「Fanfiction Vampire Twilight 」 La Luna Azul [ END ]

ตอนที่ 20 : Chapter 18 | Moache [ E N D ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,864
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 247 ครั้ง
    4 เม.ย. 63


Chapter 18 | Moache [ E N D ]
โมอาเช่ #AprilFoolDay




          ท้องฟ้าเปิดโล่งหลอมรวมกับนิมิตที่ฉายสะท้อนอยู่ในนัยน์ตาสีแดงขุ่น  จุดจบของนิมิตคือตัวเขาที่ถูกโฮเม่ โอเดนเนลล์ป่นร่างเป็นส่วนๆ สูญสิ้นซึ่งพลพรรคโวลตูรี่ที่สั่งสมมานานนับหลายสหัสวรรษ อาโรชักมือออกจากอลิซขณะที่อยู่ในภวังค์ อลิซกระตุกยิ้มและเอ่ยเสียงใสขู่ เป็นการตอกย้ำเฒ่าหัวดำกลายๆ

 

          เห็นแล้วใช่ไหมว่าชะตะกรรมของคุณจะเป็นอย่างไร

 

          อาโรล่นถอยหลัง เกือบล้มทั้งยืน เขาหันเหศีรษะควานหาตัวคลีเมนไทน์  ตุบและเธออยู่ใกล้เขามากกว่าที่คิด เด็กสาวเดินผ่านตัวมาพร้อมกับหัวของอาเธโนโดร่า เพิ่งสำเหนียกสังเกตรอบตัวตนเองว่าองค์รักษ์ของเขาได้เข้าสู่การหลับไหลอันเกิดจากพลังของเฟอร์โรล มีเพียงเขายืนเด่นกลางลานโล่ง มาร์คัสนั้นถูกโจอาห์และอีวาตรึงไว้ราวกับเสาหิน ส่วน......ไกอัส เจ้าตัวกำลังคลุกคลานดำดิ่งสู่ความทรงจำอยู่กับพื้นหิมะ

 

          มีเสียงสะเก็ดไฟจากคบเพลิงที่คลีเมนไทน์ใช้เผาร่างอาเธโนโดร่าช่วยดึงสติเขา  อาโรมองเข้ามาในตาของเด็กสาวเป็นเวลาที่ยาวนานและจริงจัง เหมือนกำลังควานหาอะไรชั่วขณะ  ใช่แล้ว—ควานหาแก้วที่แตกเป็นเสี่ยงในชั่วพริบตา  เมื่อทุกอย่างมิได้มีอันตรายใดใดและแผนเขาพังพินาศ

 

          มันก็ไม่มีความจำเป็นที่เขาต้องอยู่ที่นี่อีกแล้ว

 

          ถ้าคุณยอมจากไปดีๆ ฉันจะคืนสภาพพวกองค์รักษ์ให้”  โจอาห์เสนอเงื่อนไข

 

          รบกวนด้วย”  อาโรตอบตกลงเสียงแผ่ว แค่เวลาสั้นๆพวกองค์รักษ์ก็หลุดจากห้วงนิทราด้วยความงุนงง หลายตนทอดสายตาตั้งคำถามกับเขา  สหายที่รัก.......เราไม่ต่อสู้ในวันนี้”  อาโรประกาศก้อง บรรดาองค์รักษ์พยักหน้าพร้อมเพรียงและยืดตัวตรง แล้วบางส่วนก็เคลื่อนตัวหายไปเข้าไปในป่า

 

          หมอกสลายไปอย่างรวดเร็ว คลีเมนไทน์เข้าประคองไกอัส  ตื่นจากฝันรึยังคะปู่?” 

 

          ไกอัสเลื่อนสายตาอ่อนเพลียขึ้นสบดวงตาสีน้ำทะเล ภาพความทรงจำทั้งหมดคืนมาโดยสมบูรณ์  เขาหลุดหัวเราะ ฉีกยิ้มกว้าง โอบใบหน้าเล็ก ใช้นิ้วโป้งเกลี่ยข้างแก้มที่รื้นน้ำตา  แม่ลูกกวาง”  สิ้นคำเอ่ย คลีเมนไทน์กระโดดกอดเขาจนล้มกองกับหิมะนุ่ม

 

          ไกอัส ไกอัส.....ในที่สุด.....คุณก็กลับมาหนูสักที”  เด็กสาวสะอื้น กอดรัดและพรมจูบนับไม่ถ้วน

 

          บรรยากาศแห่งความสงบสุขอบอวลทั่วอญาบริเวณ เสียงหอนดังระงมเป็นสัญญาณแห่งชัยชนะ ก่อนจากไปอาโรยื่นมือหาโจอาห์กับคาร์ไลล์ ค้อมหัวนอบน้อมด้วยท่าทีสำนึกเสียใจ  ขอให้เจ้ามีความสุขกับสิ่งที่ตามหานิจนิรันดร์”  แล้วส่งคำที่คาดว่าน่าจะเป็นการอวยพรให้คลีเมนไทน์และไกอัส

 

          เมื่อไร้ซึ่งเงาของโวลตูรี่ ทุกตนก็ระเบิดเสียงโห่ร้องดีใจ แม็กกี้ทุบที่หลังของชิวอน โรซาลีกับเอ็มเม็ตต์จูบกันอีครั้ง—และร้อนแรงสุดๆ  เบนจามินและเทียกอดกันแน่นในอ้อมแขนของแต่ละตน  เช่นเดียวกับคาร์เมนและอีลีซาร์  เอสเม่ยึดอลิซและแจสเปอร์ไว้ด้วยการโอบ  เบลล่าอุ้มเรเนสเม่ออกจากหลังเจคอบ จากนั้นก็โอบรัดโดยมีเอ็ดเวิร์ดสวมกอด  ปู่ตบบ่าพ่อทั้งรอยยิ้มอบอุ่น ย่ากระโดดหอมแก้มเฟอร์โรล โดยที่เขาพยายามผลักแม่ตนเองออกด้วยท่าทางเขินอาย

 

          ส่วนเธอกับไกอัสลุกขึ้นจากพื้น แต่ก็ต้องล้มอีกครั้งเพราะอาโฮเม่กระโจนเข้ามาสวมกอดพวกเราสองตน

 

          โฮเม่หัวเราะเปี่ยมสุข  ยินดีต้อนรับสู่ครอบครัวหลานเขย!!”

 

          “คลีมมี่ คลีมมี่ คลีมมี่!”  เรเนสเม่วิ่งเข้ามาหาเธอ เด็กหญิงแป้นยิ้มและทักทายไกอัสด้วยการสัมผัสใบหน้าเขา  เรเนสเม่อยากมอบของขวัญเล็กๆให้เขาได้รับรู้

 

          ไกอัสทำตาโต หันมองหน้าเธอด้วยแววตาเป็นประกาย  ถามจริง…..จริงใช่ไหม?”

 

          ซึ่งคลีเมนไทน์พยักหน้าเป็นคำตอบ  ไกอัสอุ้มเด็กสาวลอยสูง หมุนเธอไปมาพร้อมเสียงหัวเราะ ลูกของเรา ข้าดีใจที่สุดเลย

 

________________

 

          จากวันนั้นผ่านมาได้หนึ่งเดือน กำลังเข้าสู่ต้นเดือนมกรา  หิมะสีขาวยังคงปกคลุมทั่วฟอร์ค โชคดีที่วันนี้ท้องฟ้าเปิดโล่งเป็นใจ ไกอัสแทบอยู่ไม่สุขทั้งชุดทักซิโด้ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง  เขาโดนไล่ออกจากบ้านและสิ่งเดียวที่พอช่วยฆ่าเวลาคือการขบคิดถึงความวุ่นวายที่ผ่านมา อาทิเช่นเรื่องน่าตกใจอย่างการได้เห็นรูปหญิงสาวนางหนึ่งที่ตั้งอยู่บนโต๊ะห้องทำงานของพ่อตา

 

          “มีอะไรกับรูปนี้เหรอไกอัส?”  โจอาห์ถามพลางแย่งกรอบรูปคืนจากลูกเขย

 

          เธอคนนี้คือ”  ไกอัสถามเชิงคาดคั้น

 

          ทีเอ็ตต้า ภรรยาฉันเอง” 

 

          คำตอบของโจอาห์ทำให้เขากระจ่างทั้งหมด ทีเอ็ตต้าแม่ของคลีเมนไทน์คือคนคนเดียวกับนักบวชหญิงที่เขาเจอเมื่อสามพันปีก่อน  ตอนแรกเขายังไม่ปักใจเชื่อจนโจอาห์บอกว่าแม่ยายนั้นมีความสามารถในการพยากรณ์หรือแสดงนิมิตแห่งอนาคต บวกกับสร้อยที่เธอสวมเมื่อตอนนั้น มันเป็นสร้อยเส้นเดียวกับที่แม่ลูกกวางสวมใส่ตลอดเวลา ผสมกับรูปพรรณสันฐานภายนอกที่คลีเมนไทน์ได้รับอิทธิพลมาเต็มๆ

 

          ถ้าเจ้าพบข้าอีกครั้งอาจได้คำตอบที่ตามหา แต่เจ้าจงไปที่อีกฟากฝั่งทะเลสิ

 

          นี่ไง—เขาพบเธอแล้ว และเขาได้คำตอบจริงๆ  ไกอัสพยายามตีความหมายของคำว่าฟากฝั่งทะเล เขาคิดว่าทะเลที่ทีเอ็ตต้าบอกอาจเป็นบ้านหลังนี้ บ้านที่เขายืนอยู่ มันติดกับทะเลที่ไกลสุดลูกหูลูกตาหรือทะเลอาจหมายถึงคลีเมนไทน์เองก็ได้ บางทีที่แม่ยายมาพบเขา เธอคงอยากผูกชะตาและอยากให้เขาตามหาคู่นิรันดร์โดยไม่หลุดเป้าหมาย

 

          แต่ถ้าไม่มีทีเอ็ตต้าในวันนั้น คงไม่มีเขาในวันนี้

 

          ตัดมาทางคลีเมนไทน์  เธอนั่งตัวเกร็งอยู่หน้ากระจกภายในห้องนอนที่เต็มไปด้วยเครื่องสำอางค์ราวกับซาลอน หน้าท้องเธอรู้สึกอึดอัดกับการที่มันขยายขึ้นเล็กน้อยเมื่อเข้าสู่การตั้งครรภ์เดือนที่สาม แต่มันไม่ได้ใหญ่ยื่นจนสังเกตชัดเจน  เธอลูบท้องเบาๆภายใต้ชุดลูกไม้สีขาวงดงาม ชุดของเธอมีเนื้อบางเบาขัดกับสภาพอากาศด้านนอก แต่มันไม่เป็นไร เพราะอย่างไรเธอหรือแขกต่างๆคงไม่รู้ถึงอุณหภูมิอีกแล้ว

 

          ชุดนี้มันเข้ากับเธอมาก”  เบลล่าเอ่ยปากชม ขณะที่กำลังจัดแจงให้เรเนสเม่ใส่ชุดเดรสที่คล้ายๆของเธอ เพราะเด็กหญิงมีหน้าที่โปรยดอกไม้นำหน้าเจ้าสาว

 

          มาๆเดี๋ยวฉันแต่งหน้าให้ โอ๊ะ โรซาลีเธอจัดการเรื่องผมนะ”  อลิซเข้ามาด้านในด้วยความกระตือรือร้นมากกว่าปกติ  แน่นอนว่าอลิซตื่นเต้นเสียยิ่งกว่าเธออีก การจัดงานในครั้งนี้ก็เป็นฝีมืออลิซอย่างที่ควรเป็น

 

          โรซาลีบรรจงสางผมอย่างเบามือราวกับขนนก เจ้าหล่อนถักช่อผมสีน้ำตาลอ่อนเป็นเปียและเกล้ามวยผมขึ้น สอดผ้าคลุมหน้าและปักมันไว้ด้วยหวีสีเงินโบราณที่ประดับด้วยบลูแซฟไฟร์ที่เป็นของขวัญแต่งงานจากอาโร ใช่เลย—จากอาโร  อาโรนั้นแทบเป็นส่วนขับเคลื่อนหลักของงานแต่งงานครั้งนี้เลย  หลังจากวันนั้นเขากระตือรือร้นในการไถ่บาปกับพวกเราชนิดที่น่าตกใจราวพลิกฝ่ามือ  บางทีเธอก็คิดว่าอาโรเดาใจยากจนดูไม่สมเหตุสมผล

 

          อ้อ.....มีเรื่องตลกเหลือเชื่ออีกอย่างหนึ่งด้วยคืออาโรเป็นเพื่อนเจ้าบ่าว

 

          ปู่แทบอกแตกตายเลยล่ะ แต่ก็ปฏิเสธอะไรไม่ได้

 

          สาวๆเตรียมไปถึงไหนแล้วจ้ะ”  อีวาเข้ามาในห้อง หญิงชรายังไม่ทันเอ่ยประโยคใดต่อ เธอก็ตะลึงกับผลงานที่สาวๆแวมไพร์รังสรรค์ขึ้นมา  หลานย่าสวยมาก

 

          “ผลงานพวกเราดีใช่ไหมละคะ”  โรซาลียืดอกภูมิใจ

 

          พวกเธอเก่งมาก”  อีวาเดินแทรกฝ่าวงล้อมมาหยิบขวดน้ำหอมฉีดใส่คลีเมนไทน์  ทุกอย่างเสร็จสมบูรณ์พร้อม ที่เหลือก็แค่รอเวลา

 

          คลีเมนไทน์มองตนเองในกระจกเต็มตา เธอไม่คิดว่าเงาในนั้นคือตนเองด้วยซ้ำ  บัดนี้ทุกอย่างที่ประดับตัวเธอถูกต้องตามประเพณี ที่เจ้าสาวต้องประดับสี่อย่าง  ชุดแต่งงานคือของใหม่ ปิ่นปักผมเป็นของสีน้ำเงิน สร้อยของแม่คือของเก่าและผ้าคลุมหน้าเป็นของที่ยืมมาจากเบลล่า

 

          พวกเราไปก่อนนะคลีเมนไทน์”  ทุกคนพากันแห่ออกจากห้อง เหลือเธอกับพ่อที่เพิ่งเข้ามา พ่อจ้องเธอด้วยสายตาหลากหลายอารมณ์

 

          พ่ออยากให้แม่เห็นลูกจัง”  โจอาห์อมยิ้ม

 

          เห็นสิคะ”  เธอเขย่งขาหอมแก้มพ่อ  เพราะแม่อยู่กับพวกเราเสมอ......อยู่ตรงนี้”  พลางจิ้มนิ้วไปที่กลางอกของเขา

 

          “ลูกพร้อมยัง”  โจอาห์ถาม

 

          “พร้อมค่ะ  เธอจับแขนพ่อ ให้เขาพาเธอไปด้านเพื่อเข้าร่วมพิธีดั่งที่สมควรเป็น

 

          เสียงดนตรีคุ้นหูคลอเคล้าแว่วมา มันเป็นเพลงที่เอ็ดเวิร์ดเล่นประจำ วันนี้เขารับหน้าที่เล่นเปียโน  ด้านหน้าของคลีเมนไทน์คือเรเนสเม่ที่กำลังโปรยกลีบกุหลาบสีแดงที่ตัดกับพื้นหิมะ  แขกในงานส่งเสียงกระซิบอย่างยินดี พวกเขาหลายคนในนี้คือเหล่าพยานที่เคยร่วมรบกัน  มีมาร์คัสที่ไม่แสดงสีหน้าเบื่อโลกกับอาโรอยู่ด้วย  เธอหวังว่าแขกๆในงานคงสงบกลั้นอารมณ์ได้มากพอที่จะไม่ทำพิธีวิวาห์เธอล่มเพราะอยากเด็ดหัวสองผู้เฒ่าใจจะขาด

 

          คลีเมนไทน์สอดส่องสายตาต่อการจัดงานได้ยอดเยี่ยมของอลิซ มองเก้าอี้ที่หุ้มด้วยริบบิ้น ทุกสายตาจับจ้องทุกจังหวะการก้าวเดินของเธอ กระทั่งพบปู่ที่สุดปลายทาง ณ ซุ้มดอกไม้ที่เบื้องหลังคือผืนทะเลอันสงบนิ่ง  เธอเกือบไม่รู้สึกถึงการมีอยู่ของอาโฮเม่  อา—โชคดีจังที่อาโฮเม่ทำหน้าที่เป็นเพื่อนเจ้าบ่าวแทนอาโร  ดีแล้วที่ให้เฒ่าหัวดำนั่งอยู่เฉยๆติดกับเก้าอี้

 

          และแล้วในที่สุดเธอก็มาถึงไกอัส มีสายตาอบอุ่นของพ่อคอยส่งเธออยู่  ไกอัสยื่นมือออกมา และด้วยกิริยาที่เป็นสัญลักษณ์เก่าแก่นับแต่โบราณ  โจอาห์จับมือของคลีเมนไทน์วางลงในมือของลูกเขย  บาทหลวงพูดขึ้น คำสาบานของพวกเราเป็นถ้อยคำอันเรียบง่ายและเป็นไปตามแบบประเพณีนิยมที่ถูกเปล่งออกมาแล้วนับล้านครั้ง ขณะที่ท่านสาธุคุณเอ่ยท่อนของท่าน

 

          อาโฮเม่ที่ทำหน้าที่เพื่อนเจ้าบ่าวก็ส่งกล่องแหวนให้ไกอัส  ไกอัสดูชะงักเล็กน้อยเพราะแหวนในกล่องกำมะหยี่ดูละม้ายคล้ายกับแหวนสีน้ำทะเลที่ถูกฉกชิงไป  ใช่แล้ว—คลีเมนไทน์หามันเจอในโพรงหญ้า และเธอก็เอามาทำเป็นแหวนแต่งงานสำหรับพวกเราสองคน เขาค่อยๆเลื่อนแหวนสีน้ำเงินสวมที่นิ้วนางข้างซ้ายเช่นเดียวกับที่เด็กสาวทำ

 

          คลีเมนไทน์ผสานสายตากับดวงตาเจิดจ้าและถ่ายทอดทุกความรู้สึกที่พวกเราเผชิญมากว่าจะมีทุกวันนี้ได้  และถึงเวลาแล้วที่เธอต้องกล่าวรับคำที่จะผูกพวกเราด้วยกัน

 

          รับค่ะ”  เสียงนั่นสั่นเครือจากความปิติ  เมื่อถึงคราวที่ไกอัสต้องพูด เขาก็กล่าวได้อย่างชัดถ้อยชัดคำ

 

          รับครับ

 

          สาธุคุณประกาศให้เราเป็นสามีภรรยา จากนั้นไกอัสก็เอื้อมมือมาประคองใบหน้าคลีเมนไทน์อย่างทะนุถนอม ราวกับว่าเป็นสิ่งบอบบางดุจกลีบดอกไม้สีแดงพลิ้วไหวที่โปรยตัวอยู่เหนือศีรษะของพวกเรา

 

          เขาจูบอย่างอ่อนโยนและรักใคร่ ลืมเลือนผู้คน ลืมสถานที่ ลืมเวลาและเหตุผล จดจำเพียงแต่ว่าเราต้องผ่านอะไรมาบ้างถึงจะรักกันได้  เมื่อไกอัสเริ่มจุมพิตแล้วก็ต้องหยุดลง เกาะกอดแม่ลูกกวางแนบแน่นเมินเสียงหัวเราะคิกคักและเสียงกระแอมไอในหมู่ผู้ชม  เสียงปรบมือดังก้องขึ้นร่วมแสดงความยินดี ขณะเดินฝ่าทุกคน ไกอัสรวบเจ้าสาวขึ้นอุ้มและแนบอิงใบหน้า กรอกกระซิบคำสั้นๆที่เขามีโอกาสพูดให้เธอฟังเสียที

 

          ข้ารักเจ้าแม่ลูกกวาง

 

________________

 

          เวลาล่วงเลยผ่านไปได้สี่ปี่  ป่าฟอร์คยังชุ่มฉ่ำด้วยหยาดฝน เธอกับไกอัสต้องผ่านมรสุมที่เรียกว่าการเลี้ยงลูก ลูกสาวของพวเรามีอายุได้สี่ขวบ เป็นวัยกำลังน่ารักและซุกซน  คลีเมนไทน์อมยิ้ม สูดลมทะเลเข้าเต็มปอด เฝ้ามองลูกสาวตัวน้อยวิ่งเล่นกับคนเป็นพ่อ ฝูงหมาป่าและเรเนสเม่ที่เกือบเป็นสาวเต็มตัวอย่างสนุกสนาน

 

          เธอคือส่วนผสมอันลงตัวระหว่างพวกเรา มีดวงตาสีน้ำทะเลถอดมาจากคลีเมนไทน์ มีผมสีบลอนด์อ่อนเหมือนไกอัส เด็กน้อยตัวจ้อยที่รูปลักษณ์ราวกับตุ๊กตาที่ใครๆต่างต้องหลงรักด้วยเสน่ห์เกินห้ามใจ

 

          วันนี้ก็มาเหรอคะ?”  คลีเมนไทน์เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ เบนสายตาหาผู้มาเยือนด้านหลัง

 

          ข้าจะมาหาหลานบ้างไม่ได้เลยหรือ?”   คนถูกแซวทำตาขุ่นเคืองใส่  คลีเมนไทน์ถึงกับหัวเราะเยาะเย้ยให้กับอาโร  มันดูตลกดีไหมล่ะ?  ที่อาโรแปรพักและมอบหัวใจแข็งๆให้ลูกสาวเธอทั้งดวงเพียงแค่สบตาเด็กทารกในห้องคลอด

 

          ตอนนี้เจ้าตัวกลายเป็นผู้เฒ่าเห่อหลานเสียยิ่งกว่าพ่อเธออีก

 

          “มาหาลุงเร็วโมอาเช่”  อาโรอ้าแขนรอ

 

          อาโร อาโร”  เสียงและร่างเล็กๆกระโดดกอดขาอาโร

 

          ไกอัสวิ่งจากหาดมาหาเธอ อิงแอบแนบแน่นด้วยกันมองภาพเบื้องหน้า ลูกคือสัญลักษณ์ของพวกเรา  เธอคลอดและเติบโตดั่งเด็กทั่วไปและจะหยุดลง มีอายุขัยยืนยาวเหมือนเราๆ  โมอาเช่คือชื่อที่พวกเราได้เลือกสรรมาอย่างดี ชื่อที่สื่อถึงทุกสิ่ง

 

          โมอาเช่นั่นหมายถึงท้องทะเลอันเป็นนิรันดร์

 

         เครื่องหมายความรักของพวกเราจากนี้และตลอดไป 


END.


︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱

TALK

       ขอบคุณที่ติดตามกันมาจนถึงตอนจบนะคะ จบแบบสุขนิยม ส่วนในตอนที่แล้วก็ตาม # บนหัวนั่นแหละค่ะ แกล้งรีดนิดหน่อยหวังว่าจะไม่โกรธไรต์นะคะ  เฮ้อ.....ได้เวลาอัพน้องเชอร์ต่อแล้ว
       และขอแจ้งตรงนี้นะคะว่าไรต์จะแต่งภาคต่อของน้องโมอาเช่ เป็นฟิคแฮร์รี่พอตเตอร์ค่ะ เนื้อเรื่องนี้จะแสดงส่วนเสริมของโฮเม่และน้องติดตามได้เลยค่ะ เป็นแนววายผสมนอร์มอล แล้วอยากขอร้องรีดให้ช่วยโหวตบ้านน้องโมด้านล่างหน่อยค่ะ ว่าอยากให้น้องอยู่บ้านไหน(รบกวนด้วยนะคะ)
       ชื่อเรื่องก็  【HARRY POTTER】DON'T CALL ME DOLL ตอนนี้เปิดแล้วนะคะ (สามารถคลิกที่ชื่อเรื่องได้เลยค่ะ)
       ปล.ตอนนี้ปิดโหวตแล้วนะคะ ได้บ้านน้องโมแล้วค่ะ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 247 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

364 ความคิดเห็น

  1. #363 ขี้เซา (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2563 / 14:45
    โมอาเช่ แปลว่า ท้องทะเลอันเป็นนิรันดร์ แล้วโมอาน่าแปลว่าอะไร?
    โทษทีนอกเรื่อง(• ▽ •;)
    #363
    0
  2. #346 N.M.Z (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 13:52
    เพิ่งเข้ามาอ่านเลยค่ะ ชอบมาก ชอบการบรรยายมันทำให้เห็นภาพผ่านหัวได้ลื่นไหล ชอบคู่พระนางด้วย กว่าจะผ่านอะไรมาด้วยกันมันต้องสาหัสเอาการ เป็นกำลังใจในการแต่งเรื่องๆ ต่อไปของไรท์นะคะ :-)
    #346
    0
  3. #343 AVARON (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 08:44

    นึกถึงวันแต่งงานของน้าเราเลยอ่ะจัดเมื่อเดือนที่แล้วเองแถมจัดที่ริมชายหาดเหมือนกันด้วย แต่เสียดายวันนั้นไม่ได้ไปเพราะติดสอบ //ชอบมากเลย!! ขอบคุณที่แต่งจนจบนะไรท์!!
    #343
    0
  4. #342 Summerine (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 เมษายน 2563 / 23:48

    ขอบคุณนะคะที่แต่งมาจนจบ ยิ้มเยอะๆนะคะ เราจะอ่านผลงานของคุณต่อไป
    #342
    0
  5. #323 เทียรส์ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 11:59

    ชอบมากๆเลย เรียกได้ว่ารักเลยแหละ ขอบคุณไรท์ที่แต่งนิยายดีๆขนาดนี้ให้พวกเราได้อ่านนะคะ...ตอนสุดท้ายนี้คืออ เอ็นดูอาโรมากกก รักในความเป็นไกอัสกับคริมมี่มากกก ...สู้ๆนะคะไรท์แต่งนิยายดีๆแบบนี้ให้พวกเราอ่านอีกนะคะะะ
    #323
    0
  6. #321 polytome (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 12:55
    ขอบคุณนะคะที่เเต่งนิยายดีๆอย่างงี้ให้อ่าน สนุกมาเลยค่ะ
    #321
    0
  7. #319 _victory_88 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 07:33
    อืมมมมมมม. อาโรหลงน้องแหละ555
    #319
    0
  8. #318 Ccnkz (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 07:09
    ขอตอนพิเศษได้มั้ยอ่าา ไม่อยากให้จบเลยค่ะ ฮืออ
    #318
    0
  9. #317 Yo_yoyo (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 06:43
    เอ็นดูอาโรมาก 555
    #317
    0
  10. #316 SarangHAE yo (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 04:25
    สนุกมากค่า อยากให้มีอีกคนจัง
    #316
    0
  11. #315 namtan_pp (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 03:08
    ไม่อยากให้จบเลย
    #315
    0
  12. #314 LOVETOMHID (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 02:00
    จบแล้วแอบใจหายเหมือนกันนะคะ ถึงจะแค่ 18 ตอน น้อยนะถ้าเปรียบกับเรื่องอื่นๆ แต่การที่ตามอ่านตั้งแต่แรก เหมือนนักอ่านคอยเฝ้ามองทั้งคู่ตั้งแต่ต้น

    ผ่านร้อนหนาวและอุปสรรคหลายอย่างที่แบบสงสารทั้งคู่ จนสองคนมาลงเอยกัน แต่งงาน มีลูก มีความสุข ยิ่งอ่านในเว็บมีเสียงเปียโนเพลง a thousand years ยิ่งทำให้เราอิน ขอบคุณค่ะไรต์
    #314
    0
  13. #313 elpanpon (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 01:26
    น้ำตาจะไหลอะ ฟีลแบบเห็นมาตั้งแต่เขายังไม่รักกันผ่านอุปสรรคด้วยกันจนแต่งงานมีลูกมีครอบครัว น้ำตาจะไหลเลย อบอุ่นมาก ชอบมาก เราอาจไม่ได้อ่านตั้งแต่ไรท์เปิดเรื่องตั้งแต่ใหม่ๆ แต่ดีใจมากที่เรื่องนี่เด้งขึ้นมาในหน้าแนะนำ ขอบคุณไรท์ที่แต่งนิยายดีๆออกมานะคะ เราชอบมากจริงๆจนอยากมีเล่มเลย
    #313
    0
  14. #312 ลูกอมรสโอเล่ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 00:58

    ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆนะคะ ส่วนน้องลังเลสองบ้าน สลิธีรินกับเรเวนคลอ สลิธีรินคงเหมาะเพราะสัมผัสได้ว่าน้องแสบ เรเวนคลอก็ดี เข้ากับตาน้องและคิดว่าน้องน่าจะฉลาด(ดูจากอมนุษย์ที่อยู่รอบๆตัวน้องนะคะ)

    #312
    0
  15. #311 bombom88 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 00:44
    สลิธีลินแน่นอน ความเจ้าเล่ห์บวกความน่ารักที่ถูกถ่ายทอดโดยตาเฒ่าผู้ยิ่งใหญ่ของโวลเทอร่า น้องต้อฝแสบแน่นอน!
    #311
    0
  16. #310 Natacha_i-sen (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 00:42
    เรเวนคลอไม่ก็บ้านเขียวอ่ะ
    #310
    0
  17. #309 ซานต้าครอสไร้หนวด (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 00:42

    สวยงามตามท้องเรื่อง อาโรกลายเป็นตาเฒ่าเห่อหลาน ขอบคุณค่ะไรท์
    #309
    0
  18. #308 Melinna_Lena (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 00:41
    แม่ตุ๊กตาน้อยของเราต้องอยู่บ้านเรเวนคลอค่ะ บ้านที่รวมพลคนหน้าตาดี5555
    #308
    0
  19. #307 ใบเฟิร์น กี่พรุ่งนี้ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 00:40

    จบแบบสมบูรณ์แล้ว
    #307
    0
  20. #306 peelove2313 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 00:39
    ว่าแล้วนิมิต แต่ใจหายเหมือนกันนะ--
    #306
    0
  21. #305 Balthazar110 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 00:37

    ค่อยโล่งหน่อย
    #305
    0