{Yaoi} เก็บเดือน (END)

ตอนที่ 11 : เก็บเดือนครั้งที่ 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,131
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 105 ครั้ง
    22 ก.ย. 61



ตอนที่ 10








  

 CM Cute Boy

     ไม่ให้เวลาแอดได้หายใจหายคอเลยทีเดียว เมื่อลูกเพจส่งภาพนี้มาให้แอด เมื่อเช้านั่นคืออุบัติเหตุ แต่นี่คือตั้งใจใช่มั้ยคะ แถลงการณ์ด่วน @โมเดลสุดหล่อ พ่อทุกสถาบัน กับ @Ronnapat Ratthanasittichart   #2เดือน2เดล

     ***แนบรูปตอนที่ผมโดนพี่มันบังคับกอดเมื่อกี้


     ถูกใจ 5315 ความคิดเห็น 861 รายการ แชร์ 2568 ครั้ง






      นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน อย่าให้รู้นะว่าใครมันแอบถ่าย รูปชัดความละเอียดระดับเอชดีอย่างกับใช้กล้องโปร แบบนี้มันต้องไม่ใช่มือสมัครเล่นแน่ๆ แถมยังถ่ายหลายมุมอีก มันต้องไม่ใช่คนเดียว พวกมันต้องทำเป็นขบวนการแน่ๆ


     “แหมน้องเดล ไม่ต้องเขินหรอกค่ะ คบกันก็บอกว่าคบสิคะ” เจ้กิ่งจีบปากจีบคอพูดอย่างได้อารมณ์ อารมณ์กวนประสาทจากกูนี่แหละ 


     “ไม่ได้คบจริงๆครับ” ก็จะให้ตอบว่ายังไง เพจคิ้วท์บอยนั่นมันมั่ว ข่าวไม่กรอง


     “แล้วรูปนี่ล่ะ จะอธิบายว่าอะไร” ผมเหล่ตาไปมองรูปในจอโทรศัพท์ของเจ้แกเล็กน้อย  จริงๆผมเพิ่งเห็นเมื่อกี้นี้เองเพราะจู่ๆโทรศัพท์ก็สั่นอย่างกับเจ้าเข้า พอเปิดแอปยอดนิยมอย่างเฟสบุ๊คขึ้นมาก็เจอดีเลย ทั้งเรื่องเมื่อเช้า แล้วก็เรื่องที่เพิ่งผ่านมาสดๆร้อนๆ


     “รูปตัดต่อชัดๆ” บอกไปหน้าตาย


     “ไม่น่าใช่นะคะ” เจ้กิ่งทำหน้าไม่เชื่อ


     “ใช่สิครับ” ยืนยันหนักแน่น


     “จริงๆมันก็ไม่เนียนเลย” พูดไปขนาดนั่นเจ้แกก็ต้องคล้อยตามบ้างแหละครับ งี้แหละ คนหล่อพูดอะไรใครก็เชื่อ


     “ตัดต่อไม่เนียน?”


     “น้องเดลน่ะ ตอแหลไม่เนียนเลยค่ะ” เกลียดเจ้ตอนนี้ทันมะ ใครสั่งใครสอนให้ตบมุขแบบนี้


     “ไม่คุยด้วยละ ชิ” แกล้งสะบัดหน้าใส่ซะเลย


     “โอ๋ๆ เจ้เชื่อก็ได้ น้องเดลพูดอะไรเจ้เชื่อหมดเลย” แอบยกยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจเมื่อเจ้กิ่งยอมง้อ ไม่อยากจะบอกเลยว่าโมเดลคนนี้คือลูกรักเจ้แกเลยครับ จะมีเดือนมหาลัยปีไหนที่ว่างมาช่วยกิจกรรมทุกงานขนาดนี้ เดือนปีสี่เรียนหมอ บอกเลยว่าเรียนหนักมากๆ ไม่เคยโผล่มาร่วมซักงาน เดือนปีสามก็รักคณะจัด ไม่ยอมทำกิจกรรมของมหาลัยเลย มีแต่โมเดลคนนี้นี่แหละที่เต็มใจช่วยงานส่วนรวมเสมอ (ภูมิใจมาก)


     “แล้วนี่ซ้อมเต้นอยู่เหรอครับ” กวาดตามองน้องๆดาวเดือนที่ยืนเก้งก้าง? อยู่ในห้องกระจกก็เลยถามออกไป เข้าใจน้องๆเลยครับเพราะผมก็เป็นคนนึงที่ไม่มีสกิลการเต้นเอาซะเลย ปีแล้วนี่ผ่านมาได้แทบรากเลือดเลยทีเดียว โอเค ผมเว่อร์เองครับ 


     “น้องๆปีนี้เต้นเก่งหลายคนเลย โดยเฉพาะน้องเฟิร์สนะ เท่สุดๆ” ผมหันไปมองเจ้าเด็กนั่นทันที น้องมันดูท่าทางเต้นเก่งจริงครับ เพราะท่าเต้นต่างๆที่พี่เค้าสอนน้องมันทำตามได้แถมท่าสวยซะด้วย 


     “แหม ต้องส่งสายตามาให้ขนาดนั้นเลยเหรอยะ” พริบตาที่น้องมันสังเกตเห็นผมก็ยักคิ้วแถมยังยิ้มหวานมาให้อีก แล้วคือตาน้องมันมีน้ำหล่อเลี้ยงเยอะไง มันเลยดูเหมือนเยิ้มตลอดเวลา ไม่ใช่เพราะมันเห็นผมเลยส่งสายตาแบบนั้นมาซะหน่อย 


     ยืนมองน้องๆซ้อมอยู่นานจนรู้สึกว่าโจ้กที่กินไปเมื่อเช้าเริ่มไม่อยู่ท้อง แถมขนมในกองที่เอามาเลี้ยงน้องปี 1 เขาก็ไม่อยากจะไปแย่งกินเท่าไร จึงตัดสินใจออกไปหาอะไรกินที่โรงอาหารกลาง ช่วงนี้วันหยุดอยู่ คนน่าจะไม่ยะ เยอะ


     “ไก่ย่างถูกเผา ๆ มันจะถูกไม้เสียบๆ &@฿” ซะที่ไหนกันเล่า นี่มันมหกรรมอะไรกันวะ ผมมองพวกเด็กปี 1 ที่แต่งชุดนักศึกษาแบบถูกระเบียบเป๊ะๆยืนเต้นอยู่ตามโต๊ะที่พวกรุ่นพี่ปีสูงนั่งอยู่ บ้างก็ถูกสั่งให้ทำอะไรตลกๆ บ้างก็โดนลงโทษให้ทำอะไรแปลกๆ จริงๆปีที่แล้วผมก็เคยเห็นภาพเหตุการณ์แบบนี้นะครับ เพียงแต่ไม่เคยได้สัมผัสเองด้วยความที่ผมเป็นเดือนคณะ นอกจากซ้อมโชว์กับซ้อมความสามารถพิเศษ แถมคณะที่ผมเรียนอยู่ไม่ได้มีการล่าลายเซ็นเหมือนบางคณะเช่นสถาปัตย์หรือวิศวะ เลยไม่ค่อยคุ้นกับมันซักเท่าไร


ไปกินที่อื่นทันมั้ยวะ


     “พี่ชื่อโมเดลใช่มั้ยครับ” กำลังจะหันหลังกลับอยู่แล้วเชียวก็ถูกเด็กผู้ชายปี 1 กลุ่มใหญ่มายืนดักหน้าไว้ มองเห็นป้ายชื่อก็รู้เลยว่าน้องมันเรียนวิศวะ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับผมวะครับ? ยกพวกมาขนาดนี้ ไม่ใช่ว่าหมั่นไส้ความหล่อไม่ลืมโลกของผมรึเปล่า ถ้าจะโทษก็ต้องไปโทษพ่อแม่น้องครับ ไม่ใช่ลงกับโมเดลสุดหล่อคนนี้ 


     “มีอะไรเหรอ” ตัดมโนในหัวออกไป แล้วถามเด็กมันไปตรงๆเพราะพวกมันมาเป็นสิบคนครับ แถมหน้าตายังโหดเถื่อนไม่สมกับอยู่ปี 1 ด้วยซ้ำ ถ้ามีเรื่องรับรอง ไม่รอด ไม่ใช่พวกมันนะครับ กูเอง อาเมน~~


     “พวกเรา 1 2 3 เอ้า พี่เดลน่ารักๆ น่ารักเวลาลงเล่น พี่เดลใจเย็นๆ เวลาลงเล่นน่ารักๆ” อึ้งแดก ใครสั่งใครสอนให้พวกเถื่อนๆมันเต้นเพลงแบ้วๆแบบนี้วะ แต่ไม่อึ้งเท่าเนื้อหาในเพลงครับ มาบอกผมน่ารักนี่พวกมึงควรไปตรวจตาใหม่นะ กูหล่อครับ 


     “ใครสั่งให้พวกมึงมาร้องเพลงเหี้ยไรแบบนี้วะ” บอกเลยว่ายอมไม่ได้ รู้ว่าน่ารักมันเป็นคำชมครับ แต่นอกจากคนในครอบครัว ผมก็ไม่ชอบเท่าไรที่จะได้ยินคำนี้จากใคร


     “พี่เค้าสั่งผมก็แค่ทำตาม” หนึ่งในนั่นตอบ


     “คะ ใคร”


     “เฮ้ปี 1 หมดธุระของพวกคุณแล้วก็กลับมา” จะถามต่อก็ถูกขัดโดยเสียงโหดๆเสียงหนึ่งที่ฟังดูคุ้นเคยจนไม่อยากจะหันไปมองเพื่อความแน่ใจ


     “ตัวประกอบหลบไป พระเอกเค้าจะออกโรง ฮิ้วว” หนึ่งในกลุ่มผู้ชายที่สวมเสื้อชอปเอ่ยขึ้นมา แถมยังแซวกันเสียงดังยกกลุ่มอีก 


     “น้องเดล ถ้ายังไม่มีที่นั่ง มานั่งในใจพวกพี่ก็ได้นะครับ” ผมมองไปยังไอ้พี่สกินเฮดที่พูดออกมาเสียงดัง นั่งในใจพ่อง 


     “ถ้ายังไม่มีแฟน แขนเพื่อนพี่ยังว่างนะครับ” ไอ้พี่ที่ชอบเอาแต่ยิ้มก็ตบมุขไปกับเค้า


     “ถึงปอดเพื่อนพี่จะแหก แต่ถ้าน้ำแตก ก็เอาได้อีกหลายยกเลยนะครับ” ถึงกับต้องถลึงตาไปมองไอ้คนที่พ่นมุขเสี่ยวนี้ เหยดด หน้าตาก็ดีทำไมปากเหี้ยแบบนี้วะ


     “มุขโดนว่ะแมท คาระวะ ฮ่ะๆๆๆ”


ปึก


     “เพื่อนเล่นรึไง!” เพราะความโมโหมันครอบงำขาเรียวของผมจึงสาวเท้าเข้าไปที่โต๊ะไอ้พวกรุ่นพี่ปี 3 คณะวิศวะพร้อมกับตบโต๊ะเสียงดัง ตามที่คุณคิดนั่นแหละครับ กลุ่มไอ้พี่ต้า


     “ไม่เป็นเพื่อนเล่น แต่เป็นแฟนได้มั้ยคร้าบบ” พอเดินไปใกล้แทนที่พวกพี่มันจะเงียบ ดันปากหมาซะยิ่งกว่าเดิม


     “ว่าไงครับน้องโมเดล เดินมาหาขนาดนี้ อยากเจอใครเป็นพิเศษล่ะครับ” ไอ้พี่สกินเฮดพูดขึ้นแล้วยกยิ้มพยักหน้าไปทางไอ้เดือนมหาลัยปีสามที่นั่งนิ่งเก๊กท่าให้พวกปี 1 ที่อยู่แถวๆนี้กลัวเล่นๆ เหอะ! กรอกตามองบนสามรอบ 


     “กินข้าวรึยัง?” ยืนนิ่งไปซักพักจู่ๆพี่ต้ามันก็เอ่ยถามขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยครับ มีแต่ฉิ่งกับฉาบ


     “ยัง” ตอบไปห้วนๆแล้วตั้งใจว่าจะเดินไปซื้อข้าว กะจะซื้อใส่กล่องไปนั่งกินที่ห้องซ้อมเต้นดีกว่าครับ อย่างน้อยก็สงบกว่าแถมไม่ต้องเจอกับไอ้พี่พวกนี้ด้วย


     “นั่งกินด้วยกันสิ มาคนเดียวใช่เปล่า” ปกติมีคนชวนเราก็ต้องคิดนิดนึงใช่มั้ยครับ ถ้าตามมารยาทก็ควรจะรักษาน้ำใจ


     “ไม่!” แต่นี่มันคนที่ไม่ชอบขี้หน้าครับ 


     “ตอบเร็วจัง ไม่คิดซักนิดเลยเหรอ” พี่มันพูดเหมือนน้อยใจครับ แต่หน้าตายียวนกวนบาทาสุดๆ


     “ไม่จำเป็น” 


     “ตัดเยื่อใยจังนะ เมื่อเช้าเรายัง..กันอยู่เลย” ผมได้แต่ถลึงตามองแรงใส่ อะไรคือ ... 


     “กี่จุดครับเพื่อน” ไอ้พี่สกินเฮดพูดขึ้น


     “จุดพ่อง!” โมโห โมโห 


     “พูดไม่เพราะเดี๋ยวให้เพื่อนพี่ตบสั่งสอนซักหน่อย” ไอ้พี่ปากเหี้ยพูดขึ้น


     “ตบเลยเหรอวะไอ้แมท” ไอ้พี่หน้าแป๊ะยิ้ม


     “ตบด้วยปาก แถมขยี้ด้วยลิ้นไงล่ะ ฮ่ะๆๆๆ” เลวมาก


     “พอแล้วพวกมึง” กำลังจะด่าพวกพี่มันออกไป ไอ้พี่ต้าก็เอ่ยห้ามเพื่อนมันซะก่อน ยังดีที่พี่มันพอมีความเป็นคนดีอยู่บ้าง คงจะคิดได้ว่าพวกเพื่อนมันปากหมาไม่แ_กจนเกินจะรับได้


     “โหยยย แซวหน่อยก็ไม่ได้ หวงเหรอๆ” ไอ้พี่สกินเฮดเปลี่ยนไปแซวพี่มัน


     “หึ” แต่พี่มันไม่ตอบครับ ทำเพียงแค่ยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์แล้วหัวเราะในลำคอเบาๆ ตาคมมองตรงมาที่ผมจนรู้สึกร้อนๆขึ้นมา พอโดนจ้องตรงๆแบบนี้มันก็รู้สึกแปลกๆ พลันคิดถึงอ้อมกอดของพี่มันเมื่อเช้า ใจมันก็สั่นขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้เลย เชี่ย ผมต้องป่วยแน่ๆ ใจเต้นแรงจนมันจะหลุดออกมาอยู่แล้ว


     “แค่นี้น้องมันก็เขินจนหน้าแดงหมดแล้วว่ะ น่ารักเป็นบ้าเลย” ไม่ต้องบรรยายถึงสภาพผมตอนที่ได้ฟังประโยคที่พี่มันพูด หัวใจ ให้มันพังไปเลยเถอะ อาเมน~~








































     “กินอะไร?” เสียงทุ้มเอ่ยถามหลังจากที่เราสองคนนั่งลงที่โต๊ะตัวนึงในโรงอาหารคณะวิทย์ที่อยู่ไม่ไกลจากโรงอาหารกลางมากนัก แต่มันดีกว่าตรงที่ไม่มีไอ้พวกวิศวะจังไรอย่างเมื่อกี้ครับ


     “อะไรก็ได้” ไม่ได้กวนครับ แต่ไม่รู้จะกินอะไรจริงๆ


     “งั้นกินข้าวมันไก่แล้วกัน” พูดจบไอ้พี่ต้าก็เดินตรงไปที่ร้านข้าวมันไก่ตามที่พี่มันบอกทันที ทุกคนคงสงสัยกันว่าทำไมผมถึงมากับพี่มันได้ เอาจริงๆผมก็สงสัยเหมือนกัน เพราะหลังจากประโยคสุดแสนน่าอายของพี่มันถูกพ่นออกมาผมก็ไปต่อไม่ถูก ยืนนิ่งจนไม่รู้สึกตัวเลยซักนิดตอนที่ไอ้พี่ต้าลากผมเดินมาที่นี่ 


     ‘เฮ้ย นั่นมันพี่เดลต้ากับโมเดลนี่ ทำไมมาด้วยกันได้’ 


     ‘คบกันเหรอ หรือว่าแค่มาด้วยกัน’


     ‘ปกติเค้าไม่ถูกกันไม่ใช่เหรอ’


     ‘หล่อคู่ยอมใจ’


     ‘มองใกล้ๆโมเดลโครตหน้าหวาน’


     ‘พี่เดลต้าโครตหล่อ’


     แล้วก็อีกสารพัดคำพูดของเหล่านักศึกษาที่นั่งอยู่ในโรงอาหารแห่งนี้ครับ คือผมก็คุ้นชินนะเมื่อไปที่ไหนก็มีคนซุบซิบเรื่องของตัวเอง แต่มันไม่ใช่ในกรณีที่มีชื่อพี่ต้าอยู่ด้วยครับ แม่งโครตรับไม่ได้ 


     “อ่ะ กินไป” ข้าวมันไก่หนึ่งจานพร้อมชานมแก้วนึงถูกวางไว้ตรงหน้าผมโดยเดือนปีสามที่อาสาไปซื้อ 


     “...”


     “ทำไม ไม่ชอบเหรอ?” พี่มันถามขึ้นเมื่อผมเอาแต่จ้องข้าวข้างหน้าสลับกับจ้องหน้าพี่มัน ไม่แม้แต่จะหยิบช้อนขึ้นมาทั้งๆที่หิวจนท้องแทบกิ่ว


     “ไม่สบายรึไง” พอถามออกไปพี่ต้าก็ยิ้มขึ้นมาทันที 


     “เป็นห่วงเหรอ” เสียงทุ้มที่ผมฟังว่ามันดูอบอุ่นกว่าปกติเอ่ยถามแทนที่จะตอบคำถามที่ผมถามไป


     “ไม่ได้ห่วง ก็แค่..” 


     “แค่?” ทวนคำพร้อมยื่นหน้าเข้ามาใกล้ อย่ามองแบบนั้น ใจโมเดลคนนี้บางไปหมดแล้ว 


     “ก็มันแปลก” นอกจากคำนี้ก็ไม่มีคำไหนมาอธิบายเหตุการณ์ตอนนี้ได้เลยครับ 


     “แปลกยังไงครับ” อย่ามาพูดครับในขณะที่หน้าเราสองคนห่างกันไม่ถึงคืบนะเว้ย 


     “แปลกก็คือแปลกน่า” โอ้ย หัวใจทำไมมันสั่นแบบนี้ เมื่อเราไม่สามารถทำอะไรกับหัวใจได้ ผมจำต้องเอื้อมมือไปหยิบช้อนขึ้นมาเพื่อลงมือจัดการอาหารตรงหน้าเป็นการเบี่ยงเบนความสนใจ


     “หึๆ” พี่มันกลับไปนั่งตัวตรงแล้วจ้องมองผมกินอย่างไม่ลดละสายตา เชี่ยมากสถานการณ์ตอนนี้


     “อะไรเล่า จ้องอยู่ได้”


     “นี่ จะบอกอะไรให้อย่างหนึ่ง” พอกินไปจนหมดจานแล้วหยิบชานมขึ้นมาดูด พี่มันก็พูดขึ้นมาทั้งๆที่เงียบมาตลอดเวลาที่มองดูผมกิน


     “อะไร” พลาดมากที่เงยหน้าขึ้นมองหน้าหล่อๆที่ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้


     “ปากมึงโครตน่าจูบเลยว่ะ”












เต้นแรงกว่านี้อีกได้ไหม หัวใจ~~














































7/8/61

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 105 ครั้ง

85 ความคิดเห็น

  1. #78 GOTBANGTAN (@Ice2317) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 12:51
    ชุ้นนนเขินนนน
    #78
    0
  2. #67 The-ChaBae (@The-ChaBae) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 00:58
    เขินไปหมดแล้วววว
    #67
    0
  3. #17 sevenroses (@sevenroses) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 22:20

    หัวใจเราเต้นแรงกว่า

    #17
    0