『 Fic Reborn All x Oc 』 ♞ ❝เธอกล้าท้า ฉันกล้ารัก❞

ตอนที่ 4 : Chapter #04

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 574
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 75 ครั้ง
    1 ก.ค. 62


♟ 04 

















               『 ซึลกิ’พาร์ท』



               เช้าอันแสนสดใส ฉันตื่นนอนตั้งแต่ดวงตะวันยังไม่ขึ้นด้วยท่าทางสะลึมสะลือ


               'ง่วง อยากนอนต่อ'


               ถึงในหัวฉันจะคิดแบบนั้นแต่สุดท้ายแล้วก็เกาะผนังคลำๆมาตามทาง และไม่นานร่างของฉันก็มาถึงห้องครัวโดยสวัสดิภาพ


               พวกเขาไม่มีแม่บ้านหรือไงนะ? ก็รวยตั้งขนาดนี้อย่างน้อยก็น่าจะมีแม่บ้านสัก 2-3 คน


               ถึงจะบ่นไปขนาดไหนสุดท้ายก็ยอมทำอยู่ดี = =;;


               "ว้าว ได้กลิ่นหอมแต่เช้าเลยนะ" ก่อนที่เจ้าของเสียงจะปรากฎตัวพร้อมกับเหยุดยืนข้างๆ


               "อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณยามาโมโตะ" 


               เขาสวมชุดนอนลายขวางสีฟ้าสลับดำ มันดูเข้ากับเขาดีนะ?


               "โอ๊ส! ^^" เขาขานรับอย่างร่าเริง


               ไข่ดาวกับเบค่อน ดูน้อยไปหรือเปล่านะ?


               "น่ากินดีจัง~" เขาโน้มหน้าเข้าไปใกล้ๆกับอาหารตรงหน้าก่อนจะสูดดมเต็มปอด


               "เอ่อ..คือว่า คุณยามาโมโตะอยากทานอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าคะ ฉันจะได้ทำเพิ่ม" ฉันหันไปถามคนข้างๆ


               "อืมมม คิดว่าคงไม่แล้วล่ะ" เขายืนใช้ความคิดนิดหน่อยก่อนจะตอบฉันทันทีอย่างไม่คิดอะไรมาก


               "อาหารดูน้อยไปหรือเปล่าคะ ไข่ดาวกับเบค่อน..." ฉันถามชายหนุ่มข้างๆ ก่อนจะตักไข่ดาวและเบค่อนใส่จานให้เรียบร้อย


               "ไม่หรอก เช้าๆก็ต้องประมาณนี้แหละนะ ^^" 


               "งั้นตามนี้นะคะ" 


               กินง่ายอยู่ง่ายจริงๆแฮะ


               "งั้นเดี๋ยวฉันไปอาบน้ำก่อนนะ เดี๋ยวจะไปตามทุกคนมาด้วย"


               "โอเคค่ะ" 


               ฉันขานรับคนข้างๆ ก่อนที่เขาจะย้ายร่างตัวเองไปอยู่ที่หน้าประตู


               "ไม่ต้องคิดมากหรอกนะ ทำตัวให้เหมือนอยู่ที่บ้านได้เลย" เหมือนเขาจะรู้ว่าฉันเกร็งแค่ไหน เมื่อเวลาทานข้าวด้วยกัน ฉันก็จะนั่งทานข้าวแบบเกร็งๆตลอด นั่นคงทำให้คุณยามาโมโตะสังเกตได้


               "เข้าใจแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ ^^" ฉันส่งยิ้มให้คุณยามาโมโตะเพื่อเป็นการขอบคุณ เจ้าตัวพยักหน้าก่อนจะเดินออกไป


               หลังจากเขาออกไปได้ไม่นานฉันก็ได้เตรียมไข่ดาวกับเบค่อนให้เท่าจำนวนคนที่อยู่ที่นี่ ยกเว้นคุณฮิบาริล่ะนะ เพราะรายนั้นไม่ค่อยชอบนั่งสุมหัวกับผู้คนสักเท่าไหร่ = =;;;


               เอาล่ะ...ฉันเองก็ต้องไปอาบน้ำบ้างซะแล้วสิ


               ฉันรีบเดินขึ้นห้องของตนเองก่อนจะอาบน้ำสระผมอย่างสบายใจ ขนาดแค่ในห้องน้ำยังหรูเลย...สบู่กับแชมพูและครีมนวดผม ทั้งหมดเป็นกลิ่นที่ฉันชอบทั้งนั้น 


               ทั้งๆที่ไม่ได้บอกใครแท้ๆแต่ก็ยังรู้และเตรียมไว้ให้ฉัน พวกเขาเนี่ย...ใส่ใจเหมือนกันนะ
               .
               .
               .
               .
               
              เอาล่ะที่นี้ก็ถึงเวลาเลือกชุด......


               ชุดที่ฉันเลือกหยิบมาใส่คือชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำ




(โฟกัสชุดนะคะ)


               มันเป็นชุดที่ใส่สบายสุดๆเนื้อผ้าไหมที่เบาบาง เข้ากับอาการร้อนได้ดีมีความเงางามแต่ราคาแพงใช้ได้ ชุดนี้ฉันแอบเอาเงินที่ได้จากการเล่นพนันที่บ่อนมาซื้อล่ะนะ


               หวังว่าพวกเขาจะไม่ว่าอะไรนะที่ฉันใส่ชุดแบบนี้ 


               แต่ว่าคุณยามาโมโตะเองก็เป็นคนบอกนี่นาว่าให้ทำตัวตามสบาย คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง


               โครกกกก~


               เอ่อ = = ....รีบลงไปข้างล่างดีกว่า พวกเขาเองก็น่าจะตื่นกันหมดแล้ว



               『 ซึลกิ’จบพาร์ท』





               ณ ห้องรับประทานอาหาร ปราสาทวองโกเล่


               "มีใครไปปลุกเธอหรือยัง?"


               ผู้เป็นบอสของที่นี่เอ่ยถามสมาชิกคนอื่นๆที่ตอนนี้ค่อยๆทยอยกันเข้ามา


               "ฉันคิดว่าเธอตื่นนานแล้วนะ" 


               ชายสวมหมวกพูดพร้อมหันไปมองบนโต๊ะที่ตอนนี้มีอาหารถูกวางไว้ตามที่นั่งของแต่ละคน


               "ใช่แล้วล่ะ เธอเป็นคนทำอาหารทั้งหมดนี้ให้พวกเราเอง"


               ยามาโมโตะที่เดินเข้ามาแล้วได้ยินบทสนทนาพอดี เลยช่วยพูดเสริมต่อจากรีบอร์น


               "งั้นเหรอ....เธอคงลำบากแย่เลยสินะ"


               "ช่วงนี้พวกเคียวโกะไม่อยู่เลยต้องลำบากหน่อยล่ะ โชคดีที่ยังมีซึลกิอยู่นะเนี่ย" รีบอร์นพูดเสียงเข้มก่อนจะพาร่างของตนเองมายังตำแหน่งที่นั่งสำหรับรับประทานอาหาร


               "ว่าแต่อาหารพวกนี้ ทั้งที่เป็นเมนูธรรมดาแท้ๆ แต่กลับดูน่ากินอย่างน่าประหลาดเลยนะครับ" 


               ฟูตะนั่งมองอาหารในจานของตนเองด้วยสายตาเชิงพิจารณา


               "นั่นคงเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งของเธอล่ะมั้ง...เห็นว่าตอนอยู่ที่บ้าน เธอก็ถูกฝึกพวกงานงานบ้านเรือนอะไรพวกนี้นี่ ไม่แปลกหรอกที่จะทำอาหารธรรมดาให้ออกมาน่าอร่อย"


               "เห....." ชายหนุ่มผมสีควันบุหรี่ขานรับในลำคอ


               "คุฟุฟุ งั้นแสดงว่าเธอเองก็เหมาะสมที่จะทำอาหารแบบนี้ให้พวกเราทาน แทนการออกไปสู้ร่วมกันสินะครับ" ชายหนุ่มผมทรงสับปะรดหันไปถามชายคนที่นั่งเก้าอี้ถัดจากตนเองไปสองถึงสามตัว


               "นี่นายลืมไปแล้วเหรอว่ายัยนั่นต่อสู้สูสีกับฮิบาริเลยนะ แบบนี้มันสุดขั้วไปเลย!" ชายผู้กระตือรือร้นที่สุดในห้องอาหารนี้เอ่ยออกมาเสียงดัง 


               "จะว่าไปผมก็ลืมไปเลยว่า....ต้นขาขาวนวลกับกางเกงในสี―แอ่ก!" มุคุโร่โดนยามาโมโตะใช้ดาบไม้ตีหัว


               "หยุดพูดจาน่าเกลียดแบบนั้นเลยนะนายน่ะ" ยามาโมโตะรู้ถึงความเคลื่อนไหวของหญิงสาวที่อยู่ในหัวข้อสนทนาจึงเอ่ยปากห้ามชายหนุ่มที่นั่งตรงข้าม


               ครืด...


               เสียงเปิดประตูดังขึ้น ก่อนจะปรากฎร่างอรชรของหญิงสาวที่ถูกกล่าวในบทสนทนาสุดเลวร้ายเมื่อครู่


               "เอ่อ...อรุณสวัสดิ์ค่ะทุกคน" หญิงสาวโค้งคำนับเหล่าผู้พิทักษ์ในห้องอาหารอย่างมีมารยาทก่อนจะเดินไปนั่งที่ของตนเอง


               พวกตัวผู้ทั้งหลายตกตะลึงกับชุดของเธอพร้อมกับเริ่มมีความคิดอกุศลกับร่างบางตรงหน้า


               'ไม่ระวังตัวเอาซะเลยนะ J' โกคุเดระ


               'ขาว...จริงๆด้วย J' ยามาโมโตะ


               'บะละหึ้มเลย J' มุคุโร่


               'ไม่ธรรมดา...หึ J' สึนะ


               พวกเขามองร่างบางด้วยสายตาแทะโลม ก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างชอบใจ


               "อะ...อรุณสวัสดิ์" สติทั้งหลายถูกถึงกลับมา


               พวกเขาหลุดจากห้วงความคิด ก่อนจะเอ่ยทักทายหญิงสาว


               "ขอโทษนะคะ ที่อาหารดูน้อยไปหน่อย" เธอมีสีหน้าหมองลงทันที


               "ไม่เป็นไร ตอนเช้าไม่มีใครอยากกินอะไรเยอะหรอกนะ" รีบอร์นหันมาตอบหญิงสาว


               'พวกเขาเนี่ย...เข้าใจยากแฮะ?' ซึลกิคิดในใจ 


               เพราะสำหรับเธอนั้นเป็นเรื่องแปลก มีพวกมาเฟียที่ไม่เรื่องมากเกี่ยวกับอาหารด้วยงั้นเหรอ ช่างขัดกับสิ่งที่เธอเคยเจอมามากนัก...


               'แต่ก็...ช่างมันเถอะ' 


               เธอเลิกใส่ใจ


               "เข้าใจแล้วค่ะ" เธอพยักหน้าก่อนจะตอบรีบอร์นกลับไป


               จากนั้นไม่นานทุกคนก็เริ่มลงมือรับประทานอาหารของตนเองอย่างตั้งอกตั้งใจ ก่อนจะเริ่มเก็บจานของตนเอง


               "ขอถามอะไรหน่อยได้มั้ยคะ" หญิงสาวหันไปถามเหล่าผู้พิทักษ์


               "เอาสิ ถามมาได้เลย" สึนะตอบกลับอย่างไม่คิดอะไรมาก


               "ที่นี่ไม่มีแม่บ้านเหรอคะ?" 


               พวกเขายืนมองหญิงสาวนิ่งก่อนที่สึนะจะตอบกลับหญิงสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนตามฉบับของตน


               "มีสิ แต่ฉันให้เวลาพักกับพวกเขาหนึ่งเดือนน่ะ อีก 3 อาทิตย์คงได้เจอกัน" สึนะช่วยตอบโจทย์เรื่องที่เธอสงสัย


               "เอ่อ...แล้วงานของวองโกเล่เนี่ย...มีอะไรบ้างเหรอคะ?" เธอเอ่ยถามชายหนุ่มทั้งหลายที่ตอนนี้กำลังเช็ดโต๊ะอย่างขยันขันแข็ง


               "อืม...ก็เยอะนะ มีทั้งไปเจรจากับต่างแฟมิลี่ สืบข้อมูลของศัตรูแล้วก็มีปลิดชีพคนที่คิดทำลายวองโกเล่....ยังมีอีกเยอะเลยล่ะนะ แต่คงสาธยายได้ไม่หมดหรอก" โกคุเดระช่วยไขข้อสงสัยเรื่องที่สองของหญิงสาวได้อย่างดีเยี่ยม


               "งั้นเหรอคะ..." หญิงสาวกอดอกพร้อมใช้ความคิดอะไรเล็กน้อย


               "มีอะไรงั้นเหรอ?" รีบอร์นสังเกตเห็นท่าทางของเธอก็อดที่จะถามไม่ได้


               "เปล่าหรอกค่ะ แค่คิดว่าดีจังนะที่ทุกคนถูกสิ่งที่เรียกว่าวองโกเล่เชื่อมโยงกันแบบนี้ น่าอิจฉาจังเลยอะไรทำนองนั้น..." เธอตอบกลับรีบอร์นจากก้นบึ้งในจิตใจของตนเอง


               "..............."


               "อะ...ขอโทษนะคะ ที่ฉันเผลอพูดอะไรไปก็ไม่รู้ ^^;;" เมื่อได้สติหญิงสาวก็รีบหันไปขอโทษพวกเขาที่ได้ฟังเรื่องราวไร้สาระที่ตนเผลอหลุดพูดออกมา


               "อะไรกัน.....เธอเองก็ถูกสิ่งที่เรียกว่าวองโกเล่ผูกมัดไว้อยู่นะ เพราะวองโกเล่พวกเราถึงได้มารู้จักกัน" ยามาโมโตะพูดด้วยน้ำเสียงโมโนโทนที่แสนจะน่าฟัง ก่อนจะเดินมาลูบหัวหญิงสาวอย่างเป็นกันเอง


               ".........."


               คนพวกนี้นี่เป็นคนยังไงกันนะ ชอบพูดจาลึกซึ้งได้หน้าตาเฉย ถึงจะดีใจหน่อยนึงก็เถอะแต่มันก็อดที่จะรำคาญใจไม่ได้ :( 


               ที่นี่อบอุ่นเกินไป ไม่เหมาะกับคนอย่างเธอเลยสักนิด...


               "ขอบคุณนะคะ" หญิงสาวปัดมือของผู้ชายตรงหน้าเบาๆ


               "........" ยามาโมโตะและคนอื่นๆเองก็มองกันตาค้าง


               "แต่ฉันน่ะ...ไม่เหมาะกับความอบอุ่นแบบนี้หรอกค่ะ ^^" 


               หญิงสาวกัดฟันพูดอย่างอดกลั้น 


               "ฉันขอตัวก่อน..."


               เธอขอปลีกตัวออกไปจากห้อง เหลือทิ้งไว้เพียงความมึนงงของทางฝั่งหนุ่มๆ


               "เธอ....คงไม่เป็นไข้หรอกใช่มั้ย?" ยามาโมโตะหันไปถามสึนะที่ยืนอยู่ข้างๆ


               สึนะพยักหน้าเบาๆก่อนจะเริ่มอธิบายถึงปัญหาที่เกี่ยวข้องกับหญิงสาว เรื่องทุกอย่างทั้งพ่อแม่และปัญหาที่ได้ได้รับจากพวกเขาบาดแผลที่หยั่งลึกลงไปในจิตใจของเธอ สึนะได้ไปสืบมาก่อนจะรวบรวมมาเก็บไว้ในบันทึกประวัติของสมาชิกคนใหม่ของวองโกเล่


               หลังจากสึนะเล่าจบทุกคนที่อยู่ที่นั่นก็มีสีหน้าเป็นกังวล คงเพราะสงสารเธอจับใจทั้งที่เป็นแค่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่งแต่กลับต้องมาเจออะไรแบบนี้.....ช่างน่าสงสารซะจริง


               "น่าสงสารจังเลย" ฟูตะพูดเสียงเบา


               "พอเป็นลูกสาวก็เขี่ยทิ้งงั้นเหรอ...พ่อแม่ภาษาอะไรกัน" โกคุเดระ


               "ไม่มีความเท่าเทียมเลยสักนิด เป็นครอบครัวที่แย่มาก" ยามาโมโตะ


               "คุฟุฟุ เจอเรื่องน่าสนใจเข้าแล้ว" มุคุโร่หัวเราะพร้อมยกยิ้มอย่างพอใจ


               "นายอย่าคิดจะทำอะไรแปลกๆเชียวนะ" เรียวเฮหันไปพูดกับมุคุโร่ เพราะสายตาและรอยยิ้มของเจ้านี่มันไม่น่าไว้ใจสุดๆ


               "ชิรายูกิตระกูลคนใหญ่คนโต...ยโสโอหัง ไม่ยอมก้มหัวให้ใครถ้าไม่เส้นใหญ่จริง...แสดงว่าเจ้าพวกนั้นยังคงเกรงกลัวต่อพลังของวองโกเล่สินะ" รีบอร์นพูดยิ้มๆ


               "ก็คงงั้นแหละมั้ง" สึนะพูดเสียงเรียบ


               "หึ" รีบอร์นส่งเสียงในลำคอก่อนจะเดินออกไปพร้อมฟูตะและจางนินิ


               "เราคงต้องปล่อยให้เธออยู่คนเดียวสักพัก" สึนะพูดพร้อมเดินออกไปอย่างสง่าน่าเกรงขาม


               "สมแล้วที่เป็นรุ่นที่ 10 ช่างน่านับถืออะไรอย่างงี้" ว่าจบโกคุเดระก็เดินกลับไปทำงาน


               "อา...วุ่นวายดีจัง" ยามาโมโตะเกาท้ายทอยเล็กน้อยก่อนจะเดินออกไปเป็นคนสุดท้าย







               "มีงานด่วนเข้าครับรุ่นที่ 10" ชายหนุ่มผู้เป็นมือขวาถือเอกสารมากมายวิ่งหน้าตั้งมาหาบอกสของตน


               "มีเรื่องอะไรงั้นเหรอ" ผู้เป็นบอสมีอาการตกใจเล็กน้อย (ย้ำว่าเล็กน้อย) ก่อนจะกลับมาสุขุมเหมือนเดิม นั่นทำให้เขาผู้เป็นมือขวาปลื้มในตัวบอสมากยิ่งขึ้น


               "หุ้นที่ทางวองโกเล่ถือร่วมกับพวกโรสเมรี่ดูเหมือนว่าจะมีความผิดพลาดเกิดขึ้นครับ" โกคุเดระอ่านเอกสารในมือก่อนจะสรุปออกมาอย่างง่าย


               "หื้อ? เป็นไปได้ยังไง องค์กรของเราดูแลอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง...ความปลอดภัยก็แน่นหนา" สึนะมีสีหน้าที่เคร่งขรึมไม่ไหวติ่ง พร้อมกับนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางสง่า ทำให้โกคุเดระอดไม่ได้ที่จะเพิ่มค่าความเคารพในตัวบอสให้สูงขึ้น


               "ผมเช็คดูแล้วครับ....ดูเหมือนว่าทางฝั่งนั้นจะแอบลักลอบเงินจำนวนหนึ่งของทางเราไปได้สักพักแล้ว" เมื่อรายงานเสร็จโกคุเดระก็มีเหงื่อซึมออกมาเล็กน้อย


               "มีหลักฐานด้วยครับ" ว่าจบเขาก็ยื่นหลักฐานให้บอสดูก่อนจะกลับไปยืนตำแหน่งเดิม


               ดูเหมือนว่าผู้เป็นบอสจะแผ่จิตสังหารออกมาเล็กน้อย พร้อมกับกระดาษในมือถูกขยำจนยับยู่ยี่ด้วยความโกรธแค้น


               "ตามจับพวกมันมา ถ้ามันดื้อด้านจับตายเลยก็ได้" 


               สายตาคมแสดงแววตาโกรธเกรี้ยวออกมาอย่างไม่ปิดบัง


               เมื่อถึงเวลางาน......ไม่มีอีกแล้วผู้ชายที่อ่อนต่อโลก ไม่มีอีกแล้วผู้ชายที่รู้จักปราณี ไม่มีอีกแล้วคนที่ใจดีกับศัตรู ไม่มีอีกแล้วคนที่อ่อนแอคนนั้น......เหลือแต่เพียงคนที่ไม่หวาดกลัวต่อสงคราม คนที่ศัตรูต้องก้มหัวร้องขอชีวิต  คนที่เมื่อเจอศัตรูที่สมควรฆ่า..ก็จะฆ่าอย่างไม่ปราณี...ใช่...เขาคือบอสของวองโกเล่ รุ่นที่ 10 ยังไงล่ะ






ปารูปบอสคนคูลค่ะ! คนห่วยคนเก่าไม่มีแล้วนะคะ



อย่าให้พี่ต้องโหด...ร็อตไวเลอร์ที่ว่าโหดพี่ก็โดดตบมาแล้ว
//โดนสึนะตบ









Devil Talk

สึนะคุงโหมดนี้แบดได้ใจไรท์ช๊อบชอบ >////<
ไว้เจอกันใหม่ตอนหน้าเมื่อชาติต้องการนะคะ (ล้อเล่น)
ซาโยนาระ

       พุยพุย 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 75 ครั้ง

13 ความคิดเห็น

  1. #13 baby-m2 (@Baby-M) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 19:52
    ไนท์~~พึ่งเจอเลยเข้ามาอ่านน สนุกมากกกก รอเจอป๋าซัน รอเจอสควอโล่ รอเจอเบล รอเจอดีโน่ ฮือออออ รอเจอทุกคนเลยยยย อัพต่อได้แล้วน้าาา คิดถึงแล้วววว
    #13
    0
  2. #12 0869057022 (@0869057022) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 13:37
    ร๊อออ!
    #12
    0
  3. #11 black_lily2 (@Black_lily) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 08:32
    รีบๆอัพนะๆไรท์อยากอ่านต่ออะ
    #11
    0
  4. #10 Chimminny957 (@Chimminny957) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 20:23

    ชอบมากค่ะ สู้ๆน้า
    #10
    0
  5. #9 ploylove0922 (@ploylove0922) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 07:19
    รอเลยค่ะ
    #9
    0
  6. #7 prayvanich (@prayvanich) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 19:59

    ชอบค่าาา รอน้าาาา
    #7
    0
  7. #6 polytome (@polytome) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 19:31
    จะรออ่านค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #6
    0
  8. #5 caillic (@caillic) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 16:44

    รอแต่เธออยู่น้าาาาาาาา~~~~~~~~
    #5
    0