ตอนที่ 9 : ความหลัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4384
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 432 ครั้ง
    21 มี.ค. 62

“กริมม์ ขอบใจมาก” เสียงทุ้มของใครบางคนที่กำลังยื่นอยู่ตรงประตูมองตามคนที่เตี้ยกว่าเขาไปหน่อยแถมยังตัวบางกว่ามากติดอย่างเดียวคือหน้าหวานสวยและถือสายโทรหากริมม์เมื่อผู้เป็นน้องทำเรื่องคฤหาสน์ให้เขาเสร็จ
(ไม่เป็นเรา แต่เขาแลดูเป็นคนดีนะ ฉลาดด้วย) กริมม์พูดออกมาจน เป็นเขาที่ต้องขมวดดคิ้ว
“ฉันชมเขาได้คนเดียว นายอย่ามาชมเขานะ” เขาโวยวายไปนิดจนคนเป็นน้องทัก
(แค่ชมก็ไม่ได้ คุณม่านเขารู้ไหมว่าพี่ชอบเขาเนี่ย)
“ยุ่ง” เขาพูดแค่นั้นและตัดสายใส่น้องชายไปทันที
เขามองตามชายหนุ่มคนนั้นก่อนที่จะหันหลังกลับขึ้นรถออกไปจากโรงพยาบาล


ตึก ตึก ตึก
เสียงฝีเท้าของทั้งสามพี่น้องรีบร้อนเดินเข้าไปในห้องคนไข้ที่มีชื่อของแม่ติดอยู่ เมื่อมาถึงหน้าห้องผมก็ผลักประตูเข้าไปทันที
“แม่” พอเข้าไปพวกเราทั้งสามก็เรียกแม่เสียงดังจนพี่พยาบาลที่อยู่ในห้องด้วยต้องเอานิ้วชี้มาจรดที่ปากแล้วทำเสียงออกมาเพื่อให้พวกเราลดเสียงเพราะคนไข้ห้องอื่นๆ ก็ยังมีอยู่
“มีอะไรกันทั้งสามคนเรียกแม่เสียงดังเชียว” แม่ของพวกเราพูดจนท่านก็อ้าแขนออกกว้างๆ แล้วพวกเราก็รีบเข้าไปกอดแม่
“เป็นไรกันไปพวกเนี่ยเจ้าสามเกลอ มาหาแม่วันนี้รีบอ้อนแม่เชียว” แม่กอดแล้วโยกพวกเราทั้งสามแบบเด็กๆ จนพวกผมกอดแม่แน่นขึ้นไปอีก
“หนูดีใจที่แม่หายแล้ว” มิ้นพูดออกมาก่อนที่จะค่อยๆ ซุกลงบนตักแม่แล้วกอดที่เอวส่วนผมกับมีนถอยออกมายืนข้างๆ เตียง
“ใช่แม่หายแล้ว” แม่พูดออกมาอย่างมีความสุขจนมิ้นน้ำตาไหล
“แม่อย่าทำให้พวกหนูใจหายอีกนะ หนูยังจำความรู้สึกตอนที่แม่ล้มลงไปแล้วต้องรีบพาแม่ไปโรงพยาบาลได้อยู่เลย” มิ้นพูดออกมาจนผมต้องเอามือไปลูบหัวมิ้น
“โอ๋ๆ ขี้แยอีกแล้วเรา แม่จะไม่หายไปไหนแล้ว แม่กลับมาอยู่กับพวกเราแล้วนะ” แม่พูดออกมายิ่งทำให้มิ้นร้องไห้เข้าไปใหญ่ส่วนมีนก็แค่น้ำตาซึมๆ
ตลอดเวลาที่ผ่านมาแม่เป็นเสาหลักของบ้านผมไม่รู้ว่าพ่อของพวกเรานั้นหายไปไหนเพราะอะไร แม่ก็ไม่ยอมบอกแต่สองมือของแม่นั้นคอยโอบอุ้มและเป็นกำลังใจให้เราอยู่เสมอ ในช่วงเวลาที่พ่อหายไปเหตุการณ์ในวันนั้นผมอยู่ด้วยแต่น้องทั้งสองของผมยังไม่กลับมาจากโรงเรียน
ในวันนั้นพ่อของผมกลับมาบ้านพอผมรู้อย่างนั้นผมเลยวิ่งเพื่อไปกอดพ่อต้อนรับกลับบ้านแต่สิ่งที่ผมเห็นคือ เสียงของพ่อกับแม่ทะเลาะกันใหญ่โต จนถึงขั้นลงไม่ลงมือกันผมที่อายุ15แรงของผมอาจยังไม่มากพอที่จะช่วยแม่ได้ ผมตัดสินใจที่จะเข้าไปขวางพ่อที่ถือขวดเหล้ากำลังจะฟาดแม่ ผมเข้าไปหันหลังให้เพื่อเอาตัวบังแม่
เพล้ง
หลังจากเสียงขวดแตก เลือดสีแดงก็ค่อยๆ ไหลลงที่ฟื้น ผมที่ตัวโงนเงนจะล้มพ่อที่ได้สติจากน้ำเมา ส่วนแม่ที่กำลังส่งเสียงร้องเรียกให้คนช่วยพาผมไปโรงพยาบาล ผู้คนต่างๆ ก็รีบเข้ามาช่วยส่งไปโรงพยาบาลส่วนพ่อของผมก็หนีไปหลังจากวันนั้นก็ไม่เห็นหน้าพ่อของพวกเราอีกเลย
“ม่าน”
“ม่านลูก เป็นอะไรถึงยืนเหม่ออยู่ซะนาน” เสียงของแม่ที่เรียกผมรอบที่สองทำให้ผมกลับมาอีกครั้ง พร้อมกับสายตาของมิ้นและมีนมองมาที่ผมด้วยความสงสัย
“ป่าวครับ ผมแค่คิดจะเซอร์ไพรส์แม่อยู่” ผมพูดออกมาเพราะไม่รู้จะแถอะไรได้อีก
“โฮ่ พี่ม่านบอกแม่เรื่องเซอร์ไพรส์แบบนี้มันก็ไม่เซอร์ไพรส์สิ” มีนบ่นขึ้นมาเมื่อผมบอกเรื่องเซอร์ไพรส์แม่
ผมไม่ได้พูดอะไรเพียงแต่ยิ้มให้ ส่วนหลังที่ที่ผมเข้าโรงพยาบาลในครั้งนั้นผมก็ได้รอยแผลกลางหลังมา รอยแผลที่โดนพ่อฟาดขวดเหล้าเพื่อปกป้องแม่ ผมไม่ได้เสียใจที่มีแผลกลางหลังขนาดไม่ใหญ่มากแต่มันทำให้ผมพบกับความทรมานมากกว่านั้น พอพ่อหายไปนานๆ แรกมิ้นกับมีนยังไม่สนใจอะไรแต่พอนานเข้ามิ้นและมีนเริ่มร้องถามหาพ่อ จนทั้งคู่ไม่ได้รับคำตอบจากปากของแม่และผมเขาก็เลิกถามไปเองแต่ในคืนหนึ่งทั้งมิ้นและมีนอยากให้ผมเล่านิทานให้ฟัง ในตอนนั้นมิ้นและมีนยังนอนด้วยกันส่วนผมนอนกับแม่ ผมเลยหยิบนิทานอันโปรดไปเล่นให้น้องๆ ฟัง
“และพวกเขาก็มีความสุขด้วยกันตลอดไป...” นิทานจบผมก็ปิดนิทานและจะเดินออกไปเพราะคิดว่าน้องๆ หลับแต่มิ้นเป็นคนที่ดึงชายเสื้อผมและถามออกมา
“พี่ม่าน พ่อไปไหนหนูคิดถึงพ่อ” มิ้นค่อยๆ พูดออกมาพร้อมๆ กับเสียงสะอื้นเบาๆ จนมีนที่ยังไม่หลับและฟังมิ้นพูดก็สะอื้นตาม
“ผม ฮึก ผมด้วย ฮึก ผมก็คิดถึงพ่อ” มีนพูดออกมาก่อนจะยกมือปาดน้ำตา
ในตอนนั้นผมจึงนั่งลงไปที่ข้างๆ เตียงอีกครั้งและพูดอะไรบางอย่างกับน้อง
“พ่อของพวกเราน่ะ เขากำลังทำงานที่ไกลแสนไกลจนพวกเราคาดไม่ถึงเลยแหละ พ่อนะน่ะเขาก็มีทางเดินของเขาเป็นเส้นทางเดินอีกทางที่ต่างไปจากพวกเรา เขาจึงไปจากเราและเขาอาจจะไม่กลับมาอีกแต่เราไม่ต้องห่วงหรอก ถึงพวกเราไม่มีพ่อแต่เราก็ยังมีแม่ที่เปรียบเสมือนพ่อและแม่ของเราเลยนะ” ผมลูบหัวปลอบน้องจนหยุดสะอื้นทั้งคู่ พวกเขาพยักหน้าและพยายามทำใจยอมรับ ถึงการบอกแบบนี้อาจทำร้ายหัวใจของเด็กเล็กทั้งสองแต่ถ้าเขาฟังความจริงที่มากกว่านี้เขาคงเกลียดพ่อ แต่ผมไม่อยากให้น้องเกลียดและรับรู้เลยบอกไปแบบนั้นอยากให้พ่อของพวกเราเป็นฮีโร่สำหรับมิ้นและมีนตลอดไป…
“โตขึ้นมิ้นและมีนจะเข้าใจเอง” ผมพูดทิ้งท้ายเบาๆ หลังจากที่น้องทั้งสองหลับตาลงเข้าสู่นิทราผมจึงเดินออกไปนอกห้องแบบเงียบๆ
“น้องๆ ถามเรื่องพ่อของเขาอีกแล้วใช่ไหม” พอออกมาข้างนอกแม่ที่รออยู่หน้าห้องก็ถามขึ้นมาทันที ผมจึงพยักหน้าบอกหลังจากนั้นพวกเราทั้งครอบครัวก็ไม่ได้พูดอะไรกับเรื่องนี้อีก
กลับมาที่ปัจจุบัน
“ตอนนี้คุณ วิภาวี สามารถกลับบ้านได้แล้วนะคะ ในตอนนี้โรคหัวใจของคุณวิภาวีได้หายขาดอย่างแน่นอนแล้วค่ะ หมอว่ามันเป็นปาฏิหาริย์เพราะมีแค่ไม่กี่ล้านคนที่สามารถหายขาดจากโรคนี้ได้จริงๆ ” คุณหมอสาวพูดออกมาอย่างยินดีก่อนที่จะหยิบยามาแล้วอธิบายว่าแต่ละยากินยังไงสรรพคุณยังไง หลังจากนั้นหมอก็ปล่อยให้เปลี่ยนเสื้อผ้ากลับบ้าน
“เดี๋ยวผมไปเคลียร์ค่าใช้จ่ายก่อน ส่วนมิ้นไปซื้อชุดให้แม่นะ นี้เงิน” ผมหยิบแบงก์พันมาสองใบให้มิ้นก่อนที่จะออกไปเคลียร์ค่ายา
“พี่ม่าน ส่วนที่เหลือหนูขอนะ หนูอยากจะออมเงินไว้เปิดห้องเสื้อ” มิ้นพูดออกมาผมพยักหน้าให้น้องและลูบหัว
“เอาไปเถอะ เก็บออมดีๆ นะอย่าให้หายทางที่ดีไปฝากธนาคารไว้ก็ได้นะ” ผมแนะนำน้องเสร็จและเดินไปที่เคาน์เตอร์การเงินทันที
ผมใช้เวลาไม่นานในการชำระเงินค่ารักษา แต่มันแพงมากเพราะแม่ผมอยู่ที่นี่เกือบสองปี ทั้งค่าห้อง ค่าหมอ ค่าข้าว ค่ายา ถึงจะห้องเดี่ยวระดับกลางๆ ก็แพงหูฉี่ได้เหมือนกันแต่เงินสำหรับรักษาแม่ผมไม่เสียดายหรอก
ผมจ่ายเงินไปสองล้านถ้วนจนต้องใช้บัตรแบล็กการ์ดรูดแทนจาก18,314,780บาท ตอนนี้หักไปสองล้านเหลืออยู่ 16,314,780 บาท ผมเคลียร์การเงินเสร็จก็เดินมาหาแม่บนห้องคนไข้ก็เห็นแม่และน้องๆ เตรียมตัวกันเสร็จแล้ว
“แม่พร้อมกลับบ้านของเรากันนะครับ” ผมบอกกับแม่และลูบหลังมือแม่เบาๆ
“แม่พร้อมมานานแล้ว” แม่พูดจบเราทั้งสี่ก็เดินออกจากโรงพยาบาลเพื่อโบกแท็กซี่ไปบ้านหลังใหม่ของพวกเราทันที


------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

มาอัพแล้วหลังจากหายไปสองวัน จะบอกว่าหยุดอัพทุกๆวันเสาร์และอาทิตย์นะคะ
ส่วนพระเอกเขายังไม่บอกชื่ออ่ะ และในตอนนี้ระลึกความหลังกันก่อนเนอะะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 432 ครั้ง

395 ความคิดเห็น

  1. #372 Khunbb1234 (@Khunbb1234) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 18:24
    ซื้อรถเถอะน้อง 55555
    #372
    0
  2. #233 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 13:38
    พระเอกเกี่ยวกับพ่อเหรอ
    #233
    0
  3. #176 Inwมาเยือน (@pakinnice) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 16:35
    นึกว่า- ไม่ใช่หรอ
    #176
    0
  4. วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 13:36
    ++ เม้น 126 ค่ะ มีตอนที่บอกว่าพ่อประสบอุบัติเหตุอยู่นะคะ หรือจำผิด😂😂
    #173
    1
  5. #126 ิอิสระ_1 (@0935316365) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 23:29
    ตอนที่แล้วๆบอกว่าพ่อประสบอุบัติเหตุไม่ใช่หรอคะรถยนไม่ใช่หรอคะ หรือเราสับสน55
    #126
    2
  6. #56 fonfon_9 (@fonfon_9) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 10:12

    มีความวาย อยากอ่านแนวนี้มานานละ ไรท์สู้ๆจ้า

    #56
    0
  7. #55 รรร (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 09:00

    รอเธออยู่นะจ๊ะ

    #55
    0
  8. #52 3345687 (@3345687) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 09:30

    ชอบค่ะอ่านสนุกดีอยากอ่านอีก
    #52
    1
    • #52-1 mmkoi (@mmkoi) (จากตอนที่ 9)
      19 มีนาคม 2562 / 15:12

      รออ่านอยู่ค่ะ
      #52-1
  9. #51 pik (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 04:40

    ขอบคุณคะสนุกมากรอตอนต่อไป

    #51
    0
  10. วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 03:02
    พระเอกเรื่องนี้เค้าไม่ธรรมดา...ถึงขั้นเปย์คฤหาสต์ให้ว่าที่---เลยทีเดียว
    #50
    0
  11. #48 Pollypoll2597 (@Pollypoll2597) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 20:09

    เอาอีกค่ะๆ
    #48
    0
  12. #43 Fernfee7751 (@Fernfee7751) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 16:58

    😀😀😀😀😀😀😀
    #43
    0
  13. #42 TNZ2828 (@Nlc0894948666) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 16:40
    ขอให้สร้างเหล้าไวน์ของตัวเองครับ
    #42
    0