เชือกป่าน

ตอนที่ 9 : หวั่น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 95,727
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7,387 ครั้ง
    1 ม.ค. 63

               หม้อสเตนเลสขนาดใหญ่เต็มไปด้วยโจ๊กสีขาวละมุนส่งกลิ่นหอมกรุ่นยั่วยวนคนที่เพิ่งเสร็จจากวิ่งออกกำลังยามเช้า ภวินท์ใช้ผ้าขนหนูขนาดเล็กที่พาดบ่าไว้เช็ดเหงื่อบนใบหน้า หยุดจ้องโจ๊กหมูน่ากินกระตุ้นต่อมน้ำลาย

"เอาโจ๊กหมูพิเศษสองถุงครับ ใส่ไข่ด้วย

ชายหนุ่มสอดมือล้วงกระเป๋ากางเกงวอร์มยืนรอแม่ค้าตักโจ๊กใส่ถุง ด้วยทรงผมที่สะดุดตาและเครื่องหน้าที่ชัดเจนทำให้หลายคนต้องเหลียวหลังมองยามเดินผ่าน ยิ่งกับบรรดาแม่ค้าแถวหอพักที่คุ้นหน้าคุ้นตาหนุ่มตี๋คนนี้..

“อ่ะ ป้าแถมตับให้ด้วยเยอะๆ”

“ขอบคุณครับคนสวย”

“วิน วันนี้เอาขนมครกด้วยไหม เดี๋ยวพี่แถมให้”

“โห แบบนี้ต้องสั่งสิครับ ขอชุดหนึ่ง”

“ตาวิน หมูปิ้งก็มีนะลูก”

กว่าจะได้กลับห้องสองมือของรองประธานชมรมว่ายน้ำก็เต็มไปด้วยถุงของกินมากมาย เขาแวะแจกขนมให้พี่แม่บ้านประจำหอพัก แบ่งหมูปิ้งให้ไอ้แต้มหน้าหอ จวบจนโดนลุงยามรั้งไว้ชวนคุยไม่เลิกลา

 

“เนื้อหอมยันหมาหน้าหอเลยว่ะ” คนที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จชะเง้อริมระเบียงห้อง เขาออกมารดน้ำให้ต้นกระบองเพชรเล็กๆ ที่ซื้อพร้อมเจ้าภามจากตลาดนัดหลังมหาวิทยาลัยแล้วดันเห็นหัวทองๆ เดินหัวหมุนเข้ามาในเขตหอพัก แถมโดนเรียกดักตลอดทางท่าทางวุ่นวายน่าดู

เพราะมึงเป็นคนพิเศษสำหรับกู

คำนั้นยังวนเวียนอยู่ในสมอง ทีมจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าวันนั้นเดินกลับห้องมาได้ยังไง แยกกับเฮียตอนไหนแล้วถุงขนมที่ซื้อมาไปอยู่ไหนแล้วก็ไม่รู้

ระบบสมองเขาพังไปหมด

หัวใจไม่รักดีเต้นกระหน่ำจนน่าโมโห แค่คิดก็หน้าร้อนจนไม่กล้าไปป้วนเปี้ยนที่ห้องของเฮียอีก ผลก็คือนอนไม่หลับเหมือนเดิมจนคะแนนเก็บตอนซ้อมว่ายน้ำร่วงลงอีกครั้ง

“ปล่อยไว้แบบนี้แย่แน่ โอ๊ย ทำไงดีวะ”

เด็กหนุ่มเดินพล่านแล้วนั่งยองๆ ตรงหน้าชั้นวางต้นไม้ เขาจ้องมองเจ้ากระบองเพชรอวบกลมเขม็งก่อนจะทำตาโต

“เฮ้ยยยย น้องจะมีดอก”

ปุ่มเล็กๆ กำลังแทรกหนามแหลมออกมา

ความกังวลหายวับเปลี่ยนเป็นวิ่งเข้าไปหยิบมือถือในห้อง รีบถ่ายรูปกระบองเพชรทุกมุมส่งไปให้เพื่อนซี้ดู

“หึหึ เจ้าภามต้องอิจฉาแน่ เก่งจังเว้ยไอ้จิ๋ว ตัวแค่นี้จะออกดอกแล้ว”

ครืดด..ดด

ยังไม่ทันจะได้ส่งข้อความไปอวด มือถือในมือสั่นครืดหยุดรอยยิ้มชื่นชมเอาไว้ คิ้วเข้มขมวดเล็กน้อยกับชื่อที่อยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ ทีมหายใจเข้าปอดลึกๆ ถึงค่อยรับสาย

“สวัสดีครับ...แม่”

[ทีม เป็นยังไงบ้างลูก]

“สบายดี แข็งแรงเวอร์แล้วแม่กับพ่อล่ะ”

[สบายดี พ่อเขาบ่นคิดถึงแหนะ ไม่โทรมาหาเลยนะเรา]

เสียงอ่อนหวานที่แสนคิดถึงทำให้ท่าทางแข็งเกร็งในตอนแรกผ่อนคลายลง ดวงตาสีนิลหลุบมองปลายเท้าที่ขยับขยุกขยิกไปมา ทีมอมยิ้มเล็กน้อยเมื่อนึกถึงตักนุ่มๆ ของแม่และเสียงโวยวายของพ่อ

“ช่วงนี้กิจกรรมเยอะ กลับถึงห้องก็หลับเป็นตายแล้ว ฝากขอโทษพ่อด้วยนะแม่”

[จ้า ช่วงไหนหยุดยาวก็ขึ้นมาหาพ่อกับแม่บ้างนะ]

“ได้เลย ช่วงเดือนหน้าน่าจะมีวันหยุดติดกันเดี๋ยวผมขึ้นไปหา”

[ดีๆ ไว้แม่ทำน้ำพริกที่ลูกชอบไว้ให้ ....อ้อ มาหาพี่เขาบ้าง คิดถึงน้องแย่แล้วละมั้ง]

ลมหายใจคนฟังสะดุดเล็กน้อย “ผม....ผมก็คิดถึงพี่เหมือนกัน...เออแม่ เดี๋ยวจะเข้าเรียนแล้วผมไปก่อนนะ”

[อ้าว ตายจริง งั้นไว้ค่อยคุยกันใหม่นะลูก]

“คร้าบบ คิดถึงแม่นะ จุ๊บๆ” ส่งจูบเบาๆ เรียกเสียงหัวเราะขบขันจากมารดาก่อนจะวางสายไป

บรรยากาศกลับมาเงียบงันอีกครั้ง ทีมหมุนตัวกลับเข้าห้องเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า เนคไทเจ้าปัญหาโดนยัดไว้ในกระเป๋ากางเกงเพื่อรอให้เพื่อนสนิทผูกให้ แต่เมื่อหันไปหยิบกระเป๋าเป้ที่วางอยู่บนโต๊ะเพื่อเตรียมตัวไปมหาวิทยาลัย สายตากลับสะดุดกับรูปถ่ายที่วางเอาไว้ข้างโคมไฟอ่านหนังสือ

ภาพเด็กผู้ชายผิวขาววัยสิบขวบยิ้มร่าเริงให้กับกล้อง มือข้างหนึ่งคล้องคอเด็กผู้ชายผิวคล้ำกว่าท่าทางซุกซนยิ้มกว้างบ่งบอกว่าตอนถ่ายรูปมีความสุขกันขนาดไหน

[โตขึ้นเราจะเป็นนักกีฬาว่ายน้ำ!!]

[เราจะเป็นทีมชาติ!]

[ฮึ่ย งั้นมาแข่งกันเลย]

แกร๊ก

กรอบรูปถูกคว่ำลงกับโต๊ะแผ่วเบา

“หิว หิว หิว”

ทีมตบแก้มตัวเองเรียกกำลังใจ เขาพุ่งตรงไปที่ประตูห้องในหัวคิดถึงเมนูอาหารร้านป้าโรงอาหาร แต่ทันทีที่เปิดประตูก็พบกับร่างคุ้นตากำลังง้างมือค้างเอาไว้

ป๊อก

“โอ๊ย”

มือที่ยกค้างยังคงเคาะเหมือนเดิมแต่เปลี่ยนเป้าหมายจากประตูเป็นหน้าผากเจ้าของห้อง

“เฮีย..”

“กินข้าวกัน”

ถุงโจ๊กร้อนๆ ยื่นใส่หน้าจนเจ้าของห้องผงะหงาย รองประธานชมรมว่ายน้ำผันตัวเป็นฝ่ายบุกรุกบ้างเดินเบียดเข้ามาในห้องหยิบจานชามโดยไม่ขออนุญาต เทโจ๊กใส่ชามให้เสร็จสรรพ

“มาไมเนี่ย”

 “จะกินไม่กิน”

 “กินดิ!!” เรื่องกินขอให้บอกยิ่งของฟรีไม่ต้องถามมาก กลิ่นหอมของโจ๊กทำให้ทีมยิ้มกว้าง โยนทุกอย่างทิ้งแล้วพุ่งเข้าใส่อาหารเช้าอย่างอารมณ์ดี

“นึกไงซื้อมาให้”

“วันนี้มึงเรียนสายไม่ใช่หรือไง เช้าๆ กูเห็นโกยแต่อาหารกล่องเซเว่นทุกทีเลยซื้อแบบนี้มาฝาก”

ทีมพยักหน้า นับถือความช่างสังเกตของเฮีย คนใจดีก็ยังใจดีเหมือนเดิม

ป๊อก

“โอ๊ย วันนี้สองรอบแล้วนะ ถ้าโง่ไปกว่านี้ทำไงเนี่ย” ทีมลูบหน้าผากแดงๆ ป้อยๆ ดีดเหม่งแต่ละทีไม่เบาแรงเลย

“ถ้ากลัวโง่เดี๋ยวกูช่วยให้ฉลาดเอง” ภวินท์กลอกตา เขาตักตับใส่ชามไอ้แสบเพิ่มให้อีกชิ้น “พี่สาวหน้าหอเพิ่มตับให้พิเศษเลยนะมึง”

“อะไรว้า ตอนไปซื้อไม่เห็นได้แบบนี้เลย” บ่นอุบอิบแต่ก็ก้มหน้าก้มตากิน

“ก็มึงพิเศษ..”

คนที่กำลังซัดโจ๊กหยุดชะงักมือทันที

“อย่าคิดว่าผมทำแบบนี้ให้กับทุกคนนะคุณทีรายุ”

 เสียงทุ้มนุ่มแถมสุภาพขึ้นมากะทันหันทำเอาทีมอยากเอาหน้าจุ่มชามโจ๊ก เขาไม่กล้าเงยหน้ามองคนพูดด้วยซ้ำ

“เฮีย..ขนลุกว่ะ”

รองประธานฯ หัวเราะขบขัน พอเห็นอีกฝ่ายท่าทางจนมุมก็ยอมถอยหนึ่งก้าวเพื่อให้เจ้าตัวแสบมีทางหนี

“แดกๆไป เร็วเข้าเดี๋ยวไปเรียนไม่ทัน”

“เฮียเป็นคนชวนคุยเองนะเว้ย” ทีมถอนใจโล่งอกเมื่อได้ยินคำพูดคุ้นเคย เขาเหลือบตามองใบหน้าอีกฝ่าย ไอ้รอยยิ้มร้ายๆ และท่าทางยักคิ้วกวนประสาทดับบรรยากาศเคอะเขินเมื่อกี้จนหมดสิ้น

เพียงไม่กี่สิบนาทีอาหารทุกอย่างก็ถูกจัดลงท้องของสองหนุ่มจนหมด ทีมโกยชามทุกอย่างแช่ไว้ในอ่างแปะโป้งไว้ล้างตอนเย็น

“นั่นอะไร” ภวินท์พยักพเยิดหน้าไปที่พื้น ซากเนกไทนอนอืดอยู่ตรงนั้นอย่างน่าสงสาร

“เอ้า หล่นตอนไหน” ทีมตะปบกระเป๋ากางเกง สงสัยร่วงตอนนั่งกินข้าวเช้า ให้ตายเหอะทำไมวุ่นวายแบบนี้นะ

“นี่มึงยังผูกเนกไทไม่เป็นอีกรึไง” วินเดินไปหยิบเนกไทขึ้นมาสะบัดเผื่อรอยยับจะดีขึ้นบ้าง เขาจำได้ว่าเจ้ารุ่นน้องคนนี้เคยบ่นให้ฟังบ่อยๆเรื่องเนกไท เจ้าตัวผูกไม่เป็นพยายามหลายครั้งก็คว้าน้ำเหลวทุกที

“มันวุ่นวายอ่ะเฮีย นี่ให้ไอ้ภามผูกให้สะดวกดี” เด็กหนุ่มเดินกลับมาหมายจะเอาเนกไทยัดใส่กระเป๋าเหมือนเดิม แต่ก็คว้าได้แค่อากาศเมื่อเฮียวินดึงมือหลบ

“กูสอนให้”

“จะไหวเร้อ ภามมันสอนผมตั้งหลายหนแล้วนะ” ทีมยืนนิ่งรอให้อีกฝ่ายผูกให้

“ไม่ไหวกูก็จะสอนจนกว่าจะไหวนี่แหละ มายืนตรงนี้” วินลากรุ่นน้องให้มาหยุดยืนหน้ากระจกบานโต ส่วนเขายืนประกบอยู่ด้านหลัง

“ยืนแบบนั้นแล้วจะสอนยังไงละ” คิ้วเข้มขมวดมุ่น

“อยู่เฉยๆ แล้วดู”

ต้นแขนแข็งแรงอ้อมผ่านไหล่กว้างตามมาด้วยกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ทำเอาคนที่กำลังทำหน้ายุ่งตัวเกร็งขึ้นมาทันที

ราวกับถูกกอดไว้ในอ้อมแขน..

“วิธีนี้ง่ายสุด..”

..กลิ่นเดียวกับคืนนั้น

 ทีมเม้มปากจ้องมองมือใหญ่ผ่านกระจกเงา ดูปลายนิ้วยาวจับสายเนกไทอ้อมรอบคอตัวเองแล้วเริ่มขยับช้าๆ

“เอาฝั่งนี้ไว้ข้างล่างแล้วตวัดทับขึ้นมา...”

คำอธิบายดังแผ่วอยู่ริมใบหู

“สอดเข้า...”

ดวงตาของพวกเขามองสบกันผ่านกระจกบานโต

“แล้วดึงลงแบบนี้”

เนกไทเป็นปมสวยงามดูเรียบร้อยสมกับเป็นเด็กปีหนึ่งแต่กลับไม่ได้รับการเหลียวแลจากคนทั้งคู่ ต่างคนต่างจ้องตากันแทนคำพูดมากมายที่อยู่ภายในใจ

อยากพูดแต่ยังไม่ถึงเวลา

อยากถามแต่ก็ไม่แน่ใจ

“เสร็จแล้ว” ภวินท์เป็นฝ่ายถอยตัวออกแล้วจับรุ่นน้องให้หันมาประจันหน้า

“ง่ายไหม”

“อืม..”

“ไว้ลองหัดผูกดู จะได้ไม่ต้องไปกวนเพื่อน”

“รู้แล้วน่า” น้ำเสียงที่เอ่ยออกไปหงุดหงิดเล็กน้อย

เฮียแม่งน่าหมั่นไส้ฉิบหาย

แถมยังอบอุ่น..จนน่าโมโห

 

โรงอาหารกลางยามเช้าไม่ค่อยวุ่นวายนักแต่จะไปมีศึกหนักตอนเย็นเพราะนักศึกษาหลายคนเริ่มอยู่ดึกเพื่อเตรียมงานโอเพนเฮ้าส์ หลายวันมานี้ทั้งทีม ภาม มะนาวเองก็วุ่นวายกับชมรมไม่ต่างกัน

“เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยมากินข้าวเช้าที่โรงอาหารด้วยกันเลยนะ” มะนาวหญิงสาวหนึ่งเดียวในกลุ่มบ่นพึมพำแต่ทำให้อีกสองหนุ่มถึงกับทำตัวไม่ถูก เจ้าหล่อนจิ้มไข่ดาวในจานข้าวเซ็งๆ

“ก็...” ภามอึกอัก ข้าวไข่เจียวเริ่มฝืดติดคอชอบกล

“ใช่สิ ไม่ได้มีพี่ดีนเป็นของตัวเองเลยไม่มีคนกินด้วย” มะนาวแกล้งหยอกเพื่อนที่หน้าเน้อเริ่มแดงก่ำ ท่าทางเพื่อนเธอจะไปได้ดีกับพี่ดีน ทั้งมารับมาส่ง ชวนกันไปกินข้าวจนถึงขั้นหนีไปเที่ยวกันสองคน

 “เออ ปล่อยเราเหงาหงอยเนี่ย” ทีมได้ทีรีบสำทับแต่แอบถอนใจลูบอกรัวๆ อย่างคนมีชนักติดหลัง นึกว่าโดนหางเลขไปอีกคนเพราะเขาเองก็ทิ้งมะนาวไว้แล้วไปกินข้าวกับเฮียหลายหนอยู่เหมือนกัน

“เฮ้ย เราไม่ได้ตั้งใจ” คราวนี้ภามเลิ่กลั่กจริง

“ล้อเล่นนนน” ทั้งสองคนรีบประสานเสียง การได้หยอกภามคือความสุขเล็กๆ น้อยๆในแต่ละวัน ไม่ได้งอนอะไรจริงจัง

“เพื่อนมีความสุข ไม่ว่าหรอก แต่วันนี้ตอนเย็นขอยึดตัวไว้นะจ๊ะ”

“เดินตลาดนัดอีกละ” ทีมไม่เข้าใจผู้หญิงสักเท่าไหร่ เดินได้ทุกอาทิตย์แถมซื้อเสื้อผ้าใหม่ทุกครั้ง พอเขาถามว่าไอ้ที่ซื้อครั้งก่อนใส่ไปหรือยังเจ้าตัวก็แค่ยิ้มแหะๆ แทนคำตอบ

“เดินคนเดียวมันเหงานี่นา เดี๋ยวจะเริ่มซ้อมละครสำหรับโอเพนเฮ้าส์แล้วคงไม่ได้เดินอีกพักใหญ่เลย ไปเถอะน้า”

พอเจอลูกอ้อนสองหนุ่มก็ยอมแพ้ วันนี้ไปชมรมสายหน่อยคงไม่เป็นไร

 

ตลาดนัดหลังมหาวิทยาลัยค่อนข้างใหญ่เรียกได้ว่าเดินกันเป็นชั่วโมงก็ยังวนไม่รอบ ทีมตอนนี้สองมือถือถุงผ้ารักษ์โลกใบโตที่มะนาวเตรียมมาเพื่อช้อปปิ้งโดยเฉพาะ และตอนนี้มันก็แน่นไปด้วยเสื้อผ้า เครื่องประดับเล็กๆ น้อยๆ

“ภามๆๆๆ อันนี้ขนมอะไรอ่ะ” มะนาวลากแขนเพื่อนไปอีกทาง ปล่อยให้ทีมยืนทึ่มทื่อรออยู่แบบนั้น ตอนนี้ท้องเขาเริ่มร้องโครกครากประท้วง ได้แต่หวังว่าเพื่อนจะซื้อของกินมาให้

เด็กหนุ่มมองไปรอบๆ เพื่อหาที่นั่งพัก แต่ก็ต้องตาโตเมื่อเห็นร้านกระบองเพชรเจ้าเดิมที่เคยซื้อเมื่อเดือนก่อนชักชวนให้เข้าไปดู

“พี่ ขนฟูๆนี่อะไรอ่ะ” ทีมนั่งยองๆ มองต้นกระบองเพชรต้นเล็กๆ วางเรียงรายเต็มไปหมด แต่เจ้าขนฟูนี่เตะตาเข้าอย่างจัง

“อ๋อ อันนี้ต้นแมมขนแกะ น่ารักนะสนใจไหม”

“จะมีดอกไหมพี่” ทีมแอบจิ้มๆ ขนท่าทางนุ่มนิ่ม แต่ก็ต้องสะดุ้งเมื่อโดนหนามเกี่ยวเข้าให้

“ระวังหน่อย เจ้านี่ดูฟูแต่แอบมีหนามเป็นขอเกี่ยวเชียวนะ ต้นนี้มีดอกแต่ต้องใช้ความพยายามในการเลี้ยงหน่อย สนใจไหมพี่ลดให้”

“ต้นเท่าไหร่ครับ”

400

พอได้ยินราคาทีมก็ทำตาเหลือก แพงมาก แพงกว่าต้นเก่าเขาสองเท่าเลยมั้ง

“ต้นนี้พี่เลี้ยงจนขนมันแน่นเลยนะ อ่ะ ลดให้เหลือ 350 พี่แถมต้นเล็กนี่ให้ด้วย”

คำว่าลดราคาและแถมไม่ได้มีผลแค่สำหรับผู้หญิง ทีมถึงกับเผลอตบกระเป๋าสตางค์และสุดท้ายก็ได้สมาชิกใหม่สองต้นพร้อมดินและหินสำหรับปลูกกระบองเพชรมาอีกร่วมกิโล

“นี่คิดจะเลี้ยงจริงจังแล้วใช่ไหม” ภามยื่นหมูปิ้งให้เพื่อนซี้งับ ตาก็มองต้นกระบองเพชรในถุงห่อกระดาษที่เจ้าทีมประคองอย่างดี

“วงการนี้เข้าแล้วออกยาก” ทีมเคี้ยวหยับๆ ก่อนจะหันไปงับบาร์บีคิวจากมะนาว “มึงดูดิ๊ น้องฟูฟ่องน่าเอ็นดูจะตาย”

“สรุปชอบอะไรฟูๆ นุ่มๆ สินะ” มะนาวมองกระบองเพชรบ้าง สงสัยเธอต้องไปศึกษาต้นไม้ใบหญ้าอะไรแบบนี้เพิ่มความหวานแหววให้ชีวิตสักหน่อย

“ช่าย ถึงได้ชอบไอ้ภามไง นุ่มๆ ฟูๆ” หันไปยักคิ้วให้เพื่อน แต่ภามกลับถอยหนีทำหน้าเหม็นเบื่อ

“โมเม้นทีมภามก็มา” มะนาวมองคลิปในมือ นับถือตัวเองที่กดถ่ายอะไรแบบนี้ได้ไวเหลือเกิน “เสียดายแชร์ไม่ได้ เพราะตอนนี้เราเมนดีนภาม”

“มะนาว!” ภามหน้าร้อนขึ้นมาทันที

มะนาวหัวเราะร่วน ก่อนจะจบการเดินเล่นตลาดนัดด้วยการซื้อน้ำแข็งไสมาง้อเพราะโดนคาดโทษงดขนมอร่อยๆ ไปทั้งอาทิตย์

 

ท้องฟ้าบัดนี้มืดสนิท มีเพียงแสงจากเสาไฟฟ้าหน้าหอให้ความสว่างไม่ให้ดูน่ากลัวจนเกินไป เมื่อตัวเลขนาฬิกาดิจิตอลเปลี่ยนเป็นห้าทุ่ม เจ้าของห้องพักก็แบกสังขารสะโหลสะเหลผลักประตูเข้ามา รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วพุ่งตัวลงบนเตียงหมดเรี่ยวหมดแรง

หลังจากไปตลาดนัด ทีมกลับเข้าชมรมเพื่อซ้อมอย่างหนักหน่วง ตอนนี้ถึงด่านสุดท้ายสำหรับคัดตัวไปแข่งที่มหาวิทยาลัย K คะแนนของเขาไม่แย่แต่ก็ไม่ดีนักถึงจะครองอยู่ในสิบอันดับแรกก็ตาม อาทิตย์หน้าจะมีการแข่งขันภายในครั้งสุดท้ายเพื่อให้ได้ตัวแทนก่อนจะเข้าสู่งานโอเพนเฮ้าส์และสอบกลางภาค

แข่งขันงั้นเหรอ

เด็กหนุ่มพลิกตัวนอนคว่ำ พอนอนไม่หลับก็ได้แต่หยิบมือถือไถไปมาเรื่อยเปื่อย อดคิดถึงห้องของเฮียไม่ได้ นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้ไปยุ่มย่าม สองอาทิตย์ สามอาทิตย์ หรือหนึ่งเดือน

ตำแหน่งห้องเหมือนกัน ตำแหน่งเตียงเหมือนกัน แต่มันขาดอะไรไป...

อะไรที่ทำให้เขาสงบใจได้และหลับสนิท

ทีมกดเข้าโปรแกรมแชท ขยับปลายนิ้วด้วยสัญชาตญาณ

 

< Winnie the pool  

\(*____*)/   เฮีย  

\(*____*)/  *You unsent a message*

 

“โอ้ย ทำบ้าอะไรวะกู จะตีหนึ่งแล้วส่งไปหาเฮียทำไม” กดส่งแล้วก็รีบยกเลิก เขาโยนมือถือไว้ข้างหมอนนอนมองเหมือนกลัวว่ามันจะส่งเสียงร้องออกมา

เคยไหมที่คาดหวังให้อีกฝ่ายเห็นสัญญาณบางอย่าง

ทั้งอยากให้โทรกลับมาถามว่าเป็นอะไร แต่ก็ไม่อยากให้เห็นข้อความอ่อนแออันนั้น

เฮียไม่ได้โทรกลับมา

..แต่ทว่า

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูเบาๆ คือคำตอบ เมื่อประตูห้องเปิดออกก็พบกับร่างสูงใหญ่ที่เต็มไปด้วยรอยสัก ในอ้อมแขนกอดหมอนหนึ่งใบยืนหาวหัวยุ่งฟูอยู่หน้าห้องพร้อมยักคิ้วแทนคำทักทาย  

ไร้ซึ่งคำถาม  

“เฮีย”

“กูง่วงแล้ว”

มีเพียงกอดอุ่น ที่ทำให้ทีมรู้สึกว่าคืนนี้หลับสบายยิ่งกว่าทุกคืนที่ผ่านมา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7.387K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,494 ความคิดเห็น

  1. #2494 Khmprae (@Khmprae) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2563 / 22:37
    รออออออ
    #2,494
    0
  2. #2492 JaoAom (@JaoAom) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2563 / 19:45

    โทรทำไมเสียเวลา เฮียมาเองง่ายกว่า... (หรอ? )
    #2,492
    0
  3. #2491 maisuaymainhma (@maisuaymainhma) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2563 / 01:19
    รอเล่มค่าาาา
    #2,491
    0
  4. #2485 0986079251 (@0986079251) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 กันยายน 2563 / 18:02

    รอตอนใหม่อยู่นะคะ
    #2,485
    0
  5. #2484 jijiji_28 (@jijiji_28) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 13:44

    cant wait for this book to be done...

    #2,484
    0
  6. #2475 ellepanta (@ellepanta) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2563 / 00:35
    จะมีเป็นเล่มมั๊ยคะ รออุดหนุน ebook
    #2,475
    0
  7. #2469 prant_np (@prant_np) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2563 / 22:16
    จะมาตอนไหนหรอคะอยากอ่านตอนใหม่จะแย่แล้วค้า
    #2,469
    0
  8. #2467 เอเมอลิน (@Aon--Aon) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2563 / 07:06
    ฮือดือจริงๆมีอีกไหมคนแบบเฮียಥ﹏ಥ
    #2,467
    0
  9. #2457 prant. (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 01:40

    คนทางนี้รออยู่นะคะพี่ แกะ

    และจะรอตอไป รักเสมอ#เชือกป่าน#วินทีม#บุ๋นเปรม

    #2,457
    0
  10. #2455 Pxrxw_x (@Pxrxw_x) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 23:36
    รออย่างมีความหวังงง
    #2,455
    0
  11. #2441 KAOWXxOW (@KAOWXxOW) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 23:32
    รอนานๆก็อาจจะบั่นทอนหัวใจ
    #2,441
    0
  12. #2439 Midnine (@132d003b) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 12:31
    นานเท่าไหร่ก็จะรอ
    #2,439
    0
  13. #2435 นาย (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 02:03

    มาลอยคอ นานมั่กๆ

    #2,435
    0
  14. #2433 732385769 (@732385769) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 21:16
    อ่าน วน เป็นสิบสิบรอบแล้วน่ะ555
    #2,433
    1
  15. #2423 ตวงพร (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 02:23

    มมาต่อไวๆเถอะพลีสสสสส

    #2,423
    0
  16. #2421 Back (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 18:20

    นานเกีนไปแล้วนะจ๊ะ มาต่อไวๆนะคิดถึง

    #2,421
    0
  17. #2420 Farsai (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2563 / 19:12

    จะเขียนอีกเมื่อไหร่คะ รอนะเนี่ย

    #2,420
    0
  18. #2418 Bell23042550 (@Bell23042550) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2563 / 09:07
    รอๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆไม่ไหวแล้ววว
    #2,418
    0
  19. #2417 Cheewaporn_Yui (@Cheewaporn_Yui) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 23:29
    รอไม่ไหวแล้วว
    #2,417
    0
  20. #2415 Katang_gy (@Katang_gy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 16:19
    รออยู่เด้อ
    #2,415
    0
  21. #2413 muk_2546 (@muk_2546) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 00:33
    รออยู่นะมาต่อเร็วๆนะ😊
    #2,413
    0
  22. #2412 milk2 (@milk2) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 11:28
    รอไม่ไหว
    #2,412
    0
  23. #2410 เดีย (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 10:14

    รอไม่ไหวแล้วจร้าาาาาาาา

    #2,410
    0
  24. #2407 yoshi7879 (@yoshi7879) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 18:42
    รอๆๆตอนต่อไปงับ
    #2,407
    0
  25. #2406 Mad2548 (@Mad2548) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 08:28
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-big-06.pngรอนะคะ ยกนิ้วให้เลย👍👍
    #2,406
    0