ผจญภัยป่วนโลกออนไลน์

ตอนที่ 3 : ข้อความ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    26 ส.ค. 62


โฮกกกกกกกกกกกกกกกกก

ร่างของหมานั้นกระโดดเข้ามาหาร่างเล็กเเละหมุนตัวใช้หางที่เต็มไปด้วยพิษเข้าฟาดไปที่ร่างเล็กที่ยังขยับตัวไม่ได้

เพร้ง

เสือมาขวางด้วยความเร็วสูง และใช้ดาบฟาดหางนามนั้นอย่างแรง จนหางนั้นกระเด็นกลับ

“เเต้ง”เเบล็คหลุดออกจากการติดสถานะ และลุกขั้นคว้าขวดยาขึ้นมากินค่าพลังชีวิตกลับมาเต็มเหมือนเดิม แทนที่เเบล็คจะเอากระบองขึ้นมาจากกำไล แต่เธอเลือกดาบยาว ตัวลายเป็นสีดำและมีสีแดงเป็นใบดาบ และเดินไปข้างๆเสือ

“ดีน่ะดาบนี้ไม่หมดอายุเหมือนกับอย่างอื่นน่ะ”

 

หมู่บ้านพยัคขาว

“แยกได้”เสียงของคนเป็นหัวหน้าสั่งสมาชิกกิลทั้งหมด เมื่อเดินเข้ามาในหมู่บ้าน

“ท่านเบวูล์ฟ ล่ามังกรเป็นยังไงบ้างหรอค่ะ”NPC ถามชายหนุ่ม ที่มีผมสีแดงส้ม ดวงตาสีเหลือง ผิวแทน ที่ใส่ชุดเกราะฮัศวินสีขาว ที่จูงม้าขนสีขาวเงิน เข้ามาในหมู่บ้าน ในสถานนะหัวหน้ากิล ส่วนสมาชิกกิลทั้งหลายก็แยกย้ายกลับที่พักตัวเอง หรือ หาซื้อของ ทำธุระตัวเอง

“เป็นประสบการที่ดี ช่วงที่ข้าไม่อยู่เกิดอะไรขึ้นกับหมู่บ้านรึป่าว”

“เอ่อ พวกที่เคยจะยึดหมู่บ้านก็เข้ามาเล่นงานน่ะค่ะ”NPCสาวหันหน้าหนีไม่กล้ามองหน้าร่างใหญ่ตรงๆ

“เเละหมาสามหัวมาเกิดที่หลังหมู่บ้าน เด็กที่ชอบไปเล่นหลังหมู่บ้านเลยโดนมันกินตลอด”NPCชายพูด “ตอนนี้ตายไป15คนแล้วครับ” ร่างของชายร่างใหญ่เปลี่ยนหน้าเป็นจริงจัง

“แล้วพวกที่ฉันให้ดูแลล่ะ ทำไมไม่จัดการ”จากนั้นเขาก็หันไปหาลูกน้องตัวเอง

“เฮียพวกผมพยายมแล้วน่ะ พลังพวกผมสู้หมานั้นไม่ได้หรอก”สมาชิกในกิลได้พูดขึ้น

“พวกผมไปทุกคนแล้ว ก็ได้ไปเกิดใหม่หมดเลย”

“....”เขายังคงเงียบ

“มากสุดก็ช่วยเด็กที่หลงไปหามันน่ะครับ”พลังของหมานั้นสามารกล่อมคนให้ไปหามันได้แบบไม่รู้ตัว

“งั้นไปตามเลโอมาหาฉัน”จากนั้นร่างใหญ่ก็ผูกเชือกม้าเข้ากับต้นไม้ “บอกมันว่าจะไปล่าหมาเวรนั้น”

“พี่ใหญ่”สมาชิกกิลได้เอ่ยขึ้น

“.....”

“เลโอไม่ได้อยู่ที่นี้ครับ”เสียงของคนในกิลดังขึ้น

“แล้วมันไปไหน”เขาเอ่ยด้วยเสียงน่ากลัว

“เขารับเควสฆ่าเซอร์เบอรัสของหมู่บ้าน ตั้งแต่เมื่อวานแล้วครับ”

“อย่างมันนี้หรอ ปกติเห็นบอกว่าขี้เกียจนิ”

“ครับไปกับผู้หญิงครับ”

“ใคร”ใบหน้าเขาตกใจเล็กน้อย 

“แบล็ค”

 

เพร้ง!!

ร่างเล็กพุงไปด้วยความเร็วแสง แทงเข้าไปที่ขาของหมาตัวนั้น และหมุนตัวประทะเข้ากับหางนามนั้นจนหางกระเด็นกลับไป แต่ที่คำนวณผิดของเเบล็คคือ มันพ่นไฟได้  มันพ่นไฟใส่ร่างเล็ก เสือวิ่งเข้ามาใช้ใช่โล่น้ำ จากนั้นมาก็พ่นไฟเผาไปทั้วบริเวณทั้งสองต่างใช้เวทป้องกันธาตุน้ำกันไฟ 

“อึก”จากนั้นเเบล็คก็หมุนดาบตัวเองกลายเป็นค้อนยาวหินลาวา และจับฟาดไปที่ใต้คางหมาหัวที่1 จนกระเด็นไปบนฟ้ากลับหลัง เธอวิ่งไปฟาดที่ข้างลำตัวข้างซ้ายหมานั้นจนลอยไปอีกทาง ร่างสูงที่รออยู่ตรงที่หมาลอยไปก็ใช้ดาบแทงไปกลางลำตัว หมาตัวนั้นเลือดกระจายที่ทั่วบริเวณและก็ล้มลงไป แต่ขีดเลือดของหมานั้นหลายไปแค่30 หมาตัวนั้นลุกขึ้นก็กระโดดไปที่ร่างสูงเเละใช้เท้าของมันตบไปที่ร่างสูง และใช้หางฟาดที่ร่างเล็กจนทั้งสองลอยมาชนกันเเละกระเด็นไปคนละทาง ขีดเลือดของทั้งสองหายไปคนละ50 แต่หนักสุดคือร่างเล็กที่ติดสถานะพิษ 40วินาที ดีที่มียาแก้พิษมาด้วยเลยเอาขึ้นมาดืม 

“เล่นด้วยยากแล้วสิ”ร่างสูงเอ่ยออกมา ที่กำลังดืมยาเพิ่มพลังอยู่ ใช้ดาบปักลงพื้นเพื่อให้ตัวเองลุกขึ้น

“ขอโล่เหล็กมังกรหน่อยสิ”ร่างเล็กเอ่ยออกมา ที่โยนขวดเปล่าของยาเเก้พิษ เเละพลังไปอีกทาง

“มันใหญ่กว่าตัวแกน่ะ ถือได้หรอ”

“ทำไมไม่ด่าว่าเตี้ยเลยล่ะ”เธอจิกตาใส่ร่างสูง

“เดี๋ยวหากูไม่สุภาพ เอ้า”และโล่นั้นก็วาร์ปมาที่กระเป๋าเธอ

“เเต้ง”เธอเอาโล่ออกมาใช้ทันที โล่เหล็กมังกร พลังป้องกัน1500 โจมตีกลับ2900 เวยท์เสริม1500จุด

“แต่จะเอาไปทำอะไร ไม่ได้เล่นสายฮัศวินนิใช้ได้ด้วยหรอ”

“แบบนี้ไง....เฮ้ย!!! ไอ้หมาโง่!!”ร่างเล็กจับขอบโล่แล้วหมุนด้วยความเร็วตั้งเป่าไปที่หมาสามหัวที่กำลังวิ่งมาตรงหน้า

"หยุ๊ดดดดดดดดดดดดด”จากนั้นหมาก็วิ่งเข้ามาด้วยความเร็ว เธอจัดการจับฟาดที่หมานั้นจนหน้าเบี้ยวทั้งสองหัวจนโล่แตกหมาก็กระเด็นลอยไปกระทบถ้ำแตกละเอียด

โคร้ม!!!

ขีดพลังของหมานั้นหายไป50 ตอนนี้เหลือ20

“เห็นป่ะ น่าจะทำตั้งนานแล้วเนอะ”

“โล่กู กูอุตส่าห์อัพโล่เกือบเต็มแล้วแท้ๆ”ร่างสูงจับไหลเธอโยกไปมาเเรงๆ ร่างของเธอโยกไปมาอย่างเร็ว ด้วยน้ำตา

“เอาน่า555”

"ยังจะมาหัาเราะอีก ไม่ตลกน่ะเว้ย"จากนั้นก็เปลี่ยนมาดึงเเก้มทั้งสองข้างของเธอออก

"เจ็บเว้ย ปล่อยดิ"เธอปัดมือทั้งสองของร่างสูงออก

"เราควรโฟกัสไอ้หมาโง่นั้นก่อน"เธอชี้ไปที่หมานั้น ที่ร่างหมาตัวใหญ่นั้นลุกขึ้นแล้วกระโดดเข้ามาทันที ร่างสูงถอยไปหนึ่งก้าวและแทงเข้าที่ท้องของหมาตั้วนั้นที่ทะลุไปถึงหางด้วยความเร็วที่มองเเทบไม่ทัน ขีดพลังของหมานั้นหายไป10 และมันยังวิ่งไปหาร่างเล็กต่อ

“ตายยากจังว่ะ”ร่างสูงร้องออกมาอย่างหัวเสีย ร่างเล็กใช้ค้อนลาวาฟาดที่ใต้ท้องจนกระเด็นลอยไปบนฟ้าอย่างสูง เธอกระโดดจากพื้นขึ้นมา จากนั้นก็ใช้ดาบยาวสีดำของเธอฟาดด้วยความเร็วตัดหัวทั้งสามของมันทันที หมาสามหัวนั้นก็แตกสลายไปในอากาศ

เควสทำสำเร็จแล้ว

เสียงประกาศดังขึ้นก็มีกล่องสมบัติก็ลงมาสู่พื้น เธอลงสู่พื้นอย่างสวยงามอาวุธของเธอก็ดูดเข้ากำไลทันที

“ได้อะไรบ้าง”เธอพูดขึ้น และเดินไปหาเขาที่เปิดกล่องสมบัตก่อนแล้ว

“เยอะเลย ได้โล่มังกรคืนด้วย หือ”มันกอดโล่นั้นทั้งน้ำตา “แถมค่าพลังยังเท่าเดิมอีก”

“งั้นรอบหน้าขอใช้งานอีกหน่อยน่ะ”เธอกอดอกเเเล้วมองไปที่โล่

“ฝันไปเหอะ”เขากดโล่เข้ากระเป๋าตัวเองไปเป็นที่เรียบร้อย 

“ขี้งกว่ะ”จากนั้นเธอก็หาของในกล่อง พวกแร่ อาวุธ อะไรต่างๆก็ให้เขาเก็บไป ยังไงเธออยากได้อะไรก็มาบอกให้เขาทำให้ก็ได้ เเค่เอาของที่น่าสนใจไปเท่านั้น เธอดูไปดูมาก็เจอกำไลอันใหม่ที่เป็นเส้นเล็ก ตาของเธอเป็นประกาย

“กำไลอันนั้นดีน่ะ เหมาะกับแกดีด้วย”เสียงรอดออกมาจากกล่อมสมบัติ ที่ไม่รู้ว่าเข้าไปอยู่ในกล่องตั้งเเต่ตอนไหน

“งั้นหรอ”เธอเอามาใส่แร่ในกำไลเปลี่ยนสีเป็นสีขาว

“เป็นกำไลที่จะเปลี่ยนสีของนักเวทน่ะ ใช้ได้ทุกเวท และเป็นที่เก็บของไม่กำกัดพื้นที แถมไม่ใหญ่เกะกะด้วย ของถาวร”เพราะแบบนี้ไงถึงชอบไปล่าของพร้อมมัน เป็นคู่หูในเกมที่ดีที่สุด บอกทุกอย่าง 

“แถมเปลี่ยนอยากใส่หัว เท้า ข้อมือ เครื่องประดับชุดก็ได้ ที่เราอยากให้เป็น”เธอค้นของในกล่องต่อ ไม่สนใจอีกฝ่ายว่าเล่าไปถึงชาติไหนเเล้ว และใส่กำไลนั้นทันทีและทิ้งอันเก่าไป มันมีเยอะเกินทำให้จะเกือบค่ำเพราะค้นดูของในกล่อง

“เอากลับบ้านก่อนมั้ย เดี๋ยวมพวกซอมบี๋จะเกิดก่อน”พูดถึงซอมบี๋แล้วขนลุกทันที

“ไหนบอกว่าอีก2-3วันไง”พึ่งฆ่าไปจะเกิดใหม่อีกแล้วหรอ 

“ใช่ ที่บอกว่า2-3วันคือมันเกิดเป็นฝูง วันนี้น่ะจะเกิดสัก3-4ตัว นั้นไง”มันชี้มาที่เท้าฉัน ฉันเห็นกะโหลกของมันขึ้นมาจริงๆ ฉันจัดการเหยียบหัวมันกลับที่เดิม

กลับไปหารากมะม่วงเเกไป๊!!

“อีเสือมึงถือกล่องน่ะ ฉันไม่อยู่แล้วจ้า”จากนั้นก็วิ่งเข้าหมู่บ้านทันที โดยไม่สนมันที่จะแบกหิบใหญ่นั้นคนเดียว

“อีแบล็คมาช่วยกูก่อนนนนน”มันใช้โซ่ฝูกติดกับกล่อง และวิ่งตามและทับหัวซอมบี๋แตกละเอียดหลายหัวและของก็วาร์ปของกล่อง ถือว่าฟาร์มไปด้วย

“ไหนบอกว่า3-4ตัวไงไหนเกิดเป็นสิบได้อ่ะ”เธอยังคงวิ่ง ตามตัวมันเริ่มโพล่ออกมาจากดิน เธอก็จัดการแตะจนหัวปลิวไปหลายอันและวิ่งเยียบไปหลายอัน

“ลืมไปนี้ข้อมูล2ปีที่แล้ว เกมอัพเดทเป็น20ตัวต่อวันน่ะ”

ไอ้.........


 

หมู่บ้าน

จากนั้นฉันก็วิ่งมาถึงหมู่บ้าน รู้สึกว่าม้าเต็มคอกทั้งหมดคนในหมู่เยอะขึ้น แต่จะไปสนทำไม ยังก็พวกเดียวกันอยู่แล้ว ฉันเดินตรงไปที่บ้านของอีเสือ และขึ้นบ้านมันเพราะยังไงฉันกับมันซื้อไว้ตั้งแต่2ปีที่แล้ว ที่บ้านใหญ่ขึ้นเพราะต่อเติมนั้นล่ะ จากบ้านเล็กสองชั้น เป็นบ้านสองชั้นอย่างดีท่าในโลกจริงน่าจะหลังละหมื่น จากหลังละพัน แถมใหญ่ด้วย ฉันเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น ในที่สุดก็มีโซฟาสักที จากตอนซื้อแรกบ่นว่าอยากได้โซฟาตลอด จริงท่าเติมเข้าก็ซื้อได้แล้ว แต่พวกเราตกลงกันว่าจะไม่เติมกันเด็ดขาด สายฟรีอย่างเดียว ฉันกระโดดลงโซฟาแล้วดูคนที่หอบของเข้ามาอย่างยากลำบาล

“ไม่ช่วยเลยเนอะ"มันมานั่งลงพื้นเเละวาร์ปกล่องออกมา

“ก็คนกลัวนิจะให้ทำไงได้”

“ตอแหล”มันก็โยนหมอนเข้าอดหน้าฉันจนค่าพลังลดไป5

“ไม่ต้องชม เขินไปหมดแล้วน่ะเนีย”จากนั้นฉันก็กอดหมอนไปมาหมุนไปมาทำท่าทางประกอบ

“ด่าจ๊ะ”

“จริงป่าวจ๊ะ”

“จริงจ๊ะ”จากนั้นร่างสูงก็มานั่งลงที่พรมสีขาวที่ทำมาจากขนของหมีขาว ร่างสูงก็เปิดกล่องสมบัตค้นหาของต่อ หันหามองร่างเล็ก

“จะเอาอะไรอีกไม ท่าไม่เอาจะได้ย้ายไปห้องทำอาวุธ”

“แปปน่ะ ของดูก่อนดิ”ฉันลุกออกมาจากโซฟาค้นดูของตอนนี้มีแร่ อะไรไม่เอาก็เอามาวางข้างนอก แต่ว่าทำไมของเยอะแบบนี้เนี้ย

“ฉันว่าหมาตัวนี้ไม่ได้มาเกิดที่หลังหมู่บ้านเราหรอก”ร่างสูงเอ่ยออกมา ที่กำลังเปิดเมนูไปมา

“อะหะ”ส่วนเธอก็ค้นของต่อไป

“มันน่ะจะไปหลายหมู่บ้านแล้วค่อยมานี้”

“น่าจะใช่ ไม่งั้นของไม่ได้เยอะและดีขนากนี้หรอก”

“เสร็จล่ะ”จากนั้นเธอก็ลุกขึ้น กลับไปนอนบนโซฟาเหมือนเดิม

“ไม่มีของน่าสนใจเลยหรอ”เขาเอ่ยขึ้นเเละปิดหีบสมบัติลงไป

“ไม่อ่ะ ของถือว่าดี แต่ของที่อยากได้น่ะมันไม่มี”เธอกดเข้าเมนูของเกมไปที่เก็บของเล่นฆ่าเวลา ตั้งแต่ฆ่าหมาตัวนั้นก็ลืมดูประสบการณ์ เลเวลไปเลย เธอกดดูค่าประสบการณ์ไป 

เวเลว 20

การโจมตีระดับ 20  5000หน่วย

ป้องกันระดับ 3500หน่วย

ทลายเวท ระดับ2

ค้อนลาวาระดับ 7

แต่ว่าทลายเวทนี้คือะไรกัน สงสัยสกิลใหม่นั้นล่ะ ชังมันเถอะ ใกล้เช้าแล้วด้วยนิ

“อีเสือห้องฉันอยู่ไหนอ่ะ”แต่ก่อนนอนรวมกันในห้องนั่งเล่นแต่ตอนนี้กลับไม่มีเตียงน่าจะมีห้องเป็นของตัวเองแล้ว

“ชั้นสองห้องใหญ่เลย อย่าไปเข้าคนอื่นล่ะ”

“เหมือนว่าฉันอยากเข้าแกหนักละ” ห้องมันน่าจะไม่ต่างจากโลกจริงแน่ๆ ที่ไม่มีแม่บ้านคอยดูแลล้กยังกะห้องเก็บของ

“บ้ารึไง ฉันหมายถึงไม่ใช่ห้องฉันแต่เป็นห้องของรุ่นพี่ที่ฉันสนิทด้วยเว้ย อยู่หน้าห้องแกพอดี”ออนี้เอง ที่บ้านใหญ่ขึ้นเพราะมีพวกรุ่นพี่มันสนิทด้วยนี้เอง สายฟรีแค่ปีเดียวจะต่อเติมบ้านใหญ่ขนาดได้ยังไง

“งั้นฉันไปนอนล่ะ”

“เออๆ จะเล่นอีกวันไหน”ฉันลุกขึ้นยืน

“น่าจะช่วงอะไรๆลงตัวนั้นล่ะ”

“พักยาวเลยสิน่ะ”

“อืม”


ออฟไลน์

 

หลายวันต่อมา

ฉันในชุดนักศึกษาสีขาวสะอาด ที่ใส่เสื้อแขนยาวสีส้ม คนที่อยู่ข้างๆฉันเป็นเสือเจ้าเก่า มันมีผมสีดำสนิทที่ต่างจากในเกมที่มีสีขาวยังกะคนแก่ ใส่ชุดนักศึกษาสีขาวสะอาด ที่มันใส่แว่นยังกะเด็กเรียน ท่องไว้ว่ามันตอแหล มันใส่แว่นที่เลนส์มันเป็นรูปตา ความจริงแล้วมันหลับอยู่ แว่นหาซื้อไหนอยากซื้อบ้างฟ่ะ เอาสะเหมือนเลย พวกเรานั่งติดข้างหน้าต่าง แถวหลังสุด ในมือควงประกาด้ามน้ำเงินไปมาแก้เบื่อ ตั้งแต่วันนั้นก็ไม่ได้เข้าเกมอีกเลย ไหนบอกว่าเวลาเล่นเกมจะเยอะขึ้นไง ไหนกลับไม่มีเวลาแม้กระทั้งเล่นเกม มากสุดก็เล่นเน๊ตอย่างเดียวนั้นล่ะ

ติ้ง

ข้อความเข้า

'ตอนเทียงโรงอาหารคณะวิศะ'

-----------------------------------------------------------------

สวัสดีค่ะ ขอโทษนะคะที่ห่างหายกันไปนาน ตอนนี้คือเป็นการอธิบายของตัวละครใหม่เกือบหมดเลย เเต่จะทำเต็มที่นะคะ 


นี้คือดาบเจ้าวารี ของอีพี่นะคะ


ส่วนนี้จะเป็นดาบของน้อง 


เราหารูปอีพี่ที่อยู่ในโลกจริงมาให้เหมือนที่สุดเท่านี้ นะคะ ตาพี่เเดงส้มนะคะ 

ขอบคุณนักอ่านทุกคนที่ยังเข้ามาอ่าน อยากให้เราเเก้ตรงไหนบอกนะคะ ติได้ชมได้ขอเเค่อย่าด่า 

เราจะมาเปลี่ยนว่า สงครามือ2เดือน มี1ครั้งนะค่ะ เท่ากับ1ครั้งในรอบ2ปี 

ส่วนดาบที่ทั้งสองเหมือนกัน ได้มาจากของรางวัลจากสงคราม รอบเเรกของเกม 

หรือตั้งเเต่เกมพึ่งเข้าไทยเลย สงครามเเรกของเกม รอบนั้นเเค่รอดก็ได้รางวัลเเล้ว

 ไม่ต้องคิดอะไรมากหรอกค่ะ 

เพราะร่วมปาร์ตี้2คน เลยได้ดาบคู่มา 

บอกเเค่นี้ละค่ะ  

คำผิดอาจจะเยอะไปหน่อยก็จะตามเเก้อยุ่นะคะ

0 ความคิดเห็น