คัดลอกลิงก์เเล้ว

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
You & Me : Ours promise


Steve × Tony


If we can find again




   โลกที่ลอยเด่นอยู่เบื้องหน้าตอนนี้ทำให้โทนี่ สตาร์ค ดีใจจนทำอะไรไม่ถูกเลย การที่ลอยเคว้งในอวกาศที่ไร้ขอบเขตมันทำให้ฉันแทบหมดสิ้นทุกสิ่ง แต่มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้ฉันสู้ต่อไปได้คือความหวังที่จะได้กลับไปเจอนายอีกครั้ง ได้กลับไปหาทุกคนและปกป้องโลกของพวกเราแม้หนทางจะยากแค่ไหนก็ตาม 

   

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 18 พ.ค. 62 / 06:13

บันทึกเป็น Favorite




You & Me : Ours promise



Steve × Tony



If we can find again





   โลกที่ลอยเด่นอยู่เบื้องหน้าตอนนี้ทำให้โทนี่ สตาร์ค ดีใจจนทำอะไรไม่ถูกเลย การที่ลอยเคว้งในอวกาศที่ไร้ขอบเขตมันทำให้ฉันแทบหมดสิ้นทุกสิ่ง แต่มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้ฉันสู้ต่อไปได้คือความหวังที่จะได้กลับไปเจอนายอีกครั้ง ได้กลับไปหาทุกคนและปกป้องโลกของพวกเราแม้หนทางจะยากแค่ไหนก็ตาม 


   ยานอวกาศที่โทนี่นั่งมาลงจอดในป่าห่างจากฐานทัพของอเวนเจอร์ประมาณห้ากิโลเมตร คนอื่น ๆ รีบรุดมายังที่หมายทันทีที่รู้พิกัดที่แน่นอนและพบกับยานอวกาศขนาดใหญ่ บรรยากาศดูเงียบจนเหมือนไร้สัญญาณชีวิต แต่แล้วก็มีเสียงดังขึ้นจากภายในยานเรื่อย ๆ 


  " โทนี่ " สตีฟจ้องมองคนตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าเป็นความจริง


  " จะมารอรับหรือมายืนดู " เมื่อได้ยินเสียงคนตรงหน้าสตีฟก็ได้สติรีบเข้าไปรับคนตรงหน้าที่กำลังจะล้มลงอย่างหมดแรงทันที


  " โทนี่ !!! " ทุกคนตกใจตะโกนเรียกพร้อมกับรีบมาดูด้วยความเป็นห่วง


  " รีบพาเขากลับก่อนเถอะ "


  " ใช่ เขาดูล้าและเพลียมาก ต้องรีบตรวจร่างกาย " สตีฟอุ้มคนในอ้อมแขนขึ้นยานพาหนะกลับฐานทันที


   ตอนนี้โทนี่นอนพักอยู่ในห้องพยาบาลโดยไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงหลังจากตรวจร่างกายอย่างละเอียด เหลือก็แค่แผลถูกแทงด้านข้างลำตัวที่ดูจะหนักพอสมควรแต่ไม่ได้น่ากังวลอะไร


  " เขาปลอดภัยดี แค่ต้องพักผ่อนมาก ๆ ร่างกายจะได้ฟื้นฟูและหายเร็วขึ้น " 


  " ขอบคุณ " 


  " นายเองก็ควรไปพัก หมอนั่นรอดตายกลับมาแล้ว อยู่ที่นี่แล้ว อยู่กับพวกเราแล้ว เข้าใจมั้ย "


  " พวกเราเองก็ควรดูแลตัวเองให้ดีเหมือนกัน "


  " เจอกันพรุ่งนี้เมื่อคุณตื่นนะครับโทนี่ " สตีฟเดินไปบอกคนบนเตียงก่อนจะเดินรวมไปกับคนอื่น ๆ










  " เฮือกก..... อ๊ะ " 


  " เฮ้ คุณปลอดภัยแล้วโทนี่ " สตีฟรีบคว้าคนสะดุ้งตื่นเข้ามากอดอย่างให้กำลังใจ โทนี่ซบหน้าลงที่ไหล่พร้อมกับน้ำตาที่ไหลมาเป็นทางจนคนอื่น ๆ ตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ผ่านไปซักโทนี่ก็หยุดร้องไห้เมื่อตั้งสติได้แล้ว


  " นายรู้สึกเป็นยังไงบ้างเพื่อน " 


  " นายเป็นยังไงบ้าง "


  " ไม่รู้สิ ฉันช่วยใครไมได้แถมยังทำอะไรไม่ได้เลยเมื่ออยู่ต่อหน้าไอ้บ้านั่น แถมยังรอดกลับมาในสภาพนี้คนเดียวอีก ฉันควรรู้สึกยังไงดีหละ " โทนี่ตอบกลับโรดี้ด้วยแววตา สีหน้าและน้ำเสียงที่แสนเจ็บปวด


  " นั่นไม่ใช่ความผิดนาย "


  " ใช่ แต่เด็กนั่นฝากชีวิตไว้กับฉัน นายเข้าใจมั้ยโร้ด "


  " พวกเราจะต้องช่วยคนอื่น ๆ กลับมาได้ "


  " พวกนายมีแผนรึไง "


  " ครับ แผนที่ดีที่สุดในตอนนี้ "


  " ดี ฟรายเดย์เชื่อมต่อฉันเข้ากับระบบ " ฟรายเดย์เชื่อมต่อสัญญานและข้อมูลต่าง ๆ 


  " นั่นมันอะไรหนะ โทนี่ " บรูซถามพร้อมกับเดินเข้าไปดูข้อมูลมากมายที่แสดงให้เห็นอยู่ตอนนี้


  " ข้อมูลที่ฉันรวบรวมเกี่ยวกับธานอสและการต่อสู้บนดาวไททันก่อนที่ทุกอย่างจะจบลง " คนอื่น ๆ ได้แต่มองข้อมูลมากมายที่ไม่นึกว่าโทนี่จะมีมากถึงขนาดนี้


  " นายควรจะพักอีกซักหน่อย "


  " ไม่เป็นไร คุยเรื่องงานกันต่อเถอะ " 


  " พวกนั้นส่งคนมาชิงมณีเวลาจาก ดร. สเตร้นจ์ แต่หลังจากพวกเราชิงตัวเขาคืนมาได้เลยตกลงกันว่าจะบุกพวกมันคืนบ้างโดยการให้ยานนั่นพาพวกเราไปยังจุดหมายและได้พบกับอีกกลุ่ม พวกเราร่วมมือกันพยายามจัดการกับธานอสแต่กลับพลาด ดร. นั่นใช้มณีเวลาแลกกับชีวิตฉันและบอกว่านั่นเป็นวิธีเดียวที่เหลืออยู่ หลังจากได้มณีเวลาไปพวกนายก็รู้แล้ว "


  " รู้สึกเลยหละว่าตัวเองอ่อนแอและไร้ค่าแค่ไหนตอนที่ทุกอย่างจบลงด้วยการที่ทุกคนต้องหายไปต่อหน้าต่อตา " คลิ้นต์พูดออกมาด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นอย่างที่สุด


  " เขาแลกมณีกับคุณ ต้องมีเหตุผลแน่ " 


  " ฉันไม่รู้ แต่จะทำทุกอย่างที่คิดว่าเป็นไปได้ "


  " แน่นอน " 


  เหล่าผู้คนที่ยังเหลืออยู่จากการกวาดล้างที่น่ารังเกียจกำลังจะกลับมาทวงทุกอย่างและคนสำคัญทุกคนในชีวิตกลับมา พวกเขาเริ่มแผนการอย่างรัดกุมที่สุดเพื่อกันความผิดพลาดที่จะเกิดขึ้นและนั่นอาจจะทำให้พวกเขาต้องเสียทุกคนไปตลอดกาล หลังจากเริ่มต้นการกอบกู้โลกเริ่มขึ้น ผ่านไปนานกว่าสามวันทุกอย่างก็จบสิ้นลงด้วยชัยชนะของโลกโดยเหล่าฮีโร่มากมายจากหลากหลายที่ร่วมมือกันทำให้กำจัดผู้ที่รุกรานโลกออกไปได้ จากนี้คงไม่มีใครหรือว่าอะไรมารบกวนความสงบสุขของดาวดวงนี้อีก ทุกชีวิตสมควรจะได้กลับมาใช้ชีวิตความสุขอีกครั้ง


  " พวกเราทำสำเร็จแล้ว ย๊าาา " เสียงโห่ร้องด้วยความยินดีดังขึ้นทั่วทุกมุมโลกพร้อมกับรอยยิ้มและความสุขที่กำลังจะกลับมาอีกครั้ง


  " ดีใจที่เจอคุณอีก ฝ่าบาท " 


  " เช่นกันกัปตัน สหายทุกคน " ทุกคนยิ้มรับและทักทายกันอย่างมีความสุข


  " หวังว่าจะกลับมาครบทุกคน "


  " ฉันก็หวังอย่างนั้น " นาตาชาพูดพร้อมกับหันมองคนอื่น ๆ 


  " ไง ดร. โทนี่พูดถึงคุณเยอะเลย "


  " คงในทางที่ดี "


  " แน่นอน คุณช่วยชีวิตเขา " 


  " ถ้าไม่ทำ เขาต้องตาย ทุกอย่างก็ต้องจบเหมือนกัน " 


  " ขอบคุณ "


  " แล้วตอนนี้คุณสตาร์คอยู่ไหนฮะ " เขาจำสีหน้าของคุณสตาร์คก่นที่จะหายไปได้ ความรู้สึกผิดนั่นเขาต้องรีบหาให้เจอเพื่อจะได้บอกว่าเขากลับมาแล้ว


  " คงไม่ได้มีอะไรที่คาดไม่ถึงเกิดขึ้นใช่มั้ย คุณพ่อมด " ทุกคนหันไปหาคนถูกถามทันที


  " ผลลัพธ์ที่ได้ย่อมเกิดจากสิ่งที่ได้ทำลงไป " 


  " หมายความว่าไง "


  " ขึ้นอยู่กับว่าแผนของคุณสตาร์คเขาเป็นแบบไหน "


  " คุณตามหาเขาได้นี่ " หว่องกระซิบถาม


  " เขาอยู่ที่ฐานกำลังโหลดตัวเองออกจากระบบ AI "









Avengers home



  " เจ้านายค่ะ พลังงานคุณกำลังลดลงอย่างรวดเร็ว "


  " ใกล้เสร็จรึยัง "


  " นับถอยหลังสามสิบวินาทีคะ "


  " เยี่ยม " ถึงจะตอบกลับไปแบบนั้นแต่ร่างกายกลับยืนไม่อยู่ค่อยหมดแรงลงเรื่อย ๆ 


  " โทนี่ !! " สตีฟรีบวิ่งไปรับโทนี่ที่ล้มลงทันทีก่อนที่จะล้มลงกระแทกพื้น


  " เกิดอะไรขึ้นฟรายเดย์ "


  " เจ้านายเชื่อมต่อตัวเองเข้ากับระบบของฉันคะ " 


  " ทำไม " 


  " เพื่อควบคุมระบบการทำงานทั้งหมดด้วยตัวเองคะและทำงานส่งตรงจากสมองเจ้านายโดยตรง "


  " นั่นทำให้ร่างกายเขารับภาระมากเกินไปและจะทำให้เกิดความเสียหายหนักด้วย "


  " เรื่องนั้นเจ้านายทราบดีคะ และได้คำนวณผลแล้ว รีบพาเจ้านายไปพักเถอะคะ "


  " บรูซ นายไปเตรียมห้องให้พร้อมซะ" การที่โทนี่ทำแบบนี้จะยิ่งทำให้ตัวเองตายเร็วขึ้น ทำไมถึงชอบทำเรื่องแบบนี้อยู่เรื่อยเลย สตีฟรีบพาโทนี้ตามไปในทันทีเพื่อจะได้ไม่เสียเวลา การรักษาผ่านไปเกือบสามชั่วโมงในที่สุดอาการของโทนี่ก็กลับมาคงที่และปลอดภัย


  " เขาปลอดภัยดีแล้ว ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง รอแค่ให้ฟื้นขึ้นมาเท่านั้น " 


  " ทุกคนไปพักเถอะ เจอกันมาหนักมากแล้ว " สตีฟนั่งลงข้างเตียงของคนที่ชอบทำอะไรเกินตัวอยู่ตลอดเวลา


  " นายก็เหมือนกัน คงไม่อยากให้หมอนั่นฟื้นขึ้นมาเห็นนายทรมานตัวเองแบบนี้หรอกนะ "


  " ขออยู่แบบนี้ซักพัก พวกคุณไปก่อนเถอะ " เมื่อเป็นแบบนั้นทุกคนจึงแยกย้ายกันไปพักในส่วนของตัวเอง สตีฟยังคงนั่งเฝ้าโทนี่อยู่แบบนั้นจนเวลาผ่านไปซักพักจึงลุกขึ้นเพื่อกลับไปพักเอาแรงบ้าง









  " ไง นายคุยกับคุณปู่กัปตันรึยัง ไม่เป็นห่วงแย่แล้วรึไง " 


  " คุยไปตั้งแต่เช้าแล้ว เล่นมานั่งเฝ้าตลอดเวลาเลยนี่ " พูดไปก็ยิ้มไปอย่างมีความสุขจนคนอื่น ๆ ต้องแซวกับท่าทางแบบนั้น


  " หน่า ปู่เขารักของเขาก็ต้องห่วงมากเป็นธรรมดา " 


  " มีแฟนเด็กแถมเสน่ห์แรงขนาดนี้ คงได้หึงกันบ้างหละ" 


  " เด็กบ้าอะไรกัน เดี๋ยวฉันก็แก่กว่าคุณปู่หลงยุคนั่นแล้ว "


  " เจ้าต้องดูแลสหายกัปตันให้มากหละ " ธอร์พูดกับโทนี่อีกคน


  " ฉันก็ไม่ได้ทำอะไรให้คนแก่เสียใจซะหน่อย รักฝังใจมาตั้งแต่เด็กขนาดนั้นใครจะยอมปล่อยไปหละ " โทนี่ยิ้มพร้อมกับก้มหน้าดูสร้อยกัปตันอเมริกาในมือ


  " ถ้าสตีฟมาได้ยินมีหวังยิ้มไม่หุบแน่ ๆ " นาตาชาแซวยิ้ม ๆ


  " ก็ยืนยิ้มหน้าบานอยู่นั่นไง " ทุกคนแทบจะหันไปมองทันทีที่โทนี่พูดจบก็เห็นกัปตันในชุดธรรมดาเหงื่อท่วมยืนยิ้มกว้างจนปากจะฉีกพร้อมกับจ้องคนบนเตียงไม่วางตาจนคนอื่น ๆ ต้องขัดขึ้นมา


  " หยุดจ้องก่อนมั้ยกัปตัน โทนี่จะแข็งเป็นหินหมดแล้ว " ไม่วายคนถูกแซวกลับไม่สนใจมีแต่โทนี่ที่ดูจะเขิน ๆ อยู่คนเดียว


  " โทษที เผลอไปหน่อย ขอตัวแปปนึงนะครับ " สตีฟเดินเข้ามายีผมโทนี่เบา ๆ ก่อนจะกลับไปเปลี่ยนชุดแล้วกลับมาไม่นาน


  " เกิดอะไรขึ้นกับสตีฟหนะโทนี่ " 


  " พวกนายนั่นแหละที่ต้องบอกฉันว่าอะไรทำให้คุณปู่หลงยุคนั่นเป็นวัยรุ่นยุคนี้ขึ้นมาได้ "


  " คงไม่โดนอะไรเข้าระหว่างต่อสู้หรอกนะ "


  " คงจะรู้สึกผิดที่ปกป้องอะไรนายไม่ได้เลยต่างหาก " 


  " ก็เลยต้องดูแลเป็นพิเศษงั้นสิ ฉันไม่ได้อ่อนแอขนาดถึงขนาดต้องให้ใครคอยตามดูแลหรอก "










  " แต่คุณชอบเสี่ยงตายไม่คิดชีวิต "


  " ฉันเคยบอกไปแล้วนะปู่ ว่าชีวิตฉันมันก็เหมือนนับถอยหลังทุกวันอยู่แล้ว ไอ้เครื่องนี่ยื้อชีวิตฉันไม่ได้ตลอดหรอก " โทนี่พูดเหตุผลยาวเหยียดให้คนที่รักฟังไม่รู้กี่ครั้งแต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ยอมรับฟัง


  " ผมรู้แต่คุณก็ควรดูแลตัวเองให้มากกว่านี้ " คนอื่นได้แต่ยืนฟังคู่รักต่างยุคคุยกันโดยไม่อาจเข้าไปยุ่ง


  " ก็ได้ ๆ เลิกทำหน้าแบบนั้นซะที คิดว่าทำแล้วจะได้ผลรึไง "


  " ก็นายไงโทนี่ยอมเห็น ๆ อย่าตามใจมากสิเดี๋ยวเสียคนหมดพอดี "


  "ผมเป็นแบบนี้กับโทนี่คนเดียวครับไม่ต้องห่วง " สตีฟยิ้มอย่างมีความสุขกับสถานการณ์ตรงหน้า


  "ทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้วเหรอ "


  "ทุกคนที่หายไปกลับมาหมดแล้ว มีแต่ความเสียหายอื่น ๆ ที่ต้องซ่อมนานหน่อย "


  " ผมกลับมาแล้วครับคุณสตาร์ค "


  " ขอบคุณที่นายยังมีชีวิตนะปีเตอร์ " 


  " ขอบคุณที่รักผมนะครับ ผมรักคุณสตาร์คที่สุดเลย "


  " อือ รีบกลับไปหาป้าเมย์ของนายเถอะ ป่านนี้ด่าฉันแย่แล้ว "


  " ป้าเมย์ไว้ใจคุณจะตาย งั้นผมกลับนะครับ แล้วเจอกันนะครับคุณสตาร์ค " โทนี่กอดลาเด็กน้อยที่เขารักเหมือนลูกคนนี้ที่กลับมาอย่างปลอดภัย










  " เล่าเรื่องที่คุณต้องเจอบนดาวนั่นให้ฟังได้มั้ยครับ "


  " ฉันกลัวจริง ๆ นะปู่ตอนที่ตัวเองเกือบตาย ตอนที่เห็นคนอื่น ๆ รวมถึงเด็กนั่นค่อย ๆ สลายไปต่อหน้าโดยไม่สามารถทำอะไรได้เลย " สตีฟดึงโทนี่เข้ามากอดแนบอกเพื่อทำให้อีกคนมั่นใจว่ายังมีเขาอยู่ตรงนี้ ทุกคนยังอยู่ตรงนี้และทุกอย่างกลับมาเป็นปกติแล้ว


  " ดีแล้ว พูดออกมาให้หมดนะครับ ระบายให้ทุกคนได้ฟัง อย่าเก็บไว้คนเดียวเข้าใจมั้ย " 


  " แน่นอนสหาย มีสิ่งใดในใจจงพูดเสียอย่าได้ปล่อยไว้ให้ค้างคา " 


  " พวกเราเป็นครอบครัวที่พร้อมช่วยเหลือกันเสมอ " 


  " ครอบครัวนายเป็นไงบ้างละ คลิ้นต์ "


  " วากันด้าส่งคนไปรับพวกเขามาที่นี่แล้ว "


  " พวกนายโอเคกันหรือเปล่า " 


  " มีแค่นายนั่นแหละที่เจ็บหนักสุดเพราะชอบทำอะไรเกินตัวอยู่เรื่อย "


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ I_knoe จากทั้งหมด 23 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น