Queen of ICE

ตอนที่ 1 : กาลครั้งหนึ่ง เรารู้จักกัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    14 มิ.ย. 60

'' เราไม่ได้รู้สึกอะไรแล้ว" 
....ข้อความเฟสบุ้ค ดังขึ้น ก่อนที่ฉันจะหน้าชาไปหมด น้ำตาไหลออกมา ราวกับว่า ชีวิตนี้จะไม่มีน้ำตาให้ไหลอีกแล้ว
ฉันพร่ำบอกตัวเองมาตลอด ว่าสักวันเธอจะกลับมา วันนี้สิ่งที่เธอบอกฉัน เพียงไม่กี่คำ แทนคำตอบเหล่านั้นได้ชัดเจน 
วันนี้ประตูบานน้อยของฉันปิดลง ประตูที่เคยเปิดเอาไว้ เพื่อรอเวลาให้เธอก้าวเข้ามาอีกครั้ง
ประตูที่เคยเปิดไว้ เพื่อหวังโอกาสจากเธออีกครั้ง แต่หลังจากเธอปิดมันลง ฉันก็คงได้แต่ขังตัวเองอยู่หลังประตูบานนี้ไปอีกแสนนาน

...ก่อนเหตุการณ์แสนเจ็บปวดนี้จะเกิดขึ้น คงไม่มีใครรู้หรอกว่า มันผ่านมา 6ปีกว่าแล้ว ตั้งแต่วันนั้น จนถึงวันนี้ ฉันยังจำได้ดี ไม่ผิดเพี้ยน


     "น้ำแข็ง ยังไม่กลับบ้านอีกหรอ" เสียงทุ่มต่ำ ของเด็กหนุ่มดังขึ้น หญิงสาวแอบยิ้มเล็กๆ กับน้ำเสียงของคนเบื้องหลัง ที่พยายามทำให้ตัวเองสงบ
แต่ทว่า มันกลับไม่ช่วยปกปิดความตื่นเต้นไว้เลยแม้แต่น้อย "อืม เรารอน้องๆในรถอยู่เลยจ้า ต้นกล้าหละ ทำไมยังไม่กลับอีก กลับรถโรงเรียนไม่ใช่หรอ"
นักเรียนมัธยมปลายชั้นม.6 สองคนพยายามพูดคุยกัน แอบหวังลึกๆว่า บทสนทนาจะยาวกว่านี้ ให้เราได้กล้าคุยกันมากกว่านี้ แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผล 
เหตุคงเพราะ เรารู้จักกันตั้งแต่ม.4 เรียนห้องเดียวกันมาตลอด แต่เพิ่งมาพูดคุยกันจริงๆก็ตอนจะต้องแยกจากกันไปอยู่ต่างมหาวิทยาลัยเนี่ยหละ
" อ่อ เราจะกลับแล้วหละ " ต้นกล้าเด็กหนุ่มขี้อายตอบพรางยิ้มเขิน หลังจากนั้น ความเงียบก็เข้าปกคลุมอีกครั้ง ฉันได้แต่นึกในใจ ทำไมเธอไม่ชวนคุยต่อหละ โธ่ ถามแค่นี้เอง ฉันเองก็ไม่กล้าคุยต่อด้วยสิ เห้ออออออ "เอ่อ งั้นเรากลับก่อนนะต้นกล้า บาย"แล้วฉันก็เดินจากมา ขึ้นนั่งในรถรับส่งประจำของฉัน 

     ฉันเป็นเด็กต่างอำเภอ ทุกวันจะต้องนั่งรถรับส่งประจำมาเรียน และกลับบ้านกับรถคันเดิมตลอด ตอนเย็นฉันจะขึ้นมานั่งในรถประจำคันนี้ เพื่อรอน้องร่วมรถเสมอ แต่ช่วงหลังมานี้ ฉันมักจะพาตัวเองอ้อยอิ่ง อยู่ในห้องเรียน หรือบางวันก็นั่งรอแถวศาลาสีแดง เพื่อรอให้ใครอีกคน ขึ้นรถกลับบ้านไปก่อน แล้วฉันค่อยพาตัวเองมารอในรถ เหมือนได้ส่งเธอกลับบ้านให้ตัวเองสบายใจเท่านั้นเอง อีกหนึ่งวันผ่านไป วันนี้เพียงได้ยินเสียง ได้ส่งยิ้มให้กัน แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว
     หากมีใครสักคนถาม ว่าความรู้สึกแบบนี้มันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ บอกตามตรง ฉันเองก็ไม่รู้หรอก ว่าความรู้สึกแบบนี้มันเกิดขึ้นมาได้ยังไง เกิดขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่  ฉันกับต้นกล้า เราเรียนกลุ่มคณิตศาสตร์มาด้วยกันตั้งแต่ ม.4 มักต้องมาเรียนวันเสาร์อาทิตย์ด้วยกัน ไปติวต่างจังหวัดร่วมกัน ต้องร่วมค่ายกิจกรรมด้วยกันแทบทุกเดือน แต่เชื่อไหมว่า เราต่างไม่เคยเอ่ยปากคุยกันเลยมาตลอด 2 ปี เคยมีคนบอกฉันรางๆตั้งแต่ม.4 ว่า ต้นกล้าแอบชอบฉัน แต่ใครจะเชื่อหละ นายนั่นแทบไม่เคยคุยกับฉันเลยด้วยซ้ำ จะชอบฉันได้ยังไงกัน เรื่องราวของฉันกับต้นกล้า ตลอดชั้น ม.4 แทบไม่มีเหลือในความทรงจำฉันเลยแม้แต่น้อย ผ่านมาถึงชั้น ม.5 ฉันเริ่มรู้สึกทุกครั้ง ว่ามีคนแอบมองฉันอยู่ตลอด ไม่ว่าจะยกมือตอบคำถาม โดนอาจารย์เรียกให้ตอบ หรือทำกิจกรรมใดๆในห้อง ฉันมักจะหันไปสบตาคู่นั้น กับรอยยิ้มเล็กๆนั่นเสมอ " น้ำ ทำไมฉันรู้สึกเหมือน มีคนมองฉันอยู่ตลอดเลยหละ " ฉันตะโกนขึ้นมาท่ามกลางวงสนทนาในกลุ่ม " นี่แกบ้าปะ ยัยแข็ง นอกจากจะชื่อน้ำแข็ง แกยังทำตัวให้ฉันขนลุกอีกนะ" เจนนี่เพื่อนสาวคนสนิทของฉันทำท่าสะอิดสะเอียนกับสิ่งที่ฉันพูด แล้วหันไปคุยกับเพื่อนคนอื่นๆในกลุ่มต่อ เรามีกัน 4 คน ฉัน เจนนี่ น้องฟ้า และ จ๊ะจ๋า กลุ่มสี่สาวที่มักจะมีวีรกรรมเด็ดร่วมกัน ตั้งแต่ม.4 เรามักนั่งจับกลุ่มคุยกันตอนเที่ยง เพื่อหากิจกรรมเด็ดๆทำช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์เสมอ หลังจากรู้สึกว่ามีสายตานึง มองอยู่ ฉันก็เดินออกมาจากกลุ่มเพื่อน เพื่อพิสูจน์ให้ตัวเองรู้ชัดๆว่าฉันไม่ได้คิดไปเอง และด้วยความซุ่มซ่าม ไม่เป็นท่าของฉัน โคร่มม!!!! เก้าอี้สามตัวที่ตั้งเรียงกันอยู่หลังห้อง ล้มครืนกองลงตรงขาฉันหมด ในใจนึกเพียงว่า หักแน่แล้ว เจ้าขาไม่รักดี "เห้ยย น้ำแข็ง เป็นอะไรมากเปล่า" ต้นกล้ารีบวิ่งเข้ามายกเก้าอี้ออกไปจากขาฉัน พร้อมกับถามด้วยความกังวล "ไม่เป็นไรเธอ ขอบคุณมาก แค่สะดุดหนะ " ฉันรีบลุกขึ้นยืนทันที ลืมไปเสียสนิท ว่าขาเจ้ากรรม มันจะหักรึเปล่า แต่เชื่อฉันเถอะ นี่ไม่ใช่วิธีที่ฉันจะพิสูจน์ว่า นายนี่แอบมองฉันอยู่ เห้อออออ หมดกัน ภาพพจน์สาวหวาน เรียบร้อยของฉัน แต่กลับมาย้อนคิดตอนนี้ ก็แอบดีใจลึกๆนะ ว่านายคอยแอบมองฉันอยู่จริงๆด้วย "อะแฮ่ม นี่ถ้าเมื่อก่อนนะ ฉันจะคิดว่าแกมันซุ่มซ่ามนะยัยน้ำแข็ง แต่นี่ท่าทางจะไม่ใช่แล้วมั้ง " นั่นไงคิดแล้วไม่ผิดจริงๆ ยัยน้องฟ้าแซวฉันยกใหญ่ โถ่ววว นี่ฉันเจ็บตัว ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ ยัยพวกบ้า ฉันรีบเดินเข้าห้องน้ำ พรางยิ้มแก้มปริ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น