คัดลอกลิงก์เเล้ว

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
Sad


Steve × Tony


  ** เป็นการสปอยโดยตรงและเพิ่มเติมตามความต้องการของผู้แต่งล้วน ๆ


   การเริ่มต้นย่อมต้องมีจุดจบเสมอ สงครามครั้งใหญ่ที่โลกต้องเผชิญทำให้เกิดความสูญเสียมากมาย หลังจากที่สามารถช่วยทุกคนที่หายไปเมื่อห้าปีที่แล้วกลับมาได้และสิ่งที่ต้องแลกมากับการทำให้โลกกลับมาเป็นเหมือนอย่างเคย การสูญเสียแม้เพียงไม่กี่ชีวิตแต่ก็สร้างความทุกข์ใจ เสียใจอย่างที่สุดให้กับคนที่กลับมาและคนที่ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 18 พ.ค. 62 / 06:10

บันทึกเป็น Favorite




Sad


Steve × Tony


  ** เป็นการสปอยโดยตรงและเพิ่มเติมตามความต้องการของผู้แต่งล้วน ๆ








   การเริ่มต้นย่อมต้องมีจุดจบเสมอ สงครามครั้งใหญ่ที่โลกต้องเผชิญทำให้เกิดความสูญเสียมากมาย หลังจากที่สามารถช่วยทุกคนที่หายไปเมื่อห้าปีที่แล้วกลับมาได้และสิ่งที่ต้องแลกมากับการทำให้โลกกลับมาเป็นเหมือนอย่างเคย การสูญเสียแม้เพียงไม่กี่ชีวิตแต่ก็สร้างความทุกข์ใจ เสียใจอย่างที่สุดให้กับคนที่กลับมาและคนที่ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป

  " รีบเอามณีไปที่รถตู้ เร็ว " สตีฟตะโกนบอกคลิ้นต์ที่กำลังวิ่งหลบพวกตัวประหลาดด้วยความลำบากและมีทีชัลล่ามารับช่วงต่อ

  " ผมรับช่วงต่อเอง " ทีชัลล่ารับปลอกแขนเหล็กฝ่าไปและมีการส่งต่อไปที่สไปเดอร์แมนจนถึงกัปตันมาร์เวลกับการสนับสนุนจากเหล่าหญิงแกร่งที่คอยคุ้มกัน จนสุดท้ายมีการโจมตีแบบปูพรมทำให้การนำมณีไปที่รถต้องชะงักลงและสุดท้ายธานอสก็ได้มันไปแต่การต่อสู้ขัดขวางยังคงมีต่อไปกระทั้งธานอสสวมถุงมือเข้าไปและกำลังจะดีดนิ้วใช้มณีอีกครั้งแต่กลับไม่เกิดอะไรขึ้นเมื่อโทนี่ย้ายมณีมาไว้ที่เกราะแขนของตัวเองได้ก่อนที่ธานอสจะใช้มัน

  " แกหมดสิทธิ์แล้ว ธานอส "

  " แกทำไรของแก " ธานอสมองไปที่มณีที่ไปอยู่บนมือของโทนี่ทั้งหมดแล้ว ธานอสจ้องไปที่โทนี่ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอที่สุดในจักรวาลแต่กลับสามารถต่อสู้เพื่อปกป้องตนเองได้อย่างแข็งแกร่งที่สุดและในวันนี้กลับชนะตนเองได้

  " ฉันคือไอออนแมน " โทนี่พูดขึ้นพร้อมกับที่พลังของมณีกำลังวิ่งเข้าไปในตัวก่อนจะดีดนิ้วใช้พลังของมณีและเกิดแรงระเบิดขึ้นจนโทนี่กระเด็นไปไกล กองทัพของธานอสค่อย ๆ สลายไปจนเหลือเพียงธานอสที่นั่งลงอย่างหมดทางและสลายหายไปในที่สุด

  " คุณสตาร์คครับ คุณจะต้องไม่เป็นอะไร " ปีเตอร์ร้องไห้อย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อกี้เขายังกอดคุณสตาร์คอยู่เลยไม่มีทาง

  " โทนี่ ผมอยู่ตรงนี้ " สตีฟคุกเข่าลงตรงหน้าโทนี่และร้องไห้ออกมาด้วยความกลัวที่จะเสียคนตรงหน้าไป โทนี่มีบาดแผลที่สาหัสมากจากพลังของมณีที่ทำลายใบหน้าและร่างกายด้านขวาไปมากและเริ่มหายใจเบาลงเรื่อย ๆ คนอื่น ๆ ยืนมองเพื่อนคนสำคัญที่บาดเจ็บหนักอย่างมีหวัง

  " โทนี่... " 

  " คุณจะต้องรอดและอยู่ต่อไปกับพวกเรา " คนอื่น ๆ ได้แต่ยืนนิ่งและร้องไห้ออกมาอย่างห้ามไม่ได้

  " สตีฟ... " โทนี่เรียกชื่อด้วยเสียงที่เบาจนน่าใจหายก่อนจะหลับตาลง











1 ปีผ่านไป


  " สตีฟยังนั่งเฝ้าโทนี่อยู่แบบนั้นงั้นเหรอ "

  " นายก็รู้ว่าโทนี่คือสิ่งเดียวที่เชื่อมเขาระหว่างอดีตกับปัจจุบัน เป็นที่รักและสำคัญที่สุด "

  " ต่อให้โอกาสรอดมีเพียงเซี้ยวนึงก็ตาม "

  " ใช่ ต้องเชื่อในทุกวิธีที่เป็นไปได้ " นาตาชากับคลิ้นต์คุยกันเมื่อเห็นว่าสตีฟยังคงนั่งเฝ้าโทนี่แบบนี้ทุกวันเหมือนเป็นตารางในชีวิตที่ห้ามลืมเด็ดขาด

  " พวกเราเองก็รอดมาเพราะโทนี่ยอมเสี่ยงตายจนต้องเป็นแบบนี้ "

  " ชอบทำอะไรไม่สนใจความรู้สึกคนอื่นไม่เปลี่ยน " ครั้งนี้ก็เหมือนกัน ทำให้ทุกคนต้องเสียใจและรอคอยอย่างมีความหวังว่าสักวันนายจะฟื้นขึ้นมาโดยเฉพาะกัปตันอเมริกาที่ใช้ชีวิตเหมือนคนไร้วิญญาณนั่น

  " ไปข้างนอกบ้างเถอะกัปตัน " แซมเดินมาสะกิดคนที่เป็นฮีโร่ของเขาและเป็นต้นแบบให้กับเขาที่ตอนนี้นั่งซังกะตายไปวัน ๆ ตั้งแต่เหตุการณ์ในวันนั้นที่พรากความภาคภูมิใจของอเมริกาไปอย่างไม่มีวันกลับมาถ้าหากนายไม่ฟื้นขึ้นมาซักทีสตาร์ค

  " .... " ยังคงมีแต่ความเงียบเข้าปกคลุม กัปตันผู้ไม่ยอมคุยกับใครมาเกือบปีแล้ว อาจจะมีบ้างก็แค่เรื่องของโทนี่ การพูดคุยเกี่ยวกับการรักษา พัฒนาการและการดูแลที่เกี่ยวข้องกับโทนี่เท่านั้นที่จะเปิดปาก สตีฟ โรเจอร์ได้

  " คนที่จะคุยได้คงมีแค่ ดร. โชกับ ดร. สเตร้นจ์สินะ "

  " คุยแค่เรื่องของโทนี่เท่านั้น "

  " เขาตัดขาดกับทุกสิ่งอย่างสิ้นเชิง ไม่สนใจอะไรหรือใครทั้งสิ้น "

  " อย่างน้อยก็รู้จักดูแลตัวเองแหละหน่า "

  " แต่ถ้าวันไหนความหวังที่เขามีมันหายไปพวกนายคงรู้ว่าจะเป็นยังไง " แซมพูดด้วยความกังวลในสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้นในอนาคตอันใกล้นี้

  " เราคงได้เสียทั้งคู่ไปจริง ๆ "

  " แต่ตอนนี้ก็ยังมีหวังอยู่ เอาหละ ไปยืดเส้นยืดสายกันซะหน่อยดีกว่า "

  " ก็ดีเหมือนกัน "












  ผ่านมาหลายชั่วโมงแล้วที่สตีฟยังนั่งเฝ้าโทนี่ไม่ยอมลุกไปไหนจนคนที่เดินผ่านต้องมองด้วยความหนักใจกับเสาหลักทั้งสองคนที่ตอนนี้สภาพไม่ต่างกันเท่าไหร่ ผิดที่คนนึงนั้นยังมีชีวิตและลมหายใจเหมือนปกติแต่อีกคน คนนึงเจ็บหนักเป็นเจ้าชายนิทรามาแรมปี อีกคนเสียใจหนักใช้ชีวิตเหมือนคนไร้วิญญาน

  " เขาไม่ต้องการให้คุณเป็นแบบนี้หรอกนะกัปตัน " ดร. สเตร้นจ์พูดขึ้นเมื่อยังคงเห็นสตีฟนั่งเศร้าเฝ้าโทนี่ทุกครั้งที่เขามาตรวจไม่ว่าจะตอนไหน

  " งั้นโทนี่ก็ควรฟื้นขึ้นมาซักที ผมใกล้จะหมดแรงเต็มที "

  " ถ้าคุณหมดหวังเขาคงหมดโอกาสรอดโดยสิ้นเชิง เข้าใจมั้ยกัปตัน "

  " นั่นสิ ผมควรจะเข้มแข็งให้ถึงที่สุด "

  " อาการเขาสาหัสมากถึงขึ้นเรียกว่าตายไปแล้วก็ได้ แต่ทำไมเขายังอยู่มาได้ถึงวันนี้ เขาต่อสู้และอดทนแค่ไหนคุณน่าจะเข้าใจดีที่สุดและอีกอย่างเพื่อน ๆ เป็นห่วงคุณมาก " ดร. สเตร้นจ์พยายามพูดให้กำลังใจสตีฟ โรเจอร์ ชายผู้เป็นเสาหลักของใครหลาย ๆ คนให้ยืนหยัดต่อไป หลังจากตรวจเสร็จ ดร. สเตร้นจ์เดินออกไปเงียบ ๆ ปล่อยให้สตีฟเฝ้าอยู่อย่างนั้น

  " คุณนี่เก่งจริง ๆ นะที่ทำให้สตีฟดีขึ้นได้ "

  " มันเป็นจิตวิทยาคุณแบนเนอร์และถ้าผมไม่ใช่หมอคงเป็นไปไม่ได้ " 

  " ถูกของคุณ ถ้าไม่ใช่เรื่องของโทนี่ก็หมดหวังที่จะคุย "

  " อาการเขาเป็นยังไงบ้าง มีหวังแค่ไหน "

  " หนึ่งในล้านแต่ก็ยังเป็นหนึ่งที่มีทางเป็นไปได้ "

  " มนุษย์ธรรมดาที่รอดจากพลังของมณีมาได้นั่นถือเป็นปาฏิหารย์สำหรับข้า สหาย " ธอร์เองก็มีความหวังว่าซักวันเพื่อนคนสำคัญจะรู้สึกตัวขึ้นมาเติมเต็มครอบครัวที่ขาดหาย

  " คุณสตาร์คจะฟื้นมั้ยฮะ "

  " ไง ปีเตอร์ " นาตาชาทักขึ้น

  " ผมแวะมาเยี่ยมก่อนกลับบ้านฮะ เขาจะฟื้นใช่มั้ย "

  " ก็ยังมีหวัง " บรูซตอบคำถามนั่น

  " งั้นผมไปหาคุณสตาร์คก่อนนะฮะ " ปีเตอร์รีบวิ่งไปที่ห้องพักฟื้นของโทนี่ทันที

  " ไง เจ้าหนู "

  " เขาจะต้องฟื้นครับ " ทั้งคู่ยิ้มให้กันให้กันอย่างมีหวังก่อนปีเตอร์จะลากลับ สตีฟเดินตามออกมาด้วยสีหน้าที่ดีขึ้นและมีสัญญานของการเปลี่ยนแปลง

  " ขอบคุณ " ทุกคนยิ้มให้กับสตีฟคนเดิมที่กลับมาแล้วหลังจากหายไปซะนาน

  " นึกว่าจะไม่ได้เจอนายคนเดิมอีกแล้วพวก " หลายคนแวะมาเยี่ยมโทนี่หากมีเวลาเพื่อเป็นการขอบคุณและแสดงความเป็นห่วงต่อเพื่อนคนสำคัญ

  " ผมขอโทษที่ทำให้ทุกคนเป็นกังวล "

  " ไม่เป็นไร ครอบครัวก็คือครอบครัว "











  หลังจากวันนั้นสตีฟก็ยังคงมานั่งเฝ้าโทนี่เหมือนอย่างเคยแต่ต่างตรงที่มีชีวิตชีวามากกว่าเดิมทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปด้วยเช่นกัน สีหน้าของโทนี่ดูดีขึ้นและแผลเริ่มจางลงไปมากจนแทบมองไม่เห็น ร่างกายก็ปกติเหลือก็แค่รอให้ฟื้นขึ้นมาเท่านั้น

  " อีกไม่นานเขาก็คงฟื้น " ดร. โชเช็คสภาพผิวและดูแลให้อย่างดี

  " ครับ " 

  " ขอตัวก่อนนะคะ "  สตีฟพยักหน้ารับก่อนจะหันไปคุยกับโทนี่ต่อ สตีฟดูแลโทนี่อย่างดีในแต่ทุก ๆ วันและหันกลับมาใช้ชีวิตประจำวันตามปกติอย่างที่โทนี่เคยบอกไว้ว่าให้ออกไปใช้ชีวิตบ้าง

  " ผมรักคุณโทนี่ รักมากขึ้นทุกวันและจะอยู่เคียงข้างคุณตลอดไป ผมสัญญา " สตีฟบอกรักโทนี่ทุกครั้งที่มาหาเพื่อให้อีกคนรู้สึกและรับรู้ได้ว่าเขารักโทนี่มากแค่ไหน

  " .. ติ๊ด ติ๊ด .. " เสียงกราฟการเต้นของหัวใจดังถี่ขึ้นทำให้สตีฟมองอย่างตกใจก่อนจะบอกให้ฟรายเดย์ติดต่อ ดร. ทั้งสองและไม่นานทั้งคู่ก็มาถึง

  " ขอบคุณที่รีบมา "

  " เขามีอาการอะไรอีกหรือเปล่า "

  " ผมไม่แน่ใจว่าแบบไหนแต่ว่าหัวใจเขาเต้นเร็วขึ้น "

  " ฉันจะลองเอาเครื่องช่วยหายใจออก คุณว่าไง "

  " คุณพร้อมจะเสี่ยงมั้ยกัปตัน " ดร. สเตร้นจ์หันไปตามสตีฟที่ยืนอยู่อย่างมีความหวังก่อนจะพยักหน้าตกลง ดร. เดินไปถอดเครื่องหายใจออกช้า ๆ และผลที่ได้ก็เป็นเรื่องที่น่ายินดี

  " สำเร็จแล้ว ดร. " ดร. โชพูดกับดร. สเตร้นจ์

  " เขาปลอดภัยแล้วกัปตัน " 

  " โทนี่จะฟื้นเมื่อไหร่ "

  " คาดว่าน่าจะอีกประมาณสองหรือสามวัน แล้วติดต่อมานะกัปตัน "

  " เจอกันนะคะ "












  สตีฟเฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อกับเวลาที่โทนี่จะฟื้นขึ้นมาหาเขาซักทีจนไม่รู้ว่าตัวเองต้องทำอะไรหรือไปไหนได้แต่นั่งเฝ้าข้างเตียงอยู่อย่างนั้น

  " เฮ้ ใจเย็นสตีฟ " นาตาชาและคนอื่น ๆ มารอเจอโทนี่เหมือนกัน

  " พวกเราก็รู้สึกเช่นเดียวกับเจ้า สตีฟ " 

  " ตื่นซะทีเถอะโทนี่ นอนนานเกินไปแล้ว ลูกรักนายสนิมเกราะหมดแล้ว " คลิ้นต์เอ่ยแซวกวน ๆ คนที่ไม่ยอมฟื้นซะที

  " โทนี่ !! " สตีฟร้องขึ้นมาเมื่อรู้สึกถึงแรงขยับที่มือหลังจากนั้นไม่นานโทนี่ก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาช้า ๆ และนิ่งมากจนหลายคนเป็นห่วงแต่ก็ดีใจมากเหมือนกันในที่สุดเพื่อนของพวกเขาก็ฟื้นซักที

  " เขาดูนิ่งไปหน่อยรึเปล่า "

  " ธรรมดาครับ นอนติดเตียงมาเป็นปีต่อให้อยากกระโดดโลดเต้นยังไงก็ทำไม่ได้หรอก ใช่มั้ยคุณสตาร์ค " สเตร้นจ์แกล้งคนที่รับรู้ทุกอย่างแต่ยังขยับไม่ได้ตามใจตัวเองด้วยความดีใจและยินดีกับการกลับมาของเพื่อน

  " คงต้องรอให้เขาปรับตัวอีกซักพักใหญ่ ยินดีกับการกลับมาคุณสตาร์ค " 

  " ดีใจที่ได้เจอคุณอีกครั้ง พักอีกหน่อยคุณก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม " หลังจากตรวจร่างกายและอาการโดยรวมอย่างละเอียดและกำชับเรื่องการดูแลทั้งสองคนก็กลับไป

  " ฉันมีความสุขที่สุดเลยคะโทนี่ " เปปเปอร์ยิ้มอย่างมีความสุขกับการที่ได้เห็นเพื่อนที่รักที่สุดกลับคืนมาอีกครั้ง

  " อีกหน่อยก็ซ่าได้เหมือนเดิมแล้ว จอมแสบ " โรดี้พูดกับเพื่อนอย่างอารมณ์ดี

  " นั่นสิ คงได้สร้างนู่นนี่เต็มไปหมด "

  " บ้านของพวกเราต้องกลับมาครื้นเครงมาก ๆ แน่ " 

  " เอาหละ แยกกันไปพักเถอะ ค่อยมาเยี่ยมกันอีกทีให้เวลาเขาได้ปรับตัวก่อน "

  " อย่าดีใจจนทำอะไรไม่ถูกหละกัปตัน " เอ่ยแซวขึ้นก่อนที่คนอื่น ๆ แยกย้ายกันไปด้วยความสบายใจ












1 สัปดาห์ต่อมา


  หลังจากวันนั้นโทนี่ก็ทำกายภาพบำบัดโดยมีสตีฟคอยช่วยอยู่เคียงข้างตลอดระยะเวลา

  " สตีฟ.. ขอบคุณ " โทนี่ยิ้มด้วยความรู้สึกที่อ่อนโยน

  " ผมเต็มใจและพร้อมอยู่เคียงข้างคุณเสมอ " สตีฟจูบหน้าผากมนให้กำลังใจ

  " แต่ตอนนี้ฉัน.. " 

  " ไปทานอาหารกับทุกคนดีกว่าครับ " สตีฟพูดอย่างไม่สนใจกับสิ่งที่โทนี่กำลังคิดอยู่และอุ้มโทนี่ขึ้นไปยังห้องอาหารที่ตอนนี้ทุกคนกำลังทานข้าวกันอยู่

  " ดื่มน้ำก่อนครับ " เพล้ง

  " โทษที พอดีร่างกายมันไม่ยอมปกติซักทีหนะ " โทนี่พยายามพูดยิ้ม ๆ เพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกที่เจ็บปวดข้างใน

  " เดี๋ยวก็ดีขึ้นเองครับ อย่าคิดมาก " 

  " นายนอนหลับไปเป็นปีนี่พึ่งผ่านมาสัปดาห์เดียว มันเป็นเรื่องปกติหน่า " คลิ้นต์พยายามพูดในทางที่ดีเพื่อให้กำลังใจ

  " ฉันรู้ว่ามันเป็นไปได้ยากที่จะปกติเหมือนเดิม แต่ขอบคุณสำหรับกำลังใจ " โทนี่กุมมือข้างขวาที่สั่นไว้แนบอกและพยายามทำใจรับความจริงให้ได้

  " คุณยังมีผมนะครับ " จุ๊บ สตีฟหอมแก้มโทนี่หลังจากเก็บเศษแก้วและเช็ดน้ำจนหมดและนั่งลงข้างกายโทนี่พร้อมกอดอีกคนไว้แน่น

  " และนายก็มีครอบครัวเสมอ โทนี่ "

  " อือ " โทนี่ซบไหล่สตีฟและพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้

  " เข้มแข็งไว้โทนี่และนายยังมีพวกเราเสมอ ฉันจะเก็บเรื่องนี้ไว้ล้อนายคอยดู " นาตาชาพูดติดตลกเพื่อให้บรรยากาศเปลี่ยน ครอบครัวกลับมาครบสมบูรณ์และความสุขก็กลับมาเต็มที่อีกครั้ง

  " มีแผลเป็นเครื่องเตือนใจอีกแล้วสิฉัน " 

  " คุณดูดีเสมอครับ " สตีฟยิ้มอย่างมีความสุขเต็มที่

  " พอโทนี่ฟื้นนายนี่เป็นคนละคนเลยนะ กัปตัน "

  " ก่อนหน้านี้ยังทำหน้าเหมือนสุนัขถูกทิ้งงั้นแหละ แล้วดูตอนนี้สิมีความสุขเกินหน้าเกินตา "

  " ก็ชีวิตของผมกลับมาแล้วนี่ครับ " ทุกคนได้แต่ส่ายหัวกับการเปลี่ยนแปลงที่แสนจะรวดเร็วของกัปตันคนเก่งที่กลับมาเป็นคนเดิมได้อย่างมีความสุขกว่าที่เคยเป็น

  " ฉันไม่ได้หวังให้นายต้องจมอยู่กับความทุกข์ถ้าต้องเสียฉันไปหรอกนะสตีฟ " 

  " ผมรู้และคุณเองก็น่าจะรู้ "

  " ทำมารู้ใจฉันนะคุณปู่จอมดื้อด้าน แล้วถ้าฉันตายไปจริง ๆ นายจะทิ้งให้ชีวิตตัวเองต้องจมดิ่งกับความทุกข์ไปตลอดรึไง " โทนี่ต่อว่าสตีฟที่สูญเสียความเป็นตัวตนไปเพราะตัวเอง

  " ฉันไม่ได้เข้มแข็งเหมือนที่คนอื่นคิดหรอกนะ เจ้าเด็กแสบลูกของฮาเวิร์ด "

  " คือคนที่ยอมทุ่มเททุกอย่างเพื่อให้นายมีชีวิตอยู่ "

  " ต้องขอบคุณฮาเวิร์ดและมาเรียที่ทำให้ผมได้เจอคุณทั้งตอนนั้นและตอนนี้ " โทนี่ยิ้มให้สตีฟกับความทรงจำสมัยเด็กที่ยังคงอยู่มายาวนาน

  " ใช่ และกล่อมฉันทุกวันให้รักกัปตันอเมริกา " ทั้งคู่ส่งยิ้มให้กัน

  " อะแฮ่ม " ทั้งคู่หันไปมองตามเสียง

  " หวานกันจนลืมว่าพวกเราอยู่ตรงนี้เลยรึไง " นาตาชาคนดีคนเดิม

  " ขอบคุณและดีใจที่ได้กลับมาอยู่ร่วมกับพวกนายอีก "

  " พวกเราเองก็ขอบคุณในวันนั้นที่นายตัดสินใจลงไป " 

  " ถ้าไม่ทำทุกอย่างคงสูญเปล่า การเสียสละที่ผ่านมาคงไร้ประโยชน์ " 

  " ถูกของนาย... เข้มแข็งไว้ พวกเราเอาใจช่วย "

  " อือ พักผ่อนกันให้สนุก " โทนี่พูดกับคู่หูเพื่อนรักเพื่อนซี้ที่จะออกไปทำหน้าที่ของตัวเอง

   " ผมขอตัวไปแลปก่อน " บรูซบอกก่อนจะเดินออกไป

  " ส่วนข้าไม่มีสิ่งใดต้องทำ แต่หากพวกเจ้าต้องการข้าไปก็ได้ " ธอร์รู้สึกว่าตัวเองอยู่ผิดที่ขึ้นมาจนต้องหาทางพาตัวเองออกจากตรงนี้

  " ไม่เป็นไรครับธอร์ คุณอยู่ตรงนี้ได้ ผมจะพาโทนี่ไปพักอยู่พอดี " 

  " อยากได้อะไรบอกฟรายเดย์ โอเค๊ " โทนี่กำชับไว้ก่อนที่สตีฟจะพาเขาไปออกกำลังกายบริหารร่างกายซักหน่อยแล้วกลับห้องเพื่อจะได้พักผ่อน

  








  " ไปอาบน้ำกันครับโทนี่ " สตีฟพูดขึ้นตามปกติที่ทำมาตลอดหลายเดือนที่เป็นคนเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้โทนี่

  " ฉันอาบเองได้หน่าสตีฟ " ตอนที่ยังอาบน้ำเองไม่ได้ก็ต้องยอมให้อาบให้แต่นี่มันไม่เหมือนกัน

  " ไม่ต้องอายหรอก ผมเห็นและสัมผัสมาหมดแล้ว " 

  " สตีฟ !! " 

  " หันหนีทำไมครับโทนี่ " สตีฟถามขึ้นเมื่อเขากำลังจะถอดกางเกงออกแล้วจู่ ๆ โทนี่ก็หันหลังให้แถมยังเดินไปแช่อ่างเองอีกต่างหากแม้จะยังช้าอยู่ก็ตาม เป็นคนที่มีเสน่ห์ตลอดเวลาจริง ๆ 

  " ออกไปรอข้างนอกเลย " โทนี่พูดโดยไม่ยอมมองหน้าสตีฟ

  " ครับ ๆ เสร็จแล้วเรียกผมเข้าใจมั้ย " โทนี่รู้ว่าตัวเองยังไม่แข็งแรงเหมือนปกติและรู้ว่าสตีฟเป็นห่วงจึงได้แต่พยักหน้ารับ

  " ฉันจะแจ้งกัปตันนะคะเจ้านาย " 

  " อือ " ไม่นานนักสตีฟก็เข้ามาพร้อมชุดคลุมอาบน้ำของโทนี่

  " อยากทำอะไรก่อนหรือเปล่า "

  " ไม่หละ ฝันดีปู่ "

  " ฝันดีครับ " สตีฟกำลังจะเดินออกไปแต่ต้องชะงักเมื่อคนที่บอกฝันดีเรียกและพูดสิ่งที่จะทำให้สตีฟฝันดีได้จริง ๆ 

  " จะไปไหน ไม่นอนด้วยกันรึไง " สตีฟยิ้มกว้างแล้วรีบเปลี่ยนชุดขึ้นไปนอนกับโทนี่และกอดอีกคนเข้าแนบอกยิ้มกว้างอย่างมีความสุขโดยไม่รู้ว่าโทนี่ก็ยิ้มอย่างมีความสุขด้วยเหมือนกัน













  " สตีฟกับโทนี่หละ ฟรายเดย์ " 

  " เจ้านายไม่สบายคะ กัปตันเฝ้าอยู่ "

  " เป็นอะไร เมื่อไหร่ ร้ายแรงมั้ย "

  " เป็นไข้หวัดธรรมดาคะ กัปตันไม่อนุญาตให้เจ้านายออกไปไหนจนกว่าจะดีขึ้นคะ "

  " กัปตันจอมห่วงกลับมาแล้ว นายลำบากแน่โทนี่ ฮ่า ๆๆ " คลิ้นต์นึกขึ้นมาด้วยความสนุก

  " เหตุใดโทนี่ถึงได้ไม่สบาย " 

  " เจ้านายทำงานและเผลอหลับที่แลปจนถึงตอนเช้าคะ "

  " ร่างกายเขาเปลี่ยนไปมากไม่เหมือนแต่ก่อน " บรูซพูดถึงสุขภาพร่างกายของโทนี่ในตอนนี้

  "  นึกสภาพสตีฟโมโหโทนี่ไม่ออกแหะ " นาตาชา

  " ฉันว่าโทนี่รู้จุดอ่อนสตีฟว่าต้องทำยังไงสตีฟถึงจะไม่ดุใส่ตัวเอง " คลิ้นต์พูดออกมาอย่างรู้ทันว่าโทนี่มีไม้ตายที่จะทำให้สตีฟต้องใจอ่อนยวบได้ง่าย ๆ

  " ผมก็คิดแบบนั้น สตีฟอาจจะฉลาดแต่ไม่เจ้าเล่ห์เท่าโทนี่แน่นอน " บรูซ

  " ชักจะเป็นห่วงสตีฟมากกว่าแล้วสิ จะเจอฤทธิ์คนป่วยอะไรบ้างละเนี่ย " คลิ้นต์

  " กัปตันผู้แสนจะซื่อตรง ฮ่า ๆ "










   ~ ตัดมาที่ห้องคนป่วย ~


  " คุณฝืนตัวเองเกินไป ทำให้ตัวเองไม่สบายและที่สำคัญทำให้ผมเป็นห่วงมาก "

  " ขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจนี่ปู่ " โทนี่พูดด้วยเสียงที่เริ่มแหบและหน้าที่แดงเพราะพิษไข้ที่ขึ้นสูง

  " คุณไม่ใส่ใจตัวเองเลยโทนี่ " สตีฟพูดด้วยเสียงเรียบนิ่งเพราะไม่อยากให้โทนี่รู้สึกว่าเขากำลังโกรธที่คนป่วยไม่ยอมดูแลตัวเองจนเกิดไม่สบาย

  " ก็บอกไม่ได้ตั้งใจไงปู่ " โทนี่เริ่มเสียงดังเพราะหงุดหงิดจากการไม่สบายและทำให้อารมณ์แปรปรวน

  " ครับ งั้นทานข้าว ทานยาแล้วก็พักผ่อนเข้าใจมั้ย "

  " นายจะอยู่กับฉันมั้ยปู่ " โทนี่ถามหลังจากทานข้าวและยาเรียบร้อย 

  " คุณไม่สบายควรพักผ่อนได้แล้วนะครับ "

  " แต่ฉันอยากให้.... ช่างเถอะ ฉันจะนอนแล้วนายไปเถอะ " โทนี่ทำท่าจะพูดให้สตีฟอยู่ด้วยกันแต่ก็เลือกที่จะเงียบแทนและเหมือนจะน้ำตาซึมง่าย ๆ อีกด้วย

  " โทนี่ครับ เป็นอะไรน้ำหน่อยมั้ย " สตีฟถามขึ้นเมื่อได้ยินเสียงโทนี่ไอไม่หยุดแต่อีกคนกลับส่ายหัวแรงจนสตีฟเป็นห่วงจนต้องดึงผ้าห่มออกแล้วพลิกตัวโทนี่หันมามองหน้ากันก็พบคราบน้ำตาและริ้วหน้าที่แดงขึ้นจากการไอและร้องไห้

  " อะไรของนายอีกเนี่ย ฉันก็จะนอนอย่างที่บอกแล้วไง " โทนี่เบือนหน้าหนีอีกคนเพราะความน้อยใจและต้องการให้สตีฟอยู่ด้วยมากกว่าปกติจนไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

  " โทนี่ ! เฮ้ ร้องไห้ทำไม " สตีฟตกใจรีบเช็ดน้ำตาออกทันทีแล้วกอดโทนี่เข้ามาไว้ในอ้อมแขนแกร่ง

  " เรื่องของฉัน ไม่ต้องยุ่งเลย " โทนี่พยายามขยับออกจากอ้อมแขนของสตีฟแต่ไม่ได้ผล

  " ผมขอโทษ ไม่ร้องนะครับ " สตีฟกอดปลอบโทนี่อย่างรู้สึกผิดที่ทำให้อีกคนร้องไห้ทั้ง ๆ ที่ไม่สบายเพราะคนป่วยมักจะอ่อนไหวเป็นพิเศษ

  "  .......  "

  " ผมรักคุณนะครับโทนี่ ไม่ต้องคิดมากหรือน้อยใจอะไรอีกนะ " สตีฟรู้สึกว่าโทนี่หยุดร้องไห้แล้ว 

  " ห้ามเมินกันอีกนะปู่ " โทนี่พูดเสียงอู้อี้ในอ้อมอกของคนรัก

  " ผมชอบที่คุณอ้อนแบบนี้ มันน่ารักมากรู้มั้ย " 

  " ฉันไม่ใช่เด็กน้อยนะปู่ แก่กว่านายเยอะแล้วด้วย  " โทนี่ว่าถ้าเทียบกันตอนนี้เขาอายุมากกว่าสตีฟอีกนะแถมร่างกายยังอ่อนแอลงเยอะกว่าแต่ก่อนมากด้วย

  " แต่คุณก็น่ารักเหมือนตอนเด็ก ๆ เลยรู้มั้ยแถมยังดื้อสุด ๆ ด้วยนะ " 

  " ชิ จำไม่เห็นได้เลย หือ ง่วงแล้วสตีฟ " 

  " ฝันดีครับโทนี่ของผม "

  " ฝันดีสตีฟ "

  








   ~ ดาดฟ้า ~



  " คุณมั่นใจและพร้อมจริง ๆ นะครับ " สตีฟถามด้วยความเป็นห่วงโทนี่ที่กำลังจะทดลองขึ้นบินหลังจากผ่านเรื่องในวันนั้นมาเกือบสองปี

  " แน่นอน ฉันต้องทำได้เชื่อสิ "

  " พวกเราเชื่อในตัวนายเสมอ "

  " เจ้าทำได้แน่ สหาย "

  " ถ้ามีอะไรผิดปกติ ห้ามปิดบังนะโทนี่ " บรูซขัดอย่างรู้จักนิสัยของโทนี่

  " ขอบใจ "

  " ระวังนะครับโทนี่ อย่าฝืน " สตีฟพูดก่อนที่โทนี่จะเหาะขึ้นไปและวนกลับมาจอดได้อย่างสวยงาม

  " ยินดีด้วยคะเจ้านาย "

  " ยินดีด้วยครับโทนี่ " สตีฟแสดงความดีใจกับโทนี่ที่สามารถกลับมาใส่ชุดเกราะได้อย่างอิสระอีกครั้ง

  " ยังติดขัดนิดหน่อย ฟรายเดย์สแกนและแก้ไข "

  " สมเป็นนาย ในที่สุดก็ทำสำเร๊จจนได้ " 

  " ยินดีด้วยครับ คุณสตาร์ค "

  " ดีใจที่นายมาเจ้าหนู " โทนี่เดินมากอดปีเตอร์ด้วยความเอ็นดู

  " คุณเยี่ยมที่สุดแล้วครับ " สตีฟกอดโทนี่และคนอื่น ๆ เข้ามาแสดงความยินดีกับการกลับมาอีกครังของฮีโร่คนสำคัญ ' ไอออนแมน '

  " เป็นเรื่องน่ายินดีมากสหาย งานนี้ต้องฉลอง " ธอร์หัวเราะร่ากับเรื่องที่เกิดขึ้น

  " ขอบคุณสตีฟ พวกนายด้วย " 

  " ยินดีเสมอ "

  " I am Ironman "

  การกลับมาอีกครั้งของทีมอเวนเจอร์ มิตรสหายทั่วโลกและอวกาศที่กว้างใหญ่ ความสงบสุขหลังจากสงครามครั้งใหญ่ได้ก่อให้เกิดมิตรภาพขึ้นมากมาย ขอบคุณ








#AvengersEndgame








END



ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ I_knoe จากทั้งหมด 23 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น