Fic Kaito x Shinichi (one shot)

ตอนที่ 1 : LUST

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 66
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    3 ต.ค. 63

*เนื้อเรื่องในแต่ละตอนไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกัน*



ผมจำหน้าบาร์เทนเดอร์คนนั้นได้


ณ สถานที่ที่เต็มไปด้วยอบายมุข


บรรยากาศมืดสลัวแต่งแต้มด้วยไฟหลากหลายสีทำให้พอมีวิสัยทัศน์ ผู้คนมากมายยืนเต้นระเบิดอารมณ์กันเป็นกลุ่ม บนโต๊ะเต็มไปด้วยขวดและแก้วที่บรรจุน้ำเมา เสียงพูดคุยดังแข่งกับเสียงดนตรีดังสนั่นหู

ร่างสูงแต่บอบบางกว่ามาตรฐานผู้ชายในชุดยูนิฟอร์มบาร์เทนเดอร์ยืนทำหน้าที่ของตนเองอยู่บริเวณเคาน์เตอร์ สองมือหยิบนั่นผสมนี่อย่างชำนาญ ใบหน้าหล่อปนอ่อนหวานยิ้มเล็กน้อยเมื่อเครื่องดื่มในมือเสร็จสิ้นก่อนจะส่งให้ลูกค้าตรงหน้า

"Martini ที่สั่งได้แล้วครับ"



ดูเหมือนคุณบาร์เทนเดอร์จะไม่ได้สังเกตว่าทุกการกระทำถูกจ้องมองโดยใครบางคน

คนที่มีใบหน้าคล้ายคลึงกับเจ้าตัวแต่ออกจะดูขี้เล่นทะเล้น แม้ที่โต๊ะของชายหนุ่มเจ้าของสายตาจะมีเพื่อนนั่งอยู่ด้วยสองคนและทั้งคู่ก็พูดคุยกันสนุกสนานแต่เขาหาได้สนใจไม่

ทั้งแววตา รอยยิ้ม ท่าทางที่ดูหยิ่งยโสและภูมิใจในตัวเองมากๆนั่น อยากจะเก็บไว้ดูคนเดียวเสียจริง

"เห้ยไคโตะ แล้วเรื่องที่งานบิลเลีย....ไคโตะโว้ยย!!"

จู่ๆก็ถูกเพื่อนข้างๆขัดขึ้นด้วยการตบที่ไหล่จนเจ้าของชื่อต้องหันมาสนใจด้วยท่าทีหงุดหงิด

"อะไร!"

"ได้ฟังที่เพื่อนพูดมั่งปะเนี่ย มองอะไรของแกวะ"

พูดจบเขาก็ทำท่าจะหันไปทางที่ไคโตะมองเมื่อสักครู่แต่ก็ถูกชายหนุ่มห้ามไว้โดยการจับหน้าให้หันกลับมาทางเดิม

"ไม่ให้มองเว้ย"

"น่อวววววว"

เพื่อนอีกคนเมื่อเห็นท่าทีราวกับกลัวว่าจะโดนงาบเหยื่อก็พูดออกมาต่อ

"หวงอะไรเบอร์นั้นวะ"

ทั้งสองคนแซวต่อและพากันระเบิดหัวเราะออกมาจนไคโตะเสียอารมณ์จนเบนหน้าหนีแต่เมื่อเขาเลื่อนสายตาตนเองกลับไปทางเดิมก็ดันสบตาเข้ากับเป้าหมายคนเดิมเข้า

สายตาสองคู่ที่สบกันด้วยความบังเอิญ แต่แทนที่คุณบาร์เทนเดอร์จะหันหน้าหนี เขากลับระบายยิ้มมุมปากเล็กน้อยให้

ไคโตะเผลอคลี่ยิ้มออกมาเช่นกันเมื่อรู้ว่าตัวเขาเองระหว่างที่เถียงกับเพื่อนก็ถูกมองเช่นเดียวกัน

และเป็นแววตาแบบเดียวกันเสียด้วย

ไม่รอช้าเขาวางเครื่องดื่มในมือลงบนโต๊ะก่อนจะลุกออกไปทางที่เป้าหมายเขายืนอยู่ท่ามกลางความสงสัยของเพื่อนๆที่มองกันงงเป็นไก่ตาแตก


.....


ผมจำหน้าลูกค้าคนนั้นได้


เขามักปรากฎตัวทุกคืนวันศุกร์แรกของเดือนตอนสองทุ่มและสั่ง Manhattan ทุกครั้ง อีกอย่างหนึ่ง

เขามีใบหน้าที่คล้ายคลึงกับผมด้วย

ถึงไม่อยากจำก็จำได้เสียแล้ว

คืนนี้เขามากับเพื่อนอีกสองคน และพากันไปนั่งโต๊ะ VIP ที่ 2 ไม่รู้ทำไมเขาถึงนั่งตรงนั้นทุกครั้งแต่มันไม่ใช่ธุระสำคัญผมจึงไม่อยากคิดให้ปวดหัว เขาอาจจะแค่ชอบเลยจองไว้ทุกครั้งแค่นั้น

แต่พอเรื่องนี้เกิดขึ้น อีกครั้งและอีกครั้ง ผมถึงได้เข้าใจ

จากโต๊ะตรงนั้น มุมมองจากเก้าอี้ที่เขานั่งจะเห็นผมที่ยืนชงเครื่องดื่มบริเวณบาร์ได้ชัดเจน เขามาที่นี่เพื่อแอบมองผมนี่เอง

การกระทำนั้นมันน่าขนลุกก็จริงแต่ไม่รู้สึกกลัวแม้แต่นิด 

แม้กระทั่ง ณ ขณะนี้ที่ผมกำลังชงเครื่องดื่มให้ลูกค้าคนหนึ่งอยู่ เขาก็ยังจ้องมองผมไม่วางตา แววตาแบบนั้น รอยยิ้มแบบนั้น 

ผมชอบเวลาที่คนคิดว่าผมกำลังตกหลุมเขาแต่จริงๆแล้วตรงกันข้าม

เมื่อยื่นแก้วให้ลูกค้าเสร็จก็เลยอยากจะมองกลับเสียหน่อย แต่เมื่อหันกลับไปเขากลับไม่ได้มองแต่กำลังพูดคุยกับเพื่อนที่นั่งตรงหน้า สีหน้าที่เหมือนคนทำความลับแตกกับสีแดงจางๆที่ประดับบนแก้มนั้น ถ้าไม่เมาก็กำลังเขินอยู่นั่นแหละ

และผมรู้ว่าเขาไม่ได้เมา ลูกค้าคนนี้คอแข็งพอสมควร ดังนั้นเขาก็คงเขิน…ที่ถูกเพื่อนจับได้ว่าแอบมองผมล่ะนะ

เขายกแก้วค็อกเทลขึ้นดื่มต่อก่อนจะเบือนสายตามาหาผมที่กำลังมองเขาอยู่เช่นกัน ดูเขาจะตกใจนิดๆที่ผมไม่ได้หลบตา

ผมมองและยิ้มแบบเดียวกับที่เขามองผมทุกครั้ง สีหน้าตกใจแปรเปลี่ยนเป็นสีหน้าของเสือที่จ้องจะคาบเหยื่อแบบเดิม ก่อนที่เขาจะวางเครื่องดื่มในมือและเดินตรงมาทางนี้


"สวัสดีครับ"


เขาทำท่าทางสบายๆดูไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไร

"ครับ คุณลูกค้าจะสั่งอะไรเพิ่มมั้ยครับ"

ผมถามไปเช่นนั้นแม้จะรู้อยู่แล้วว่าเขาไม่ได้มาเพราะอยากได้น้ำเมาเพิ่ม

"ผมอยากได้คุณครับ"

ไม่นึกว่าจะพูดออกมาตรงๆแบบนี้ เพราะงั้นขอแกล้งเล่นหน่อยละกัน

"ในเมนูไม่มีเครื่องดื่มชื่อ'คุณ'นะครับ"

คุณลูกค้ายิ้มมุมปากกับคำตอบกวนประสาทแต่เขาไม่ได้มีท่าทีโกรธอะไรเลย กลับกันดูสนุกด้วยซ้ำ

"แต่ว่า…" ผมทิ้งจังหวะก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่เบาลงเพื่อให้เขาขยับเข้ามาใกล้อีกนิด


"ถ้าอยากรู้จักผม คืนนี้ตีสองเวลาปิดร้านอย่าเพิ่งกลับนะครับ :) "


คนตรงหน้าดูจะกลั้นยิ้มไม่อยู่และใช่ ผมต้องการแบบนั้น 



ดูเหมือนคนที่ตกหลุมพรางจะเป็นไคโตะเสียแล้วซึ่งแน่นอนว่าเขาเต็มใจ


"งั้นเจอกันนะครับ"


ทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้น

คืนนี้คงจะสนุกไม่น้อยเลย 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น