「Fanfiction Vampire Twilight 」 La Luna Azul [ END ]

ตอนที่ 7 : Chapter 07 | Or will fight?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,269
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 380 ครั้ง
    8 พ.ย. 62

Chapter 07 | Or will fight?
หรือจะสู้?



            โจอาห์ไม่กล้าแม้แต่สบตาพ่อแม่ของเขา ความรู้สึกละอายคับแน่นกลางอก กว่าจะรวบรวมความกล้ามองบิดามารดาที่เคารพได้ก็ลำบากพอตัว  คูมินและอีวา โอเดนเนลล์ ทั้งสองใบหน้าเคล้าเดิมไม่ได้เปลี่ยนไปจากเมื่อสี่พันปีก่อน เว้นแต่ทรงผมที่สั้นลงจากที่เคยยาวเฟื้อยและยังเป็นรูปลักษณ์ของวัยชราดั่งเดิม แต่พวกเขาก็ไม่ได้แก่ถึงขนาดต้องใช้ไม้ค้ำ  อันที่จริงพวกเขาแข็งแรงเสียยิ่งกว่าช้างโขลงนึงเสียอีก 

 

            อีวาเดินขนาบข้างเข้าหาลูกชายคนกลาง ใบหน้าอ่อนโยนของหญิงชราวัยห้าสิบแปดลูบข้างแก้มโจอาห์ด้วยความห่วงหา  โอ้ย โอ้ย โอ้ย แม่....ผมเจ็บ!!”  โจอาห์เกือบรู้สึกโล่งอกเรื่องที่แม่ไม่ดุด่า ถ้าหากไม่ถูกอีวาบิดหูจนต้องร้องเสียงหลงขนาดนี้  เธอทำโทษลูกชายด้วยการบิดหู ใช่—บิดหูแบบเด็กๆและต่อหน้ากลุ่มอริเช่นโวลตูรี่ 

 

            อย่ามาสำออย!!”  เสียงหวานตวาดลั่น  บิดหูมันยังน้อยไปด้วยซ้ำ แม่ควรตัดหัวลูกออกมาเคาะสักหลายๆทีมากกว่า”   ทั้งห่วง ทั้งโกรธที่ลูกชายตัวดีไม่เคยยอมปริปากบอกอะไรครอบครัว  กว่าจะยอมบอกก็ตอนที่เรื่องมันลามจนเกือบแก้ไขอะไรไม่ทัน   อีวาผละมือออกจากหูแข็งกระด้างของลูกชาย แล้วละความสนใจ ตวัดหางตา ค้อนใส่เหล่าองครักษ์ไร้มารยาทที่ขู่ฝ่อๆใส่เธอ  หญิงชรากระแทกส้นสูงดังตึง แยกเขี้ยวโต้กลับเช่นกัน มือเธอเริ่มขยับนิ้วอย่างคล่องแคล่ว

 

            หนึ่งในองค์รักษ์ที่กำลังพุ่งใส่อีวากลับหยุดชะงักกลางอากาศ   เปลี่ยนไปโจมตีใส่พวกเดียวกันแทน มันกรีดร้องผสมงุนงงว่าทำไมร่างกายถึงไม่ขยับตามใจสั่งและอีกตนหนึ่งหมายจะลอบโจมตีทีเผลอ แต่มันก็ถูกอมตะชนอีกคนคว้าคอ จับกระแทกกับพื้นจนพื้นอิฐเบื้องล่างแตกเป็นรู  ใจเย็นก่อนเถอะที่รัก เราสัญญาแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะไม่เปิดสงครามกับพวกเขา”  คูมิน โอเดนเนลล์โอบไหล่ภรรยาให้เธอคลายโทสะลง ซึ่งอีวามีท่าทางสงบลงอย่างรวดเร็ว

 

            ไม่เปิดสงครามรึ?”   อาโรที่ซุกอยู่ด้านหลังองค์รักษ์แทรกขึ้น  สิ่งที่เขาเห็นมันตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง  เจ้าบุกมาที่นี่ ใช้พลังแสนวิเศษของเจ้าเป่าองครักษ์มือดีข้าเป็นผงไปสองตน เช่นนี้ยังเรียกว่าไม่คิดเปิดสงครามอีกเหรอคูมิน

 

            “ช่วยอย่าพูดกับสามีฉันด้วยท่าทีเหมือนเต่าหดในกระดองได้ไหมอาโร”  อีวาเลิกคิ้วสูง จิกตาใส่ ซึ่งอาโรแอบสะดุ้งเล็กน้อย

 

            คูมินยกแขนห้ามอีวา  ไม่แน่นอน ถ้าหากฟังสิ่งที่เราจะขอ

 

            “ขอ?”  อาโรรู้สึกฉงน พวกเขาใช้คำว่า ขอ   อืม—ช่างหาได้ยากนักที่คำพูดนี้จะหลุดจากปากโอเดนเนลล์

 

            เรามาแล้วครับพ่อ

 

            “นั่นไงเรื่องที่ว่า”   คูมินเหลือบมองโฮเม่และเฟอร์โรลที่เพิ่งมาถึงพร้อมๆกับไกอัส   ชายชราเดินเข้าหาลูกชายคนเล็ก  ก้มตัวลง  ส่งยิ้มเป็นมิตรให้กับคลีเมนไทน์ที่อยู่ในอ้อมแขนของโฮเม่ 

 

            เฟอร์โรล แกไปแยกแม่นั่นออกมาหน่อย”   ชายชราเอ่ยปากสั่ง  เฟอร์โรลพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ  เคลื่อนตัวรวดเร็ว ลากคอแวมไพร์สาวตนนึงซึ่งเจ้าหล่อนคือเชลซี  แวมไพร์สาวผู้มีพลังควบคุมจิตใจ 

 

            เฟอร์โรลโอบรัดเจ้าหล่อนไว้ทั้งตัว แนบหน้ากระซิบเสียงทรงเส่นห์กรอกข้างหูเชลซี  จุ๊ จุ๊ อย่าขยับนะยาหยี  ถ้าเธอดิ้นฉันไม่รับประกันชีวิตนิรัดร์ของเธอแน่  หากเธอคิดเล่นตุกติกหรือคิดจะควบคุมใครสักคน เขาก็พร้อมจัดการให้เธอหลับแบบไม่มีวันตื่นทันที

 

            เราจะขอให้คุณไม่ยุ่มย่ามกับหลานสาวของพวกเราจะได้รึเปล่าอาโร”   เมื่อทุกอย่างเข้าที่เข้าทาง คูมิน เดินเชื่องช้า ยืนประจันหน้ากับอาโร  ยกยิ้มแก้มปริแลดูเป็นมิตรแต่ขัดกับดวงตาสีแดงเข้มคมกริบที่ออกแนวขู่บังคับถ่ายทอดออกมา  หากคุณตอบตกลง เราจะจากไปอย่างสงบ แต่ถ้าไม่......หรือคุณจะสู้กับพวกเราอีกครั้งก็ย่อมได้

 

            อาโรเงียบลง ใช้เวลาพิจารณา  หรือจะสู้  เขายังอยากได้ตัวเด็กนั่น หากตอนนี้มีเอล็กซ์หรือเจน แน่นอนว่าเขาเลือกสู้มากกว่าล่าถอย  แต่คาดเดาจากสถานการณ์ สององค์รักษ์แฝดคนโปรดของเขาคงถูกจัดการไม่ก็ทำให้หลับไปแล้ว  ดูอย่างไรก็เสียเปรียบ ตอนนี้ทำได้แค่ตอบตกลงและเฝ้าจับตาอย่างห่างๆสักระยะ

 

            ตกลง ข้าจะไม่ยุ่งกับหลานเจ้า

 

            คูมินหรี่ตาลงเพียงน้อย เฟ้นหาความหนักแน่นผ่านน้ำเสียงที่อาโรตอบ ชายชรารู้นิสัยเสียๆของพวกโวลตูรี่ดี  เจ้าตัวอาจไม่ยุ่งเพราะเกรงกลัวแต่นั่นไม่ได้หมายความว่าจะลามือซะทีเดียว  เอาเถอะ—อย่างน้อยก็กันไม่ให้พวกมันยุ่งกับหลานสาวได้   การสนทนาเป็นอันจบ ถ้างั้นพวกเราขอตัว”  เขาค้อมหัวลง เคลื่อนตัวออกจากห้องโถงพร้อมภรรยาอย่างรวดเร็ว  ยังมีอีกหลายสิ่งที่ต้องเคลียกับเจ้าลูกชายตัวดีอีกมากนัก

 

            บ้าย บายไอพวกเต่า”   เฟอร์โรลปล่อยเชลซีเป็นอิสระ ทิ้งคำพูดเย้ยหยันให้พวกโวลตูรี่เจ็บใจเล่น เคลื่อนอย่างว่องไวตามหลังบิดามารดาไปติดๆ ส่วนผู้ที่รั้งท้ายขบวนกลับเป็นโฮเม่ ขณะที่เขากำลังหมุนตัวกลับ คลีเมนไทน์เกยคางไพล่บ่าของอาตัวเอง จ้องแวมไพร์หัวขาวที่เลยผ่านตัวไป อันที่จริงหากไม่นับเรื่องโวลตูรี่ทั้งหลาย  ปู่พยายามจะช่วยเธอ—อย่างน้อยเขาดูเต็มใจพาเธอหนี

 

            ไกอัสเองก็จ้องเด็กสาวกลับเช่นกัน  ใบหน้าซีดชาของเขาบัดนี้ราบเรียบ ดวงตากลมโตของแม่ลูกกวางดูเศร้าสร้อยผิดหวัง เขาเกือบจะก้าวขาตามเธอไป หากอาโรไม่เอ่ยนามเขาก่อน

 

            ไกอัส

 

            ขาชะงักกึก เขาได้แต่ทอดมองร่างเล็กนั้นห่างออกไปเรื่อยๆ  สุดท้ายก็ยังไม่ได้ทำความรู้จักกับแม่ลูกกวางเลย   ไม่รู้แม้แต่ชื่อด้วยซ้ำ

 

            ครอบครัวโอเดนเนลล์เลือกใช้การวิ่งผ่านชายแดน แทนการนั่งเครื่องบินกลับลิทัวเนีย  คลีเมนไทน์หัวฟูฟ่องเพราะถูกวิ่งแบกลัดเลาะผ่านป่า โดยไม่รู้ว่าผ่านมากี่ประเทศ ที่แน่ๆพวกเขาวิ่งเร็วมาก ชนิดที่ทำเธอเหงือกแห้งได้

           

            ถ้าถึงที่พักดีๆแล้ว เธอขอน้ำสักแก้วเป็นพอ

 

            และเป็นเวลาเกือบรุ่งสางที่พวกเขาถึงที่หมาย เด็กสาวอ้าปากค้าง บ้านเกิดของพ่อช่างใหญ่นัก  บ้านของพวกเขาใหญ่กว่าบ้านอาคาร์ไลล์เสียอีก  พ่อเคยบอกว่าเธอเกิดและอยู่จนโตที่นี่ประมาณนึง แต่พอคิดดีๆ กลับไม่มีเศษส่วนความทรงจำใดเลยว่าเธอเคยอยู่ที่นี่   ยิ่งประกอบกับคำพูดของอาคาร์ไลล์แล้วว่าเป็นคนทำคลอดเธอ  คลีเมนไทน์ยิ่งปักใจเชื่อว่า เธอเกิดที่ฟอร์คมากกว่า

 

            หนูอยากทานอะไรรึเปล่า”   อีวาถามขึ้น

 

            หนู.......ขอน้ำสักแก้วพอค่ะ

 

            “ที่รัก หนูจะขอมากกว่านี้ ย่าก็ให้ได้นะจ๊ะ

 

            เอ่อ.....งั้นคุณย่าคะ หนูขอแซนวิซหรืออะไรง่ายๆให้หนูทานหน่อยค่ะเพราะตอนนี้หิวมากเลยและหนูก็อยากทำแผลที่แขนด้วยค่ะ”   ในเมื่อพูดมาขนาดนั้น เธอไม่ขอเกรงใจละกัน

 

            ตายจริง เรียกคุณย่าซะด้วย หนูนี่น่ารักจริงๆเลย”   อีวาเข้ากอดหลานสาว ก่อนจะเอ่ยเรียกเฟอร์โรลให้มาหาตน  เฟอร์ มาหาแม่หน่อยสิลูก

 

            “แม่ ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเรียกผมเฟอร์”    เฟอร์โรลแอบกรอกตา  แล้วแม่ต้องการอะไรครับ?”

 

            “ไปซุปเปอร์มาร์เก็ตกับแม่หน่อยสิ แม่จะหาอะไรให้คลีมมี่ทานและจะได้ซื้ออุปกรณ์ทำแผลด้วย

 

            “ได้ครับ แต่ผมว่าอุปกรณ์ทำแผลเราไม่จำเป็นต้องซื้อ เรื่องนั้นให้โฮมจัดการดีกว่านะครับ

 

            พอเฟอร์โรลเอ่ยชื่อน้องเล็ก  โฮเม่ก็รีบเคลื่อนมาหาทั้งสามในห้องรับแขก   เฟอร์โรล ฉันไม่ใช่หมอนะ

 

            “เอ๊า  ก็แกมียาดีอยู่ไม่ใช่เหรอ ไอน้ำยาสมานแผลอะไรของแกน่ะ”   เฟอร์โรล ชี้ไปที่ขวดแก้วที่มีของเหลวสีน้ำเงินเข้มตั้งอยู่ตรงหน้าเตาผิง  ของที่เพื่อนประหลาดๆของแกส่งมาให้

 

            อย่างแรกเลยนะเฟอร์โรล ฉันไม่กล้าใช้กับคลีมมี่ เพราะสภาพร่างกายของเธอกับพวกเขามันไม่เหมือนกัน ส่วนผสมตัวยามันไม่ใช่ของธรรมดาๆที่มีอยู่บนโลก อีกอย่างเขาส่งมาให้เพราะไม่รู้ว่าฉันเป็นอะไร   โฮเม่อธิบาย

 

            อันที่จริงหลานเราก็ถือว่าไม่ธรรมดานะ แต่เฟอร์โรลเถียงกลับ

 

            “เอาล่ะ เอาล่ะ ลูกสองคนไม่ต้องมายืนเถียงกัน เอาเป็นว่า  เฟอร์--ลูกไปซื้อของที่ว่ากับแม่ โอเคมั้ย แล้วลูกก็ช่วยย้ายก้นของลูกตามแม่มาได้แล้ว”  สุดท้ายคนที่ห้ามทัพก็คืออีวา

 

            เฮ้อ—เป็นหลานสาวนี่ดีจังนะ”   เฟอร์โรล ถอนหายใจ แอบบ่นลอยๆ ขยี้ผมคลีเมนไทน์เล่น   “นอกจากพ่อแล้วก็มีเธอนั่นแหละที่แม่เอาใจใส่ขนาดนี้

 

            จริงๆแม่ก็เอาใจใส่ทุกคนนะ  แต่นายต้องเข้าใจด้วยคุณพี่ ว่าแม่อยากได้ลูกสาวน่ะ  โฮเม่ตอบ   

 

            มันช่วยไม่ได้  ลูกๆของแม่ทั้งหลายทำตัวน่ารักมากเลยนี่ แต่ละคนก็แสบใช่ย่อย มันน่าให้แม่เอ็นดูรึเปล่าล่ะ?”    อีวาทิ้งท้ายประโยคคำถามไว้ ก่อนที่เธอจะหายวับไปจากห้องรับแขก

 

            ผ่านไปราวๆหนึ่งชั่วโมง  กระเพาะของคลีเมนไทน์อัดแน่นไปด้วยแซนวิซแฮมกับไข่ต้มที่ทำมาเยอะเกินไปสำหรับคนคนเดียว กว่าจะกระเดือกหมดก็แทบอ้วกเหมือนกัน  แต่หญิงชราที่เธอเพิ่งเรียกว่าคุณย่าทำอาหารได้อร่อยจนน่าแปลกใจ ทั้งที่คุณย่าคงไม่ได้ลิ้มลองรสชาติอาหารมนุษย์มานานพอสมควรแท้ๆ 

 

            พอทุกอย่างพร้อมและท้องเธออิ่ม พวกผู้ใหญ่ก็เริ่มเข้าสู่ภาวะจริงจัง  คลีมมี่ พ่อมีอะไรจะบอกลูก”  พ่อเริ่มเล่าทุกอย่างให้ฟังตั้งแต่ต้น  คลีเมนไทน์แทรกซึมหยั่งลึกทุกๆถ้อยคำไปพร้อมกับครอบครัวโอเดนเนลล์ ทุกอย่างจบลงที่การตายของแม่และพ่อก็ถามเรื่องสำคัญกับเธอ

 

            ลูกโอเครึเปล่า ถ้าลูกจะกลายเป็นมนุษย์ได้แค่อีกหนึ่งปี

 

            ถามว่าเธอโอเคมั้ย? มันตอบไม่ได้เต็มปากนักแต่มันก็ไม่แย่ซะทีเดียว  มันอาจจะดีกว่าที่เธอเป็นอาหารท่ามกลางเหล่าผู้อยู่เหนือธรรมชาติ  คิดดูสิ--ถ้าเธอเป็นแบบพ่อ แม่หรือปู่ ย่า เธออาจจะใช้ชีวิตสะดวกขึ้น  ก็ไม่แย่หรอกค่ะ แต่กว่าจะถึงเวลานั้น หนูขอทำตามใจตัวเอง เท่าที่ต้องการได้มั้ย?”  ช่วงเวลาหนึ่งปีก่อนอายุสิบเจ็ดสำหรับการเป็นมนุษย์  เธอขอทำทุกอย่างที่ชีวิตนี้ยังไม่เคยทำ  อาจจะเป็นแอบเกเรดื่มแอลกอฮอลล์ทั้งที่อายุไม่ถึง เที่ยวกลางคืนโดยไม่กลับบ้าน รูดเครดิตการ์ดจนเกินวงเงิน

 

            คงเป็นหนึ่งปีที่ไม่เลวเลย

 

            ตามใจได้นะหลาน แต่ก็ต้องอยู่ในขอบเขต”   คูมินพูดขึ้น  หลานจะทำได้ก็ต่อเมื่อ พวกเรามั่นใจว่าหลานจะอยู่อย่างปลอดภัย โดยอยู่ให้ห่างจากสายตาของพวกโวลตูรี่”   เขาคุยกับโจอาห์แล้ว เรื่องต้องการให้เธอมาอยู่ที่นี่  ที่ลิทัวเนีย  และขอให้เจ้าลูกชายกลับมาอยู่บ้านดั่งเดิม

 

            หลานสนใจมาอยู่ที่นี่กับพวกเรามั้ยจ๊ะ”  อีวาพูดเสริม

 

            ไม่ค่ะ”   คลีเมนไทน์ปฏิเสธเสียงแข็ง   หนูจะอยู่บ้านของแม่ที่ฟอร์คค่ะ

 

            “อืม—พ่อก็คิดแล้วว่าลูกต้องตอบแบบนี้”   โจอาห์แอบถอนหายใจ  แต่ปู่ของลูกดันรั้นหัวชนฝา ไม่ยอมเชื่อพ่อนี่สิ

 

            “ปู่ไม่อยากให้หลานไปฟอร์ค เพราะมันล่อเป้าเกินไป ที่นั้นมีพวกคัลเลนอยู่และในครอบครัวคัลเลนเองก็มีคนที่อาโรต้องการเช่นกัน”  ชายชราเริ่มพูดเสียงดุ   ถ้าไม่อยากอยู่กับพวกเรา หลานก็ต้องอยู่ที่ที่เราเลือกให้ ปู่ยังอยากให้หลานอยู่ในสายตา

 

            “แต่เรายังไม่มีที่ที่ว่านั่นนะครับพ่อ ให้คลีมมี่อยู่ที่ฟอร์คไปก็ได้”   โจอาห์พยายามเกลี้ยกล่อม

 

            แก อย่าให้ท้ายลูกโจอาห์ เรื่องที่อยู่พ่อจัดการได้

 

            “เรื่องที่อยู่ ให้โฮมจัดการมั้ยพ่อ”  เฟอร์โรลเสนอ  ให้คลีเมนไทน์ไปอยู่บ้านเพื่อนของโฮมหรือโรงเรียนอะไรที่โฮมเคยสอนน่ะ

 

            “นายไม่ต้องแส่หางานให้ฉันสักเรื่องได้มั้ยเฟอร์โรล”  โฮเม่ค้อนใส่พี่คนโต  เธอไม่มีคุณสมบัติและโตเกินไปที่จะเรียนที่นั่นแล้ว

 

            “แล้วที่หนูไปอยู่ฟอร์คไม่ได้มันเพราะอะไรคะ หรือเพราะพ่อไม่อยู่กับหนูด้วย ถึงได้เป็นปัญหาระดับชาติขนาดนี้”   เด็กสาวช้อนตาหาโจอาห์ ส่งสายตาคาดคั้น

 

            ใช่—เพราะพ่อมีบางอย่างต้องทำกับปู่ของลูก เลยไปอยู่ไม่ได้

 

            “ถ้างั้นก็ทำให้มันง่ายสิคะ ให้ใครสักคนไปอยู่กับหนูที่นั่นก็จบ ขอร้องเถอะค่ะ อย่าบังคับหนูเลย หนูอยากอยู่บ้านของแม่

 

            “ถ้างั้นขออาสาเอง”   โฮเม่เป็นคนเสนอตัวไปอยู่ฟอร์คกับคลีเมนไทน์  จะได้เลิกเถียงกันสักที มีผมสักคนคงไม่มีปัญหาอะไรและนานๆทีให้เฟอร์โรลคอยไปๆกลับๆมาดูลาดเลา เป็นตัวซัพพอร์ตอีกทีก็ได้

 

            “อืม—แบบนั้นก็ดี เอาเป็นว่าเอาตามนั้นเลย”   คูมินเห็นด้วยกับข้อเสนอนี้

 

            โอเค ถ้าหนุ่มๆคุยกันจบแล้ว ทางนี้ขอพาคลีมมี่ไปเข้านอนนะ”  คนที่ช่วยตัดจบวงสนทนาคืออีวาอีกครั้ง  หญิงชราพาเด็กสาวหลีกหนีจากความกดดันของพวกผู้ชายในบ้านไปที่ชั้นสอง เพื่อพักผ่อนและเตรียมความพร้อมสำหรับการเดินทางไปฟอร์ค

 

            ผ่านไปราวๆสองถึงสามวัน เที่ยวบินรอบสองทุ่ม พวกคุณปู่มาส่งเธอและคุณอาที่สนามบิน  จากที่คลีเมนไทน์เคยมาตัวเปล่า พวกเขาซื้อเสื้อผ้ารวมถึงข้าวของเครื่องใช้จนต้องแบกกระเป๋าเดินทางใบโตกลับ  พวกเรากอดล่ำลา รวมถึงฝากฝังดูแลเธอกับคุณอา 

 

            ใช้เวลานับสิบชั่วโมงกว่าจะถึงฟอร์ค โชคดีที่เรามาถึงใกล้พลบค่ำ คุณอาโฮเม่เลยไม่จำเป็นต้องหาผ้าคลุมหรือหลบเลี่ยงแดด คลีเมนไทน์ให้เขาใช้ห้องของพ่อเป็นห้องพัก เพราะห้องอื่นๆยังต้องทำความสะอาดกว่าจะใช้การได้  เธอแยกกับเขากลับห้องนอนตนเอง ยังมีเสื้อผ้าในกระเป๋าใบโตต้องจัดแจงยัดเก็บเข้าตู้

 

            งานช้างแน่”  พลันเหลือบมองกระเป๋าใบใหญ่แล้วรู้สึกเหนื่อย เด็กสาวถอนหายใจหนึ่งที ก่อนจะเดินไปเปิดประตูตู้เสื้อผ้า เพียงสองบานไม้เปิดออก

 

            กรี๊ด!”   สิ่งที่อยู่ในนั้นทำให้คลีเมนไทน์ร้องเสียงหลง

 

            และก็มีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้นกับเธอ


︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱

TALK


หลายคนอ่านช่วงบทสนทนาของโฮเม่อาจจะสะกิดบางอย่าง ไรท์ใส่เข้าไปเพราะจะขยายจักรวาล

ในอนาคต อย่างที่รูปแนะนำของตอนที่แล้วบอก โฮเม่ชอบคลุกคลีกับพ่อมดแม่มด(หลายคนคงเดาออก) 

ไรท์เลยจะทำเรื่องสั้นของโฮเม่ตอนที่ไปใช้ชีวิตอยู่ฮอกวอตส์ค่ะ  เป็นแฟนฟิคแฮรี่พอตเตอร์ค่ะ

เป็นแนวชายรักชายชื่อเรื่องคือ 「Short Fanfiction Harry Potter」Sol En Mi Mente  

แต่ไรท์ยังไม่ปล่อยนะคะ จะออกในเร็วๆนี้ขอไรท์วางสตอรี่ก่อนนะคะ 

ในเรื่องนั้นมีหนุ่มๆสามคน สามมุมสามแบบค่ะ อิอิ



(บ้านนี้งานดีทั้งบ้าน 555555)



 

           

 

 

           

 

           

            


            

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 380 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

364 ความคิดเห็น

  1. #350 Giharu (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 20:41

    สงสัยนะทำไมคูมินดูแก่กว่าอีวา555

    #350
    0
  2. #82 V A M P I E (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 14:53
    พออ่านจนถึงตอนน้องเปิดตู้มาแล้วกรี๊ด...เรานี่นึกถึงแมลงสาปบินออกมาจากตู้เลยจ้า ไม่นะ! 555555
    #82
    0
  3. #78 BoOnRaKsA41234 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 20:50
    หรือว่านังปู่มาแอบอยู่ในตู้รอน้อง??
    #78
    0
  4. #77 LazyLion (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 23:40
    งูในตู้!
    #77
    0
  5. #76 Puifai20 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 19:27
    อะไรอยู่ในตู้นะ
    #76
    0
  6. #75 + SaiChil + (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 16:43
    What ? เกิดไรขึ้น หรือว่าปู่มา
    #75
    0
  7. #74 BT_KOOKIE (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 22:22
    ค้างงงงง
    #74
    0
  8. #73 ทาสเตียงดูด (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 21:57

    เกิดไรขึ้น!!! ค้างงงงงง

    #73
    0
  9. #72 RuTier (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 21:26
    มีใครติดมาด้วยหรือเปล่านั่น
    #72
    0
  10. #71 LOVETOMHID (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 21:24

    ตัดจบได้ค้างมากเลย -=-*

    #71
    0