The Devil bodyguard #moonsun

ตอนที่ 12 : ลาออก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 708
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    16 เม.ย. 60

" คุณหนูคะ ฉันขอโทษค่ะ ฉันขอโทษ "
 มุนบยอลดึงฉันเข้าไปซบที่ไหล่ของเขา 







เขากอดฉันไว้แน่น ราวกับกลัวว่าฉันจะโกรธและจากไป





เขาลูบหัวฉันอย่างแผ่วเบา และบรรจงจูบลงที่หัวของฉัน 
แม้ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีกแต่มันก็เหมือนเป็นการขอโทษกับสิ่งที่เพิ่งทำลงไป 





ตัวฉันยังคงสั่นอยู่ในอ้อมกอดของคนที่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้ 



....





การฝึกจึงจำต้องหยุดกลางคันอย่างช่วยไม่ได้ 


มุนบยอลพยุงฉันออกมาจากห้องฝึกซ้อม







เมื่อเราเดินมาถึงห้องโถงกลางของเซฟเฮาส์ 
ก็บังเอิญไปเจอกับอีกสองคนที่เหลือ 




" พี่ยงซอนคะ นี่ๆฮเยจินน่ะ ........  



พี่...




 ................      





 นายทำอะไรพี่ยงซอน " 



ฮวีอินกล่าวทักทายฉันอย่างร่าเริงตามปกติ 
แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นคราบน้ำตาและรอยแดงทั่วบริเวณคอของฉัน
เธอจึงหันไปพูดกับอีกคนแทน






" ฉัน ......... " 
มุนบยอลได้แต่ก้มหน้ามองพื้นห้อง ไม่มีคำพูดใดเปล่งออกมาจากปากของเขา






" ไอ้สารเลว ! " 
ฮวีอินวิ่งเข้าไปหมายจะต่อยหน้ามุนบยอล แต่ก็ถูกฮวาวาดึงเอาไว้




" ปล่อยฉันนะ !!! " ทั้งสองคนยังยื้อยุดฉุดกันไปมา 




" ใจเย็นๆก่อนสิ " ฮวาซามองหน้ามุนบยอลเหมือนมีบางอย่างที่อยากจะพูดออกมา


มุนบยอลได้แต่ยืนนิ่ง ไม่มีท่าทีตอบโต้ หรือป้องกันตัวแต่อย่างใด








 แม้ว่าเธอจะยังไม่ได้ล่วงเกินฉันไปถึงขั้นนั้น
แต่จะปฏิเสธว่าไม่ได้ทำ มันก็ไม่ใช่ 







ฮวาซามองหน้าฉันกับมุนบยอลสลับกันไปมา  สายตาบ่งบอกบางอย่าง
ฮวีอินที่กำลังโวยวายก็เช่นกัน 







ฉันรู้ได้ทันทีเลยว่าอีกสองคนคิดว่าฉันกับมุนบยอลไปถึงขั้นไหนแล้ว




และแน่นอนว่ามันไม่สมควรอย่างยิ่ง 
ทั้งๆที่ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับมุนบยอลเลย ไม่ได้รักกันด้วยซ้ำ
จริงๆก็เป็นแค่เจ้านายกับบอดี้การ์ด ไม่ควรที่จะมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งต่อกัน






ถึงจะรู้อยู่แก่ใจว่าสิ่งที่อีกสองคนกำลังคิด ไม่ใช่เรื่องจริง
 แต่การพูดปฏิเสธในเวลานี้ จะยิ่งทำให้เข้าใจผิดกันไปใหญ่





ฉันวิ่งหนีทุกคนด้วยความอับอาย 
เข้าไปในห้องนอนของตัวเอง 
พร้อมล็อคกลอนประตู เพื่อไม่ให้ใครเข้ามาได้ 




ปัง ปัง ปัง !! 



" คุณหนู. คุณหนูคะ " มุนบยอลรีบเข้ามาเคาะประตูห้องเสียงดัง 




" พี่ยงซอน. พี่ยงซอน. อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ ฉันเป็นห่วงพี่นะคะ " ฮวีอินตะโกนสุดเสียง กล่อมให้ฉันเปิดประตูให้



" คุณยงซอน เปิดประตูเถอะค่ะไม่งั้นเราจะพังเข้าไปนะ " ฮวาซาขอร้องปนขู่ใส่ฉัน






" อย่ามายุ่งกับฉัน !!!!!!!!!!!! "
ฉันตะโกนกลับไป เสียงดังที่สุดในขีวิต  
ให้พวกเค้ารับรู้ว่า 

ฉันอยากอยู่คนเดียวจริงๆ







" ฉันขออยู่คนเดียวสักพัก " 
สิ้นเสียงที่ฉันเปล่งออกไป 
ทุกเสียงเคาะประตูก็เงียบลง 



" เพราะนายคนเดียวเลย ไอ้ชาติชั่ว " 


ผัวะ !!!!! 

เสียงฮวีอินต่อยมุนบยอลเข้าอย่างจัง 



" เฮ้ๆๆๆ นึกว่าใจเย็นลงแล้วนะ 
คนที่น่าห่วงที่สุดตอนนี้คือคุณยงซอนนะ อย่ามาทะเลาะกันเองสิ " 
เสียงฮวาซากำลังห้ามปรามฮวีอิน 



" ปล่อยเขาเถอะ ฮเยจิน ฉันสมควรโดนแล้ว "
 มุนบยอลพูดตัดพ้อกับตัวเอง 




" ชริ !!!  ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับพี่ยงซอน ฉันไม่เอานายไว้แน่ " 


สิ้นเสียงของฮวีอิน 

ฉันก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่เดินออกห่างจากประตูไป










ฉันทรุดตัวลงนั่งอย่างหมดแรงหลังประตูห้อง
ก้มหน้ากอดเข่าตัวเองอยู่เงียบๆ 


------------------------------------------



' ยงซอน เธอเป็นไงบ้าง ' 

ฉันหลับตาเอาหัวพิงประตูห้องของยงซอน 
ได้แต่กระซิบในใจตัวเอง แต่ไม่กล้าเปล่งเสียงออกไป 

ตอนนี้ยงซอนคงไม่ฟังอะไรจากเธอเป็นแน่ 




..... 




หลังจากที่ฮวาซาลากฮวีอินออกมาให้ห่างจากมุนบยอล  ฮวีอินก็เดินหงุดหงิดออกไปจากห้อง
เหลือแต่มุนบยอลที่ยังคงอยู่ที่ห้องโถงกลางนั่น


' เฮ้อ ... '  มุนบยอลยังแน่นิ่งอยู่ท่านั้น 


สักพักก็มีข้อความจากฮวาซาส่งมา


ติ๊ง ..



< นายทำอะไรลงไปวะ > 




< ฉันยังไม่ได้ล่วงเกินคุณหนูไปถึงขั้นนั้นนะเว้ย > 




< อ้าว แล้วที่คุณหนูร้องไห้ แล้วรอยแดงบนคอนั่นอีกล่ะ ? > 





< คือ ... ฉันขาดสติไปหน่อย > 





< หาาา ? หมายความว่ายังไง แกทำอะไรคุณหนูไปบ้าง บอกมาชัดๆเลยดีกว่า > 





< ฉัน......  จูบเค้า แล้วก็ เลียหูเค้า ไซร้คอเค้า .. > 


ไม่ๆๆๆ  เราจะพิมพ์ไปแบบนี้ไม่ได้ 




   < ฉัน......  จูบเค้า แล้วก็ ..   เอาเหอะ  ยังไงฉันก็ยังไม่ได้ล่วงเกินคุณหนูนะเว้ย > 






< ไอเชี่ยยยย แกคิดอะไรอยู่วะ แผนของเราคือ ให้คุณหนูรักแก แต่แกก็ไม่จำเป็นต้องทำเค้าขนาดนั้นนะเว้ย สงสารคุณหนู ถ้าแกจะทำไปเพื่อแค่ให้แผนเราสำเร็จน่ะ > 






เปล่านะ ฉันไม่ได้ทำไปเพื่อให้แผนบรรลุหรอกนะ .....  แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าฉันทำไปเพื่ออะไร 






< ฉันรู้   ฉันทำเกินไป ไม่รู้คุณหนูเป็นไงบ้าง ฉันอยากเคลียร์กับเค้าเหลือเกิน อยากคุยกันตรงๆ อยากแสดงให้เห็นความจริงใจของฉัน > 






< ถ้านายอยากแสดงความจริงใจ นายไม่ลองวิธีนี้ล่ะ &/9&2!;@:! > 






< โอเคเลย จะลองดูนะเพื่อน ??‘????? แจ่มมาก > 





---------------------------------------






ฉันนั่งกอดเข่าตัวเองมาแล้วกว่าครึ่งชั่วโมงโดยที่ฉันไม่รู้ตัวเลย 
ความคิดหลายอย่างตีกันในหัวไม่หยุด







' เมื่อกี้ถ้ามุนบยอลไม่หยุดล่ะ ' 


' เราต้องไปอธิบายให้สองคนนั้นเข้าใจ ' 


' บ้าจริง อยากจะเข้มแข็งมากขึ้น แต่กลับมานั่งร้องไห้อย่างกับเด็กเนี่ยนะ ' 


' ฉันกำลังทำอะไรอยู่ ' 


' จะไปล้างแค้นให้พ่อกับแม่ได้ยังไงกัน ถ้ายังเป็นแบบนี้อยู่ ' 


' เธอมันก็ไม่เอาไหนตั้งแต่แรกแล้ว คิม ยงซอน ' 


' หรือเมื่อกี้เราก็มีส่วนผิด เราไปกอดคอ ไปจูบตอบเค้า มุนบยอลก็ไม่ได้ผิดทั้งหมดซะทีเดียว ' 


' เพราะเราดันไปขอให้เค้าฝึกให้ แล้วก็ดันไปอยู่ในห้องนั้นสองคนยังไงล่ะ ' 


' บ้าเอ้ย. จะยังไงก็ช่าง แต่เมื่อกี้มันน่าอายจริงๆ ' 


' แล้วไอรอยแดงที่คอ เราจะเอาไงดีเนี่ย อย่างดับว่าเราเป็นผู้หญิงใจง่ายยังไงอย่างนั้น ' 








ฟึ่บ .... 








จู่ๆก็มีกระดาษโน้ตใบเล็กๆที่ถูกเขียนด้วยปากกามาร์กเกอร์  สอดผ่านประตูเข้ามา 

ฉันจึงตัดสินใจหยิบมันขึ้นมาอ่าน 





[  คุณหนูคะ เป็นยังไงบ้างคะ ] 


มันจะมาจากใครที่ไหนได้ นอกจากบอดี้การ์ดตัวดีของฉัน ถามอย่างอื่นไม่เป็นรึไงนะ 





แล้วมันก็ถูกส่งมาอีกแผ่น 

[ ฉันเป็นห่วงคุณหนูมากเลยนะคะ ] 




กระดาษโน้ตแผ่นต่อๆไป ถูกสอดเข้ามาเรื่อยๆ 

[ ฉันขอโทษจริงๆนะคะ คุณหนู  สิ่งที่ฉันทำไมเมื่อกี้ ฉันไม่ได้ตั้งใจนะคะ ]


ฉันเริ่มเบื่อจะอ่านละนะ ก็มีแต่คำเดิมๆ 






[ ไม่สิ จะพูดตรงๆ ฉันอาจจะตั้งใจก็ได้ แต่ฉันรู้สึกว่าควบคุมตัวเองไม่ได้ค่ะ ] 

ฉันเริ่มรู้สึกถึงบางอย่างในอกเมื่ออ่านข้อความล่าสุดจบ 






[ มันเหมือนกับว่า ... พอฉันเข้าใกล้คุณหนู ฉันก็ควบคุมตัวเองไม่ได้ค่ะ ] 

หน้าของฉันเริ่มร้อนมากขึ้นเรื่อยๆในความมืด





[ ฉันมันน่ามืดตามัวเอง เกือบจะทำอันตรายคุณหนูเองด้วยซ้ำ ทั้งที่เป็นบอดี้การ์ด ] 






[ ฉันจะรับผิดชอบด้วยการลาออกค่ะ ] 


0.0 เมื่อยงซอนเห็นข้อความนั้นก็รู้สึกใจหายแปลกๆ 



เธอรีบวิ่งไปหยิบกระดาษในห้อง พร้อมปากกามาเขียนหามุนบยอบกลับบ้าง 






{ นายจะบ้าหรอ ปัดความรับผิดชอบง่ายๆแบบนี้ ยังไม่ครบ 6 เดือนตามสัญญาจ้างบอดี้การ์ดเลยนะ } 







[ เดี๋ยวทางคุณลุงของคุณหนูคงหาคนใหม่ได้ไม่ยากหรอกค่ะ ] 


จะเขียนอะไรส่งกลับไปดีล่ะ






[ ไม่ต้องห่วงค่ะ พรุ่งนี้ฉันจะจัดการทุกอย่างให้เอง และจะหาที่พักใหม่ให้คุณหนูด้วยค่ะ ]




ไม่ๆๆๆๆ 





[ ฉันจะไม่รบกวนคุณหนูอีก ฉันจะไปให้ไกลจากคุณหนูค่ะ ฉันสัญญา ] 




ไม่นะ บยอลอี  ไม่ !!! 






ปัง !!! 

ฉันรีบเปิดประตูออกไป !! 



และก็พบกับมุนบยอลอีที่กำลังนั่งใจจดใจจ่อเขียนข้อความในกระดาษโน้ตแผ่นต่อไปอยู่หน้าประตูห้องฉัน 








" อ้าว   คุณหนู " 

มุนบยอลค่อยๆเงยหน้ามามองฉัน แถวยังทำหน้าเอ๋อๆ นั่นอีก 



......









ปัง ! 


" คุณหนู เปิดประตูก่อนนนน "



ฉันรีบปิดประตูกลับมาด้วยความหมั่นไส้ 



มุนบยอลเคาะประตูเรียกฉันอยู่อย่างนั้น 
สักพักก็เงียบเสียงลง 



ทุกอย่างด้านนอกเงียบมาก
มุนบยอลคงจะกลับไปนอนแล้วล่ะ นี่ก็ดึกมากแล้ว 



เมื่อเห็นดังนั้น ฉันจึงตัดสินใจลากสังขารของตัวเองไปอาบน้ำ
วันนี้ฉันเจออะไรมาเยอะแยะมากมาย ฉันแทบจะยืนไม่ไหวแล้ว ...



...





หลังจากอาบน้ำเสร็จ 
ท้องฉันก็ร้องขึ้นมา 

ก็ตอนเย็นฉันยังไม่ได้กินอะไรเลยนี่นา 
งั้นไปหาอะไรในตู้เย็นกินดีกว่า 






แอ๊ดด // 






ฉันเปิดประตูออกไป 






แต่ก็ต้องเจอกับ ... 




บอดี้การ์ดคนเดิมของฉัน ที่ยังคงนั่งอยู่หน้าประตูห้อง พร้อมกับผงกหัวหงึกๆด้วยความเหนื่อยล้าและง่วงนอน 



....





เหมือนเค้าจะหลับอยู่ เค้าไม่มองมาที่ฉันด้วยซ้ำ





ฉันเดินอ้อมตัวของเขา พยายามย่องไปที่ห้องครัวและให้มีเสียงน้อยยยที่สุด 




ในที่สุดฉันก็มาถึงห้องครัวสำเร็จ โดยที่ไม่ส่งเสียงดัง




ฉันเปิดประตูตู้เย็น และกำลังพิจารณว่าจะหยิบผลไม้อะไรไปกินประทังความหิวดี 




จู่ๆก็มีมือมาแตะที่ไหล่ของฉัน 

ฉันสะดุ้งสุดตัว และ หันกลับไปดู

ก็เจอกับมุนบยอล โจทก์ของฉัน






ฉันรีบสะบัดมือของเค้าออก และเดินหนี แต่มุนบยอลก็วิ่งตามเอามือมากั้นซะก่อน เค้าเอามือทั้งสองข้างพิงกับเคาร์เตอร์ในห้องครัว เพื่อล็อคให้ร่างของฉันอยู่ตรงกลางระหว่างแขนของเค้า 






" ปล่อยฉัน ! " 

ฉันยื่นคำขาด 





" ถ้าไม่ทำแบบนี้ เราก็คงไม่ได้คุยกันสักที " 



.....





" ถ้าไม่มีฉันแล้ว คุณหนูดูแลตัวเองด้วยนะคะ .." 



มุนบยอลมองเข้าไปในตาของฉัน
บ่งบอกถึงความจริงใจและจริงจังในสิ่งที่เค้าพูดออกมา 







" อย่าไปผับคนเดียว อย่าคิดแม้แต่จะแตะแอลกอฮอล์  ระวังพวกคนร้ายดีดีด้วย มันอาจมาทุกรูปแบบ และ ...... ลืมฉันซะเถอะค่ะ ฉันมาสร้างความเดือดร้อนและความลำบากใจให้คุณหนู ไม่ได้ทำอะไรดีๆให้คุณหนูเลย " 




....







ตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ตัวคนเดียวบนเรือกลางทะเลที่มองไม่เห็นฝั่ง 
มันรู้สึกว่างเปล่า ไม่มีความหวัง ไม่มีใคร ไม่มีอะไรเลย ...






มันยากมากที่จะพูดคำๆนี้
แต่ฉันก็พยายามพูดออกไปด้วยเสียงที่แหบพร่าและเบาจนแทบไม่ได้ยิน







" นายจะไปจริงๆหรอ " 

ฉันมองเข้าไปในตาของมุนบยอลกลับบ้าง

นายคงจะเห็นความจริงใจในดวงตาของฉันใช่ไหม ...







"  คุณหนู ... อยากให้ฉันอยู่ไหมล่ะคะ " 







..







" ถ้านายไม่อยู่แล้ว ใครจะรับผิดชอบสิ่งที่นายทำลงไปล่ะ !  " 








" เอ๋ " 







" นายต้องอยู่รับใช้ฉัน !! จนกว่าฉันจะพอใจ 
ทดแทนกับที่นายทำลงไป " 


ฉันพูดพลางมองไปที่อื่น ทำหน้ามุ่ย คิ้วขมวด 







เมื่อมุนบยอลได้ยินดังนั้น ก็ค่อยๆยิ้มกว้างงง มากขึ้นๆ 


" คุณหนู !! >< " 
มุนบยอลโผเข้ากอดฉันอย่างแรงด้วยความดีใจสุดๆ








"โอ้ย หายใจไม่ออก " 








" ขะ ขอโทษค่ะคุณหนู " 
มุนบยอลรีบปล่อยฉันออกจากแขนของเค้า 







" นายเคยบอกฉันนี่ว่าให้เชื่อฟัง และไว้ใจนายไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น " 






" คุณหนู ..... 


ฉันสัญญาค่ะ


 ฉันจะไม่ทำอะไรแบบนั้นกับคุณหนูอีก 


...



ถ้าคุณหนูยังไม่พร้อม " 








0////0 เดี๋ยวนะ หมายความว่านายจะเผื่อให้ฉันพร้อมเรอะ !?


" นายนี่มัน ... " 







คิกๆ 
มุนบยอลเข้ามากอดฉันและยกร่างของฉันขึ้น เหวี่ยงไปมา พร้อมกับหัวเราะอย่างร่าเริง 








ให้ตายเถอะ มุนบยอลอี  ......


**********************











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

75 ความคิดเห็น

  1. #15 stevechannel (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 11:55
    กลับมาต่ออีกพี่มุนร้ายมาก
    #15
    0
  2. #14 rghqute (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 00:15
    บยอลอีมัร้ายกาจจจจจ
    #14
    0
  3. #13 ChillyJack (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 09:08
    ร้ายไม่เบา????
    #13
    0