The Devil bodyguard #moonsun

ตอนที่ 10 : Let me help(100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 639
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    3 เม.ย. 60

ปัง ! 




" คุณหนู !! " 

"คุณหนู ทำใจดีๆไว้ค่ะ คุณหนู " 

"ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ " 

น้ำตาของมุนบยอลไหลออกมาไม่ยอมหยุด 
เมื่อจู่ๆ ปืนในมือของมุนบยอลเองเกิดลั่นไปโดนศีรษะของยงซอนเข้าอย่างจัง 



มุนบยอลมองหน้าของยงซอนก็รู้ได้ทันทีเลยว่า 


' มันสายไปเสียแล้ว ' 






...........







เฮือก ! 







มุนบยอลตื่นขึ้นมาพร้อมสีหน้าที่ตื่นตระหนก หัวใจเต้นรัวและแรงกว่าปกติ
และเหงื่อที่ชุ่มโชกไปทั้งตัว



เมื่อปรับสายตาของตัวเองสักพัก และเริ่มดึงสติกลับมาได้
เธอก็โล่งใจเมื่อมองไปเห็นยงซอนที่กำลังฟุ่บหลับอยู่ข้างๆเตียง







 

หืมมม  เตียง ? 




" ฉัน ฉันอยู่ทีไ่หน "





" หืม..  ตื่นแล้วหรอ " 
ยงซอนตื่นขึ้นมาทักทายอย่างงัวเงีย 





" เรา.. เราอยู่ที่ไหนกันคะคุณหนู "




" ก็ที่ที่นายบอกแท็กซี่ให้มาไง "


อ๋อ งั้นตอนนี้พวกเราก็อยู่ที่เซฟเฮาส์แห่งหนึ่งในอินชอน 
ที่พวกเราเลือกที่นี่เพราะมีท่าเรือ ถ้าเกิดอะไรขึ้น เราก็สามารถนั่งเรือไปที่เกาะต่างๆได้





" อ่ะ ....................  แล้วฮเยจินล่ะ !

 ฮวาซาล่ะคะคุณหนู"





" ใจเย็นๆ เธอออกไปซื้อของกับฮวีอินน่ะ เดี๋ยวก็คงกลับมาแล้วแหละ "






' งั้นก็หมายความว่า เราทุกคนปลอดภัยสินะ ..... เฮ้อ  '






" ซึ้ดดด อูยย " มุนบยอลพยายามจะเปลี่ยนท่าจากนอนตะแคงมาลุกขึ้นนั่งแต่ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย 
เพราะความเจ็บปวดจากหลังของเธอ






" นายอย่าขยับมากสิ เดี๋ยวแผลจะไม่หายนะ "  ยงซอนบอกอย่างเป็นห่วง
แต่ถึงอย่างนั้นมุนบยอลก็ดื้อลุกขึ้นมานั่งจนได้





มุนบยอลเอื้อมไปแตะที่หลังของตัวเองก็พบกับผ้าพันแผลขนาดใหญ่ที่ตอนนี้แปะอยู่กลางหลังของเธอ
และตอนนี้เธอก็เปลี่ยนไปอยู่ในชุดเสื้อยืดธรรมดาๆ ไม่ใช่เสื้อเชิ้ตที่ใส่ก่อนหน้านี้






" ใครทำแผลให้ฉันหรอคะ              หรือว่าคุณหนู ..... "






" เปล่าๆ ฮวาซาทำน่ะ ฉันบอกจะช่วย เค้าก็ไม่ยอมให้ช่วย บอกว่าเดี๋ยวจะจัดการเอง แล้วให้ฉันกับฮวีอินไปรอนอกห้องตอนที่ทำแผลอ่ะ "




อาา ............ ฮเยจินอา ขอบใจนะ





" บยอลอา  ฉันขอโทษนะที่ช่วยอะไรนายไม่ได้เลย 
ฉันบอกแล้วเห็นไหมว่าให้สอนฉัน  ฉันจะได้ช่วยนายได้"





...



" ก็ฉันไม่อยากให้เกิดอันตรายขึ้นกับคุณหนูนี่คะ "  เธอเอามือไปลูบแก้มของยงซอนอย่างแผ่วเบา
 
ทำเอายงซอนไม่สามารถที่จะโวยวายอะไรต่อไปได้ เธอแพ้ความอ่อนโยนของเค้า 







" นายก็ด้วย ฉันก็กลัวจะเกิดอันตรายขึ้นกับนายเหมือนกันนะ "  ยงซอนจับมือของมุนบยอลที่อยู่ที่แก้มของตัวเอง เอามากุมไว้



ทั้งสองจ้องตากันเนิ่นนาน ถ่ายทอดความรู้สึก ความห่วงใยที่มีต่อกันและกัน
เป็นความรู้สึกที่คำพูดไม่สามารถอธิบายได้ 






" เฮ้ย  ตื่นแล้วหรอ "   ฮวาซาเดินเข้ามาในห้องอย่างไม่ให้ซุ่มให้เสียง 

ทำเอามุนบยอลและยงซอนสะดุ้งสุดตัว





" เออ ขอบใจนะที่ทำแผลให้ "





" เออ ไม่เป็นไร "





" ฮวีอินอาาาา พี่ขอโทษนะ ที่พาเธอมาเอี่ยวเรื่องอันตรายแบบนี้ "





" มะ ไม่เป็นไรค่ะ พี่ยงซอน ฮวาซาอธิบายให้หนูฟังหมดแล้วค่ะ หนูจะอยู่ช่วยพี่ยงซอนด้วย "
ฮวีอินพยายามเก็บอาการขวัญเสียของตัวเอง และแสดงความกล้าหาญของตัวเองออกมา





" ฮวีอินอา อย่าเลย มันอันตรายเกินไปนะ "





" ยังไงตอนนี้ฮวีอินก็เสี่ยงจะโดนเจ้าพวกนั้นเล่นงานไปด้วยแล้ว ก็คงถอยออกไปจากเรื่องนี้ไม่ได้แล้วล่ะ " ฮวาซาขึ้นมา




ทั้งห้องเงียบกริบ





"แล้ว ..... ไปซื้ออะไรกันมาหรอ "  ยงซอนพยายามทำให้ห้องไม่เงียบจนเกินไป 
เธอกลัวว่าฮวีอินจะยิ่งเครียดเข้าไปใหญ่ 
จึงเข้าไปคุยกับฮวีอิน และพาเธอเดินไปออกไปจากห้อง





ฮวาวาเห็นดังนั้น ก็เดินตรงมาหามุนบยอลที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเตียง





" นี่ ....  แกอินกับบทบาทบอดี้การ์ดมากไปรึเปล่าวะ "





" ห่ะ ?? "





" ก็ดูสภาพตัวเองตอนนี้สิ แกทุ่มเทเกินไปรึเปล่าวะกับคำว่า บอดี้การ์ด ไรเนี่ย "






" ฮเยจินอา  มันก็ไม่ ... "




....



.



" อย่าลืมนะเว้ย ว่าจริงๆแล้วเราไม่ได้มาเพื่อจุดประสงค์นี้ ..... "





มุนบยอลมองหน้าฮวาซานิ่ง ใช้ความคิด และสายตาของเธอก็ตกลง





" อืมมมม ฉันเข้าใจแล้ว "


...


..


.



เวลาผ่านไป 

ยงซอน ฮวีอิน และ ฮวาซา ช่วยกันทำอาหารเย็น
ส่วนมุนบยอล ทุกคนลงความเห็นให้นอนหลับพักผ่อนเยอะๆ 
แผลจะได้หายไวๆ  แถมยังบังคับให้นอนคว่ำอีก  
ถึงรู้ว่าจะต้องพักผ่อนเยอะๆ แต่มุนบยอลก็ฝืนตัวเองให้หลับไม่ได้เลย เพราะตอนนี้ในหัวของเธอ 
นึกถึงแต่ความจริงที่ฮวาซาพูดเมื่อกี้




" บยอลอา ข้าวเย็นเสร็จแล้ว เดี๋ยวฉันเอามาให้นะ "  ยงซอนเข้ามาบอกมุนบยอล

" ไม่ต้องหรอกค่ะคุณหนู เดี๋ยวเราออกไปกินที่โต๊ะด้วยกันดีกว่า "

เมื่อได้ยินดังนั้น ยงศอนจึงช่วยมุนบยอลให้ลุกออกจากเตียง และพาไปที่โต๊ะอาหาร






...





" เอ้า อ้าปากสิ " ยงซอนคีบอาหารบนโต๊ะ ไปจ่อที่ปากของมุนบยอล หวังจะป้อนอาหารให้ 
เพราะตอนนี้มมุนบยอลยังขยับตัวมากไม่ได้ เดี๋ยวแผลมันจะไม่สมานกัน



มุนบยอลกำลังจะอ้าปากรับ แต่เมื่อเหลือบไปเห็นสายตาของฮวาซาและฮวิอินที่จับจ้องอยู่


“ เอ่อออ   เดี่ยวฉันกินเองดีกว่าค่ะคุณหนู ”







“ อื้มมมม ไม่ได้นะ เดี๋ยวฉันช่วยนายดีกว่า ”  

มุนบยอลเหลือบไปมองสองคนนั้นอีกครั้ง คราวนี้ฮวีอินกับฮวาซาพยายามหลบเลี่ยงสายตาไปที่อื่นแทน 




 

“ อ่ะ  ค่ะ  ”   มุนบยอลรับอาหารที่ยงซอนป้อนให้แต่โดยดี






“ แล้วเธอล่ะ เจ็บแขนไม่ใช่หรอ ” ฮวีอินหันไปมองฮวาซาบ้าง

" ไม่ต้องคิดเลยนะ ฉันทานเองได้ย่ะ แผลแค่นี้เอง "

ฮวาซาซึ่งได้รับบาดเจ็บจากสะเก็ดระเบิดเช่นกัน แต่แผลของเธอเกิดที่แขนและไม่ได้สาหัสเท่าไรนัก 
  





“ ก็แล้วแต่ ”  ฮวีอินทำทีไม่สนใจ แต่ก็แอบห่วงฮวาซาอยู่ลึกๆ
ก็แหงล่ะ เธอเป็นคนช่วยฮวีอินไว้นี่นา






---------------------------






เมื่อทุกคนทานมทอเย็นเสร็จ ก็แยกย้ายกันพักผ่อน 
ที่นี่มีห้องมากมาย และกว้างขวาง 
พวกเธอสามารถนอนกันคนละห้องได้อย่างสบายๆ 





“ บยอลอา ”
ยงซอนเดินเข้ามาในห้องของมุนบยอล






“ ฉันจริงจังมากนะ เรื่องที่ขอเธอไว้ ....... สอนเรื่องปืนกับการต่อสู้ให้ฉันเถอะ ”





“ ............ ”





“ ฉันทนเห้นนายปกป้อง คอยดูแล คอยช่วยฉันฝ่ายเดียวต่อไปไม่ได้แล้ว


นายก็เห็นนี่ วว่าวันนี้มันเกิดอะไรขึ้น  ถ้าฉันมีทักษะสักนิด  นายก็อาจจะไม่ต้องมีแผลอยู่บนหลัง
นายก็อาจจะไม่ต้องเอาตัวบังฉัน ตอนที่กระโดดออกมาจากรถก็ได้ 



ขอร้องล่ะนะ บยอลอา ... ”







“ .................



ถ้าอย่างนั้น ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนนะคะ ”







“ มันคืออะไรล่ะ ว่ามาเลย ”







คุณหนูต้องเชื่อฟังในสิ่งที่ฉันบอก และเชื่อใจฉันไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม

...


คุณหนูทำได้ไหมคะ   ”






“ ก็ได้  ฉันสัญญา ฉันจะเชื่อฟัง และเชื่อใจนายไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม 






**************************************

ตอนนี้เป็นตอนสั้นๆค่ะ  
รท์ตั้งใจให้เป็นจุดเชื่อมโยงเรื่อง


ขอบคุณที่ติดตามอ่านเช่นเคยค่ะ 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

75 ความคิดเห็น