เบื่อเเล้วเป็นเสือ อยากเป็นเหยื่อให้เธอขย้ำ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,871 Views

  • 5 Comments

  • 99 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    8

    Overall
    2,871

ตอนที่ 13 : อีผี... พิมพา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 428
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    10 ธ.ค. 61






"เธอเลิกยุ่งกับฉันได้เเล้ว ฉันมีเมียเเล้ว รักเมียมาก"




เฮียซินหันไปพูดกับเเม่สาวชุดดำ เธอกระเเทกเเก้วเหล้าเสียงดัง เเล้วเดินออกไปเลย ฉันนั่งเขิลอยู่บนตักอีเฮีย กำลังจะลุกออก เเต่อีเฮียกอดเอวไว้เเน่น



"นั่งนี่เเหละ ห้ามขยับ เดียวตื่น... หึ"



อีเฮียกระซิบบอกฉัน ดูมันไอ้หื่นฉันนั่งตัวเเข็งไม่กล้าขยับเลย



"อ่าวไอ้เพชร หายหัวไปไหนมา "



เฮียซินทักเฮียเพชร ฉันยกมือไหว้เฮียเพชร
เฮียเพชรพยักหน้าให้ สงสัยอารมไม่ดี เเล้วยกเเก้วเหล้าขึ้นดื่มทีเดียวหมดเเก้ว เฮียเพชรมันลืมไปป่าว นั้นมันเหล้าเพรียวๆนะเว้ย บาดคอเเทนเลย เเต่เฮียเพชรทำหน้านิ่งมาก




ฉันนั่งคุยกับน้องมุก อย่างออกรส ออกชาติ น้องมุกน่ารักมาก ตัวเล็กขาวๆตาโต คุยเก่ง เเตกต่างกับเฮียเพชรมาก ชอบทำหน้าโหดตลอดเวลา เเต่โครตหล่อ เเต่ก็ทดเเทนกันได้



อีเทยกับผัวหล่อของชีกับไปเเล้ว อีตาต้าหายไปเลย หลังจากทีมันบอกว่าไปเข้าห้องน้ำ มันก็ไม่กลับมาเลย เเต่มันโทรมาบอกฉันเเล้วว่าปวดหัว เลยกลับก่อน ไข่มุกเริ่มเมาเเล้ว เฮียเพชรประคองนางกลับบ้านไปอีกคน



เหลือฉันกับเฮียซิน2คน ไม่ถึงชั่วโมงผับก็ปิดเเล้ว คนเริ่มบางตา เฮียซินพาฉันขึ้นมารอที่ชั้นสาม ห้องทำงานของอีเฮีย มองเห็นข้างล่างด้วยน๊า ออกไปเดินเล่นที่ระเบียงหลังห้องดีกว่า เเม่เจ้าฝนตกเเรงมาก ลมก็เเรง ฟ้าก็ร้องดังสนั่นเลย หน้ากลัวชิป ฉันรีบปิดประตูเลื่อน เเล้วเดินเข้ามาด้านในทันที หันไปเห็น เฮียซินเดินเข้ามาในห้อง




"ฝนตกกลับไม่ได้เเน่เลย ตัวเล็กไปอาบน้ำที่ห้องเฮียก่อนนะครับ เดียวฝนหยุดเฮียไปส่ง"



ฉันเริ่มง่วงเเล้ว พยักหน้าให้อีเฮียเเล้วเดินตามเฮียซินไปฝั่งตรงข้ามกับห้องทำงานมี ห้อง3ห้องเเยกกันอยู่ เฮียเปิดประตูห้องเเรกเเล้วเดินนำเข้าไป ฉันเดินตามไปติดๆ เสียงฟ้าร้องดังมาก ฉันยกมือมาอุดหูตลอดทาง ฝนยังตกไม่หยุดเเล้วยังหนักขึ้นเรื่อยๆ



"เหี้ย... ไฟดับ... เฮียซิน.. กรี๊ดหอมกลัว อยู่ไหน"



"ตัวเล็ก.. เฮียอยู่นี่ ยืนนิ่งๆ เดียวเฮียไปหา ใจเย็นๆครับ"



ฉันจะตายอยู่เเล้วกลัวผีโครต ตอนนี้ในหัวนึกถึงเเต่ หน้าอีผีพิมพา ผีนางรำที่ถือดาบไล่เเทงคน ที่หน้ามีรอยบาดเเล้วเลือดออกที่ลูกตา ละครที่นั่งดูกับเฮียซินตอนกินข้าว




"กรี๊ด... อีเหี้ยออกไป.. อ๊าก... อย่าตามกูมาอีห่าน"



ฉันวิ่งสุดเเรง ทั้งๆที่มองไม่เห็น ไม่รู้ด้วยความเมาหรือความบ้า



"หอม.. หยุดวิ่งได้เเล้วเฮียเหนื่อยเเล้วนะ"



"โครม.. โอ๊ย... เจ็บ... "



อะไรนิ่มๆ ไม่รู้สึกเจ็บ เเล้วยังกอดกูไว้เเน่น หรือว่าอีผีพิมพา มันกอดฉัน ฉันดิ้นสุดชีวิต



"อีห่าน... ปล่อยกู อ๊ากกก... "



"หอมหยุดทุบ.. เฮียได้เเล้ว.. นี่เฮียเอง"




"เฮียซิน... อือๆๆๆ หอมกลัวอีผีพิมพา"



"555555+"



อีเฮียหัวเราะฉันดังมาก ฉันอายหน้าเเดง ดีนะไฟดับมองไม่เห็น อีเฮียกอดฉันอยู่ เเต่ยังขำไม่หยุด



ผ่านมา1ชั่วโมงเเล้วไฟยังดับอยู่ ฉันกับเฮียซินนั่งกอดกันกลม อยู่บนโซฟา ฉันนั่งบนตักเเล้วหันหน้าเข้าหาเฮียซินเอาขามากอดเอวไว้เเน่น ฝนยังตกเเรงไม่หยุด เอ๊ะ.. เหมือนมีอะไรตำตูด




ผมขำตัวเล็กจนท้องเเข็ง คิดได้ไงอีผีพิมพา มันคือผีในละคร รู้สึกว่าหอมจะกลัวมันมากสะด้วย วิ่งเอาเป็นเอาตายเลยครับ ผมเห็นเธอรางๆ ก็วิ่งตามเธอ ยัยตัวเล็ก กรีดร้องเเล้วยังวิ่งด่าไปตลอดทาง สงสัยหอมคงคิดว่าผมเป็นอีผีพิมพา ตอนนี้เธอสงบเเล้ว นั่งอยู่บนตักผม นั่งขยับไปขยับมาตูดนิ่มๆของเธอ เบียดกับลูกชายผมอยู่ เเล้วมันก็ตื่นเต็มตัวจนได้



"หะ.. หอมจับอะไรน่ะ ถ้ามันตื่นเฮียไม่รับประกันความปลอดภัยนะ"




"ก็มันตำตูด.. หอมนี่ เฮียทำให้มันนอนเดียวนี้นะ"




"หอม.. อะอยู่.. นิ่งๆ เฮียจะไม่ทนเเล้วนะ"



"ฮะ.. เฮียจับอะไรน่ะ"




ฉันหายใจติดขัดไปหมด เฮียจูบไปตามซอกคอของฉัน มือก็ลูบสัมผัสไปทั่ว เลื่อนไปด้านหลังปลดสายบาร์ออก อีเฮียหันมาจูบปากฉันอย่างดูดดื่ม ฉันรู้สึกตื่นเต้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนใจตื่นเร็วมาก เฮียเลิกเสื้อฉันขึ้น ฉันอายมากหน้าเเดงไปหมด ดีนะที่ไฟยังไม่ติด เฮียซินใช้ปากดูดดึงหน้าอกฉันอย่างเมามัน ฉันตัวอ่อนไปหมด ทั้งเขิลทั้งกลัว ให้ตายเถอะมันใหญ่มากจริงๆ เผลอไปจับมันเข้ากำไม่มิด มึงได้ตายเเน่อีหอม




"หะหอม.. ครับ... ซิน.. ขอนะ"





11.00น.


ผมนอนยิ้ม มองเมียตัวน้อย ที่นอนหนุนเเขนผมอยู่ เเละกอดอกผมเเน่น เมื่อคืนผมนั้นโครตมีความสุข ผมเป็นคนเเรกของเธอ มีร่องรอยเเสดงความเป็นเจ้าของเต็มตัว ยัยตัวเล็กเต็มไปหมด จะว่าผมหื่นก็ได้ครับ ก็ตัวเล็กเป็นเมียผม เเล้วผมก็หื่นเเค่กับเมียผมคนเดียวนะครับ ผมหอมเเก้มปลุกยัยตัวเล็ก เธอลืมตาขึ้นมองผมเล็กน้อย เเล้วนอนต่อ



"ตื่นได้เเล้วครับ.. เมีย''




"บ้า.. กี่โมงเเล้วหอมมีเรียนบ่ายค่ะ"




"11.00น. ครับ นอนต่ออีกนิดก็ได้เดียว ซินไปทำข้าวต้มให้นะครับ"




ผมกำลังจะลุก ยัยตัวเล็กก็ลุกด้วย




"หอมอาบน้ำเลยดีกว่า.. โอ๊ย... เฮียเจ็บค่ะ.. ขาก็สั่นไปหมด"




"ไม่เจ็บก็แปลกเเล้ว ใหญ่ขนาดนี้ "




ผมพูดเเล้วหันไปมองยัยตัวเล็กนั่งหน้าเเดงอยู่ ผมเดินไปอุ้มเธอเข้าห้องน้ำ เเล้วอาบน้ำให้ด้วย ยัยตัวเล็กเองก็ไม่ได้ขัดขื่นอะไร อาบเสร็จก็อุ้มมาใส่เสื้อผ้า




"ต่อไปนี้ ตัวเล็กเรียกเฮียว่าซินนะ ลองเรียกดูสิ"




"ซะ.. ซิน"




"ครับ.. หอม" (ยิ้มหวานหันมาสบตา)





เขิลชิปหาย ไม่เคยเรียกอีเฮียเเบบนั้นสักครั้ง































ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

0 ความคิดเห็น