คัดลอกลิงก์เเล้ว

ยอดวิวรวม

53

ยอดวิวเดือนนี้

17

ยอดวิวรวม


53

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  13 ก.ค. 62 / 13:20 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

     TRIGGER WARNING
          เนื้อหาเกี่ยวกับความตายและการต่อว่าตัวเอง ระวังดิ่งตามด้วยครับ


ของขวัญ สิ่งที่มอบให้กันในโอกาสพิเศษ
เช่น วันเกิด ปีใหม่ วันคริสต์มาส
แต่มันคงแปลกไป ที่ท่านผู้นี้
ได้ ของขวัญ อยู่ในรูปแบบของการต่อวันเวลา

ยินดีด้วย คุณได้รับของขวัญวันตาย
#JungKook
Angel Of Death J

“ล้อกันเล่นรึไง?”
รูปภาพที่เกี่ยวข้อง
Death Day Gift Receiver Racha(Tae)


ขอให้สนุกครับ :)
B
E
R
L
I
N

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 13 ก.ค. 62 / 13:20

บันทึกเป็น Favorite



20 ธันวาคม เวลา 23.25 .

ภายในห้องของหอพักแห่งหนึ่งปรากฏร่างของชายอายุ 23 ปี ในเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาด กางเกงสแล็คสีดำ กำลังนั่งอยู่บนเตียงที่คลุมผ้าปูสีขาวนวล สายตาพลางจ้องมองไปที่นาฬิกาแขวนบนพนัง

ติ้ก.. ติ้ก..

เสียงเข็มนาฬิกาเดินไปอย่างช้าๆ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มจ้องมองที่เข็มนั้นเหมือนรอเวลาอันสมควรที่จะมาถึง

เวลา 23.28 น. ร่างโปร่งลุกจากเตียงนั้น นำไม้ขีดไฟมาบรรจงจุดเทียนหอมทั้ง 6 บนโต๊ะเล็กข้างเตียง จากนั้นจึงหยิบซองยาสีขุ่นในลิ้นชัก เป็นเม็ดยาสีขาวเรียวชื่อว่า Alprazolam เป็นยาคลายกังวลที่ได้รับจากแพทย์มาเมื่อ 1 สัปดาห์ที่แล้ว จากการรักษาโรควิตกกังวลของเขา ซึ่งมันจะเป็นหนึ่งในแผนการครั้งนี้

ยาจำนวนสองเม็ดถูกกินเข้าไป ในขณะเดียวกับที่กลิ่นหอมดอกลาเวนเดอร์ และโรสแมรีคละคลุ้งไปทั่วห้อง ใช้เวลาไม่นานนักที่ควันจากเทียมหอมจะแทนที่แก๊สออกซิเจนในห้องจนหมด

เขาหย่อนตัวลงบนเตียง พลางมองบรรยากาศในห้องที่เขาจัดเตรียมไว้เป็นครั้งสุดท้าย ดอกกุหลาบตูมที่ถูกริดใบทิ้งถูกวางสุ่มตรงพื้นห้อง คละกับดอกไฮเดรนเยียจำนวนมากมาย ผนังห้องสีเทาถูกตัดด้วยกระถางดอกกล้วยไม้สีขาวที่ถูกแขวนไว้ ก่อนจะล้มตัวลงนอนบนเตียงนุ่ม อีกเพียงห้านาทียาจะออกฤทธิ์อย่างสมบูรณ์ แต่ดวงตาเรียวนั้นก็จะปิดลงทุกที

 

21 ธันวาคม เวลา 00.00 น. พอกันทีชีวิตแสนโหดร้าย

ดวงเนตรคู่นั้นปิดลง หยาดน้ำสีใสไหลออกมาพร้อมกับรอยยิ้มบาง ๆ บนใบหน้า

 

นายราชา เสียชีวิตในวันที่ 21 ธันวาคม เวลาเที่ยงคืนตรง ด้วยสาเหตุจากการรมควันตัวเองจนเสียชีวิต

เสียงนุ่มดังขึ้น พร้อมควันสีเทาจำนวนมาก ในขณะเดียวกันความง่วงก็หายไปจากร่างกายของราชา ร่างนั้นดันตัวเองขึ้นนั่ง พร้อมมองไปรอบ ๆ ห้องหาที่มาของเสียง

 

ยินดีด้วยนะ คุณตายเป็นคนที่ 100 ของผมพอดีเลย

เสียงหัวเราะเริงร่าจากผู้มาเยือน ในตอนนี้สิ่งที่ราชาเห็นมีเพียงเงาสีดำในหมู่ควันที่คละคลุ้งไปทั่วห้อง ความสงสัยพุ่งเข้ามาในสมอง เขาไม่กลัวอะไร เขาจะตาย เขาอยากตาย ทำไมถึงไม่ตาย

 

นายเป็นใครเสียงทุ้มเอ่ยถามยมทูตบุคคลปริศนาตอบ


จนกลุ่มควันนั้นจางหายไปจากห้อง ปรากฏเป็นร่างของชายในชุดคลุมยาวสีดำ ส่วนสูงไล่เลี่ยกับคนที่นั่งอยู่บนเตียง ถึงจะมองเห็นหน้าไม่ชัด แต่ก็สังเกตได้ถึงรอยยิ้มบนใบหน้า

 

ยินดีด้วย คุณได้รับของขวัญวันตายหน้าใสซื่อนั่นเผยยิ้มกว้าง

ของขวัญ?”

ครับ ของขวัญวันตาย คุณจะได้ใช้ชีวิตต่ออีก4วัน

ล้อกันเล่นรึไง ใช้ชีวิตต่อ? ให้ชีวิตเพิ่ม ของแบบนั้นฉันไม่เอาหรอก

ราชากล่าวด้วยความหงุดหงิดพลางคว้าคัตเตอร์ที่ซ่อนไว้ใต้หมอน และจ่อไปที่คอของตน แต่ทันทีที่ใบมีดถูกเปิด มันก็หลุดร่วงออกจากมือของเขาทันที

 

ไม่ได้นะ ถึงคุณจะพยายามตายซ้ำ ผมก็จะห้ามคุณอยู่ดี

ยมทูตหยิบคัตเตอร์นั้นขึ้นมากำไว้ ก่อนที่สิ่งของในมือนั้นแหลกสลายกลายเป็นเม็ดทรายกองลงที่พื้นห้อง

 

เอาเถอะน่า ใช้ชีวิตที่เหลือให้เต็มที่ไม่ดีกว่าหรอครับ

แต่...ยังไม่ทันได้พูดอะไร เขาก็ถูกนิ้วเรียวของยมทูตกดลงที่ริมฝีปาก

ชู่… ตอนนี้หลับให้เต็มที่ก่อน แล้วค่อยคุยกันดีกว่านะครับ

ชายในชุดสีดำว่า พลางดันราชาให้กลับไปนอนเหมือนเดิม หย่อนตัวลงนั่งที่ข้างเตียง มือนั้นดึงผ้าส่วนที่คลุมหัวออก เผยเป็นใบหน้าของใบหน้าอ่อนเยาว์ของมนุษย์เพศชาย ดวงตากลมใสดูบริสุทธิ์ มีรอยยิ้มดูอ่อนโยนประดับอยู่บนใบหน้า

ยมทูตในอาภรณ์สีดำมองชายวัย 23 ปี เข้าสู่ห้วงภวังค์แห่งความฝันที่เป็นหนึ่งในความสุขของเขา

 

21 ธันวาคม เวลา 11.21 น.

ราชาครับ... ราชา... แท?”

อือ...เสียงจากผู้ที่ตื่นจากการหลับใหล ทันทีที่เห็นคนแปลกหน้าก็ร้องอุทานเสียงดังเฮ้ย!

ใจเย็นครับ จำกันไม่ได้หรอ

ผมไม่ได้ฝันหรอ

ฝัน? บ้าน่า นี่ความจริงทั้งนั้น

คิ้วสองข้างของชายหนุ่มขมวดเข้าหากัน ก่อนจะหยิบมือถือที่วางไว้มาดู <21 Miss call from bossM>

 

เชี่ย ตายละ ทำไงดี โทรกลับ... ใช่ ต้องโทรกลับ

 

ขณะที่ราชากำลังจะกดโทรกลับหาเจ้านาย หน้าจอมือถือก็ถูกกดปิดโดยยมทูตที่อยู่ภายในห้อง

ไม่ต้องโทรกลับหรอก เนอะ?” ชายในชุดสีดำยิ้ม และดึงมือถือในมือคนตรงหน้าออก


“ตอนนี้อาบน้ำนะครับ แล้วไปข้างนอกกัน”

พูดจบก็ดึงแขนอีกฝ่ายให้ลุกขึ้นแล้วแย่งที่นอนบนเตียง เป็นการบังคับให้ไปอาบน้ำ

เวลาผ่านไป ชายเจ้าของห้องออกจากห้องน้ำพร้อมเสื้อแขนยาวสีขาวพลางมองยมทูตในฮู้ดสีดำที่นั่งมองเขาอยู่อย่างไม่ไว้ใจ การที่อยู่มีคนแปลกหน้าเข้ามาอยู่ในห้อง ใครก็คงไม่ไว้ใจทั้งนั้น

 

“มีแต่สีขาวหรอครับ”

“ที่นายยังใส่แต่สีดำ”

“ก็ผมชอบ”

“ยมทูตต้องอยู่ในชุดสีดำเท่านั้นหรอ”

“ไม่ แต่ผมชอบสีดำ”

“ก็เหมือนกัน แค่เป็นสีขาว”

แทว่า พลางมองไปรอบห้อง ดอกไม้ที่เคยอยู่หายไปอย่างน่าประหลาดใจ คิ้วเข้มขมวดกันแทบจะเป็นปม ก่อนจะหันไปจ้องอีกคนที่อยู่ในห้อง ไม่ต้องคิดอะไรเยอะ คำตอบนั้นอยู่ตรงหน้าอย่างแน่นอน

 

นาย?”

ผมเก็บให้เอง ไม่ต้องสงสัย ออกไปข้างนอกกันเถอะครับ”

ยมทูตหนุ่มพูดจบก็ลุกขึ้นจากเตียง พร้อมจูงมือพาชายหนุ่มไปที่ประตู

 

อ้อ คุณจะเรียกผมว่า เจ ก็ได้ ส่วนวันที่เหลือ ผมจะพาคุณไปทุกที่ที่อยากไปเลยครับ”

รอยยิ้มร่าเริงของผู้นำความตายปรากฏขึ้นอีกครั้ง เริ่มระยะเวลา 4 วันที่ราชาได้ใช้ชีวิตกับยมทูตหนุ่ม

 

“อยากไปที่ไหนหรอครับ?

“อย่างแรกเลย กดเงินก่อน แล้วก็.. มีหลายที่ที่อยากไปเลย..”

“งั้นวันนี้ก็ไปให้หมดเลยนะครับ”

ยมทูตกล่าวอย่างร่าเริง พร้อมยิ้มแป้นให้ชายความสูงไล่เลี่ยกัน หากไม่ติดว่าเป็นผู้นำความตาย แทคงจะมองชายข้างๆ ตน เป็นคนที่น่าเอ็นดูคนหนึ่งเลย

บรรยากาศตกอยู่ในความเงียบซักพัก จนในขณะที่แทกำลังกดรหัสบนตู้กดเงิน เขาก็ปริปากออกมา

 

“ยมทูตทุกตนมีรูปร่างเป็นมนุษย์หรอ?

“ยมทูตเป็นกลุ่มวิญญาณไร้ร่างที่ได้รับโอกาสครับ ส่วนร่างที่ปรากฏให้เห็น โดยทั่วไปจะเป็นร่างก่อนที่ยมทูตตนนั้นตาย ซึ่งจะเลือกอยู่เป็นกลุ่มควันหรือร่างก่อนตายก็ได้ครับ”

“หมายความว่ายมทูตทุกตนเคยเป็นมนุษย์มาก่อน?


แทถามต่อ ในขณะที่กำลังหยิบแบงก์สีเทา 10 ใบ ใส่ลงในกระเป๋าเงิน สายตาก็เหลือบมองไปยังยมทูตหนุ่มที่หน้าตาเปลี่ยนสีไปชั่วขณะ ก่อนจะฉีกยิ้มตอบคำถามดั่งเดิม “ไม่ใช่ทุกตนครับ”


“แสดงว่านาย?” ถามต่ออีกครั้ง ก่อนที่จะเริ่มเดินต่อไป

“ครับ คิดถูกแล้ว”

“แล้วทำไมได้มาเป็น”

“ความลับครับ”

“แล้วตอนมีชีวิตล่ะ”

“จำไม่ได้แล้วครับ”

“แล้วตายได้ยังไง”


ยมทูตหนุ่มไม่ตอบคำถามต่อ แต่กลับมองหน้าของคนที่ถามด้วยใบหน้าที่ยังคงรอยยิ้มอ่อนโยนไว้ ขณะเดียวกัน ความทรงจำจากข่าวที่เคยได้ยินเมื่อนานมาแล้วก็พุดขึ้นมาในหัวของราชา


“อุบัติเหตุ?


เจยังคงไม่ตอบเป็นคำพูด แต่พยักหน้าเบา ๆ ให้แทนคำตอบ ท่าทางนิ่งเฉยแต่กลับซ่อนความกระอักกระอ่วนไว้ภายในมากมาย เป็นใครก็คงไม่อยากตอบคำถามแบบนี้


“ถึงว่า ทำไมถึงรู้สึกคุ้นหน้าแปลก ๆ”

“หรอครับ”

“ฉันว่านะ ตอนนายมีชีวิต น่าจะเป็นเด็กที่ร่าเริงคนหนึ่งเลย แล้วก็คงมีคนรักเยอะแน่ ๆ”

“ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะครับ?

“หน้าตานายน่าเอ็นดูจะตายนี่”


บทสนทนาตกไปอยู่ในความเงียบอีกครั้ง ก่อนแทจะคิดได้ว่าตัวเองพึ่งชมยมทูตไปตะกี้


“ที่พูดเมื่อตะกี้ลืมไปนะ”


เขาว่าก่อนที่หลังจากนั้นจะพาแวะร้านข้างทางมากมาย พาเข้าร้านหนังสือบ้าง เกมเซนเตอร์บ้าง ทดแทนเวลาที่เอาไปลงกับงานมาใช้ชีวิตตามใจตอนเอง อยากไปที่ไหนก็ได้ไปตามใจชอบ

ดูเหมือนแทจะเริ่มเข้าใจคำว่าความสุขขึ้นมาบ้างแล้ว


22 ธันวาคม เวลา 12.04 น.

 

“วันนี้จะทำอะไรหรอครับ?

ยมทูตหนุ่มมองชายตัวสูงไล่เลี่ยกันกำลังหอบเครื่องเกมมาตั้งไว้ในห้อง เดาได้ไม่ยากนักว่าชายผู้ได้รับโอกาสจะทำอะไรตลอดทั้งวันนี้


“เจเล่นเกมเป็นไหม?

ดวงตาคมจ้องมองไปยังผู้ที่อยู่ตรงหน้า พร้อมยื่นจอยเกมในมือให้ ยมทูตหนุ่มมองไปที่เครื่อง PS4 ที่ซื้อมาไว้แต่ดูไม่ได้แตะต้องเป็นเวลานาน ถ้าถามไปว่าซื้อมาทำไมจะจี้ใจดำไหมนะ


“ไม่เป็นเราก็จะสอน นะ เล่นกับเราหน่อย”

เสียงทุ้มที่ออดอ้อนทำเอาชายวัย 24 ปีคนนี้เป็นเด็กงอแงอยากเล่นเกมไปเลย ยมทูตได้แต่ส่ายหัวไปมา ก่อนจะรับจอยเกมที่ยื่นให้ ทันที่ที่เจรับมันมา รอยยิ้มบางก็ปรากฏอยู่บนใบหน้าของแท


“ขอบคุณนะ”

“ไม่เป็นไรครับ”


อย่างกับเด็กที่ออดอ้อนให้ผู้ใหญ่มาเล่นเกมกับตนแล้วทำสำเร็จ  ผู้ชายคนนี้มีความเป็นเด็กในตัวสูงมากเลย


“เราเล่นล่าสุดก็ตอนเพื่อนเรามาหาที่ห้อง เครื่องเกมนี้เพื่อนเราก็ให้เรามา”

“แต่พอเรียนจบ เพื่อนเราก็ทำงาน เราก็ทำงาน ก็เลยไม่มีเวลาเล่นเลย..”

ชายหนุ่มพูดเชิงบ่นถึงความหลัง สายตา ณ เวลาที่พูดถึงเพื่อนของเขาดูอัดแน่นไปด้วยความรู้สึกมากมาย เจไม่รอช้า ยิงคำถามใส่มนุษย์ผู้โชคดีต่อไป


“เพื่อนของแทชื่ออะไรหรอครับ?

“มิน เขาชื่อมิน”

“มิน?..”


เจพูดทวนคำตอบก่อนจะเงียบไปซักพัก แล้วจึงถามคำถามต่อ


“มินเป็นคนยังไงครับ”

“มินหรอ.. เราสนิทกันมานานเลยนะ มินดูแลเรามาตลอดเลย มาหาเราที่หอบ่อย ๆ ด้วย”

“แสดงว่ารักกันมากสินะครับ”
            “ก็คงใช่ มาหาบ่อยมากเลย มาดูแลอยู่ตลอด ตอนนี้ก็ยังทำนะ แค่น้อยลง เขาดูแลบริษัทของครอบครัวต่อน่ะ เลยไม่ค่อยมีเวลามาแล้ว เราก็ไม่ได้อะไรหรอก ดีซะอีก เขาจะได้โฟกัสกับอย่างอื่นบ้าง”


ราชาเล่าเรื่องของเพื่อนคนสนิทไป มือพลางหยิบแผ่นเกมนู้นเกมนี้มาดูเรื่อย ๆ


“เอาแบบไหนดีอ่ะเจ จะได้เล่นด้วยกัน”


คนที่อยู่คนเดียวจนเคยชิน กลับอยู่ร่วมกับยมทูตได้อย่างไร้ข้อกังหา คงเป็นเรื่องที่น่าแปลกดี หากแต่ว่าความรู้สึกของแทไม่รู้สึกว่าชายผู้นี้จะเป็นศัตรูของเขา ไม่ใช่มนุษย์ที่ไว้ใจอะไรไม่ได้ คงเป็นเช่นนั้นจึงเปิดใจรับ

ทั้งคู่ใช้เวลาไปกับวิดีโอเกมในห้อง ความทรงจำดี ๆ ของแทกับเพื่อนสนิทนั้นกลับคืนสู่สมองสีเทาของเขา ความอบอุ่นใจที่มาจากความทรงจำเก่า เกิดขึ้นตอนนี้ ณ ตอนที่เวลาแห่งการใช้ชีวิตนั้นเริ่มลดหายไป


วันที่ 23 ธันวาคม เวลา 07.02 .


“จะไปจริง ๆ หรอครับ”

“ไปสิ แทอยากไป”

ชายผู้มีโชคกำลังสะพายกระเป๋า พวกเขากำลังจะออกเดินทาง เป้าหมายในวันนี้ถูกตกลงตั้งแต่คืนวันที่ 22 ธันวาคม นายราชาอยากไปทะเล และเขาต้องได้ไป เขาบอกเหตุผลที่เขาเลือกไปทะเลกับยมทูตว่า มินเคยพาเขาไปที่ทะเล เขามีความสุขมาก เขาชอบมาก และอยากไปอีกซักครั้งก่อนตาย

ทั้งคู่เดินทางโดยรถเมล์โดยสารราคาไม่แพงนัก ไปสะดวกสบาย ใช้เวลาไม่กี่ชั่วโมงก็ถึงยังจุดหมายได้อย่างง่ายดาย หายทรายสีขาว น้ำทะเลสีสวย ธรรมชาติจะเยียวยาทุกสิ่ง


ทะเล


รอยยิ้ม


ความคิดถึง


ความสุขเริ่มเข้ามาในโสตประสาทการรับรู้ของแท


ทะเลกำลังย้อมจิตใจสีเทาหม่นของราชา


ขณะเดียวกัน เขาก็ใกล้จะหมดเวลาแล้ว


วันที่ 24 ธันวาคม เวลา 22.58 น.


“เหลืออีกแค่1ชั่วโมงนะครับ จะไม่ทำอะไรแล้วหรอ”

“อื้อ ไม่ไปไหนแล้วล่ะ”

“มนุษย์ชอบอยู่ในที่ ๆ ตัวเองคุ้นเคยกันสินะครับ” ยมทูตยังยิงคำถามต่อเรื่อย ๆ “ก็..ใช่”

“ไหน ๆ คุณก็จะตายแล้ว ผมขอถามได้ไหม ว่าทำไมคุณถึงฆ่าตัวตาย”

“....”


บรรยากาศทั้งห้องเต็มไปด้วยความเงียบ ไม่ใช่ความเงียบที่สงบ แต่มันคือความเงียบที่เต็มไปด้วยความอึดอัดมากมายภายในใจ สีหน้าของราชาเองก็บูดเบี้ยวไม่ชอบใจเท่าไหร่นัก ผู้นำความตายจึงชิงพูดทำลายความเงียบ

 

“ผมขอ..”

“รกโลก”


เสียงแข็งจากใบหน้าคม สายตามองต่ำที่พื้นอย่างโกรธเกรี้ยว คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน ริมฝีปากหนาถูกเม้มกัดจนปากแห้ง ๆ มีหยาดน้ำสีแดงไหลออกมา


“บัดซบ ชีวิตบัดซบ เกิดมาเป็นความผิดพลาด”


คำพูดดำมืดจากตัวตนสีเทาเข้ม ความอัดอั้นในใจไหลออกมาเหมือนเลือดที่ไหลจากแผลที่ถูกกรีดแทง


“แทน่ะ ป่วยมาตั้งแต่เด็ก ถึงไม่ทางกาย ตอนนี้ก็เป็นทางจิต”

“แทไม่เรียนตั้งแต่จบม.6 ถามว่าทำไม...  แทกลัวสังคม”


สายตาเหลือบมองใบหน้าของยมทูตสลับกับพื้น พร้อมกรอกไปมา สมองเริ่มคิดอะไรไม่ออก เขาอยากพูด พูดทุกอย่างที่ติดข้าง ทุกอย่างทีมันอัดอั้นในใจของเขา ทุกอย่างที่ไม่เคยได้พูดออกไป


“เพื่อนแท.. มินน่ะ ก็ต้องเอาแทเข้าบริษัท บอกว่าแทมีความสามารถ”

“โคตรขี้แพ้เลยว่าไหม คนอื่นเขาแข่งกันแทบตาย แทกลับเข้ามาได้ง่าย ๆ”


ปากหนากระตุกยิ้ม ไม่ใช่รอยยิ้มแห่งความสุข ไม่ใช่รอยยิ้มแห่งความดีใจ มันคือรอยยิ้มที่น่าสมเพช เขาได้ทุกอย่างจากเพื่อนที่ชื่อมินมาได้ง่าย ๆ ถึงแม้จะไม่ต้องการ เขาก็จะได้รับ นั่นยิ่งทำให้เขารู้สึกสมเพชตัวเอง


“น่าสมเพช ขี้แพ้ คนอย่างเรามันโคตรแย่เลยอ่ะ”


แทกล่าวด้วยน้ำเสียงโศกเศร้าปนโมโห คำด่าทอตัวเองมากมายพรั่งพรูออกมา ยิ่งพูดเท่าไหร่ยิ่งเจ็บปวด เหมือนดั่งมีดแหลมคมเล่มเล็กมากมายกำลังพุ่งเข้าใส่ร่างกายของเขา

แต่แล้วจู่ ๆ ก็มีเสียงเรียกเข้าจากมือถือของเขาBossM


“ครับ?

“แทหรอ นี่แทหายไป 3 วันแล้วนะ รู้ไหมครับ”

“ทราบครับ.. ผมขอ..”

“ไม่เป็นไร หยุดเพราะป่วยใช่ไหมล่ะ”

“ครับ?

“เราไม่โกรธหรอก เรารู้ว่าราชาเป็นอะไร และต้องการอะไร แต่อย่างน้อยบอกเราหน่อยก็ดี เราเป็นห่วงแทมากๆนะ ไม่ใช่ในฐานะเจ้านาย แต่เป็นฐานะของเพื่อนคนหนึ่ง เข้าใจใช่ไหม?

“บอส...”


เสียงของแทเริ่มสั่นเครือ มันไม่ใช่ความเศร้า ความรู้สึกหนาวเย็นในใจเพิ่มขึ้นมา ความรู้สึกผิดพรั่งพรู่เข้ามาในจิตใจสีเทาที่มืดมิด เขาทำอะไรลงไปนะ


“บอสอะไร เรียกว่ามินดิ มินเพื่อนสนิทแทอ่ะ” คนในสายหัวเราะเบาๆ

“มินรู้ว่าแทยังอยู่ดีก็สบายใจแล้ว อย่าทำเหมือนตอนมหาลัยอีกนะ อย่าคิดว่าตัวเองอยู่คนเดียว มินยังอยู่กับแทตลอด ถ้าแทไม่สบายใจอะไรก็พูดกับมินก็ได้ ในฐานะเพื่อนสนิท แล้วก็ ห้ามตายเด็ดขาดเลยนะ มินยังไม่พร้อมเสียแทไป”

 

ทันทีที่มินพูดจบ หยาดน้ำสีใสมากมายก็ไหลออกมาจากดวงตาของแท พร้อมเสียงร้องคร่ำครวญอย่างทรมาณที่พยายามกลั้นไว้ไม่ให้คนในสายได้ยิน ตัวเรามันโคตรน่าสมเพช

 

“มิน.... แทขอโทษ ขอโทษ ขอโทษจริงๆ ขอโทษ.. แท.. แทแก้อะไรไม่ได้แล้ว แท..”

 

มือหนาลดโทรศัพท์ออกจากใบหูเล็กน้อย และคร่ำครวญกับชายในเสื้อคลุมสีดำที่ยืนแป้นยิ้มอยู่ตรงหน้า ถ้าเป็นไปได้ วันนั้นเขาจะโทรไปหามิน ถ้าย้อนคืนวันวานได้ เขาจะบอกมิน                       ถ้ามีโอกาสอีกครั้ง..

 

 

เขาจะไม่ฆ่าตัวตาย



“เจ.. ไม่เอาแล้วได้ไหม.. เราไม่อยากตายแล้ว ..ไม่เอาแล้ว”

“ไม่ได้หรอกครับ คุณไม่ได้อนุญาตให้อยู่ต่อนี่ คุณตัดสินใจจะตายตั้งแต่แรกแล้ว”

“ไม่.. เราไม่อยากตายแล้ว.. เรา..”


แทอ้อนวอนขอโอกาสจากผู้นำความตายที่เคยให้โอกาสกับตนในชื่อ ของขวัญวันตาย

การกระทำของราชามันงี่เง่าสิ้นดี เขารู้ แต่มันคือสิ่ที่จิตใจสั่งให้ทำ อ้อนวอนขอชีวิตจากผู้นำความตาย


“แกร๊ง.. แกร๊ง.. แกร๊ง.. หมดเวลาแล้วครับ แท..”


ยมทูตหนุ่มแสยะยิ้มกว้างอย่างชั่วร้าย ทันทีที่สิ้นสุดคำ โทรศัพท์มือถือของแทก็ร่วงลงไปที่พื้น ความรู้สึกทรมาณเพิ่มเข้ามา ก่อนจะหายไปอย่างช้า ร่างของราชาร่วงลงไปที่พื้น ความรู้สึกง่วงเข้ามาแทนที่ พร้อมการหายใจที่แผ่วเบาลง ขณะเดีวกับที่ยมทูตนำร่างไร้แรงของแทขึ้นไปนอนบนเตียง ในตอนนั้นสิ่งที่แทรู้มีเพียงอย่างเดียว

เขากำลังจะตาย

 

“เราเจอกันเพราะความตายนะครับแท”

“ไม่เอาแล้ว..” เสียงทุ้มเบาลงไปเรื่อย ๆ พร้อมทัศนียภาพที่เริ่มมืดลง “หลับให้สบายนะครับ”

“สุขสันต์วันคริสต์มาส ขอให้มีความสุขกับของขวัญวันตายนะครับ แท”

ยมทูตหนุ่มวางดอกซ่อนกลิ่นลงบนร่างไร้วิญญาณ


นายราชา หรือ แท เสียชีวิต ณ วันที่ 25 ธันวาคม เวลา 00.00 น.


คนเป็นอยากตาย คนตายอยากเป็น

ตอนมีชีวิตคร่ำครวญอยากตาย พอจะตายคร่ำครวญอยากมีชีวิตต่อ

มนุษย์นี่เข้าใจยากจริง ๆ  เลยนะ?

แล้วคุณล่ะ อยากเป็น หรือ อยากตาย ไว้เราเจอกัน ค่อยตอบผมก็ได้ แต่หวังว่าจะได้เจอนะ

Angel Of Death J



 


 

“ฮัลโหลแท?

“....”

“... แท?



 “... ว่าไงเจ”

            :)


END

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ IKE3117 จากทั้งหมด 1 บทความ

  • เรื่อง

    หมวด

    ตอน

    คนเข้าชม

    โพสท์

    คะแนน

    อัพเดท

  • อื่น ๆ

    เรื่องสั้น

    17/53

    0

    0%

    13 ก.ค. 62

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น