เชือกป่าน

ตอนที่ 6 : โอบอุ่น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 53,444
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5,191 ครั้ง
    8 มี.ค. 62

              

             ทีมชอบอากาศเย็นแต่ไม่ชอบความเย็นจากเครื่องปรับอากาศ ฟังดูย้อนแย้งแต่ความเย็นจากธรรมชาติและความเย็นที่สร้างขึ้นมามันไม่เหมือนกันจริงๆ ตอนเด็กๆ ด้วยความที่อาศัยอยู่ภาคเหนือและบ้านอยู่แถวชานเมืองเต็มไปด้วยต้นไม้ทำให้เขาแทบไม่ต้องพึ่งความเย็นจากเครื่องปรับอากาศ พอย้ายมาอยู่กรุงเทพฯ ทีมยอมรับเลยว่าเขาต้องเปิดแอร์ทุกคืน

              แต่ต้องไม่เย็นจนแทบแข็งแบบนี้!!

              อากาศที่เย็นจนขนลุกทำให้คนขี้หนาวตะเกียกตะกายหาที่ซุกตัว พอเจอก้อนอบอุ่นแขนขายาวก็ก่ายฟาดจนเกิดเสียงดังอักตามด้วยเสียงพึมพำอะไรสักอย่างที่จับความไม่ได้ จากนั้นความอบอุ่นก็ครอบครองร่างของเขาเอาไว้ เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ทีมหลับลึก ไม่มีฝันร้าย ร่างกายผ่อนคลายสบายจนไม่อยากตื่นขึ้นมา

 


              “อืม”

              แสงแดดที่ลอดผ่านผ้าม่านบาง ๆ ปลุกคนบนเตียงให้ปรือตาขึ้นอย่างเกียจคร้าน ทีมควานมือไปด้านข้างเตียงหยิบมือถือขึ้นดู ตัวเลขบนหน้าจอขึ้นว่า 6:45 อีกสิบห้านาทีถึงจะเป็นเวลาตื่นที่เขาตั้งเอาไว้

              “ทำไมแอร์เย็นจังวะ” ทีมพึมพำ มองไปรอบห้องหารีโมทเครื่องปรับอากาศ พอเริ่มตื่นเต็มตาเจ้าตัวถึงได้รู้สึกถึงความผิดปกติ

              การตกแต่งห้องที่ไม่คุ้นเคย ชั้นวางหนังสือเหล็กสีดำ กรอบรูปเท่ๆ โคตรมินิมอล ไม่มีอะไรที่คุ้นตาสักอย่าง เด็กหนุ่มกวาดสายตากลับมาที่เตียงอีกครั้งก่อนจะเบิกตาโพลงกับก้อนขนสีทอง ๆ ที่อยู่บนอก เขาเกือบยันไอ้ก้อนที่ว่าออกจากตัวด้วยความตกใจแต่แล้วความทรงจำเมื่อคืนก็เบรกอาการตื่นตระหนกเอาไว้ก่อน

              เท่าที่เคยอ่านการ์ตูนมาเยอะ หลายครั้งตัวเอกก็ตื่นมาโดยมีใครสักคนอยู่ในอ้อมแขน ถ้าร้ายแรงหน่อยก็ไปอยู่ในอ้อมแขนคนอื่น สำหรับทีมเขาอยู่ในกรณีแรก แต่มันควรเป็นสาวน้อยน่ารัก ไม่ก็ผู้ชายตัวกะทัดรัดแบบไอ้ภามไหม?

              ใครที่ไหนตื่นมาแล้วเจอผู้ชายตัวเท่ายักษ์นอนหนุนอกแบบนี้วะ!!

              “หนักฉิบหาย”

              ก้อนขนที่เขาสงสัยในตอนแรกคือหัวย้อมทองของเฮียวิน เจ้าของห้องผู้หิ้วเขามานอนด้วยเมื่อคืน ไอ้อุ่นมันก็อุ่นดีหรอกเพราะแอร์ในห้องหนาวยะเยือกเหมือนอยู่ขั้วโลก แถมเฮียมันไม่ใส่เสื้อนอนโชว์กล้ามเนื้อเฟิร์มๆ และรอยสักเซ็กซี่ตามร่างกายอีกต่างหาก

              “เฮียตื่นได้แล้ว” ทีมสะกิดหมายักษ์บนอกเบาๆ แต่ดูเหมือนจะไม่สะท้านเลยเปลี่ยนเป็นเขย่าให้หัวสั่นหัวคลอน “ตื่นโว้ยเฮีย ตื่นนนนนนน”

              นายภวินท์ปรือตางัวเงีย หมอนกอดวันนี้อุ่นจนเขาก่ายแขนขารัดมันแน่นขึ้น แน่นจนได้ยิ่นเสียงแอ่กแล้วเขาก็โดนยันโครมเดียวตกเตียง

              “มึง!

              “รัดบ้าอะไรวะเฮีย แค่กๆ ตายห่าพอดี”

              วินนั่งหาวอยู่ที่พื้น เป็นเวลาเดียวกับที่มือถือส่งเสียงปลุกลั่นห้อง เขาปรือตามองเจ้าทีมหยิบมือถือขึ้นกดปิดเสียง

              “วันนี้มีเรียนเหรอวะ”

              “ไม่อ่ะ”

              “โกหก” คนขี้เซาเกาพุงแกรกๆ วินยันตัวกลับขึ้นเตียง ทิ้งตัวนอนคว่ำซุกใบหน้าลงบนหมอนนุ่มอีกครั้ง “มึงมีเรียนตอนสิบโมง จะโดดก็บอก”

              “รู้แล้วถามทำไม” เด็กหนุ่มประชดแต่ไม่คิดจะถามว่ารู้ได้ยังไงเพราะเขาปลงไปแล้ว “ยืมชุดหน่อย”

              เจ้าของห้องยักคิ้วแทนคำตอบ นอนมองรุ่นน้องเปิดตู้เสื้อผ้ารื้อเอาเสื้อยืดและกางเกงขาสั้นสบายตัวออกมา ด้วยความเคยชินกับการเปลี่ยนเสื้อผ้าในชมรมทำให้ทีมถอดชุดนอนพาดเก้าอี้ชิลๆ เหลือแค่บอกเซอร์ตัวในเดินเข้าห้องน้ำเพื่อล้างหน้าแปรงฟัน กล้ามเนื้อลีนสวยโดยเฉพาะต้นขาทำเอาคนมองลอบกลืนน้ำลาย

              วินรู้ตัวดีว่าตัวเองเป็นไบ เขาชอบทั้งผู้ชายผู้หญิงแต่ไม่ได้หื่นขนาดเห็นคนเปลือยนิดเปลือยหน่อยแล้วมีอารมณ์ ยิ่งร่างกายผู้ชายเขาเห็นในชมรมว่ายน้ำจนเบื่อ แต่ไม่ใช่กับทีม..

              เขายังจำสัมผัสยามกัดหลังต้นขาแน่นๆ นั่นได้ไม่ลืม

              ทีมวอร์มร่างกายง่ายๆ หน้าทีวี วันนี้เขาขี้เกียจออกไปวิ่งคงแค่ออกกำลังกายเรียกเหงื่อในห้องแทน ลักษณะห้องของเฮียวินไม่ต่างจากห้องของเขา เป็นห้องสตูดิโอที่เปิดประตูแล้วเจอครัวเล็กด้านขวาห้องน้ำอยู่ด้านซ้าย ถัดขึ้นไปคือส่วนของห้องนั่งเล่นและด้านในสุดคือเตียงนอน

              ห้องนี้ไม่มีโซฟา แต่มีกองหมอนและBean Bagวางอยู่มุมห้อง ดูเหมือนพื้นที่ที่เหลือจะกลายเป็นชั้นวางหนังสือกับโมเดลรถ มีโต๊ะอ่านหนังสืออยู่หนึ่งตัวที่เต็มไปด้วยตำราเรียน กลับกันห้องของทีมมีแค่ชั้นไม้ง่อยๆ จากห้างเล็กๆ  ขยับแรงหน่อยชั้นอาจจะพังได้ มีโต๊ะอ่านหนังสือเหมือนกันแต่ไม่เคยใช้ กลายเป็นที่วางของรกจนมองพื้นโต๊ะไม่เห็น ที่ใช้บ่อยคงเป็นโต๊ะญี่ปุ่นเอาไว้กินข้าวกับเล่นคอมพ์

              เจ้าของห้องที่ยอมสะบัดตัวขี้เกียจเดินเช็ดหน้าออกมาจากห้องน้ำ เขายืนพิงผนังมองอีกฝ่ายซิทอัพอยู่กลางห้องด้วยความสนใจอยู่สักพักก่อนจะเดินเข้าไปช่วยยึดขา

              “มีแรงหน่อย หมดแรงแล้วเหรอ” วินเอ่ยเย้าเมื่อเห็นรุ่นน้องเริ่มแรงหด

              พอโดนยุคนเกลียดการพ่ายแพ้ก็มีแรงฮึดขึ้นมาทันที ทีมดันตัวขึ้นสูงในขณะที่คนยึดขาจงใจโน้มใบหน้าเข้าหา

              “เจ็ดสิบเจ็ด”

              จากที่ห่างกันหนึ่งช่วงใบหน้า

              “เจ็ดสิบแปด”

              ก็ขยับเข้ามาเหลือแค่ปลายจมูก

              “เจ็ดสิบเก้า”

              ต่างฝ่ายต่างจ้องตากันไม่ยอมแพ้ราวกับว่าใครหลบตาก่อนคือฝ่ายปราชัย

              “แปดสิบ”

              “...”

เสียงหอบหายใจของทีมกลายเป็นเสียงที่ดังที่สุดในห้องดังยิ่งกว่าเสียงนักข่าวในทีวีและเสียงวุ่นวายภายนอก ดวงตาดื้อดึงไม่ยอมแพ้โดดเด่นล้อมกรอบด้วยหยาดเหงื่อที่ผุดขึ้นตามไรผม ริมฝีปากเผยอออกเล็กน้อยเพื่อปล่อยลมหายใจ

...เหมือนแรงดึงดูด

ริมฝีปากสัมผัสกันเหมือนแตะผิวน้ำให้กระเพื่อมไหว ก่อนที่วงคลื่นจะขยายกระจายออกไปกลายเป็นจูบดูดดื่มบดขยี้ ลิ้นร้อนตวัดดุนต่างผลัดกันไล่ต้อนเกิดเสียงเปียกชื้นฟังจักจี้หู ทั้งขบทั้งกัด ย้ำซ้ำๆ จนริมฝีปากแดงก่ำราวกับมะเขือเทศสด

พวกเขาทั้งคู่ต่างรู้สึกหน้ามืดตามัว ต่างอยากขย้ำคนตรงหน้ากลืนกินให้หมดทั้งตัว จนเมื่อจูบครั้งที่สองกำลังจะเริ่มขึ้น เสียงเพลงชาติจากทีวีก็หยุดการกระทำจากสัญชาตญาณ อารมณ์วาบหวานหายวูบจนแทบไม่เหลือ

“...ผม..จะไปอาบน้ำ” ทีมยันตัวลุกขึ้นจากพื้น รีบสาวเท้าโกยข้าวของตัวเองใส่เป้แล้วเปิดแนบกลับห้องด้วยอัตราการเต้นของหัวใจระดับแปดริกเตอร์

ส่วนเจ้าของห้อง 1019 ทิ้งตัวลงนอนแผ่บนพื้น เลียริมฝีปากที่ได้รสชาติคาวเลือดจางๆ หลับตาซึมซับความรู้สึกร้อนรุ่มเมื่อสักครู่ ดวงตาเจ้าเล่ห์วับวาวเป็นครั้งแรกที่คนอย่างภวินท์รู้สึกอยากครอบครองใครสักคนอย่างรุนแรง


 

***


             

              ทีมนอนกลิ้งเกลือกเล่นเกมมือถืออยู่บนเตียงอย่างเบื่อๆ หลังจากที่ส่งข้อความบอกภามว่าจะโดดเรียน เขาก็ว่างจนไม่มีอะไรทำ นึกเสียใจที่โดดเรียนเพื่อนอนหายใจโง่ๆ อย่างไม่มีเหตุผล

              ให้ออกไปเที่ยวข้างนอกก็ไม่มีอะไรจะเที่ยว ขี้เกียจขับรถด้วย หิวก็หิวแต่ครั้นจะลงทุนไปห้างเพื่อนั่งกินอะไรคนเดียวก็ดูเหงาไปหน่อย

              ก๊อก ก๊อก

              “คร้าบ”

              เด็กหนุ่มลากร่างไปเปิดประตู พอเห็นหน้าคุ้นตาก็เบ้ปากใส่อย่างไม่เกรงใจ

              “อะไรละเฮีย”

              “ไปกินข้าวกัน”

พวกเขาทั้งคู่ทำเหมือนเมื่อเช้าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ลืมเลือนจูบดูดดื่มและอ้อมกอดอบอุ่น ซึ่งก็ดีทำให้ไม่ตะขิดตะขวงใจเวลามองหน้ากันนัก

“ขี้เกียจมาก” ทำท่าตัวเหลวให้ดูอีกต่างหาก

“เอาน่า เดี๋ยวเลี้ยงหนังด้วย”

พอรู้ว่าจะได้ดูหนังฟรีคนโดดเรียนเริ่มรู้สึกมีกิจกรรมขึ้นมา ทีมพยักหน้าหงึกรีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นเสื้อยืดกางเกงยีนและรองเท้าผ้าใบคู่เก่งจากนั้นก็เดินตามรุ่นพี่ต้อยๆ อย่างว่าง่ายทันที

ถึงทีมจะไม่ค่อยชอบมอเตอร์ไซค์สักเท่าไหร่ โดยเฉพาะรถแรงๆ อย่างบิ๊กไบค์ เพราะรู้สึกว่ามันเป็นเนื้อหุ้มเหล็กที่อันตราย แต่การได้นั่งซ้อนเฮียก็ไม่ค่อยแย่

ซะที่ไหนละโว้ยยยยยย!!! ไอ้สลัดผัก!!!

“โว้ย จะขี่ซอกแซกทำไมวะเฮีย ขับดีๆ ไม่ต้องไปรีบโรงหนังไม่หาย เชี่ยยยยยยยยยยย” เสียงโวยวายลั่นตลอดทางตั้งแต่ออกถนนใหญ่ สองมือกอดเอวคนขับแหกปากลั่นก้องหมวกกันน็อค

กว่าจะถึงห้างสรรพสินค้า ทีมรู้สึกเหมือนทำชีวิตหายไปแล้วครึ่งหนึ่ง เขาตะกายลงจากรถหายใจหอบแฮกมองรุ่นพี่ขี้แกล้งตาขวาง อยากเอาหมวกกันน็อคฟาดหัวสักที

“เป็นไง ตื่นเต็มตาเลยไหม” ภวินท์หัวเราะชอบใจ เขายีหัวไอ้ตัวแสบขำๆ แล้วลากเข้าห้างเพื่อหาของกินปิดปากตัวขี้โวยวาย

 

 เนื่องจากเป็นวันธรรมดาก่อนเที่ยง คนในห้างเลยยังไม่เยอะมากนัก ร้านอาหารก็มีผู้คนบางตาทำให้การสั่งอาหารเป็นไปอย่างรวดเร็ว ราบรื่น สเต็ก เฟรนซ์ฟราย ไส้กรอก สลัดผัก จานใหญ่เบิ้มวางลงตรงหน้ามนุษย์ผู้มีอัตราการเผาผลาญแคลอรีได้เยอะกว่าชาวบ้านหลังจากรอเพียงไม่นาน คนที่กำลังโวยวายเรื่องมอเตอร์ไซค์เลยเงียบกริบดวงตาเป็นประกายยามเห็นของกินถูกใจ

โดยเฉพาะของกินในจานคนอื่น บางครั้งมันน่ากินจริงๆ

“เฮียยย”

“หยุดความคิดมึงเลย” ภวินท์ขยับส้อมปกป้องกุ้งในจานเมื่อประกายแห่งความสุขในดวงตาอีกฝ่ายเผื่อแผ่มาถึงจานของเขา

ทีมยิ้มแต้ ฉวยโอกาสส่งส้อมบุกรุกแต่โดนสกัดด้วยมีดหันสเต็ก “เฮียเป็นพี่ ควรสละให้น้องดิ”

“สละให้ก็อดแดกสิ” ด้วยความที่บ้านมีแต่ผู้ชาย วินเลยไม่เคยอ่อนข้อให้เรื่องของกิน ถ้ามัวแต่ชักช้าทั้งพี่ทั้งน้องเขาไม่เคยเหลืออาหารบนโต๊ะไว้ให้สักครั้ง

“โห่ ไม่อ่อนโยนเลย”

“ทำไมกูต้องอ่อนโยน” คนฟังขมวดคิ้ว จะกินข้าวต้องอ่อนโยนขนาดนั้นเลยเรอะ

 “สาวๆ เขาชอบไง ผู้ชายอ่อนโยนและใจดี”

“งั้นคงไม่จำเป็น” ภวินท์กระตุกยิ้ม เขาจิ้มกุ้งทอดที่เจ้าตัวแสบอยากลองกินนักหนายื่นจ่อตรงหน้าอีกฝ่าย “เพราะกูไม่ได้อยากให้สาวๆ ชอบ”

“....”

“แต่อยากให้มึงชอบมากกว่า” ดวงตาคนพูดวับวาว เป็นสายตาที่เพื่อนสนิทมักบอกอยู่เสมอว่ามันคือสายตาเจ้าชู้

ประโยคนี้ปกติถ้าสาวๆ ฟังแล้วคงจะม้วนต้วนเป็นก้อน แต่ไม่ใช่กับคนที่ชินชากับนิสัยแบบนี้ของรองประธานชมรมว่ายน้ำ ทีมกลอกตาแล้วก้มลงงับกุ้งตรงหน้าอย่างไม่อายเพราะเจ้าตัวถือคติด้านได้อายอด

“เอาอีก”

“สัส” ภวินท์ถึงส่ายหัวกับเลิกเกี้ยวคนตรงหน้าเลื่อนจานอาหารหนีทันที

คนอย่างเจ้าทีมไม่เหมือนใครเลยจริงๆ


 

โรงหนังตอนกลางวันคนน้อยอย่างที่คาดคิด มีคนเดินอยู่แค่ประปรายทำให้ผู้ชายตัวโตสองคนที่กำลังถกเถียงกันว่าจะดูหนังเรื่องอะไรดีค่อนข้างเด่นสะดุดตา

“จะดูอันนี้” หนึ่งคนถือถุงมันฝรั่งไว้ในมือท่าทางหวงแหน มือก็ชี้โปสเตอร์หนังผีสยองขวัญ

“กูจะดูมาร์เวล”อีกคนหน้านิ่วคิ้วขมวด พยายามชี้โปสเตอร์หนังฮีโร่ที่เพิ่งเข้าหมาดๆ

“เอ้า ไหนบอกจะเลี้ยงหนัง”

“เลี้ยงหนังที่กูอยากดูไงโว้ย!

 

อาฆาต/ปรารถนา/อาถรรพ์

ชื่อหนังผีฆาตกรรมสยองปรากฏขึ้นบนจอสกรีนขนาดใหญ่ เครื่องปรับอากาศในโรงหนังเย็นฉ่ำและเย็นกว่าปกติเพราะทั้งโรงมีคนนั่งดูอยู่ไม่ถึงสิบคน

ทีมยิ้มระรื่นอารมณ์ดี เขาแกะถุงมันฝรั่งทอดกินเพลินๆ เหมือนเมื่อกี้ไม่ได้กินอะไรมาก่อน หนังเรื่องนี้เขาเคยตั้งใจจะชวนภามมาดูด้วยกัน แต่ดูกับเฮียก็ได้ไม่เป็นไร

กรี๊ดดด

เสียงผู้หญิงในจอกรีดร้องดังลั่น คราบเลือดสีแดงสาดเต็มจอแล้วร่างของหล่อนก็แน่นิ่งกับพื้น วิญญาณซีดขาวยืนมองศพแดงฉาน ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สายตาจับต้องคนดูนอกจอราวกับมองเห็น

ยังไม่ทันที่คนดูจะได้ตั้งตัว วิญญาณร้ายก็ส่งเสียงวี้ดพร้อมพุ่งใส่หน้าจอจนเห็นสภาพเละเทะเต็มตา

เฮือก!

แรงกระตุกของคนข้างๆ ทำให้ทีมต้องหันไปมอง อาการนั่งเกร็งมือจิกเบาะบอกชัดว่าอีกฝ่ายไม่จรรโลงใจกับหนังเรื่องนี้สักเท่าไหร่

“เฮียไม่ชอบหนังผีเหรอ” เด็กหนุ่มกระซิบเสียงเบา

“เปล่า” คนบอกเปล่าพยายามหรี่ตามองจอหนัง แต่คราวนี้เจ้าผีร้ายในจอไม่ออมมือแม้แต่น้อย โผล่พรวดอีกครั้งไม่ให้ตั้งตัว

“เชี่ย!!!!!!!!!!

คราวนี้ไม่ใช่เสียงหนัง แต่เป็นเสียงผู้ชายตัวโตร้องลั่นสู้ผีจนโรงหนังแทบแตก ภวินท์หลับตาปี๋ถามทีมเสียงสั่น “ผีไปรึยังวะ”

“ไปแล้วๆ”

“จริงนะมึง โกหกกูเอาตาย”

 “ไม่ได้โกหกน่า เอ้า ให้ยืมมือ” ยื่นมือให้อีกฝ่ายจับเอาไว้

ภวินท์ไม่เคยบอกใครมาก่อนในชีวิตว่าตัวเองกลัวผี เขาไม่ถูกกับพวกหนังตุ้งแช่ หนังเลือดสาดควักไส้ควักพุง ซึ่งปกติก็หลีกเลี่ยงการดูหนังผีหรือบ้านผีสิงได้โดยไม่มีใครรู้

แต่วันนี้ความลับตลอดยี่สิบเอ็ดปีของรองประธานชมรมว่ายน้ำโดนจับได้เสียแล้ว

“สัสเอ้ย ไม่เท่เลยกู”

ทีมกลั้นหัวเราะจนไหล่สั่นกับคำสบถ ขบขันกับการพยายามจะเท่ของเฮียผู้เป็นที่ชื่นชมของเด็กในชมรม

หนังดำเนินเรื่องต่อไปอย่างระทึกขวัญ ทุกครั้งที่เจ้าวิญญาณร้ายโผล่ออกมาสร้างความบันเทิง เจ้าของรอยสักมากมายบนร่างกายเป็นอันสะดุ้งโหยงบีบมือรุ่นน้องแน่น

ทีมไม่ได้เสนอตัวให้ลุกออกจากโรงหนังก่อนหนังจบเพราะเขารู้ว่าเฮียไม่มีทางยอม และไม่ได้แกล้งล้อเลียนหรือทักอะไรอีกนอกจากปล่อยแขนเอาไว้ให้รุ่นพี่ได้พึ่งพิง

ทั้งๆ ที่หนังก็สนุกเข้าสู่ฉากระทึกอีกหลายครั้ง แต่ทีมไม่รู้ตัวเลยว่าสายตาตัวเองกลับจับจ้องแต่คนขี้กลัวข้างตัว เอ็นดูความน่ารักเกินคาดของผู้ชายตัวโต

 

***


น้ำในสระเย็นยะเยือกบาดผิวฉายเงาผิวน้ำไหวไปไหวมา ฟองอากาศผุดพรายน้ำทะลักเข้าสู่ปอดกลายเป็นความทรมานเหลือแสน ดวงตาเบิกกว้างสองมือไขว่คว้า

ใครก็ได้..

ทีมเบิกตาโพลงท่ามกลางความมืด ร่างกายชุ่มไปด้วยเหงื่อไม่สบายตัว เขายันร่างขึ้นนั่งถอนใจเหนื่อยหน่าย เรื่องราวผ่านมาตั้งนานกลับไม่ลืมเลือนสักที

บางครั้งมันสาบสูญไปจากความคิด ให้เขาเพลิดเพลินสนุกสนานกับการว่ายน้ำจนเต็มอิ่ม แต่บางครั้งก็กลับมาหลอกหลอนยามกังวลใจกับการแข่งขัน กลายเป็นสิ่งเหนี่ยวรั้งไม่ให้เขาก้าวหน้า เป็นเพียงนักกีฬาที่มีปัญหาทำเวลาไม่ได้ดี

ทีมถอนใจอีกครั้งก่อนจะหยิบหมอนและผ้าห่มเดินไปที่ประตู ..

 

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูปลุกเจ้าของห้องที่กำลังงัวเงียให้ตื่นจากการนอนอันแสนสบาย เครื่องปรับอากาศทำงานเต็มที่ทำให้ภายในห้องเย็นเฉียบชวนหนาวสั่น ภวินท์หาวหวอดบิดกายเกียจคร้านบนเตียงนอนนุ่มนิ่ม เขาหยิบมือถือเปิดดูเวลา ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นเลขหนึ่ง

เวรเอ้ย เพิ่งนอนไปได้ชั่วโมงเดียวเอง

คนโดนปลุกเดินงัวเงียไปที่ประตูส่องตาแมวด้วยความสงสัย คิ้วเข้มเลิกขึ้นเล็กน้อยอย่างแปลกใจแต่ก็ยอมเปิดประตูห้องให้โดยไม่ถาม

วินมองผู้บุกรุกในชุดนอนหัวฟูๆ หิ้วหมอนหิ้วผ้าห่มเดินดุ่มไปที่เตียงด้านในแถมซุกตัวตรงจุดที่เขานอนอยู่จนถึงเมื่อกี้ด้วยท่าทางสบายใจถึงที่สุด ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ เขาปิดประตูล็อกห้องอีกครั้งแล้วกลับไปที่เตียง แทรกตัวลงนอนข้างๆ แล้วอ้าแขนเปิดรับแขกที่พลิกตัวเข้าหาความอบอุ่น

แม่ง เหมือนแมวเลย

คิดแล้วก็ยิ่งขำ ภวินท์มองคนในอ้อมแขนผ่อนลมหายใจช้าๆ ท่าทางหลับสบายปล่อยให้เขาลูบหัวลูบหลังโดยไม่ว่าอะไร ถ้าเตียงและอ้อมกอดของเขาทำให้ทีมหลับฝันดีได้ เขาก็พร้อมที่จะตื่นกลางดึกเปิดประตูรับมันทุกคืน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5.191K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,494 ความคิดเห็น

  1. #2488 mew7367 (@mew7367) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2563 / 15:24
    เฮียมักอ่อนโยนเเละใจดีกับคนที่เรียกเฮียว่าเฮีย เสมอ..
    #2,488
    0
  2. #2483 Kusumar Aoomsiri (@puppariga) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 กันยายน 2563 / 13:19
    ให้มานอนตั้งแต่เย็นยันเช้าไปเลย จะได้ไม่ต้องเปิดประตูตินดึกๆ
    #2,483
    0
  3. #2478 am_love2 (@am_love) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2563 / 18:51
    สนุกมาก
    #2,478
    0
  4. #2465 เอเมอลิน (@Aon--Aon) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 21:52
    เฮียวินเขาอบอุ่นตังเงย อุงแงงหน้าพี่บุ๋นลอยมา
    #2,465
    0
  5. #2456 prant (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 23:52

    ่น่ารัก จังเลยค้าบ

    โดยเฉพาะคำเนี่ย ถ้าเตียงและอ้อมกอดของเขาทำให้ทีมหลับฝันดีได้เขาก็พร้อมที่จะตื่นกลางดึกเปิดประตูรับมันทุกคืน

    ฟินนนนนนนนนนนนนนนนนนนน

    #2,456
    0
  6. #2453 Pxrxw_x (@Pxrxw_x) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 20:28
    โอ้ยยยเฮีย พ่อไมโครเวฟฟฟ
    #2,453
    0
  7. #2387 มิ้นนนนนน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 13:24

    งื้อออ น่ารักกก

    #2,387
    0
  8. #2371 0943863121k (@0943863121k) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 17:19
    ให้ซ้อนบิ๊กไบค์ ทั้งๆที่คนในครอบครัวยังไม่เคยได้ซ้อนเลยเนี้ยนะ!

    เฮียวินนี้น่ารักอ่ะ😊
    #2,371
    0
  9. #2330 newyear2006 (@newyear2006) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 19:22
    เฮียน่ารักทีมปกขี้อ้อนมาก55
    #2,330
    0
  10. #2269 21febfav (@bppx) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 01:23
    ให้ซ้อนบิ๊กไบค์!!!!
    #2,269
    0
  11. #2231 sseettss (@sseettss) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 03:08
    น่าร๊ากกก
    #2,231
    0
  12. #2194 Nunnicha1997 (@Nunnicha1997) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 22:41
    จะบอกรักพี่แกะทุกๆวัน
    #2,194
    0
  13. #2005 June558 (@June558) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มีนาคม 2563 / 16:24
    เฮียกลัวหนังผี55555
    #2,005
    0
  14. #2002 parichat0303 (@parichat0303) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มีนาคม 2563 / 22:51
    รักพี่แกะเป็นกําลังใจให้นะคะ
    #2,002
    0
  15. #1971 ★ดวงดาว★ (@iamyeenny) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2563 / 02:38
    อยากมีเฮียวินเป็นของตัวเองจังเลยค่าาา;-;
    #1,971
    0
  16. #1946 KU__ (@KU__) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:10
    คนหรือไมโคเวฟ!
    #1,946
    0
  17. #1880 Kanoknaphat Samorparp (@tawbigm) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 มกราคม 2563 / 04:53
    อบอุ่นยิ่งกว่าไมโครเวฟ
    #1,880
    0
  18. #1871 tarnnapatrapee (@tarnnapatrapee) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มกราคม 2563 / 16:30
    😇น่ารักมากกก
    #1,871
    0
  19. #1870 tarnnapatrapee (@tarnnapatrapee) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มกราคม 2563 / 16:30
    😇น่ารักมากกก
    #1,870
    0
  20. #1863 Ssnnman (@Sassynm) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 13:07
    น่ารักมากกกกแงงงง ชอบคู่นี้ๆๆๆๆๆ 😍😍😍
    #1,863
    0
  21. #1841 Leon613 (@PiperV) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 มกราคม 2563 / 10:48
    อยากได้น้องทีมเป็นของตัวเอง ยัยหนูของพี่
    #1,841
    0
  22. #1828 BaBiBuDuB (@poppywnp) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มกราคม 2563 / 11:41
    เฮียยยยโคตรอบอุ่นอะแบ่บดือมากกก
    #1,828
    0
  23. #1797 Wilwanza (@Wilwanza) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มกราคม 2563 / 12:31
    เฮียมีความน่ารัก อบอุ่น
    #1,797
    0
  24. #1769 Miaw_Yo (@Miaw_Yo) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 มกราคม 2563 / 12:13
    ชอบเฮียกลัวผี งื้อแต่ก็น่ารัก มีความอบอุ่นด้วยง่ะ
    #1,769
    0
  25. #1765 may0234 (@usamasa0234) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 มกราคม 2563 / 01:23

    ทีมมีความหลังอะไรอ่ะ เฉลยหน่อยยยย

    #1,765
    0