คัดลอกลิงก์เเล้ว

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
  ' ปล่อยฉันไปเถอะ '

  ' ฉันไม่เป็นไร '





   ' นอนได้แล้วสาวน้อย love you tons '


   ' หนูรักพ่อ 3,000 เลย ' 


   ' 3,000 เลย นี่มันบ้าไปแล้ว '

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 30 พ.ค. 62 / 08:57

บันทึกเป็น Favorite




This my family ( all friend )


Not pairing but person


Natasha Romanof - Tony Stark






  เจอกันในอีก 1 นาที


Vormia


  " ยินดีต้อนรับ นาตาชา โรมานอฟ บุตรแห่งไอแวน และ คลิ้นต์ บาร์ตั้น บุตรแห่งอีเด็น "

  " แกเป็นใคร " ทั้งคู่ตั้งท่าพร้อมสู้เต็มที่

  " ถือซะว่าข้าเป็นไกด์สำหรับสิ่งที่เจ้าต้องการแล้วกัน มณีแห่งวิญญาณ " 

  " อย่างงี้ค่อยง่ายหน่อย ส่งมณีมาแล้วพวกเราจะไป " นาตาชา

  " ง่ายอย่างงั้นก็ดีสิ " เรดสกัลผู้ทำหน้าที่เฝ้ามณีเอ่ยกับผู้กล้าคนที่เท่าไหร่ไม่อาจจำ

  " หมายความว่าไง " คลิ้นต์

  " สิ่งที่พวกเจ้าต้องการ มณีวิญญาณต้องการการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม ' วิญญาณแลกวิญญาณ ' " ทั้งสองคนหันกลับไปปรึกษากันกับเงื่อนไขที่พึ่งได้รับรู้มานั่นหมายความว่าพวกเขาใครซักคนจะต้องตายเพื่อให้ได้มณีนั่นมา

  " เฮ้ สิ่งที่หมอนั่นพูดอาจจะไม่จริงก็ได้ " คลิ้นต์พูดพยายามพูดปลอบใจตัวเอง มันไม่ใช่เรื่องดีเลยถ้าจะให้เลือกว่าใครต้องตายเพื่อแลกกับการที่จะได้มณีวิญญาณมา

  " ฉันว่าจริง " แนทแย้ง

  " เธอเชื่อแค่เพราะหมอนั่นรู้ชื่อพ่อเธอเหรอ "

  " ฉันยังไม่รู้ " แนทยิ้ม " ธานอสได้มณีวิญญาณกลับไปแต่ลูกสาวไม่ได้กลับด้วย นายคิดว่าไง " คลิ่นต์คิดหนักกับสิ่งที่แนทพูดออกมา

  " ถ้างั้น ควรรู้นะว่าต้องเป็นใคร " 

  " แน่นอน รู้อยู่แล้ว " แค่มองตาก็รู้ใจซึ่งกันและกัน การตัดสินใจของคนสองคนที่พร้อมจะสละชีวิตตัวเองเพื่อช่วยให้ทุกคนที่หายไปกลับมา

  " ชักจะเอะใจว่าเราไม่ได้คิดว่าเป็นคน ๆ เดียวกัน " คลิ้นต์ฝืนพูดติดตลก

  " ฉันไม่ได้อยากพลีชีพหรอกนะ "

  " ยอมรับเถอะแนทว่าควรเป็นฉัน "

  " ใช้อะไรตัดสินหละว่าต้องเป็นนาย "

  " เป็นฉันดีกว่า ฉันฆ่าคนไปเยอะกลายเป็นปีศาจไปแล้ว " คลิ้นต์โน้มน้าวผู้หญิงที่เขารักมากตรงหน้า นาตาชาควรได้รับสื่งดี ๆ บ้าง ควรได้ใช้ชีวิตที่เป็นชีวิตจริง ๆ บ้างไม่ใช่สิ่งที่เป็นอยู่ตอนนี้ เธอควรจะมีความสุขอยู่กับทุกคนและครอบครัวที่เธอรัก

  " ฉันไม่ตัดสินใครจากความผิดมหันต์หรอก " ทั้งคู่กุมมือและยิ้มให้กัน 

  " แต่ฉันยอมให้เธอทำแบบนี้ไม่ได้หรอก " 

  " ฉันไม่ได้อยากพลีชีพซักหน่อย "

  " เราคิดไม่ตรงกันแล้วหละ "

  " ก็คิดงั้น "

  " ฝากบอกรักครอบครัวฉันด้วย " ก่อนที่คลิ้นต์จะสกัดให้นาตาชาล้มแล้ววิ่งไปแต่ถูกนาตาชาคว้าไว้ทันแล้วยิงที่ช็อตไฟฟ้าขนาดเล็กใส่แต่คลิ้นต์ก็ยังสามารถยิงธนูระเบิดขวางนาตาชาจนกระเด็นแล้วกระโดดลงหน้าผาไป นาตาชากระโดดคว้าคลิ้นต์ไว้ทันพร้อมกับสายสลิงที่คล้องเข้ากับชุดของคลิ้นต์ยึดติดไว้กับหน้าผาและตัวเองเหลือแค่มือคลิ้นต์ที่พยายามจับไว้สุดชีวิตเท่านั้น

  " เธอเจ้าเล่ห์ชะมัด "

  " ปล่อยฉันไปเถอะ " 

  " ไม่ ๆ แนท ไม่ " คลิ้นต์พยายามเอื้อมสุดแรงเพื่อจะคว้ามือผู้หญิงคนนี้เพื่อนที่เขารักที่สุด เป็นมากยิ่งกว่าครอบครัวของเขาที่ยอมเสียสละทุกอย่างแม้กระทั่งชีวิตเพื่อให้ได้มณีบ้านี่กลับไปเพื่อช่วยคนอื่น ๆ ให้กลับมา

  " ฉันไม่เป็นไร " 

  " ไม่ !!! " คลิ้นต์ร้องออกมาด้วยความเสียใจและเจ็บปวดสุดชีวิตเมื่อนาตาชาพาตัวเองให้ร่วงหล่นลงไปที่พื้นเบื้องล่างนั่น รอยยิ้มสุดท้ายที่ส่งมาบอกว่าเธอไม่เป็นไรจริง ๆ รวมถึงมีความสุขและยินดีกับชัยชนะที่จะเกิดขึ้นในอนาคตอีกไม่นาน

  คลิ้นต์รู้สึกตัวขึนมาอีกครั้งพร้อมกับมณีวิญญาณในมือ นั่นยืนยันได้อย่างดีว่าเขาได้เสียอีกคนไปแล้วตลอดกาล






1970, New jersey, California


ค่ายทหารที่เป็นต้นกำเนิดกัปตันอเมริกา


  " คงไม่ใช่ว่านายคลอดที่นี่นะ "

  " มีแนวคิดว่าจะสร้างฉันที่นี่ "

  " คือแบบว่าถ้าเป็นนายคิดว่าจะซ่อนไว้ที่ไหน "

  " ซ่อนให้เห็น " โทนี่มองตามทิศทางที่สตีฟมองไปก็เห็นใครเปิดประตูเข้าไปและใช้แว่นสแกนดูก็เลยเห็นและตามลงไป แต่ยัยป้าคนนั้นก็จ้องชะมัด หวังว่าเธอคงไม่สงสัยจนความลับแตกหรอกใช่มั้ย พวกเขาแยกย้ายกันไปตามแผนที่คุยกันไว้ โทนี่ลงไปชั้นล่างสุดและค้นหาเทสเซอแรคจนเจอ หยิบมันใส่กระเป๋าและกำลังจะกลับขึ้นไปด้านบน

  " นั่นใช่ อาร์นิมหรือเปล่า เอ่อ ว่าแต่เรารู้จักกันหรือเปล่า คุณ? " คนที่ไม่คาดคิดว่าจะได้เจออยู่ตรงหน้าแล้ว ฮาเวิร์ด สตาร์ค อยู่ตรงหน้าและกำลังคุยกับเขา

  " ฮาเวิร์ด "

  " งั้นจำง่ายหน่อย คุณฮาเวิร์ด ? "

  " พอตต์ .. ครับ ผมมาจาก MIT "

  " อ่า คุณพ็อตต์ ว่าแต่จะไปไหนหรือเปล่า "

  " ข้างบนครับ "

  " เหมือนกันเลย " ทั้งคู่เดินคุยกันไปเรื่อยอย่างถูกคอ

  " วันนี้มีเดทเหรอครับ ทั้งของกิน ดอกไม้ "

  " เอาไปง้อภรรยาผม เอ่อ เธอท้องหนะ เป็นการไถ่โทษที่ผมทำแต่งาน "

  " เอ่อ แบบว่ากี่เดือนแล้วครับ " 

  " อืม ประมาณนี้ได้ คือว่าอยู่ในช่วงที่เธอหงุดหงิดได้แม้กระทั้งเสียงผมเคี้ยว คงต้องทานข้าวแยกในครัวอีกแล้วสิ "

  " อ่าครับ ผมมีลูกสาว "

  " มีลูกสาวก็ดีเหมือนกันนะ เป็นหลักประกันว่าจะโตมาไม่เหมือนผม " 

  " เหมือนคุณไม่ดีตรงไหนกัน คุณต้องเป็นพ่อที่ดีแน่เหมือนพ่อคุณ "

  " พ่อผมเลี้ยงด้วยเข็มขัด "

  " ว่าพ่อผมโหดแล้วนะ แต่ว่าตอนนี้ก็แบบว่าจำได้แต่สิ่งดี ๆ "

  " ตอนเจอลูกครั้งแรกตื่นเต้นมั้ย คือ มีคำแนะนำมั้ยว่าต้องเลี้ยงแบบไหน "

  " มากครับ ก็ค่อย ๆ ปะติดปะต่อเอาตอนที่เลี้ยงนั่นแหละครับ " โทนี่หันไปเห็นสตีฟกำลังเรียกอยู่พอดี โทนี่ชี้ให้ดูที่กระเป๋าว่าของอยู่นี่แล้ว

  " แล้วนี่มีตั้งชื่อไว้บ้างรึยังครับ "

  " ถ้าเป็นผู้ชายภรรยาผมเธอชอบชื่อเอลมอนโซ่ "

  " ผมว่าค่อย ๆ คิดก็ได้ "

  " ผมกังวลมากอยู่เหมือนกัน อืม แล้วไว้เจอกันคุณพอตต์ " 

  " ครับ พ่อ ทำดีที่สุดแล้วครับ " โทนี่กอดลาฮาเวิร์ดที่ยืนทำหน้างงที่จู่ ๆ เขาก็เข้าไปกอดลาซะอย่างงั้น



................................................................................................................................................................................................



3 2 1 ปัจจุบัน


  ทุกคนกลับมาจากการย้อนเวลาไปนำมณีกลับมาเพื่อช่วยทุกคนที่หายไปให้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง 

  " แนทละ " บรูซถามเมื่อไม่เห็นนาตาชาและท่าทางของคลิ้นต์เป็นสิ่งที่รู้ได้ก่อนที่อีกคนจะได้เอ่ยอะไรตอบกลับมาซะอีก ทุกคนเศร้ากับข่าวร้ายที่พึ่งได้รับนี้

  " เธอไม่กลับมาแล้ว " คลิ้นต์

  " บ้าเอ๊ย " บรูซ






  " เธอมีครอบครัวหรือเปล่า " โทนี่ถามขึ้นเพราะเขาเองก็ไม่ค่อยรู้เรื่องส่วนตัวที่เจ้าตัวอยากเก็บเป็นความลับเท่าไหร่

  " มีครับ พวกเราคือครอบครัวของเธอ " สตีฟตอบคำถามโทนี่

  " ครอบครัวเพียงหนึ่งเดียวที่เธอมี " คลิ้นต์พูดพร้อมกับกลั้นน้ำตาไว้อย่างยากเย็น

  " เฮ้ ทำไมพวกเจ้าทำเหมือนเสียเธอไปอย่างนั้น เรามีมณีชุบชีวิตนางได้อยู่แล้ว "

  " ของแนทไม่ คราวนี้ไม่ได้ " คลิ้นต์เค้นเสียงพูด แม้จะอยากร้องไห้ให้สมกับความเสียใจที่มีแต่เขาต้องเข้มแข็งเพื่อทำตามเป้าหมายของเราให้สำเร็จและคุ้มค่าสำหรับการเสียสละของแนท

  " พวกเจ้าช่างชาวโลก นี่เป็นพลังของอวกาศนะ อวกาศ มัน " ธอร์พยายามพูดออกมา

  " ฉันรู้ แต่ของแนทคราวนี้ไม่ได้ "

  " แต่ว่านะ "

  " งั้นนายลองไปถามไอ้ผีแดงที่ลอยไปลอยมานั่นถึงสิ่งที่เจ้านั่นพูดดูสิว่ามันจริงหรือเปล่าและทำไม " คลิ้นต์ตอบกลับด้วยความรู้สึกที่สับสนวุ่นวาย

  " พวกเราต้องใช้โอกาสครั้งนี้ให้คุ้มค่าที่สุด " คลิ้นต์

  " ต้องไม่ให้การเสียสละของเธอสูญเปล่า " บรูซ

  " เราต้องช่วยทุกคนกลับมาให้สำเร็จ " 

  " แน่นอน แต่ตอนนี้อยู่เงียบ ๆ เพื่อระลึกถึงเธอก่อนเถอะ " โทนี่ขัดขึ้นและทุกคนก็ยืนนิ่งเพื่อจดจำการเสียสละของคนในครอบครัว

  " พวกเรารักเธอ แนท " คลิ้นต์พูดทั้งน้ำตา

  " ผมสัญญาว่าเราต้องชนะแน่นอนครับ " สตีฟยืนยันด้วยเกียรติที่มี

  " จะไม่มีใครต้องเสียใจอีกแน่ คนสวย "

  " โลกจะกลับมาสงบสุขดังเดิม จงเชื่อข้า "

  " หวังว่าเธอคงสบายดีและคิดถึงพวกเราเหมือนที่พวกเราคิดถึงเธอ แนท "






  โทนี่กำลังนำมณีใส่ลงไปในถุงมือที่เขาสร้างขึ้นทีละเม็ดช้า ๆ จนครบทั้งหกเม็ด

  " ตู้ม " เสียงเจ้ากระต่าย ตุ๊กตา แรคคูน ที่พูดขึ้นจนทุกคนหันขวับไปมองกันเขม็ง

  " เอาหละ แล้วตอนนี้ใครจะเป็นคนใส่ " ร็อคเก็ตพูดขึ้น

  " ข้าเอง ให้ข้าใส่เถอะ ให้ข้าทำมันเถอะนะ " ธอร์รีบเสนอตัวทันทีเพราะความรู้สึกผิดในใจ

  " เฮ้ ไม่ได้จะว่านะแต่ตอนนี้นายไม่พร้อม เข้าใจนะ ไม่พร้อมอย่างแรง " โทนี่กันพ่อเทพถังเบียร์ที่พยายามจะใส่ถุงมือ

  " เจ้าอย่าลืมสิ อะไรที่ไหลอยู่ในตัวข้า สายฟ้านะ "

  " สายฟ้าไม่ช่วยอะไรหรอก ต้องเป็นฉัน พวกนายใส่ไปก็ไม่รอดหรอก " บรูซเดินเข้ามากลางวงสนทนาพร้อมมองไปที่ถุงมือ

  " รู้ได้ไงว่านายจะรอด "

  " ไม่รู้สิ รู้แต่ว่ารังสีที่แผ่ออกมามีแต่แกรมม่า มันถูกสร้างมาเพื่อฉัน " ทุกคนตกลงให้บรูซเป็นคนใช้มณี พลังของมณีไหลเข้าสู่ร่างกายบรูซอย่างรวดเร็ว โดยคนอื่น ๆ หาที่กำบัง กัปตันมีโล่ ร็อคเก็ตหลบหลังธอร์และโทนี่ใส่สูทเปิดเกราะกันคลิ้นต์ไว้

  " ฟรายเดย์ เริ่มมาตราการบาจอร์ ปิดโรงนาได้ " บรูซร้องออกมาอย่างเจ็บปวด

  " เฮ้ ๆ หยุดเถอะหยุด ข้าว่า "

  " เดี๋ยว บรูซนายไหวหรือเปล่า "

  " ได้ ไม่เป็นไร " เมื่อเริ่มคงที่แล้วบรูซจึงดีดนิ้วใช้มณีทันทีก่อนจะล้มลง โทนี่รีบพ่นยาสมานแผลและระงับความเจ็บปวดให้ทันที ประตูโรงนาเปิดขึ้นเมื่อทุกอย่างจบลง 

  " สำเร็จหรือเปล่า " สก็อตถามและเดินไปที่กระจกเพื่อมองดูรอบ ๆ และเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น คลิ้นต์เดินไปรับโทรศัพท์จากลอร่าพร้อมกับยิ้มทั้งน้ำตา ยังไม่ทันที่ทุกคนจะได้พูดคุยหรือถามไถ่อะไรกัน ก็มีลำแสงพุ่งตรงลงมาใส่พวกเขาระเบิดพังหมด และยิงลงมาอย่างต่อเนื่อง ทุกคนหล่นลงไปด้านล่างและบ้านของพวกเขาถูกถล่มจนไม่เหลือซาก

  " เฮ้ มีใครได้ยินหรือเปล่า พวกเรากำลังจะจมน้ำตายแล้ว " โรดี้พูดขึ้นหวังว่าจะมีคนมาช่วยพวกเขาที

  " ผมกำลังไป รอก่อน " สก็อต รีบพุ่งไปทันที

  คลิ้นต์รีบคว้าถุงมือวิ่งหนีเหล่าสมุนตัวประหลาดของธานอสทันทีและขึ้นมาด้านบนเจอเข้ากับเนบิวล่า

  " เฮ้ พวกเดียวกัน " คลิ้นต์ทิ้งตัวอย่างหมดแรง เนบิวล่าเดินมาหยิบถุงมือและติดต่อหาธานอส

  " พ่อ ข้าได้มณีมาแล้ว " คลิ้นต์เงยหน้าขึ้นมาอย่างตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน

  " เจ้าไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้น " กามอร่าเดินมากับเนบิวล่าในเวลาปัจจุบัน

  " เจ้าทรยศเรา "

  " เราเลือกที่จะไม่ทำอย่างนี้ได้ " กามอร่าพยายามโน้มน้าวน้องสาวให้เปลี่ยนใจ 

  " ไม่ !!! " กามอร่าร้องออกมาเมื่อเนบิวล่าในช่วงเวลาอดีตถูกยิงและดับไป คลิ้นต์อุ้มมณีวิ่งไปหาทุกคนทันที

  " เฮ้แคป เอาไงกับมณีดี " 

  " รีบนำมณีไปให้ไกลที่สุด " แคป

  " ไม่ ๆ ต้องรีบนำมณีไปคืนที่ห้วงเวลาเดิม " บรูซรีบแย้ง

  " ไม่ได้ ธานอสทำลายทางเข้าไปแล้ว " โทนี่แย้ง

  " เฮ้ เรายังเหลือช่องทางอีกหนึ่ง " สก็อตพูดขึ้น

  " มีใครเห็นรถตู้เห่ย ๆ บ้างมั้ย "

  " เห็น อยู่ในที่ที่ไม่ควรอยู่เลย " วัลคีรีตอบกลับ

  คลิ้นต์รีบวิ่งไปยังทางนั้นทันทีและถูกเห็นโดยลูกน้องธานอสและตกเป็นเป้าหมาย ทีชัลล่าวิ่งมารับช่วงต่อไปและส่งต่อให้กับเจ้าหนูสไปเดอร์แมน ในระหว่างนั้นโทนี่วิ่งไปหา ดร. สเจร้นจ์เพื่อถามเกี่ยวกับหนึ่งในสิบสี่ล้านวิธี

  " หนึ่งในวิธีที่ว่าใช่ตัวนี้หรือเปล่า "

  " ถ้าผมบอกว่าสิ่งไหนสิ่งนั้นจะไม่เป็นจริง " โทนี่มองหน้าสเตร้นจ์ก่อนจะเลี่ยงไปทางอื่น



................................................................................................................................................................................................    



  " สวัสดี ผมปีเตอร์ ปาร์คเกอร์ "

  " ไง ปีเตอร์ ปาร์คเกอร์ มีอะไรจะให้ฉันมั้ย " แครอลส่งยิ้มให้กับปีเตอร์

  " ครับ คุณมั่นใจว่าจะฝ่าพวกมันได้ใช่มั้ยฮะ " 

  " ไม่ต้องห่วง " เหล่าเพื่อนหญิงพลังหญิงเข้ามาช่วยกันฝ่าศัตรู ทั้งวันด้า วัลคีรี โอโคเย เปปเปอร์ พ็อต กามอร่า เนบิวล่า ซูริและโฮป ร่วมมือกันต้านศัตรูเพื่อนำมณีไปที่รถตู้ 

  ธานอสเข้าขัดขวางและต่อสู้กับแครอลสลับกันไปมาจนท้ายที่สุดธานอสได้ถุงมือไปก่อนจะใส่เข้าไปที่มือขวาทันทีและกำลังจะดีดนิ้วแต่โทนี่กลับยื้อไว้ได้ทัน สุดท้ายธานอสก็สามารถดีดนิ้วได้แต่กลับไม่เกิดผลอะไร  สเตร้นจ์หันมองมาทางโทนี่พร้อมกับยกมือขึ้นมาพร้อมกับนิ้วชี้ โทนี่เข้าใจได้ในทันทีที่สเตร้นจ์ทำแบบนั้นก่อนจะตัดสินใจ

  " ข้าคือชะตาที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง "

  โทนี่ชูมือขึ้นมาพร้อมกับมณีทั้งหมดที่กำลังวิ่งเข้ามาเรียงกันที่มือขวาจนครบแล้วพลังทั้งหมดก็ไหลเข้าสู่ร่างกายของโทนี่จนเกิดรอยไหม้ตามร่างกาย ธานอสมองตามด้วยสายตาที่เข้าใจและรู้ในสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น

  " ส่วนข้า... คือ ไออ่อนแมน " โทนี่ดีดนิ้ว ทุกที่สว่างจ้าขึ้นมาก่อนที่ทุกอย่างจะจางลงและเหล่าสมุนของธานอสค่อย ๆ สลายไปเรื่อย ๆ ธานอสมองไปรอบ ๆ ก่อนจะนั่งลงตรงนั้นแล้วสลายไปช้า ๆ 

  โทนี่ฝืนตัวเองไปนั่งพิงที่เศษซากอย่างหมดแรง ทุกคนกำลังดีใจกับชัยชนะที่ได้รับมาแต่ก็ต้องเศร้ากับภาพตรงหน้า โทนี่มีบาดแผลที่สาหัสจากการใช้พลังจากมณี โรดี้น้ำตาคลอเข้ามาหาโทนี่พร้อมกับลูบผมโทนี่และยิ้มให้เป็นการบอกลา

  " คุณสตาร์คฮะ เราชนะแล้วนะฮะ " ปีเตอร์ร้องไห้ออกมาอย่างห้ามไม่ได้เมื่อรู้สึกว่ากำลังจะเสียคุณสตาร์คที่เปรียบเสมือนพ่อไปตลอดกาล เปปเปอร์เดินเข้ามาพยุงปีเตอร์หลบเพื่อจะเข้าไปหาโทนี่

  " ไง โทนี่ " เปปเปอร์ฝืนยิ้มให้กับสามี

  " ไง เป็ป " โทนี่ตอบกลับเบาหวิว

  " เฮ้ มองฉัน เราจะไม่เป็นไร คุณพักได้แล้วนะ " เป็บเปอร์กลั้นน้ำตาอย่างที่สุดเพื่อไม่ให้โทนี่ต้องกังวละไรอีกต่อไป เป็ปเปอร์สัมผัสที่อาร์ครีแอคเตอร์ซึ่งเป็นหัวใจของโทนี่ที่ยังคงมีแสงส่องสว่างอยู่ โทนี่ยิ้มก่อนจะหลับตาลงพร้อมมือที่จับเธออยู่ร่วงไปพร้อมกัน เป็บเปอร์ร้องไห้ออกมาและจูบลาโทนี่เป็นครั้งสุดท้าย โรดี้ ธอร์และสตีฟยืนมองภาพตรงหน้าและร้องไห้อยู่เงียบ คนอื่น ๆ ได้แต่ยืนนิ่งเศร้ากับการเสียสละครั้งนี้ พวกเขาเสียเพื่อน เสียครอบครัวไปอีกหนึ่งเพื่อให้ทั้งจักรวาลได้กลับมาเป็นปกติและสงบสุขเหมือนเดิม

   ' ทุกคนคงอยากให้ทุกอย่างจบลงแบบแฮปปี้เอ็นดิ้งสินะ แต่ชีวิตก็ไม่ได้เป็นแบบนั้นเสมอไป ผมหวังว่าทุกอย่างจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม ครอบครัวกลับมาพร้อมหน้า และหวังว่าโลกของเรากับมาเป็นปกติเหมือนเดิม เมื่อสิบปีก่อนถ้ามีใครบอกว่ามีเอเลี่ยนต่างดาว ไม่ได้มีแค่เรา ฉันคงแปลกใจมาก และตอนนี้ไม่ว่าจะดีหรือร้ายในชีวิตจริงสำหรับมอร์แกนที่จะต้องหาทางใช้ชีวิตกันต่อไป

  ผมคิดว่าจะต้องบันทึกอะไรไว้ซักหน่อยเผื่อว่าเกิดตายขึ้นมาจริง ๆ การเดินทางจบลงแล้วและนี่เป็นของขวัญที่ล้ำค่าที่สุด เอาหละฉันเวิ่นเว้ออะไรอยู่เนี่ย ถึงตอนนี้พวกเราคงชนะแล้วทุกคนคงจะมีความสุขดีกันแล้วนะ ' โทนี่ลุกขึ้นมาหยุดตรงหน้ามอร์แกนแล้วยิ้ม

  " รักลูก 3,000 นะ "

เหล่าฮีโร่มาเพื่อร่วมไว้อาลัยให้กับเพื่อนเพื่อเสียสละตัวเองในศึกครั้งนี้ทั้งหมด เป็ปเปอร์จับมือมอร์แกนไว้และลอย อาร์ครีแอคเตอร์ ลอยไปในทะเลสาบ ' หลักฐานว่าโทนี่สตาร์คมีหัวใจ ' 



...................................................................................


  " น่าจะมีวิธีบอกเธอให้รู้ว่าเราชนะ " คลิ้นต์

  " รู้สิ เขาทั้งคู่รู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าต้องชนะอย่างแน่นอน "

  " นั่นสิ "

...................................................................................



  " จำไว้นะว่าต้องเอามณีไปคืนที่ทามไลน์เดิมเป๊ะ ๆ " บรูซย้ำอีกครั้ง

  " เข้าใจแล้ว "

  " ให้ช่วยมั้ย" แซมถามขึ้น

   " ไม่เป็นไร นี่ภารกิจฉัน " สตีฟตอบพร้อมเดินไปหาบัคกี้

  " อย่าทำอะไรห่าม ๆ ตอนฉันไม่อยู่หละ "

  " ทำไม่ได้หรอก ความห่ามไปอยู่ที่นายหมดแล้ว " บัคกี้ตอบกลับ " ไว้จะคิดถึงนาย " ทั้งคู่กอดอำลาก่อนที่สตีฟจะเข้าไปที่เครื่องย้อนเวลาเพื่อนำมณีไปคืนและกลับมาภายใน 5 4 3 2 1

  " เขาอยู่ไหนละ "

  " เขากลับมาแล้วนี่ดูจาก ไทม์ตรงนี้ " บรูซตอบอย่างไม่เข้าใจ 

  " เขากลับมาแล้ว "

  " จากนี้โลกจะไม่มีกัปตันอเมริกาอีกต่อไป "



...................................................................................



  " หนูโอเคนะ "

  " คะ โอเค "

  " หิวมั้ย อยากกินอะไรหรือเปล่า "

  " ชีสเบอร์เกอร์คะ "

  " งั้นเหรอ พ่อเธอก็ชอบชีสเบอร์เกอร์เหมือนกัน งั้นเดี๋ยวจะทำให้กินจนพุงกางเลย " แฮปปี้น้ำตาแทบไหลเมื่อมอร์แกนช่างเหมือนกับโทนี่เหลือเกิน ลูกสาวเพียงคนเดียวของเพื่อนที่เขารักที่สุด พวกเราจะช่วยเป็ปเปอร์ดูแลมอร์แกนให้ดีโทนี่ไม่ต้องห่วง เข้าใจนะ วางใจได้เลย

  " พ่อจะกลับมามั้ยคะ " มอร์แกนถาม

  " พ่อเขาอยู่บนฟ้า คงกลับมาไม่ได้แล้ว ไว้โตอีกหน่อยหนูจะเข้าใจ " แฮปปี้ตอบกลับสาวน้อยน่ารัก

  " เหรอคะ หนูรักพ่อ 3,000 คะ "








   ' นอนได้แล้วสาวน้อย love you tons '

   ' หนูรักพ่อ 3,000 เลย ' 

   ' 3,000 เลย นี่มันบ้าไปแล้ว '








#ENDGAME 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ I_knoe จากทั้งหมด 23 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 ssoomm
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 00:50

    น้ำตาไหล ตอนช่วงสุดท้าย

    #1
    0