「Fanfiction Vampire Twilight 」 La Luna Azul [ END ]

ตอนที่ 14 : Chapter 12 | Console when it's hurts

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,628
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 266 ครั้ง
    8 ม.ค. 63


Chapter 12 | Console when it's hurts
ปลอบใจเมื่อเจ็บปวด



            มันแหลกเหลวกว่าเก่าด้วยเงื้อมมือของคุณ.....

  

            สายลมหวนพัดกระแสไป ฟากฟ้าแจ้มใสที่หาได้ยากยิ่งในฟอร์ค  เวลาผ่านไปเร็วพอๆกับการแต่งงานของเบลล่าและเอ็ดเวิร์ด  หนึ่งอาทิตย์หลังจากผ่านสงครามกับพวกเกิดใหม่  อลิซง่วนอยู่กับการจัดงานแต่งงาน  ไม่ว่าจะชุดแต่งงาน สถานที่ เค้ก การ์ดเชิญและอื่นๆอีกมากมาย แวมไพร์สาวตนนี้หาได้เหนื่อยไม่  คลีเมนไทน์ถูกอลิซแนบไว้กับตัวตลอดเวลา  เทียวไปเทียวมา ยุ่งวุ่นวายไม่ต่างกับแวมไพร์สาว  เธอเข้าใจ—ว่าอลิซเป็นห่วงความรู้สึกของเธอที่มีผลต่อปู่

 

            ทุกคนใคร่สงสัยว่าอะไรที่ทำให้ไกอัสเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ  คาร์ไลล์เสนอว่าบางทีไกอัสอาจถูกควบคุมโดยเชลซี  คลีเมนไทน์ก็คิดว่ามันมีสาเหตุ  ว่าตามตรง—เธอในตอนนี้ก็รู้สึกแย่อย่างที่ทุกคนเป็นห่วง  แย่กว่าที่ทุกคนเห็นภายนอก แต่เธอไม่ใช่ประเภทที่ต้องนั่งฟูมฟายหรือไม่เป็นอันทำอะไรเมื่อไม่มีเขา  เธอไม่จำเป็นต้องทำให้ตัวเองแย่เพื่อให้คนอื่นมาปลอบใจหรือเป็นห่วง

 

            แน่ใจว่าเธอจะไปคนเดียว   อลิซถาม พลางส่งซองจดหมายสีงาช้างให้เด็กสาว

 

            คลีเมนไทน์พยักหน้าอย่างมุ่งมั่น   พวกนั้นทำอะไรฉันไม่ได้   เธอรับซองจดหมายเก็บเข้ากระเป๋า  ด้านในเป็นการ์ดเชิญแต่งงาน แนบจดหมายส่งถึงพวกโวลตูรี่ เกี่ยวกับการเคลื่อนไหวและให้ความมั่นใจเรื่องของเบลล่า  สวอน   คลีเมนไทน์จะไปส่งจดหมายที่โวลเตอร์ร่าด้วยตนเอง

 

            ฉันแค่กังวล เพราะฉันไม่เห็นนิมิต   อลิซนิ่วหน้า  เธอไม่สบายใจที่จะให้คลีเมนไทน์ไปคนเดียว เพราะไม่มีอะไรรับประกันว่าเด็กสาวจะกลับมาแบบครบสามสิบสอง

 

            อย่าห่วงเลย ยังไงฉันก็ต้องไปอยู่แล้ว ต้องไปแนะนำตัวกับพวกเขา   คลีเมนไทน์ตอบ  การตัดสินใจในครั้งนี้มันไม่ได้มีเพียงแค่จุดประสงค์เดียว  หากปู่โดนควบคุมอย่างที่คาร์ไลล์คิดจริง  เธอจะไปตามทวงเขากลับมา ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม   และไม่ต้องส่งใครมากับฉันนะ ฉันไม่อยากให้ใครเป็นอันตราย

 

            อลิซถอนหายใจเฮือกใหญ่  โอเค......ถ้างั้นฉันก็ขอให้เธอโชคดี  และอวยพร กอดสั่งลาเด็กสาว 

 

            เป็นเวลาสิบชั่วโมงเศษกว่าจะมือถึงเมืองโวลเตอร์ร่า  คลีเมนไทน์ก้มมองนาฬิกาข้อมือ ตอนนี้อีกสิบห้านาทีจะเที่ยงคืน  เธอลดแขนลง แหงนหน้ามองเมืองที่ไร้ผู้คน  ถนนปูด้วยอิฐแดง เส้นทางช่างคุ้นเคย  เธอเดินลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยและหยุดลงที่หอนาฬิกาเก่า  หันข้างหาซอยเล็กๆที่ปกคลุมด้วยเงามืด  ซอยที่เธอเคยถูกปู่ลากลงท่อ  มันเหมือนจะน่าคิดถึงแต่ก็ไม่  จำได้ว่าตอนนั้นเธอโคตรเจ็บตัวเลย 

 

            จะยืนตรงนั้นอีกนานหรือไม่  

 

            เสียงคุ้นเคยทักทาย คลีเมนไทน์รีบเงยหน้าขึ้น   เจน อเล็กซ์  เบื้องหน้าปรากฏร่างของแวมไพร์ฝาแฝด คาดว่าทั้งสองถูกอาโรสั่งให้มารับตัว  เจนหมุนตัวและส่งสายตา บอกเป็นนัยให้เธอเดินตาม   คลีเมนไทน์ก้าวขาตามแผ่นหลังของทั้งสองอย่างไม่อิดออด  เดินลงบันไดหินและลิฟต์สู่ชั้นใต้ดิน  เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก เธอพบกับพนักงานสาวต้อนรับแสนสวยที่ทักทายเธอด้วยภาษาอิตาลี  คลีเมนไทน์ย่นคิ้ว ดูอย่างไรสาวที่นั่งตรงเคาท์เตอร์นั้นก็เป็นมนุษย์

 

            ฝีเท้ากระทบกับพื้นดังก้องทั่วอุโมงค์  สุดปลายทางเดินคือประตูเหล็กสลักลวดลายดูเก่าแก่  เจนใช้มือเล็กผลักบานประตูออก  เผยให้เห็นห้องหินทรงกลมและเพดานสูงที่เธอเคยมาเยือนครั้นเมื่อโดนจับตัว  กลิ่นสาบเลือดมนุษย์ลอยเตะจมูก คลีเมนไทน์กลอกตาไปด้านซ้ายก็พบกับกองมนุษย์ที่ไร้ลมหายใจ  สายโลหิตไหลนองตามพื้นไปยังท่อระบายน้ำ  ดูสยดสยองในสายตาและน่าสะอิดสะเอียน แต่เธอต้องอดทนไม่หวาดหวั่นกับภาพอันน่าเวทนานั้น  พวกเขาช่างตะกละตะกลามและพรากชีวิตมนุษย์อย่างไม่เห็นคุณค่าจริงๆ

 

            เมื่อคลีเมนไทน์หยุดเดินที่กลางโถงกว้าง  เด็กสาวเบนสายตาหาผู้อาวุโสทั้งสามที่นั่งประจำตรงบัลลังก์ มาร์คัสเฒ่าหน้าตายยังคงใบหน้าหน่ายโลกไม่แปรเปลี่ยน  ส่วนอาโรแย้มยิ้มอย่างปรีดาด้วยหน้ากากเป็นมิตร   สาวน้อยคลีเมนไทน์  เอ่ยเสียงนุ่มนวลเค้าใบหน้าพิลาส กวักนิ้วเรียวขาวซีดให้เธอเดินเข้าหา  เธอไปหาเขา ในใจเต้นไม่เป็นส่ำ  ทุกก้าวเดินมันอยู่ในสายตาของไกอัส 

 

            ไหนดูซิสาวน้อย  อาโรเอนศีรษะ ริมฝีปากยังคงเหยียดยิ้ม  เธอมีอะไรมาให้พวกเรา

 

            คลีเมนไทน์ส่งยื่นซองจดหมายให้เฒ่าหัวดำ  อาโรรับมันมาแล้วเปิดซองจดหมาย  แววตาสีแดงเลือดทอประกายความตื่นเต้นแค่เพียงชั่ววูบ  เขาเก็บซองจดหมายส่งให้องค์รักษ์  ฝากไปบอกพวกคัลเลนด้วย.....ว่าข้าจะเตรียมของขวัญแสดงความยินดีไปให้ทีหลัง  อาโรพูด เสียงเขาเบาดั่งลมหายใจ  เขายืนขึ้นจากบัลลังก์ ยื่นมือมาทางเธอ ซึ่งคลีเมนไทน์รู้ดีว่าเขาต้องการอะไร

 

            เธอเอื้อมมือตอบรับเขาอย่างไม่รีบร้อน  อาโรกุมมือและลูบไล้ไปตามผิว  ยังเหมือนเดิม  เขายังมองไม่เห็นอะไรจากตัวเด็กสาวเหมือนเดิม  อาโรก้มจุมพิตฝ่ามือเธอ  สีหน้าบ่งบอกว่าต้องการเธอจนตัวสั่น  มันน่าขยะแขยง—คลีเมนไทน์ชักมือกลับ เก็บมือไพล่หลังแล้วแอบเช็ดความเย็นเหยียบติดค้างออกจากหลังมือ  เธอรูดถอยหลังจากบัลลังก์  หูได้ยินสามอาวุโสสนทนา

 

            คลีเมนไทน์ เจ้าสนใจจะเข้าสู่อ้อมอกโวลตูรี่หรือไม่   อาโรชักชวน  คำกล่าวนั้นทำให้คลีเมนไทน์ฉีกยิ้ม  มันเป็นไปดั่งที่เธอคาด  อาโรนั้นพิสมัยแวมไพร์ทุกตนที่มีพลังวิเศษ  และเธอ—เป็นวัตถุดิบชั้นดีที่เสริฟ์ถึงจาน มีหรืออาโรจะปล่อยเธอกลับไปง่ายๆ

 

            เป็นข้อเสนอที่น่าสนใจ   คลีเมนไทน์เอ่ย  ฉันขอเก็บข้อเสนอนี้ไปคิดและจะกลับมาเยือนที่นี่ในอีกเดือนหรือน้อยกว่านั้  ตอนนี้ฉันต้องไปร่วมงานแต่งในฐานะเพื่อนเจ้าสาว   หากจะเอาปู่กลับมา คงมีแต่ต้องเข้าโวลตูรี่เท่านั้น

 

            อาโรหัวเราะชอบใจเมื่อได้ยินคำตอบ   ฮา ฮา ฮา ข้าพอใจอย่างสุดซึ้งคลีเมนไทน์   เฒ่าหัวดำเคลื่อนจากบังลังก์มากอดเด็กสาว  พรมจูบข้างขมับเพื่อมอบรางวัลแด่สมาชิกใหม่  ซึ่งการกระทำนี้ของอาโรแอบทำให้แวมไพร์สาวตนอื่นเช่นเจนไม่พอใจ   ถ้าเช่นนั้นเจ้ากลับไปได้และข้าจะรอวันที่เจ้ามาเยือนอีกครั้งสาวน้อยผู้น่ารักของข้า

 

            เดี๋ยว  ไกอัสพูดขัด แล้วเดินมาหาเด็กสาว   มีอีกเรื่องที่ต้องทดสอบ   เขาพูดด้วยเสียงกร้าว  เฒ่าหิมะดีดนิ้วเสียงดัง ก็ปรากฏองค์รักษ์สองตนกำลังลากสาวสวยที่เป็นพนักงานต้อนรับตรงลิฟต์เข้ามาด้านใน  เขาสังเกตเด็กสาวตั้งแต่ต้น  เธอไม่เหมือนพวกเราสักกระเบียด กลิ่นอายก็แตกต่างออกไป ซ้ำยังไร้ซึ่งความกระหายต่อโลหิต

 

            จัดการหล่อนซะ  เขาสั่ง

 

            คลีเมนไทน์เบนสายตาหาสาวสวยที่กำลังกรีดร้อง  เขาจะให้เธอกินเลือดมนุษย์เนี่ยนะ  ตั้งแต่เธอตื่นมาเป็นครึ่งอมตะ เธอไม่เคยต้องดื่มเลือดมนุษย์หรือสัตว์ แม้จะสามารถกินได้แต่มันไม่จำเป็น เธอดำรงชีพด้วยอาหารมนุษย์และน้ำทะเล  ขอปฏิเสธ   คลีเมนไทน์เบี่ยงหน้าหลบ

 

            ไกอัสขบฟัน สะบัดหน้าหาอาโร  แบบนี้ยังจะเอาเข้าโวลตูรี่อีกเหรออาโร ข้าขอคัดค้าน  นังหนูนี่มันตัวประหลาด ไม่มีค่าควรแกที่นี่

 

            ตัวประหลาด ไม่มีค่า?  คำเหล่านี้ทำคลีเมนไทน์สะท้าน แต่เธอจำต้องกล้ำกลืนฝืนทนไม่รู้สึกอะไร  ฉันไม่จำเป็นต้องเพิ่งโลหิต ถึงแม้จะดื่มมันได้ก็ตาม

 

            งั้นแสดงให้ดูสิ   เขากดเสียงต่ำ  กระชากสาวสวยมาตรงหน้าเธอ  ออกแรงจิกเนื้อหล่อนจนเลือดไหล เพื่อยั่วให้เธอกระหาย  แต่มันใช้ไม่ได้ผล  และเมื่อมันไม่ได้ดั่งที่ไกอัสหวัง  เขาบรรจงขย้ำต้นคอสาวพนักงานต้อนรับ  เสียงหวีดร้องลั่นบาดหู  ผสมกับเสียงหัวเราะจากแวมไพร์ตนอื่นๆปนเปกันไป  เลือดที่พุ่งจากคอหญิงสาวกระเซ็นมาเลอะข้างแก้มคลีเมนไทน์  

 

            ไกอัสจัดแจงเหวี่ยงร่างไร้วิญญาณนั่นทิ้ง  สืบเท้าหาเธอทั้งที่ยังมีเลือดค้างเต็มปาก  คลีเมนไทน์เบิกตา พลันหน้าซีด มองร่างของสาวผู้โชคร้ายตาเหลือกโปนจ้องมาทางเธอแล้วผวา  เด็กสาวก้มหน้าต่ำลง เหมือนตัวหดเล็ก  เขา—เขาป่าเถื่อน โหดร้าย อำมหิตจนไม่รู้จะสรรหาคำอะไรมาเทียบ  นี่คือปู่ที่เธอไม่รู้จัก  หรือนี่อาจเป็นตัวตนจริงๆของเขา  แล้วก่อนหน้าล่ะ? มันคืออะไร เป็นภาพลวงตาที่ถูกปรุงแต่งอย่างงั้นเหรอ

 

            บ้าเอ๊ย! สับสนไปหมดแล้วคลีเมนไทน์

 

            ขออภัยค่ะทุกท่าน   ประตูเหล็กเปิดออกเสียงดัง สถานการณ์ระอุถูกขัด  ทุกสายตาหันไปจ้องยังผู้มาเยือนใหม่  หญิงสาวร่างอรชน เจ้าของเรือนผมสีทอง กรีดกรายมาหาไกอัส คลีเมนไทน์มองเจ้าหล่อนทุกก้าวเดิน  เธอเห็นหญิงสาวส่งสายตาและแสยะยิ้มให้  เหมือนเดินเหม็นขี้หน้า—เธอรู้สึกแบบนั้น  โดนเขม่นเห็นๆ 

 

            เจ้าหล่อนไม่ลีลาให้ผู้ใดเอื้อนเอ่ย รวบคอไกอัสเข้ามาจูบอย่างดูดดื่ม คลอเคลียฝีปากถ่ายทอด เชยชิมหยาดโลหิตติดค้างอย่างเอร็ดอริ่ย คลีเมนไทน์ถลึงตา  มองทั้งสองพรอดรักต่อหน้าแล้วชวนเหียน   อาเธโนโดรา ภรรยาแสนรัก เจ้ามีอันใดกัน  ไกอัสกล่าว  นั่นทำให้เด็กสาวหูผึ่ง 

 

            ว่าไงนะ?  ภรรยา  เขามีภรรยาอยู่แล้ว   คลีเมนไทน์กัดฟันกรามจนเลือดไหลย้อยข้างมุมปาก กล้ำกลืนฝืนทนต่อกระกระทำใกล้ตัว  เธอหายใจถี่ระรัว  ขอตัวกลับก่อนนะอาโร  เธอหันไปกล่าวลากับอาโร  หยาดน้ำใสปริ่มนองคาเบ้าตา สุดท้ายก็ทนไม่ไหว วิ่งหนีออกจากโถงมาทั้งแบบนั้น

 

            เดี๋ยวก่อนเจ้า!!”   ไกอัสเอ่ยรั้ง  เนื่องจากเขายังไม่เสร็จธุระกับเด็กสาว

 

            เสียงทัดทานอื่นใดก็ไม่สามารถแทรกมายังโสทประสาทเธอได้ในตอนนี้   เธอวิ่งแบบไร้ทิศทางมายังสุดปลายอุโมงค์  ลมไอเย็นวูบหนึ่งพุ่งผ่านตัว พร้อมมือเรียวยาวไพล่คล้องระหว่างคอเธอ  คลีเมนไทน์เอี้ยวศีรษะ เห็นอาเธโนโดราฉีกยิ้ม นัยน์ตาคมวาวระยับ  หล่อนแนบริมฝีปากอิ่มแนบข้างหูและกระซิบ  เขาเป็นของฉันเด็กน้อย เธอไม่มีวันพรากเขาไปได้ ไม่ต้องดิ้นรน....อย่างไรเขาก็ไม่มีวันกลับไปเป็นของเธอ   พูดจบร่างของอาเธโดโนราหายวับชั่วกระพริบตา

 

            นังเวร!”   คลีเมนไทน์สะบดคำหยาบคาย  เสียงกระซิบของอาเธโนโดราหลอนประสาทซ้ำๆ   สมน้ำหน้ากันเข้าไป ตอกย้ำเธอเข้าไปสิ  ยิ่งหวนนึกถึงฉากจูบก่อนหน้ายิ่งปวดร้าว มีอะไรอีกไหม—มาทีเดียวเลย  เอาให้ก้อนเนื้อกลางอกนี้มันแหลก แหลกจนไม่สามารถกลับมาต่อเป็นชิ้นเป็นอันได้อีก

 

_________________________

 

            หนึ่งวันผ่านไปไวราวโกหก  สายฝนเทกระหน่ำมายังฟอร์ค  มือหนาเขวี้ยงจดหมายโดยไม่ไยดี   เจคอบ แบล็ก ตอนนี้เขาไม่อาจข่มอารมณ์เดือดพล่านต่อจดหมายที่ไอปลิงดูดเลือดส่งมาได้อีกแล้ว  เขาวิ่งเต็มฝีเท้าก่อนจะถึงราวป่า  เศษผ้าขาดวิ่นเป็นผุยผง บัดนี้ การแปลงร่างง่ายดายเหลือเกิน  ร่างกายรู้ว่าควรวิ่งไปที่ใด ขาสี่ข้างเหาะละลิ่วโฉบต้นไม้จนเป็นปืดสีดำจากร่างกายอันร้อนรุ่มของเขา

 

            เขาไม่ต้องการให้ใครหน้าไหนตามเขามาทั้งนั้น  อยากหนีจากความเจ็บปวดและทุกความคิด   ไกล ไกลออกไป ออกไปอีก ห่างเธอมากเท่าไหร่ยิ่งดี เบลล่า สวอน  ห่างแม้กระทั่งคำประกาศิตสุดท้ายจากแซมก็มิอาจเอื้อมถึง  เจคอบสูดลมหายใจ มองไปยังข้างหน้า เขาได้ยินเสียงเอียดออกจากใบไม้ใต้อุ้งเท้า  ได้ยินเสียงปีกของนกเค้าแมวกระพือ ได้ยินเสียงทะเล  คลื่นครวญครางออดอ้อนผืนทราย ไม่มีอะไรสอดแทรก  รับรู้เพียงความเร็ว พละกำลังในมัดกล้ามเนื้อ ขับส่งร่างกายตนเองทะยานไปด้านหน้า  ไมล์แล้วไมล์เล่าเป็นนิจนิรันดร์

 

            หากความเงียบสงัดในหัวเขายาวนานเช่นนี้  เขาจะไม่กลับไปอีกแล้ว ไม่หวนคืนสู่กายมนุษย์  เขาไม่ใช่คนแรกที่เลือกรูปกายหมาป่า  เขาเลือกมัน......และจะทิ้งตัวตนไอ้โง่ที่มีชื่อว่าเจคอบ แบล็กไว้เบื้องหลัง

 

_________________________

 

            ถัดไป ช่วงเวลาใกล้เคียง คลีเมนไทน์นอนเอกขเนก ไพล่ตัวกับเตียงนอน  ใครเห็นสภาพเธอตอนนี้ก็ต้องบอกว่าเป็นซากซอมบี้เน่าแน่ๆ  เธอเพิ่งกลับมาจากโวลเตอร์รา  สมองเหนื่อยล้าแม้แต่จะสั่งให้ร่างกายขยับ  เด็กสาวเหม่อจ้องเพดานห้อง  เธออยากจะหลับเพื่อลืมทุกอย่างก่อนหน้า  น่าเสียดาย—น่าเสียดายที่มันหลับไม่ได้   บัดนี้ไม่มีใครอยู่บ้านเลย เนื่องจากพวกเขาวุ่นอยู่กับการหาของมาจัดตกแต่งสถานที่แต่งงานของคู่รักต่างเผ่า 

 

            หนูคลีเมนไทน์!!”   เสียงเคาะประตูปึงปัง ทำให้เธอดีดจากที่นอน  นั่นเสียงของลุงบิลลี่  จำได้ว่าเขาไม่เคยมาเสวนากับเธอเลยนับตั้งแต่กลายเป็นครึ่งอมตะ   แต่ฟังแล้วดูเหมือนเขากำลังเดือดร้อน  เธอไม่ใช่เด็กใจร้ายด้วยสิ  งั้นจะลงไปดูหน่อยแล้วกัน   คลีเมนไทน์รีบกระโดดออกจากหน้าต่างไปหาชายชรา  บิลลี่มาทั้งเก้าอี้วิลแชร์ด้วยสภาพตัวเปียกชุ่มน้ำฝน

 

            ลุงบิลลี่มีธุระอะไรกับหนูเหรอคะ   เธอถาม แต่ก็ผลักไสให้ชายชราเข้าไปในบ้านก่อนที่จะเป็นไข้  ทว่า—บิลลี่ปฏิเสธ  เขาจับแขนเธอแน่น แล้วเอ่ยอย่างอ้อนวอน

 

            ช่วยไปหาเจคอบที

 

            เธอเลิกคิ้ว   มีเรื่องอะไรคะ?”

 

            เจคอบ สติแตกหนีออกจากบ้าน ไม่มีใครตามหาเขาพบ  

 

            ทำไมถึงเป็นหนู  ไม่ใช่เขาเกลียดขี้หน้าหนูรึไง   จำได้ว่าตั้งแต่ทะเลาะกับเจคอบตอนนั้น ก็ไม่สามารถเข้าหน้ากันติดอีกเลย  แล้วแบบนี้จะให้เธอออกไปตามหาเขาเนี่ยนะ 

 

            ตลกล่ะ

 

            ผิดแล้ว   บิลลี่พูด  เขาไม่เคยเกลียดหนูเลย เขาโทษตัวเองตลอดที่ทำตัวแย่ๆใส่  ขอร้องล่ะหนูคลีเมนไทน์  หนูเป็นคนเดียวที่ตามเจคอบกลับมาได้

 

            พอโดนผู้อาวุโสขอร้องอย่างอ้อนวอนขนาดนี้ มีเหรอเธอจะไม่ใจอ่อน  คลีเมนไทน์พ่นลมอย่างหน่ายใจ แอบมีหัวเสียเล็กๆแต่จำต้องรักษาอาการ  ลุงกลับไปรอฟังข่าวที่บ้านได้เลยค่ะ  สิ้นคำ คลีเมนไทน์ก็เคลื่อนตัวหายไปไม่มีแม้แต่เงา   คิดว่าลุงบิลลี่ฉลาดมากที่มาขอความช่วยเหลือถูกคน  การตามหาเจคอบมันไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเธอเลย   ตราบใดที่สายฝนเทกระหน่ำล้อมรอบด้วยอาณาจักรสายน้ำ การแกะลอยจากหยาดน้ำเป็นวิธีหนึ่งที่สายเลือดเผ่าเงือกในตัวถนัดนัก  เธอวิ่งผ่านเถาวัลย์ด้วยเท้าเปลือยเปล่า

 

            หยดน้ำกระทบใบไม้เป็นทอด  กลิ่นละอองฝนพุ่งผ่านจมูกทำให้สดชื่น  เธอก้าวกระโดดผ่านหน้าผาแยก  ปีนป่ายหินสูงที่ใต้ร่างเป็นลำธารไหลเชี่ยว เสียงหอนเบาหวิวลอยตามกระแสลมจากทางทิศตะวันตก  มาถูกทางแล้ว  ลูม่านตาขยายากว้าง คลีเมนไทน์เห็นสิ่งมีชีวิตขนสีช็อคโกแลตวิ่งอยู่ไกลๆ  นั่นคือเจคอบ  เขาวิ่งอย่างรวดเร็ว แต่มีหรือเธอจะตามไม่ทัน  เธอกระโดดไปยังสนอีกต้น สู่อีกต้นและอีกต้น พอใกล้ถึงตัวก็กระโจนหาหมาป่าร่างยักษ์ทันที

 

            บทสรุปจากการวิ่งมาค่อนประเทศคือเธอและเจคอบนั่งหลบสายฝนอยู่ในถ้ำ  คิดว่าออกมาไกลจากฟอร์คพอตัว  เอาดีๆ นี่เธอตามเขายันข้ามรัฐ    ภายในถ้ำไม่มีบทสนทนาใดใดจากทั้งเธอและเขา  เธอนั่งกอดตัวเอง เสียงกองไฟแตกสะเก็ดยังดังกว่าเสียงหัวใจเต้น  มันน่าอึดอัดที่ไม่มีใครพูดอะไร  ถ้าเขาจะเล่นสงครามเงียบเธอก็จะเล่นด้วย

 

            ขอโทษ   เจคอบกล่าวสั้นๆ

 

            เหอะ.....ตอนนั้นนายทำฉันร้องไห้ พูดแค่นี้ คิดว่าฉันจะให้อภัยหรือไง   เธอแค่นเสียงในรำคอ ทีตอนนั้นไม่เห็นหัว ผลักไส เข้าข้างแม่ยอดรักท่าเดียว  ทำมาเป็นขยะแขยงที่เธอจะกลายเป็นอมตะ  แต่ทีเบลล่ากลับมานั่งเป็นหมาจ๋อยตกน้ำแบบนี้   น้ำตาเช็ดเข่ายังล่ะเจคอบ แบล็ก   เธอพูดเหน็บเขา

 

            เจคอบทำหน้านิ่ง แววตาสลดคละเสียใจ  ต่อยฉันสิ   เอาให้กรามหักเลย  เอาให้ตายจนกว่าเธอจะพอใจแล้วยอมยกโทษให้

 

            คลีเมนไทน์กลอกตาอย่างหัวเสีย   นายมัน.....เอ้อ! เอาเถอะฉันขี้เกียจจะด่านายแล้ว   อยากจะพ่นคำว่าหน้าโง่ โง่ โง่ โง่ ใส่หูเขาสักพันครั้ง  รู้รึเปล่าว่าแค่ประชดไปงั้น  แต่พอเถอะตอนนี้เธอเหนื่อย   เด็กสาวเปลี่ยนมานั่งข้างเจคอบแทน  เหลือเชื่อที่สามารถขุดร่างเกือบไร้วิญญาณของตัวเองออกมาตามหาเขาไกลถึงนี่ได้  เธอเอนศีรษะเหนื่อยล้าซบไหล่เขา  ผิวเจคอบร้อนผ่าว แต่มันก็ไม่ร้อนพอที่จะลาลายน้ำแข็งภายในจิตใจ

 

            สองหน่อหน้าโง่ใจพัง   เธอเอ่ย มันควรขำ แต่รู้ว่าเจคอบคงไม่ขำกับเธอด้วย

 

            ไม่ไหวก็ปล่อยออกมา   เจคอบพูด  ถึงเขาจะไม่รับรู้เรื่องราวระหว่างเธอกับปลิงดูดเลือดเผือกนั่น  แต่แค่เห็นสภาพเธอเขาก็รู้แล้วว่าแย่ไม่ต่างจากเขาหรืออาจจะแย่กว่า   ตอนนี้ไหล่เขาเปียกปอน เสียงสะอื้นดังกว่าสายฝนด้านนอก  น้ำตาเธอยังอุ่น  สีตาเธอเหมือนเดิม  ร่างเล็กนี้หัวใจยังเต้น  สำหรับเขาคลีเมนไทน์มีกลิ่นหอมที่แตกต่างจากตัวดูดเลือดตัวอื่นที่มีกลิ่นหอมเลี่ยนชวนอ้วก  แต่เธอก็เปลี่ยน—เธอเปลี่ยนไปมาก นับจากตอนที่เขาพบเธอครั้งแรกตรงลำธาร  น้องสาวตัวน้อยแสนแก่นแก้วคนนั้นหายไปแล้ว  ความสดใสไม่มีเคลือบบนดวงตา เหลือเพียงแต่เด็กสาวที่เศร้าหมองเจ็บปวด

 

            ตอนที่เขาเศร้านั้น ยังสามารถจำแลงกายเป็นหมาป่าเพื่อทุเลา  แต่ร่างเล็กๆนี้กลับไม่สามารถทำได้  ทำแค่เพียงอดทนเก็บความรู้สึก  เธอทำได้ดี ดีกว่าเขาล้านเท่าโดยที่คนอื่นคงไม่สังเกตเห็น เธอจำต้องทนเพราะไม่อยากให้ใครมาเศร้าหรือห่วงเธอ ซึ่งมันต่างกับเขาที่ไม่แคร์คนรอบตัวที่ห่วงเขาเลย ไม่สนด้วยว่าพวกเขาจะรู้สึกอย่างไร  หึ—แม้แต่พ่อ เขาก็ไม่แคร์ ดูเลวนัก

 

            เจคอบยกมือขึ้นลูบหัวคลีเมนไทน์  เธอยังร้องไห้ไม่หยุด ถึงขั้นฟูมฟาย  แต่เขาจะไม่ว่าอะไรเธอ  เขาเอียงศีรษะซบเด็กสาว  หลับตาลง ปล่อยให้หยาดน้ำตาหยึ่งหยดไหลย้อยข้างแก้ม  ไม่มีคำใดเอื้อนเอ่ยจากคนสองคน  พวกเราจะปล่อยให้ตัวเองปลดปล่อยจนกว่าหัวใจนี้จะฟื้นตัวลุกยืน เพื่อเผชิญหน้ากับความจริงที่ทิ้งกองไว้ก่อนจากมาได้อีกครั้ง

 

            อย่างน้อยๆ ตอนนี้พวกเราก็เป็นที่พึ่ง เป็นพี่น้อง เป็นเพื่อน เป็นอะไรที่เกินจะพรรนณา ต่างฝ่ายต่างปลอบใจเมื่อเจ็บปวด........


︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱︱

TALK

        หลังๆจะมาม่ารัวๆ แบบยกแพ็ค หาช่วงแฮปปี้ไม่ได้  สุดท้าย เอ่อ......ไรต์มีคำถามมาถามค่ะ  เนื่องจากเพื่อนไรต์มันบอกว่านิสัยน้องเปลี่ยน  พอมาอ่านก็.....เปลี่ยนจริงๆน่ะแหละ  แต่เปลี่ยนตามสถานการณ์อ่ะเนอะ  จะให้น้องใสๆเป็นเด็กตลอดไปก็ไม่ได้ แต่ไรต์จะพยายามจูนปรับแก้ ตบๆตัวเองนะคะและอย่าเพิ่งสาปปู่นะคะ!!  สาปอาเธโนโดราไปก่อน อดใจรอเฉลยเรื่องปู่ด้วยนะคะ   ปล.ขอบคุณที่เข้ามาอ่านเช่นเคยค่ะรีดเดอร์ทุกท่าน 

 

           

 

           

 

           

 

           

 

           

 

           

 

           

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 266 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

364 ความคิดเห็น

  1. #352 Giharu (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 22:53

    แอบสะใจนะที่นางมันท้องมีลูกไม่ได้ โฮะๆๆๆๆ ส่วนนางเอกเราท้องได้แน่นอน

    #352
    0
  2. #295 ntt_namtan (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 13:19
    เชียร์เจคแล้วตอนนี้
    #295
    0
  3. #194 ซานต้าครอสไร้หนวด (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 23:29

    เราขอประกาศพังเรือปู่ และขอเชียร์อิเจคสุดใจ

    #194
    0
  4. #185 0961497848zo (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2562 / 04:54
    อยากอ่านต่อแล้วนะไรท์!!!!! ยังรอออ
    #185
    0
  5. #183 เจ้าหมาขาว (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 00:47

    ขอน้องปั๊วะๆแบบกระแทกหน้าปู่หงายเถอะขอรับ คบอีเจคประชดไปเลยกะได้

    #183
    0
  6. #181 Bjakx (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2562 / 23:39

    ปล่อยให้ไหลลลลบลปายยยยยยยพยายามเข้าเด้อไรท์~
    #181
    0
  7. #180 MoonLightFall (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 16:16
    ให้น้องดาร์คๆไปเลยค่ะ ไม่ต้องสนใจแล้วปู่เป่ออะไรไม่รู้จัก เจอกันครั้งหน้าเชิดหน้าใส่เลย
    #180
    0
  8. #177 โคมวิเศษ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 06:07
    ให้ปู่ง้อหนักๆเลยนะคะ ให้น้องทำลายแหวนทิ้งเลย ถ้าเศร้าต้องเศร้าให้หนักๆค่ะ!
    #177
    0
  9. #172 LOVETOMHID (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 02:51
    โกรธมากกกกก ไม่สนับสนุนน้องให้เป็นมือที่สาม ถึงจะไม่ชอบอาเธโนโดราก็เถอะ

    แต่ยังหวังลึกๆ หวังว่าปู่มันจะต้องมีเหตุผลอะไร

    โอ๊ยยยยยยยย แต่บับ ไม่แฟร์อ่ะ สงสารน้อง ให้น้องแฮปปี้หน่อยเถ้อะ

    น้องตื่นมาก็เจอแต่เรื่องแย่ๆ
    #172
    0
  10. #171 Natacha_i-sen (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 20:53

    ฉันจะพังเรือปู่อย่ามาห้ามฉันว้อยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

    #171
    0
  11. #170 sehuno964 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 20:42
    คือฉันไม่ไหวแล้วนะ ขอน้องที่เวอร์ชั่นสวย สาว สตรอง เชิดๆ เริดๆไปเลยตอกหน้าปู่กลับไปเลย หรือไม่ก็คบกับเจคตอกหน้าปู่แกไปเลย เฮอะ!งอนโว้ยยยยยย!!!!!!!!
    #170
    0
  12. #169 Charlotte666 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 17:41
    ไรท์เมื่อไหร่จะไปอัพฟิคดาบพิฆาตอสูรต่ออ่า
    #169
    1
    • #169-1 หมีขั้วโลกผู้ขี้หนาว(จากตอนที่ 14)
      9 พฤศจิกายน 2562 / 20:32
      ใจเย็นๆนะคะ มีแพลนจะเอาเรื่องนี้ให้จบก่อน เดี๋ยวเรื่องนั้นจะอัพให้คราวหลังค่ะ
      #169-1
  13. #168 + SaiChil + (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 15:25
    อะแฮ่ม ! เอาล่ะ...
    แม่ขอพูดตรงนี้เลยค่ะลูกสาวต่อให้หนูรักมากขนาดไหนแต่ปู่แกก็มีเมียอยู่แล้วเนาะ ตอนนี้ปู่อารมณ์แบบคล้ายๆเบลล่าเลยที่มายุ่งกับเจคทั้งๆที่มีเอ็ดเป็นแฟนไรงี้ ช่างประเด็นนี้ หลักที่จะพูดคือไม่สนับสนุนให้แย่งสามีคนอื่น ต้องเข้าใจนะถ้าแฟนก็ยังพอทำใจได้แต่นี่แกมีภรรยาแล้วไง จบ.
    มาต่อ อืม! เจคกับลูกสาวเหมือนจริงๆแหละ รู้ป่ะว่าคนสองคนที่เจอมาคล้ายๆกันจะเยียวยากันได้อ่ะ ก็ไม่ได้จะให้เปลี่ยนพระเอกหรอกนะ แต่ช่วงนี้ก็คบแบบวัยรุ่นกันได้ไรงี้ เยียวยากันไป จบ.
    อันนี้ถึงไรท์ โปรดมอบความสตรองให้น้องด้วยค่ะ เราโกรธปู่มากจริงๆนะอันนี้ยอมรับ ขอน้องเวอร์ชั่นเข้มแข็ง สตรอง สวยๆเริ่ดๆเชิดๆไปเลย //ขอบคุณไรท์มากๆค่ะ????
    #168
    1
  14. #167 Kamikami0000 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 11:48
    ควรด่าใครดี..... //ทึ้งหัวแรงมาก
    #167
    0
  15. #166 ทาสเตียงดูด (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 10:36

    ก็รู้นะว่ามันมีเหตุผล แต่ปู่มันมีเมียแล้วไง งี้น้องก็ดูแย่อ่าดิ! เปลี่ยนพระเอกทันม้ายยยยย คือ ไรต์มีความสามารถในการทำให้เกลียดตัวละครได้อ่ะ โกรธธธธธธธธธ
    #166
    0
  16. #165 pudberry11 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 10:11
    เราปล่อยๆลุงมันไปเถอะ ถ้าลุงจำได้เดี๋ยวลุงก็มาเอง ช่วงนี้ก็อยู่กับเจคไปก่อน555 เราไม่ควรเข้าไปเป็นมือที่3ใครน้าาา
    #165
    1
  17. #164 Mickey1603 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 09:40
    ดีแล้วแหละปล่อยลุงแกกลับไปหาภรรยาเถอะ ถึงลุงจะจำอะไรไม่ได้ แต่ขึ้นชื่อว่ามีภรรยาแล้วรีดก็ไม่สนับสนุนให้เข้าไปเป็นมือที่3ของใคร สวย น่ารักแบบน้องหาคนใหม่ดีๆได้อีกเยอะ อย่าจมปลักเหมือนเจคอยเลยดูไร้ค่าเกิน ถึงแม้สุดสวยพระเอกจะคือลุงก็เถอะ //อินนน
    #164
    1
    • #164-1 หมีขั้วโลกผู้ขี้หนาว(จากตอนที่ 14)
      9 พฤศจิกายน 2562 / 10:28
      ใจเย็นๆนะคะรีด ไรต์ไม่หนับหนุนน้อนเป็นมือที่ 3 ปู่มัน........เอ่อไม่เฉลยดีกว่า
      #164-1
  18. #163 เทียรส์ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 09:23

    กรี๊ดดดดด

    ไรต์อัปแล้ววว

    รอติดตามตอนต่อๆๆๆไปนะคะ
    เห็นกำลังใจให้ค่าาาา
    #163
    1
  19. #162 - GENUS. (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 07:39
    ด่าใครดีนะ....
    #162
    0