ่มลงไปในน้ำในกาละมัง (?)




" อา ไม่ร้อนเท่าไหร่แล้ว กำลังอุ่นพอดีเลย "



จากนั้น เขาจึงค่อยๆจุ่มเท้าของฉันลงไปในน้ำอุ่นในกะลามังใบนั้น




0//////0
บยอลอา นายละเอียดละออขนาดนี้เลยหรอ
ทำเอาฉันเขินขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวเลย




มุนบยอลค่อยๆนวดเท้าของฉันอย่างเบามือ
เขาเลื่อนขึ้นมานวดขาของฉันด้วยเช่นกัน




อึก .... -////////-


มันสบายจริงๆ ทำเอาเคลิ้มเลยล่ะ แต่ฉันก็เคลิ้มได้ไม่มากหรอกนะ ... ก็ใจฉันมันเต้นตูมตามขนาดนี้แล้วนี่นา




ฉันจ้องมองคนตรงหน้าที่กำลังนวดขาและเท้าให้กับฉันอย่างตั้งใจ



คนเราจะดูเท่และอ่อนโยนในเวลาเดียวกันได้ขนาดนี้เลยหรอ





" เป็นไงบ้างคะคุณหนู "

จู่ๆมุนบยอลก็เงยหน้าขึ้นมาถามฉัน ทำเอาฉันสะดุ้งไม่ใช่น้อย




" เอ่อ พอแล้วมั้ง บยอลอา รู้สึกดีขึ้นมาหน่อยแล้วล่ะ "



" งั้นแช่น้ำอุ่นแบบนี้ไปสักพักก่อนนะคะ มันช่วยได้ดีเลย ฉันเคยทำมาก่อน "




" อื้อ " •/////•




" ตายล่ะ ลืมไปเลย นี่ข้าวเย็นค่ะคุณหนู คนอื่นทานกันไปก่อนแล้ว ไม่ต้องห่วงนะคะ "



มุนบยอลเช็ดมือของตัวเอง และหยิบจานข้าวส่งมาให้ฉัน



" อ่า ขอบใจนะ "


ฉันรับมาโดยไม่ได้มองหน้าเขา ... ก็ฉันเขินไปหมดแล้วนี่นา...





งั่มๆๆๆๆ ฉันค่อยๆตักข้าวเย็นฝีมือฮวีอินและฮวาซาเข้าปากทีละคำๆ โดยมีมุนบยอลนั่งอยู่บนเตียงข้างๆ




" แล้วนายกินอะไรแล้วหรอ "
ฉันถามมุนบยอลออกไป




" ไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันทานเรียบร้อยแล้วค่ะ "



โครก~ คราก~

เสียงท้องร้องดังขึ้น และฉันมั่นใจว่าไม่ได้มาจากท้องของฉันแน่นอน
-_______-




" แน่ใจหรอว่ากินแล้ว "




" แหะๆ ที่จริงก็ยังค่ะ ฉันมาดูคุณหนูก่อนอ่ะค่ะ เลยยังไม่ได้ทาน"





" ......



กินกับฉันสิ "





" เอ๋ ? "





" เอ้า มัวทำไรอยู่ อ้าปากสิ อ้ามมมม "


ฉันตักอาหารไปจ่อที่ปากของมุนบยอล




มุนบยอลมีท่าทีประหม่าอย่างเห็นได้ชัด


ซึ่งก็ไม่ต่างอะไรกับฉันตอนนี้หรอก




งั่ม ~


มุนบยอลยอมรับการป้อนจากฉันทีละคำๆแต่โดยดี ด้วยท่าทางที่เงอะๆงะๆ และขวยเขิน

น่ารักชะมัด

..




" ฉันไม่เคยป้อนใครมาก่อนเลยนะยะ "

จริงๆนะ ฉันเคยป้อนใครที่ไหนเล่า






มุนบยอลได้ยินดังนั้นก็ยิ้มร่าด้วยความปลื้มใจ

" งั้นฉันก็โชคดีมากเลยค่ะ "





เธอพูดออกมาแบบนั้น และฉันก็รับรู้ได้ว่าเธอรู้สึกแบบนั้นจริงๆ





" ฉันก็โชคดีมากเหมือนกันที่มีบอดี้กร์ดคือนาย "




ฉันพูดลอยๆขึ้นมา และจ้องลงไปในจานข้าว เหมือนกับจะมองมันให้ทะลุลงไปอย่างงั้นแหละ





" คุณหนู ... "
มุนบยอลเอื้อมมือมาแตะหน้าของฉัน


ฉันตกใจ จึงเงยหน้าขึ้นหมายจะมองหน้าเจ้าของมือ




แต่แล้ว สิ่งที่ใกล้เข้ามาหาตัวกลับเป็น ริมฝีปากบางที่แสนจะอบอุ่นคู่นั้น



มุนบยอลประกบปากฉันด้วยปากของเธอ.... อีกครั้ง



แม้ว่าจะตกใจนิดหน่อยตอนแรก
แต่ฉันก็ค่อยๆตอบสนองต่อจูบของมุนบยอลอย่างเต็มใจ ยอมให้เขาเป็นผู้นำ และฉันก็เป็นผู้ตาม


นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันได้สัมผัสกับปากของมุนบยอล ถึงแม้ว่าจะยังไม่ชิน แต่ฉันก็ไม่ได้แตกตื่นตกใจเท่ากับครั้งแรก


มุนบยอลจูบฉันอย่างแผ่วเบา
ครั้งนี้ฉันสัมผัสได้เลยว่ามันไม่เหมือนกับครั้งแรก



ไม่มีความรุนแรง

ไม่มีความเอาแต่ใจ

ไม่มีความหื่นกระหาย


แต่กลับเต็มไปด้วยความห่วงใย



เขาเพียงแค่เม้มริมฝีปากของฉันเบาๆ ไม่ได้สอดแทรกอะไรรุกล้ำเข้ามาในปากของฉันเหมือนคราวก่อน




จูบคราวนี้มันชั่ง ... หอมหวานและโรแมนติก





ฉันไม่สามารถถอนจูบจากเขาได้เลย


เราจูบกันอยู่อย่างนั้น อ้อยอิ่งและยาวนาน



ในที่สุดมุนบยอลก็ถอนจูบออกจากริมฝีปากของฉัน


เราเอาหน้าผากชนกัน และมองตาของกันและกัน



ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเรากำลังทำอะไร ทำไมเราถึงแสดงออกต่อกันแบบนี้ หรือเราเป็นอะไรกัน
แต่ฉันรู้สึกมีความสุขมาก





มุนบยอลจับหน้าของฉันอีกครั้ง และเอ่ยถามขึ้น


" รู้สึกดีขึ้นรึยังคะ "


น้ำเสียงของเค้าเต็มไปด้วยความห่วงใย



ฉันอยากจะตอบไปเหลือเกินว่าจูบของเค้าช่วยเยียวยาฉันแค่ไหน แต่มันคงจะฟังดูแปลกพิลึก



" อา รู้สึกดีขึ้นมากแล้วล่ะ "



มุนบยอลคุกเข่าลงตรงหน้าฉันอีกครั้ง
เขาลงมือนวดเท้าและขาของฉันได้สักพัก
จึงดึงเท้าของฉันขึ้นจากน้ำและนำผ้าขนหนูมาเช็ดให้จนแห้งสนิท



นายดีกับฉันมากจริงๆ บยอลอา



" ขอบคุณมากเลยนะ "
ฉันเอามือไปลูบหัวของมุนบยอลและลากลงมาถึงแก้ม



มุนบยอลเงยหน้าขึ้นมามองฉัน และยิ้มให้
มันเป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้จากเขาเลยล่ะ



มุนบยอลยกกะลามังและจานข้าวไปเก็บด้านนอกห้อง


และกลับมาที่ห้องของฉันอีกครั้ง



ฉันรู้สึกเหงาใจอย่างไรบอกไม่ถูก
เมื่อรู้ว่าเขาจะออกไปจากห้องแล้ว
ถึงแม้รู้ดีว่าตื่นมาพรุ่งนี้ก็เจอกันอีกก็ตาม




" บยอลอา ราตรีสวัสดิ์ "
ฉันพูดออกไป ถึงแม้ว่าจะจำใจพูดก็ตาม




" ราตรีสวัสดิ์ค่ะ ..... คุณหนูยงซอน "
ไม่พูดเปล่า มุนบยอลก้มลงจูบที่ผมของฉัน




ทำเอาใจเต้นแรงไม่เป็นส่ำเลย


ฉันเงยหน้ายิ้มให้มุนบยอล ก่อนที่เขาจะเดินออกจากห้องไป





ฮร้า คืนนี้ฉันต้องนอนฝันดีแน่ๆเลย ^____^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

75 ความคิดเห็น

  1. #20 Pieszecki (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 19:26
    บยอลละมุนอะไรเบอร์นี้ ถ้านี่เป็นยงจะไม่ปล่อยออกจากห้องแน่นวล 555
    #20
    0
  2. #19 waaasa (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 16:14
    เขินนนน รอไรท์มาต่อค่าาา
    #19
    0