เชือกป่าน

ตอนที่ 5 : สระน้ำในความทรงจำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 56,058
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4,772 ครั้ง
    25 ธ.ค. 61


ภวินท์เป็นลูกคนกลางของบ้านเชื้อสายจีน ปกติแล้วจะอาศัยอยู่ในบ้านหลังใหญ่ที่มีครบทั้งเหล่ากงเหล่าม่าและญาติพี่น้องมากมาย ตั้งแต่เด็กเขาต้องคอยดูแลลูกพี่ลูกน้อง รวมถึงน้องชายที่อายุห่างกันหลายปี หนักหน่อยก็ต้องดูแลพี่ชายด้วย ทำให้ติดนิสัยชอบดูแลคนรอบตัวจนกระทั่งไม่เป็นตัวของตัวเอง

มีของที่ชอบก็ให้พี่ให้น้องจนหมด เขาเลยไม่ยึดติดอะไรสักเท่าไหร่ จนกระทั่งอยู่มัธยมปลายภวินท์ถึงได้เริ่มคิดจะมีสิ่งที่เติมเต็มให้ตัวเองบ้าง นั่นคือ

มอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์ ที่แลกกับการไปช่วยงานที่บ้าน ทำบัญชี และเอาการเรียนเกรด4ล้วนถวายมารดา

มันกลายเป็นสิ่งแรกที่วินเริ่มรู้สึกหวงแหน ไม่ยอมให้ใครแตะต้อง ไม่เคยมีใครได้ซ้อนแม้แต่คนในครอบครัว แต่มันก็ยังไม่พอ

เขาเริ่มมองหาสิ่งอื่นเพิ่มขึ้นในที่สุดก็เริ่มสนุกกับการสักตามตัว ย้อมผมสารพัดสี หรือแม้แต่เจาะหูไม่รู้กี่รู จนเข้ามหาวิทยาลัย เขาแยกตัวมาอยู่หอพัก เริ่มใช้ชีวิตเฮฮากับเพื่อนสนิท ท่ามกลางรอยยิ้มทั้งปากและตาแต่บางอย่างในอกยังรู้สึกวูบโหวงเหมือนไม่ได้รับการเติมเต็ม

 

“เฮียวิน” 

เจ้าวิวน้องชายคนเล็กวิ่งหัวหูกระเจิงเข้ามาหา พร้อมหนังสือเรียนเต็มอ้อมแขน มาแนวนี้คงร้องขอให้เขาช่วยติวสอบอีกเหมือนเคย

ตลอดอ่ะไอ้ตี๋เล็ก สอบทีไรวิ่งมาให้ไอ้วินมันช่วยตลอด” เฮียว่านลูกชายคนโตของบ้านขยับแว่นทำหน้าเบื่อหน่าย

เฮียว่านสอนไม่เป็นก็ไม่ต้องบ่นได้ปะ” 

เอ้า ไอ้นี่”

หยุด!” คนฟังยกมือเบรก “เฮียไปเล่นเกมเงียบๆเลย แล้วพรุ่งนี้มีประชุมไม่ใช่หรือไงอ่านเอกสารบ้างหรือยัง” วินดุพี่ชายที่วันหยุดเป็นโอตาคุเกมของแท้ แต่วันธรรมดาก็ช่วยแม่บริหารโรงแรมและรีสอร์ตในเครือ เห็นแบบนี้พี่มันโคตรเจ้าความคิด ตั้งแต่เรียนจบเข้าไปช่วยบริหาร โปรเจกต์โรงแรมและรีสอร์ตแห่งใหม่ก็เพิ่มขึ้นมาอีกสามแห่งแถมกิจการให้ผลประกอบการดีอีกด้วย

ว่านเบ้ปาก โอ้ยมึง วันนี้วันหยุด รีบๆเรียนจบมาช่วยประชุมแทนกูได้แล้ว เบื่อฉิบหาย” ก่อนจะโดนน้องชายด่ามากไปกว่านี้ ร่างสูงใหญ่ตามพันธุ์กรรมของบ้านก็รีบหลบไปอีกทาง หาที่ซุกตัวเล่นเกมไม่บ่นอะไรอีก

แล้วมึงไอ้ตี๋เล็ก เฮียเคยบอกแล้วใช่ไหมให้อ่านไว้บ้าง หิ้วมาขนาดนี้ไม่เคยเตรียมตัวเลยละสิ” วินหันไปเฉ่งน้องชายต่อ คราวนี้เจ้าวิวคอย่นเอาตัวใหญ่ๆ เข้ามาออดอ้อนให้พี่ชายขนลุกขนพอง สุดท้ายคนใจดีก็ยังใจดีวันยังค่ำปฏิเสธไม่ค่อยจะเป็น 

เฮียวินใจดี” เจ้าวิวพยายามชมพี่ชายรัวๆ แต่ก็โดนปากกาตีเหม่งไปเสียก่อน

กูใจดีเฉพาะกับบางคน” มือใหญ่เสยผมย้อมทองที่ไหลลงมาปิดหน้าปิดตา รำคาญมากเข้าเขาก็รวบมันเป็นมวยลวกๆ ไว้ที่ท้ายทอย

แหม อยากรู้เลยว่านอกจากญาติพี่น้อง เฮียใจดีกับใครบ้าง”

ดวงตาคมคายเหลือบมองน้องชายอีกครั้ง ริมฝีปากได้รูปขยับยกยิ้มเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ เล่นเอาตี๋น้อยของบ้านถึงกับลูบแขนที่ขนลุกพรึบพรับ

ก็ใจดีกับคนที่เรียกกูว่า “เฮีย” ไง”

บางทีเขาอาจกำลังได้พบใครสักคนที่มาช่วยเติมเต็มชีวิตอันแสนธรรมดานี้ได้

 

               ***


สแตนด์เชียร์ริมสระของชมรมว่ายน้ำวันนี้ค่อนข้างคึกคักเนื่องจากประธานชมรมเรียกประชุมเกี่ยวกับกิจกรรมที่ใกล้จะมาถึง สมาชิกปีหนึ่งปีสองอยู่กับเกือบครบ นั่งกระจัดกระจาย ต่างคนคุยกันหยอกล้อกันสนุกสนาน

ภวินท์พลิกเอกสารในมือปรึกษาเรื่องวันเวลากับโค้ชและประธานชมรมอีกครั้งถึงได้หันมาโบกมือให้พวกลูกหมาทั้งหลายเงียบเสียงลง ส่วน ดีน รัฐนนท์ ประธานชมรมว่ายน้ำก้าวขึ้นมายืนด้านหน้า ดวงตาสีเทาอมเขียวกวาดมองทุกคนย้ำให้หุบปากอีกครั้งก่อนจะเริ่มอธิบาย

“อย่างที่ทุกคนรู้ อีกไม่กี่อาทิตย์ข้างหน้าจะมีงานโอเพ่น เฮ้าส์ ซึ่งชมรมเราตกลงที่จะทำ...” ดีนทำหน้าตาเบื่อหน่าย เหมือนคร้านที่จะพูดชื่อกิจกรรมออกมาจากปาก

“หนุ่มน้อยตกน้ำ”

“ฮิ้ววววว”

ปีหนึ่งหัวเราะก๊าก ปรบมือชอบใจ ก็พวกเขานี่แหละที่โหวตจนกิจกรรมนี้สำเร็จ ยิ่งเห็นประธานทำหน้าเซ็งยิ่งขำกันเท่าตัว

“เออดี หัวเราะเข้าไปเจ้าพวกปีหนึ่ง” วินฉีกยิ้มร้ายพูดสมทบ “ไหนๆ ก็เป็นเสียงส่วนใหญ่ แถมปรึกษาโค้ชแล้ว” แกล้งลากเสียงยาวขึ้น “คนที่เป็นหนุ่มน้อยตกน้ำคือปีหนึ่งทั้งหมด”

“เฮ้ย!

“ไหงงี้ล่ะ”

เสียงโวยวายดังลั่นแทนเสียงหัวเราะ แต่ก็รีบเงียบกริบเมื่อเจอประธานชมรมถลึงตามองเรียกสติ

ดีนถอนใจอีกครั้งแล้วเอ่ยต่อ “งานแบ่งออกเป็นสองช่วง ปีหนึ่งมีสิบสองคนพอดีสลับกันลงทีละกะ กะละหกคน ส่วนปีสองมีหน้าที่จัดซุ้มและเตรียมอุปกรณ์ที่จำเป็น ปีสามจะคอยคุมงานและดูแลแก้ปัญหาวันงาน รวมถึงเป็นไลฟ์การ์ดเผื่อฉุกเฉิน งบประมาณให้มาเบิกกับรองประธานชมรม”

“ปีหนึ่งตกลงกันเสร็จเมื่อไหร่ให้เขียนรายชื่อส่งด้วย” วินหยิบกระดาษรายชื่อเวียนส่งให้เด็กๆ ก่อนจะกวาดตามองไปรอบๆ แล้วหยุดที่เด็กปีหนึ่งที่คุ้นเคย

เจ้าทีมกำลังฝอยกับเพื่อนเพลินไม่ได้ฟังคำอธิบายสักนิดเดียว

 “ไอ้ทีม มึงล่าลายชื่อเสร็จเอามาให้กูด้วย”

คนโดนเรียกสะดุ้งโหยงเบ้ปาก ทำได้แค่บ่นพึมพำกับตัวเองเซ็งๆ ที่อยู่ๆ ก็ได้งาน  “คร้าบ”

“ส่วนเรื่องที่สองคือการแข่งว่ายน้ำกีฬามหาวิทยาลัยที่จะเริ่มในอีกสี่เดือนข้างหน้า เราต้องหาตัวแทนไปแข่งกับมหาวิทยาลัย K” ดีนพลิกกระดาษดูตารางเวลาอีกครั้ง “อีกสองอาทิตย์จะมีแข่งภายในเพื่อคัดตัวแทน เข้าร่วมได้ทั้งปีหนึ่งถึงปีสี่ เพื่อสร้างประสบการณ์ให้กับพวกคุณ ผมขอให้ปีหนึ่งทุกคนร่วมคัดตัวงานนี้นะครับ”

คราวนี้เสียงพูดคุยดังกระหึ่มกว่าเดิม เพราะเป็นการแข่งขันแรกที่ปีหนึ่งต้องเข้าร่วมคัดตัวอย่างเป็นทางการ บางคนตื่นเต้นรอคอย บางคนนึกสนุกขำๆ และก็มีบางคนที่ครุ่นคิดกังวล

ทีมมองปลายเท้าตัวเองเงียบๆ รอยยิ้มเมื่อสักครู่หดหาย หัวใจหนักอึ้งเหมือนกำลังจมดิ่งสู่ก้นสระที่เยือกเย็น

 

***


                “มาเร็ว ลงสระกัน”

            “แต่ไม่มีผู้ใหญ่นะ อย่าเลย”

            “ไม่เป็นไรน่า ตื้นๆแค่นี้เอง”

            “อือ..ก็ได้”

            “ว่ายแข่งกัน”

            “ทีมว่ายเร็วจัง”

            “ก็ตัวเองว่ายช้า”

            “...อึก”

                “แค่กๆ”

            “ช่วยด้วย”

            “พ่อจ๋า แค่ก แม่จ๋า”

            “พี่ แค่กๆ ช่วยด้วย”

                น้ำเย็นยะเยือกบาดผิวกำลังแทรกผ่านจมูกและปาก ทั้งแขนทั้งขาไร้เรี่ยวแรงเหมือนโดนมือที่มองไม่เห็นลากลงลึกไปเรื่อยๆ

                หายใจไม่ออก

                ทรมาน

                ช่วยด้วย!!

                เฮือก!!

                ร่างชื้นเหงื่อสะดุ้งโหยงดวงตาเบิกโพลง มือขยุ้มเสื้อนักศึกษาจนยับย่น ในห้องนอนตอนนี้มืดสนิท ทีมถอนใจหนักๆ เขาหันไปหยิบมือถือขึ้นกดดูเวลา

                ตีสอง

                “บ้าบอชะมัด”

เด็กหนุ่มสบถกับตัวเองเบาๆ หลังกลับมาจากมหาลัยก็ทิ้งตัวลงนอนไม่ทันได้อาบน้ำ คงเพราะไม่สบายตัวทำให้นึกถึงเรื่องเก่าๆที่ไม่อยากจำสักเท่าไหร่ แต่ก็นั่นแหละ ยิ่งอยากลืมกลับจำแม่นไม่ลบเลือน

                ติ๋ง

ติ๋ง

เสียงหยดน้ำจากอ่างล้างมือที่ปิดไม่สนิทน่าจะเป็นเสียงที่ดังที่สุดแล้วในห้องนี้

น้ำที่ก้นสระจะหนาวเย็นขนาดไหนกันนะ

                ตีสองเวลาที่ทุกคนนอนหลับใหล ห้องพักของนักศึกษาตอนนี้มีหนึ่งห้องที่เปิดไฟสว่างจ้าและยังคงเปิดเอาไว้แบบนั้นจนแสงแรกของวันมาเยี่ยมเยือน

               

               ***


                “ภามมมม หิว วันนี้มีอะไรกิน”

                เฟรชชี่แห่งชมรมว่ายน้ำผู้มีสถิติการกินไม่แพ้ใครวิ่งทั่กๆ หน้าระรื่นมาถึงโต๊ะหน้าคณะ เขาทิ้งตัวลงนั่งทักทายเพื่อนทั้งสองคนแล้วหันไปมองภามด้วยสายตาคาดหวัง

                “ข้าวผัดน้ำพริกปลาทู” ร้านอาหารเคลื่อนที่ยังคงทำงานได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง ภามส่งกล่องทัปเปอร์แวร์ขนาดใหญ่ให้เพื่อนซี้ แล้วนั่งเท้าคางดูอีกฝ่ายกินอย่างเอร็ดอร่อย

                “ทีมนี่กินเก่งชะมัด”

                เด็กหนุ่มเลิกคิ้วก่อนจะโคลงหัวไปมา “ช่วยไม่ได้ ใช้พลังงานเยอะ เย็นนี้มีซ้อมว่ายน้ำอีก”

                มะนาวที่ฟังสองหนุ่มคุยกันเอื้อมไปหยิบกระเป๋าเป้ของทีมเปิดออกดู มันฝรั่งสีเหลืองสองถุงอัดแน่นอยู่ในนั้นจนกระเป๋ากลม เจ้าหล่อนร้องโวยวายทันที

                “อย่าบอกนะว่ามื้อเย็นคือไอ้สองถุงนี้”

                ทีมส่ายหัวพรืด

                “สองถุงจะอิ่มท้องได้ไง นั่นรองท้องต่างหาก เดี๋ยวเที่ยงจะซื้อพวกขนมปังติดกระเป๋าเพิ่มอีก”

                มะนาวเหลือบมองคนข้างกายที่ทำหน้ากลุ้มใจไม่ต่างกัน ภามถึงกับเริ่มครุ่นคิดว่าตัวเองควรทำมื้อเย็นให้เจ้าท้องมารคนนี้เพิ่มอีกมื้อดีหรือเปล่า

                หญิงสาวพลิกถุงขนมในมือไปมาด้วยความสนใจ “เราเห็นแต่ทีมกินรสนี้ ไม่ลองกินรสอื่นบ้างเหรอ อย่างน้ำพริกเผา สาหร่าย คาโบนาร่าอะไรแบบเนี้ย”

                ฟึ่บ มนุษย์มันฝรั่งทอดถึงกับวางกล่องข้าวในมือ แล้วหยิบถุงมันฝรั่งออกมาโฆษณาให้เพื่อนได้รับถึงคุณงามความดีของมัน

                “ภามกับมะนาวนี่ไม่รู้อะไร รสออริจินอลนี่คือที่สุดแล้วและต้องเป็นแผ่นเรียบเท่านั้นถึงจะได้ซึมซาบกับรสชาติของมันฝรั่งทอด หอม ละมุน เค็มติดลิ้น”

                “...”

มะนาวถอนใจก่อนจะหันไปสนใจมือถือ ในขณะที่ภามกลอกตาเซ็งๆ เขาโบกมือให้ทีมหยุดเวิ่นเว้อแล้วหยิบกล่องเล็กๆ ใส่ขนมกล้วยออกมา “อะ ขนมปิดท้าย”

                “มึงนี่มันน่าร้ากกก” กระโจนเข้ากอดเพื่อนแรงๆ แต่ยังไม่ทันเปิดฝากล่อง กล่องที่หน้าตาเหมือนกันอีกอันก็โดนเลื่อนส่งให้ถึงตรงหน้า

                ทีมเลิกคิ้ว แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ

                “ทีม...”

                “หืม” คนโดนเรียกเคี้ยวข้าวที่เหลือต่อตุ้ยๆ

                “ทีมง่า” ภามดันกล่องขนมอีกที

                “ก็ได้ๆ ขนมให้ประธานชมรมว่ายน้ำนะ”

                “ไม่ใช่!! ให้ชมรมว่ายน้ำต่างหาก” เถียงหน้าร้อนผ่าว “ไม่ใช่ให้พี่ดีนคนเดียว ให้ทุกคนสิ”

                ทีมหัวเราะก๊าก ชอบใจที่ได้แกล้งเพื่อนหน้าจนหน้าแดงก่ำ ไอ้ภามเอ้ย กว่าจะได้ลงเอยกับพี่ดีนมันไม่เขินตัวแตกตายไปก่อนเหรอเนี่ย

               

               ***


                ตั้งแต่พระอาทิตย์ทอแสงสีส้มฉาบผืนฟ้าจนลับหายกลายเป็นสีดำ บรรดาสมาชิกชมรมว่ายน้ำต่างลงซ้อมเพื่อเตรียมตัวแข่งคัดตัว สระขนาดมาตรฐานแข่งกีฬาของมหาวิทยาลัยบัดนี้มีไฟสปอตไลท์ขนาดใหญ่ส่องให้ความสว่าง รวมถึงลู่ว่ายน้ำที่ขึงเอาไว้เป็นระเบียบ สมาชิกมากมายเดินขวักไขว่ เสียงน้ำกระเพื่อมตามจังหวะการเหวี่ยงแขนปะปนไปกับเสียงนกหวีดของโค้ชที่ยืนจับเวลาอยู่ริมสระ

                วันนี้ประธานชมรมลากลับไปก่อน ทำให้รองประธานไม่ได้ลงซ้อมแต่ผันตัวมาช่วยโค้ชยืนจดสถิติของบรรดาเด็กๆ ภวินท์จดเวลาเมื่อนักกีฬาว่ายครบหนึ่งพันเมตร สถิติแต่ละคนไม่ค่อยต่างกันนัก ยังไม่มีใครโดดเด่นออกมาจนต้องจับตา คนแล้วคนเล่าผ่านไปจนกระทั่งถึงตัวเต็งปีหนึ่งว่ายมาแตะขอบสระยามครบรอบ เวลาที่ออกมาทำให้คนจดสถิติต้องมุ่นหัวคิ้ว

                “ลดลงเยอะนะ” โค้ชมองนาฬิกาจับเวลาในมือ

                “ครับ ปกติน่าจะว่ายได้เร็วกว่านี้” วินว่าพลางพลิกข้อมูลที่เคยบันทึกเอาไว้ ปกติเจ้าทีมจะว่ายค่อนข้างเร็ว แต่ไม่รู้ทำไมคราวนี้เวลาถึงตกลงจนน่าแปลกใจ

                ดวงตาคมคายมองคนที่เพิ่งยันตัวขึ้นจากสระ ทีมเดินไปหยิบผ้าขนหนูเช็ดหน้าเช็ดตาก่อนจะฟาดมันลงกับขอบรั้วแถวนั้นเหมือนหงุดหงิดอะไรสักอย่าง ริมฝีปากที่มักเต็มไปด้วยรอยยิ้มตอนนี้เม้มแน่น อดกลั้น จากนั้นก็ลงสระอีกครั้ง ซ้อมซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่เวลากลับไม่ดีขึ้นเลย

 

                ปัง

                เสียงฝาล็อกเกอร์เปิดกระแทกดังลั่น ตอนนี้เป็นเวลาดึกมากแล้ว สมาชิกส่วนมากก็ทยอยกลับบ้านไปหมดเหลือเพียงคนที่หงุดหงิดหัวฟัดหัวเหวี่ยงที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จเป็นคนสุดท้าย

                “ถ้าล็อกเกอร์พังมึงโดนปรับสองพันนะ”

                ทีมชะงักมือที่กำลังหยิบเสื้อออกมาสวม ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าใคร

                “ขอโทษครับ”

                น้ำเสียงตึงๆ แถมสุภาพเป็นพิเศษทำให้ภวินท์นึกสงสัย เขาเดินเข้าไปหารุ่นน้องแล้วจับคางดันให้หันมาสบตา

                “มึงเป็นอะไร”

                “ไม่มีอะไร ฮื่อ เฮียปล่อย” ทีมร้องหงุดหงิดพยายามปัดมือใหญ่ออกแต่ดูจะไม่เป็นผล เฮียวินยังคงมองใบหน้าเขา จดจ้องจนชักหนาวๆร้อนๆ และเริ่มเปลี่ยนเป็นไม่ไว้ใจ

                ไอ้ฉิบหาย ยังไม่ได้ใส่กางเกงเลย

                ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ใบหน้าที่หลายคนชมว่าเป็นตี๋อินเตอร์ก็ขยับเข้ามาใกล้ สัญชาตญาณสั่งให้ทีมถอยหลังจนตัวชิดติดล็อกเกอร์ที่เปิดค้างเอาไว้

                “เฮีย!” เอาถุงเลย์ในตู้ฟาดหัวแล้วหนีได้ไหมวะ

                “ตามึงคล้ำ” นิ้วยาวแตะไล้ใต้ตาที่เป็นสีเข้มกว่าปกติ

                ทีมหยุดชะงัก เขายกมือขึ้นแตะใต้ตาตัวเองบ้างเหมือนเพิ่งรู้ตัว จะว่าไปเมื่อคืนหลังจากสะดุ้งตื่นเขาก็ไม่ได้นอนต่อจนเช้า

                “เมื่อคืนมึงได้นอนกี่ชั่วโมง”

                “สี่ชั่วโมง เหลือเฟือน่า”

                ภวินท์มุ่นหัวคิ้วหนักขึ้น เขายังไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆ “กูถามใหม่ เมื่อคืนมึงเข้านอนกี่โมง”

                คราวนี้คนโดนถามหลุบตาลงมองพื้น รู้สึกว่าตัวเองเกะกะขึ้นมากะทันหันจนอยากเอาร่างง่อยๆ ไปวางแอบมุมที่ไหนสักที่

                “สี่ทุ่ม..”

                “สี่ทุ่ม มึงบอกนอนสี่ชั่วโมง อย่าบอกนะว่ามึงตื่นมานั่งโง่ตอนตีสองแล้วไม่ได้นอนต่อ”

                ทีมอ้าปากค้าง นึกทึ่งสมองของเฮียที่คิดและสรุปได้ฉับไวเวอร์ ยิ่งโดนพูดแทงใจเขาก็เถียงไม่ออก เลยยอมรับด้วยการนิ่งเงียบไม่เถียงเหมือนเคย

                วินหรี่ตา เขาปล่อยใบหน้าอีกฝ่ายแล้วทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งแถวนั้น

                “รีบเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้ววันนี้มึงไปนอนห้องกู”

                “ห้ะ!!

                “ไม่มีหงมีห้ะ เปลี่ยนเสื้อผ้าเร็วๆ หรือจะให้กูช่วย” ทำท่าจะกระตุกผ้าคาดเอว ทีมรีบกระโดดหนีไปอีกทาง

                “ไม่ต้อง!!  โว้ยอะไรของเฮียเนี่ย” ทั้งงงทั้งไม่เข้าใจ แต่ก็รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะโดนอีกฝ่ายลากกลับหอพักพร้อมกันอย่างงงๆ


               ***


                ห้องพัก 1019 ที่ปกติมักจะมีเจ้าของห้องคนเดียวบัดนี้ มีแขกแปลกหน้ามาเยือน ทีมยืนหมุนไปหมุนมารอบห้องไม่รู้จะเอาตัวเองไปไว้ตรงไหน เมื่อกี้เฮียให้แวะไปเปลี่ยนชุดนอนที่ห้องจากนั้นก็ลากขึ้นบันไดมาที่ชั้นสิบ บอกตรงๆ ว่าโคตรตกใจเพราะห้องเฮียดันอยู่เหนือห้องเขาพอดีเป๊ะ

                ห้องของเฮียมีของไม่มาก บนโต๊ะอ่านหนังสือมีตำราเรียงเป็นระเบียบ ตามชั้นวางหนังสือเท่าที่สังเกตเห็นดูเหมือนจะมีนิตยสารมอเตอร์ไซค์และโมเดลรถแทรกอยู่สลับกับเท็กซ์บุ๊คต่างประเทศเล่มโต

                เฮียแม่งไม่ได้เรียนเก่งเพราะโชคช่วย แต่เฮียเก่งเพราะขยันจริงๆ

                “ยืนโง่อะไร มานอนได้แล้ว” เจ้าของห้องเองก็ล้างหน้าล้างตาเปลี่ยนเป็นชุดนอน เพราะพวกเขาอาบน้ำมาจากชมรมแล้วเลยไม่เสียเวลาอาบซ้ำอีกครั้ง

                “เพิ่งจะห้าทุ่มเอง”

                “ไอ้ทีม..” คราวนี้น้ำเสียงกดต่ำ ทีมรีบพุ่งตัวขึ้นเตียงนอนขนาดควีนส์ไซส์ หยิบผ้าห่มคลุมโปงอย่างว่าง่ายเพราะกลัวโดนเตะ

                ภวินท์ส่ายหัว เขาเดินไปปิดไฟจากนั้นก็ปีนขึ้นเตียงแทรกตัวนอนอยู่ข้างๆ รุ่นน้องที่ทำตัวลีบติดขอบเตียงอีกด้าน

                “ขยับเข้ามาหน่อย กลัวเชี่ยอะไร ใกล้กว่านี้ก็เคยมาแล้ว”

                ทีมถีบหน้าแข้งใต้ผ้าห่มพร้อมแยกเขี้ยวขู่ ก็เพราะพูดจาแบบนี้แหละถึงได้ระแวง

                “นอนๆ กูไม่ทำอะไรหรอก” ชายหนุ่มยอมลงให้หนึ่งขั้น บังคับมากไปเดี๋ยวจะองค์ลง พูดนิดพูดหน่อยต้องแยกเขี้ยวขู่ กางเล็บเตรียมข่วนเขาหน้าแหกทุกที

                ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง เสียงถกเถียงถึงเงียบลงแทนที่ด้วยเสียงเครื่องปรับอากาศ กลิ่นที่นอนไม่คุ้นเคยและความเย็นของแอร์ทำให้ทีมขดตัวกลมซุกหน้ากับหมอนหนุน ความเหนื่อยจากการซ้อมเมื่อเย็นทำให้เขาเข้าสู่นิทราได้ไม่ยากเย็น

                ท่ามกลางความก้ำกึ่งระหว่างตื่นกับหลับฝัน ภาพสระน้ำสีฟ้ากำลังสะท้อนเงาวูบไหวของคลื่นน้ำที่กระทบแสงก็ปรากฏขึ้นมาให้ได้เห็น

                น้ำที่หนาวและเยือกเย็น

                ทีมเกร็งตัวแน่น ก่อนที่จะสะดุ้งตื่นเพราะทนไม่ไหวก็บังเกิดความอบอุ่นโอบกอดรอบตัวเขาเอาไว้ สัมผัสอ่อนโยนพัดพาสายน้ำเย็นจางหาย เสียงกระซิบที่จับคำไม่ได้ดังแผ่วอยู่ริมกกหู

ทีมผล็อยหลับลงอีกครั้งพร้อมรอยยิ้มจางๆ  

น้ำที่ควรจะเย็นบาดผิว วันนี้มันกลับอบอุ่น โอบอุ้มและอ่อนโยน..




---------------


เอ้ะ แกะตั้งใจเขียนเป็นนิยายมหาลัยใสๆ....

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.772K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,494 ความคิดเห็น

  1. #2464 เอเมอลิน (@Aon--Aon) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 20:11
    อุงแงเฮียวิน;-;
    #2,464
    0
  2. #2458 kwang1950 (@kwang1950) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 12:26
    ใสมั้กๆค่าาาา //แล้วตอนที่1ล่ะคะ// มันใสจิงๆนะ 🤭
    #2,458
    0
  3. #2452 Pxrxw_x (@Pxrxw_x) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 20:12
    ใสมากเลยค่ะพี่แกะ ใสตั้งแต่ตอนที่1เลยยย
    #2,452
    0
  4. #2405 ืเดีย (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2563 / 16:43

    มหาฯลัยใสๆ จริงๆค่ะ ไม่มีไรเลย อ่านไปขนลุกไป

    #2,405
    0
  5. #2396 similunkh (@similunkh) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2563 / 21:54

    เฮียนี่คนหรือเตาอบค้าาา
    #2,396
    0
  6. #2386 มิ้นนนนน (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 13:09

    เฮียยย อบอุ่นมาก


    #2,386
    0
  7. #2355 kwang1950 (@kwang1950) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 11:00
    อบอุ่นมากกกก
    #2,355
    0
  8. #2329 newyear2006 (@newyear2006) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 19:01
    เฮียวินพ่อเตาอบของเจ้าทีม🥺
    #2,329
    0
  9. #2318 Popraew21 (@Popraew21) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 03:00
    ใสจริงๆ
    #2,318
    0
  10. #2292 nutrungtip616082 (@nutrungtip616082) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 16:36
    พ่อไมโครเวฟฟฟฟ
    #2,292
    0
  11. #2290 0903687510 (@0903687510) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 17:37
    ใสๆแหละ
    #2,290
    0
  12. #2266 21febfav (@bppx) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 17:54
    ใสแหละ
    #2,266
    0
  13. #2243 Nanny (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 13:54

    นิยายพี่แกะ18+ทุกตอนเลยแต่ก็สนุกค่ะ💗

    #2,243
    0
  14. #2241 Tana (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 08:37

    สมใจแม่แล้ว...รักเชือกป่าน🥰🥰🥰

    #2,241
    0
  15. #2193 Nunnicha1997 (@Nunnicha1997) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 22:15
    พ่อไมรโคเวฟ
    #2,193
    0
  16. #2188 mamaMieya (@mamaMieya) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 23:13
    คนหรือไมโครเวฟ อบอุ่นเกินไปแล้วเฮียวินนน
    #2,188
    0
  17. #2103 OhsehunB29 (@OhsehunB29) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 00:24
    ใสๆคะพี่แกะ5555
    #2,103
    0
  18. #2009 June558 (@June558) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มีนาคม 2563 / 08:14
    ร้ากกกกกกพี่แกะ
    #2,009
    0
  19. #2001 parichat0303 (@parichat0303) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มีนาคม 2563 / 22:35
    รักพี่แกะ
    #2,001
    0
  20. วันที่ 8 มีนาคม 2563 / 11:08
    รักเฮียจัง...เฮียอย่างใจดีอะ อ่านไปยิ้มไป
    #1,995
    0
  21. #1970 ★ดวงดาว★ (@iamyeenny) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2563 / 02:26
    โอ้ยยยย เฮียใจดีกับน้องหน่อยนะ แงงง น้องต้องมีความหลังไม่ดีแน่ๆเลบ;-;
    #1,970
    0
  22. #1960 มิววี่ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:37

    งืออ เฮียละมุนละไมมากก

    #1,960
    0
  23. #1909 Keke (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:17

    งื้อออเฮีย ใจดีอ่ะ

    #1,909
    0
  24. #1840 Leon613 (@PiperV) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มกราคม 2563 / 01:54
    ฮือ อบอุ่นอะ มากกก อยากได้เฮีย
    #1,840
    0
  25. #1827 BaBiBuDuB (@poppywnp) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มกราคม 2563 / 11:29
    ทีมต้องมีความหลังอะไรสักอย่างแน่เลยที่เกี่ยวกับน้ำ แบบเดาว่าน้องสาวจมน้ำตายแล้วตัวเองช่วยไว้ไม่ได้งี้ปะ
    #1,827
    0