Teo : Battle Guardian Angle ทีโอ แบทเทิลการ์เดียนแองเจิ้ล

ตอนที่ 1 : ไฟสงคราม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 47
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    24 มี.ค. 62

ในปลายยุคราชาวิลเลี่ยมไฟสงครามที่เผาผลาญอาณาจักรไคลเอ็นท์จนบัดนี้ไม่มีทีท่าจะดับลงไฟนั้นยังได้ลุกลามมาถึงหมู่บ้านท้ายอาณาจักรไคลเอ็นท์ เสียงกรีดร้องโหยหวนของชาวบ้านที่ถูกดาบฟาดฟันและถูกร่ายเวทย์ใส่จากทหารของเผ่าออร์ค เลือดสีแดงฉานกระเซ็นทั่วพื้นดินและท้องฟ้าจนราชาแห่งออร์คได้เดินมาตรงหน้าเด็กทารกชายผู้หนึ่งที่กำลังหลับไหลในอ้อมอกของแม่ที่ปกป้องจนร่างผู้เป็นแม่ได้ไร้วิญญาณไปแล้ว
ราชาแห่งเผ่าออร์คที่กำลังชี้นิ้วไปยังเด็กน้อยและร่างเวทย์บางอย่างแต่ก็ถูกคนผู้หนึ่งได้ช่วยเหลือและขัดขวางราชาแห่งออร์คไว้
ตู้ม
แต่เพียงแค่เวทย์บทเดียวก็ไม่สามารถทำอะไรราชาออร์คได้ มีเพียงอย่างเดียวเท่านั้นที่สามารถทำลายราชาเผ่าออร์คได้นั้นคือ ดาบวิญญาณ และในตอนนี้มีเพียงคนเดียวที่สามารถกำจัดได้คือ ดยุคอาเธอร์
“ดาบวิญญาณเอ๋ย จงรับใช้ข้า นายเพียงหนึ่งเดียวของเจ้า” เสียงของดยุคอาเธอร์พูดออกมาก้องฟ้าและแล้วดาบวิญญาณก็ปรากฎอยู่ตรงหน้า เขาเอื้อมมือไปหยิบดาบและเข้าจู่โจมใส่ราชาออร์คทันที
เคร้ง เคร้ง
เสียงของดาบทั้งสองเล่มกำลังฟาดฟันกัน ราชาออร์คเลือกที่จะไม่ใช้เวทย์มนต์และหยิบดาบมาแทนเพื่อให้เราสู้ได้สมศักดิ์ศรีมากขึ้น ข้อเสียของดาบวิญญาณมีเพียงอย่างเดียวคือ…
ฉึก
ในวินาทีนั้นดาบวิญญาณของดยุคอาเธอร์ได้สะบั้นคอของราชาออร์คลง ร่างของราคาแห่งออร์คค่อยๆล้มลงพร้อมกับการสลายหายไปของดาบวิญญาณ
และนั่นคือข้อเสียของมันดาบวิญญาณสามารถใช้ได้เพียงครั้งเดียว เมื่อมันได้จัดการปลิดชีพของคู่ต่อสู้แล้วมันก็จะสลายหายไปพร้อมกับคู่ต่อสู้ทันที
“ราชาแห่งเผ่าออร์ค ถูกสังหารแล้วสงครามมันจบลงแล้ว!” เสียงของดยุคอาเธอร์พูดขึ้นเมื่อร่าไร้วิญญาณของออร์คไม่ขยับแล้วพร้อมทั้งหยิบหัวของราชาแห่งออร์คขึ้นมาชูไว้เหนือหัวส่วนมืออีกข้างก็ถือดาบไว้ ก่อนจะโยนหัวราชาออร์คลงไปในสนามสงครามจนหัวกลิ้นหลุนไปกระทบกับฝ่าเท้าของออร์คที่เป็นแม่ทัพ
“ราชาออร์คสิ้นแล้ว พวกเราแห่งออร์คเอ๋ยจงถอยกลับบ้านแล้วคราวหน้าเราจะมาเยือนใหม่” แม่ทัพแห่งเผ่าออร์คพูดขึ้นมาจนพวกทหารและแม่ทัพได้ตัดสินใจหยุดดาบพร้อมกับฝั่งของคนอาณาจักรหยุดดาบพร้อมกัน
หลังจากนั้นเผ่าออร์คค่อยๆล่าถอยกลับไปส่วนพวกเราเหล่าทหารของอาณาจักรไคล์เอ็นท์ต่างส่งเสียงกู่ร้อง เฮ ออกมาเมื่อเรารับรู้ว่าเราชนะสงครามและพวกออร์คที่บุกโจมตีมาได้ถอยหลับไปแล้ว
ดยุคอาเธอร์เดินไปที่ร่างของหญิงสาวไร้วิญญาณที่กอดเด็กทารกเพศชายไว้แน่น เขาคุกเข่าลงและแกะแขนของหญิงสาวที่กำลังกอดเด็กทารกออก ก่อนที่จะอุ้มเด็กชายไว้ที่อ้อมกอดแทน
“เจ้าหนูน้อย หลับสบายเลยนะแม่ของเจ้าน่ะตายไปแล้วรู้ไหมต่อไปนี้เจ้าต้องไปอยู่กับข้านะ ข้าจะเลี้ยงดูเจ้าเองนับตั้งแต่วันนี้เจ้าจะเป็นคนของตระกูลเคนส์ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป” เด็กน้อยที่ไม่รู้ประสีประสามีอายุราวๆเพียง3เดือนก็ส่งเสียงร้องไห้ออกมามันทำให้รอยยิ้มของดยุคอาเธอร์ปรากฎออกมา
แสงสีส้มแดงของดวงอาทิตย์สาดส่องร่างของดยุดอาเธอร์ที่กำลังอุ้มเด็กน้อยด้วยรอยยิ้มและเอ็นดู ส่วนทางเด็กน้อยก็พยายามขยับแขนชูขึ้นมาด้วยความดีใจ
“นับแต่นี้เป็นต้นไป เจ้าจะมีชื่อว่า ทีโอ เคนส์” สายลมพัดผ่านทั้งคู่ไปเรื่อยๆเหมือนสายลมกำลังแสดงความดีใจและยินดีให้กับด็กน้อยหรืออีกความหมายหนึ่งนั้นหมายถึงเรื่องร้ายๆได้ผ่านไปแล้ว และอีกไม่นานสิ่งดีๆกำลังเริ่มต้นขึ้น
หลังจากสงครามสิ้นสุดลง ดยุคอาเธอร์ ได้รับฉายาว่า ราชันย์ผู้ล้มออร์ค ภายใต้สงครามระหว่างเผ่าพันธ์ออร์คและมนุษย์

16ปีต่อมา
จากเหตุการณ์ในสงครามครั้งนั้นก็ผ่านมา16ปีแล้วในตอนนี้ทีโอกำลังฝึกดาบอยู่กับคอนราทในลานฝึกของปราสาทแห่งนี้
เคร้ง เคร้ง
ทีโอเด็กหนุ่มผมขาวกำลังประลองดาบกับคอนราทอย่างจริงจังในตอนนี้ฝีมือดาบของทีโอนับว่าฝีมือดีมากผิดกับเวทย์เขาแทบไม่มีพลังอะไรเลย
ดาบทั้งสองเล่มกระทบกันจนเกิดเสียงและประกายไฟนิดๆ ทีโอร่นถอยหลังออกมาแล้ววิ่งเข้าจู่โจมใส่คอนราทไม่ยั้ง ส่วนคอนราทตั้งรับดาบจนคมดาบของทีโอลงได้ถึงสามครั้งคอนราทเลยเปลี่ยนมาเป็นรุกแทน
ฟึบ ฟิวว เคร้ง
คอนราทงัดดาบของทีโอขึ้นอย่างแรงจนทีโอต้องถอยลงไปคอนราทจึงตวัดดาบอีกครั้งแต่ทีโอหลบได้ในช่วงจังหวะหนึ่งคอนราทคลายจังหวะและสมาธิลง ทีโอเลยใช้ช่วงที่คอนราทคลายจังหวะตวัดดาบไปจ่อที่คอของคอนราทแทน
“นายน้อย ฝีมือดาบนายน้อยพัฒนาขึ้นมาก ทำเอาข้าเสียจังหวะไปครู่หนึ่งเลย” คอนราทยกมือยอมแพ้แล้วเอ่ยชมออกมาจากใจจริง
“ข้าว่าฝีมือดาบของข้ามันยังพัฒนาได้อีก” ทีโอพูดออกมาและมองดาบที่อยู่ในมือ
“ข้าไม่มีพลังเวทย์แต่ข้ามีพลังกาย ข้าจะฝึกหนักขึ้นอีกเพื่อเอาพลังกายไปทดแทนพลังในส่วนที่ข้าไม่มี” ทีโอมองหน้าคอนราทและพูดออกมา แววตาของทีโอทำให้คอนราทยิ้ม
“ทีโอ วันนี้เจ้าฝึกดาบมาทั้งวันแล้วนะมากินข้าวก่อนเถอะ” ดยุคอาเธอร์ เป็นพ่อบุญธรรมของทีโอพูดขึ้นมา ดยุคอาเธอร์รู้ว่าทีโอไม่สามารถใช้พลังเวทย์ได้แต่เขากับไม่ทอดทิ้ง เขาพยายามสอน ฝึกดาบและธนูให้ทีโอ
“ขอรับท่านพ่อข้าจะไปเดี๋ยวนี้” ทีโอขานรับออกมาและวางดาบลงไปที่แผงดาบและรีบเดินออกมาไปที่ห้องอาหารทันที
“วันนี้การฝึกของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง” ดยุคอาเธอร์ถามบุตรชายทันทีเมื่อลงมือทานข้าวได้สักพัก
“ข้าว่าฝีมือดาบของข้ายังพัฒนาได้อีก...” ทีโอยังพูดไม่จบคอนราทที่ยืนเฝ้าอยู่ในห้องอาหารก็พูดขึ้นมา
“ขออภัยที่ข้าพูดขัดนะนายน้อย ท่านดยุคข้าว่านายน้อยพัฒนาขึ้นมากทั้งดาบและธนู” คอนราทพูดจบและโค้งเคารพให้ท่านพ่อและเดินกลับที่มุมเดิม
“ลูกชายข้า เจ้ายังไม่พอใจในฝีมือของนเองอีกหรือ ในปราสาทแห่งนี้ไม่มีใครกล้าประลองดาบกับเจ้าแล้วนะ” ดยุคอาเธอร์พูดออกมาด้วยน้ำเสียงหัวเราะและยินดีจนทีโอมอง
“ท่านพ่อแล้วที่ไหน...ที่ทำให้ข้าสามารถพัฒนาตนเองได้มากกว่านี้อีก” ทีโอพูดออกมา เพียงแค่เขาเอ่ยปากออกมาพ่ออย่างอาเธอร์สามารถ ไขว่หา ค้นคว้า และแนะนำในเขาได้
“โรงเรียนเวทย์มนต์ศาสตร์กลอสเตอร์ ” สิ้นของของดยุคอาเธอร์ ทำเอาทีโอลำคอแห้งผากกว่าจะหาเสียงตนเองได้ก็เกือบนาที
“ท่านพ่อ แต่ แต่ ข้าไม่มีพลังเวทย์” ทีโอพูดออกมาและกำมือแน่นที่ตนเองไม่สามรถพัฒนาอะไรอีกได้
“แต่เจ้ามีพลังกาย ทั้งฝีมือดาบและธนูของเจ้าฝีมือไม่เป็นสองรองใคร” ท่านพ่อพูดออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและจริงจังจนทีโอมองเข้าไปในตาของท่านพ่อ
“ขอเพียงแค่เจ้าเชื่อในตนเอง ไม่มีใครเขาดูถูกคนอ่อนแอและตั้งใจหรอกหรอกนะ” ท่านพ่อพูดออกมาและจับไหล่ของทีโอ
“พลังเวทย์ของเจ้านั้นมีอยู่ในตัวตั้งแต่แรก แต่ในที่นี้พวกเราทั้งหมดไม่สามารถเอาพลังเวทย์ของเจ้าที่อยู่ข้างในนั้นออกมาและสอนเจ้าได้ เจ้าจงไปไปที่กลอสเตอร์ไปเรียนรู้พลังเวทย์ที่อยู่ข้างในตัวเจ้าซะ” ดยุคอาเธอร์พูดออกมา ในใจของทีโอเต้นรุนแรงเสียจนจะหลุดออกจากอก เพราะตนดีใจที่รู้ว่าตนเองมีพลังเวทย์เหมือนกับคนอื่น
“ท่านพ่อ ท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้ามีพลังเวทย์” ทีโอถามออกมาอย่างสงสัยเพราะ16ปีที่ผ่านมาตนเองไม่ได้แสดงอาการอะไรเกี่ยวกับการมีอยู่พลังเวทย์ในตัวเลย
“เจ้าจำหินก้อนนี้ได้ไหม” ดยุคอาเธอร์หยิบหินสีแดงผสมดำออกมาแล้วยื่นไปที่หน้าของทีโอจากนั้นก็พูดต่อ
“หินก้อนนี้มันจะเรืองแสงสีแดงออกมาเมื่อคนคนนั้นมีพลังเวทย์อยู่ในตัว” ดยุคอาเธอร์ยื่นหินมาใกล้ๆทีโอจากนั้นแสงสีแดงก็เรืองแสงออกมาจากนั้นก็บอกให้คอนราทไปพาตัวคนไม่มีพลังเวทย์มาหาแล้วยื่นไปใกล้ๆตัวเด็กหนุ่มผู้ไม่มีพลังเวทย์และทีโอสลับไปมา
“ท่านพ่อข้า ข้าดีใจ ดีใจจัง” ทีโอกำเสื้อตนเองแน่นและพูดออกมา เด็กรับใช้ที่ถูกพามาทดลองก็ถูกไล่กลับไปแล้วทีโอจึงแสดงอาการแบบนี้ขึ้นมา
“เจ้าจะตัดสินใจเลยหรือไม่เรื่องโรงเรียนเวทย์มนต์ศาสตร์กลอสเตอร์” ดยุดอาเธอร์พูดออกมาและมองหน้าลูกชายอย่างยิ้มแย้ม
“อื้อ ท่านพ่อข้าจะเข้าเรียนที่โรงเรียนเวทย์มนต์ศาสตร์กลอสเตอร์”
คำพูดและการตัดสินใจของทีโอในวันนี้ได้เปลี่ยนเขาไปตลอดกาล



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #2 Muay_cls (@chalisa2468) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 19:57

    น่าติดตามมากเลยค่ะ จะรอน้าาาา
    #2
    0